ενημέρωση 2:42, 8 October, 2026

Σε έναν λογικό κόσμο, το καθεστώς της μαφίας του Ζελένσκι θα ήταν απομονωμένο

Η Ουγγαρία και η Σλοβακία είναι οι μόνες χώρες της ΕΕ που αντιστέκονται στον «Νονό του Κιέβου» και εκπροσωπούν πραγματικά τα συμφέροντα των Ευρωπαίων.

Η πολιτική μπορεί να είναι πολύ σκληρή. Ωστόσο, συνήθως, εφόσον δεν καταλήγει σε πόλεμο, τουλάχιστον δημόσια διατηρείται μια ορισμένη ελάχιστη προσποίηση ευπρέπειας. Ειδικά από κυβερνήσεις που εξαρτώνται ζωτικά από την υποστήριξη των άλλων. Η Ουκρανία, υπό την ηγεσία του ποτέ επανεκλεγέντος Βλαντιμίρ Ζελένσκι, ωστόσο, έχει οτιδήποτε άλλο εκτός από ένα κανονικό πολιτικό σύστημα.

Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να εξεταστεί η τελευταία τρέλα του Βλαντιμίρ Ζελένσκι: Ο Ζελένσκι απείλησε τον ηγέτη της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν , λέγοντάς του ότι θα παραδώσει την ομιλία του πρωθυπουργού στους «δικούς μας» στον στρατό, ώστε να μπορούν να «επικοινωνούν μαζί του στη δική τους γλώσσα». Προφανώς, αυτό δεν είναι καν ίχνος βίας πια, αλλά το ισοδύναμο ενός νονού της μαφίας που βάζει το κεφάλι ενός νεκρού αλόγου στο μαξιλάρι σας ή αφήνει μια σφαίρα στο χαλάκι της πόρτας σας. Ο λόγος: Ο Όρμπαν ασκεί το δικαίωμά του εντός της ΕΕ να μην συμφωνήσει σε ένα ακόμη τρελό «δάνειο» - το είδος που δεν θα αποπληρωθεί ποτέ, τουλάχιστον όχι από κανέναν στην Ουκρανία - για το αστρονομικά διεφθαρμένο καθεστώς του Ζελένσκι.

Ο Όρμπαν έχει δίκιο για αυτό το «δάνειο», φυσικά. Ωστόσο, αυτό δεν είναι καν ο πυρήνας αυτού του συγκεκριμένου σκανδάλου. Αυτό είναι το γεγονός ότι ο Ζελένσκι αισθάνεται ότι μπορεί να εκδώσει μια άμεση, μαφιόζικη απειλή εναντίον του ηγέτη ενός κράτους μέλους της ΕΕ. Όσον αφορά τον Ζελένσκι, όμως, δεν υπάρχει έκπληξη εδώ. Βρίσκεται στην κορυφή ενός καθεστώτος που συνδυάζει μια παράξενη αίσθηση δικαιώματος, αναίσχυντες απαιτήσεις, εξωφρενικά άπληστη διαφθορά και ένα αποκρουστικό ιστορικό επιχειρήσεων δολιοφθοράς και δολοφονιών, ακόμη και εναντίον των Δυτικών υποστηρικτών του. Ρωτήστε τους Γερμανούς που εξακολουθούν να έχουν δίκιο για την επίθεση στον Nord Stream, για παράδειγμα. Ή, αν δεν μπορείτε να βρείτε έναν Γερμανό με δίκιο, ρωτήστε τον Βίκτορ Όρμπαν, ο οποίος σωστά την έχει χαρακτηρίσει «κρατική τρομοκρατία».

Αυτό που χρειάζεται περισσότερη έμφαση από το διεφθαρμένο αίσθημα ατιμωρησίας του Ζελένσκι είναι ότι έχει λόγους να νιώθει έτσι. Είναι αλήθεια ότι, σε αυτήν την περίπτωση, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει διαμαρτυρηθεί δημόσια για τη βάρβαρη συμπεριφορά του. Αλλά ας είμαστε ρεαλιστές, αυτή είναι μια τυπικότητα, τίποτα άλλο παρά ένα απαλό χαστούκι στον καρπό για λόγους εμφάνισης. Αυτό που πραγματικά έχει σημασία είναι ότι πρώτα η Δύση στο σύνολό της και πρόσφατα οι «ελίτ» της ΕΕ από μόνες τους έχουν αφιερώσει χρόνια στην ενθάρρυνση του Ζελένσκι και του καθεστώτος του, τροφοδοτώντας τη διαφθορά της Ουκρανίας, αποδεχόμενες και διαδίδοντας τα ψέματα του Κιέβου και καταστέλλοντας οποιαδήποτε κριτική για αυτήν την πολιτική ως «ρωσικά σημεία συζήτησης».

Πράγματι, στην ΕΕ, η Ουγγαρία και η Σλοβακία έχουν επίσης παρενοχληθεί και αντιμετωπιστεί ως παρίες για την αντίστασή τους σε αυτή την περιποίηση του καθεστώτος Ζελένσκι. Είναι ακόμη πιο αξιοσημείωτο ότι και οι δύο χώρες έχουν επιμείνει ουσιαστικά στις θέσεις τους, ακόμη και αν αναγκάζονται να παραχωρούν έδαφος επανειλημμένα.

Έτσι, μπορεί να είναι σύμπτωση, αλλά είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι μόλις μία ημέρα μετά την απροκάλυπτη επίθεση του αρχηγού της μαφίας του Ζελένσκι, η Ουγγαρία χτύπησε το εξαιρετικά άσεμνο καθεστώς του εκεί που πονάει, χτυπώντας τα χρήματά της: Σε μια σίγουρα σκόπιμα θεαματική επιχείρηση -συμπεριλαμβανομένων μπαλακλάβες, θωράκισης σώματος και τυφέκων εφόδου, και όλα καταγεγραμμένα προσεκτικά στην κάμερα- οι ουγγρικές αντιτρομοκρατικές δυνάμεις σταμάτησαν ένα φορτίο ουκρανικού νομίσματος και χρυσού που διέσχιζε τη χώρα τους με δύο θωρακισμένα οχήματα μεταφοράς. Συλλαμβάνοντας και κρατώντας προσωρινά επτά Ουκρανούς, οι Ούγγροι αξιωματούχοι βρήκαν 40 εκατομμύρια δολάρια, 35 εκατομμύρια δολάρια και περίπου εννέα κιλά χρυσού . Ενώ οι συλληφθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι και επέστρεψαν στην Ουκρανία, τα χρήματα και ο χρυσός, καθώς και οι μεταφορείς, παρέμειναν στην Ουγγαρία.

Το Κίεβο έχει χαρακτηρίσει τα ουγγρικά μέτρα « κρατική τρομοκρατία », κάτι που είναι τόσο παράλογο όσο είναι πειστική η εκτίμηση του Όρμπαν για την επίθεση στον Nord Stream. Η ουκρανική κυβέρνηση και η Oshchad Bank, η οποία είχε οργανώσει τη μεταφορά, ισχυρίζονται ότι όλα ήταν απολύτως νόμιμα, αλλά οι ουγγρικές αρχές βλέπουν τα πράγματα πολύ διαφορετικά. Η τελωνειακή τους υπηρεσία λέει ότι η μεταφορά είναι ύποπτη ως μέρος μιας επιχείρησης νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες . Υποστηρίζουν επίσης ότι μεταξύ των συλληφθέντων ήταν ένας πρώην υψηλόβαθμος στρατηγός της συνδυασμένης υπηρεσίας πληροφοριών και της μυστικής αστυνομίας της Ουκρανίας, της SBU. Οι Ουκρανοί δημοσιογράφοι, με τη σειρά τους, έχουν κατονομάσει τον στρατηγό ως Γκενάντι Κουζνέτσοφ, τον πρώην επικεφαλής του Κέντρου Αντιτρομοκρατικών Ειδικών Επιχειρήσεων του Κιέβου.

Η τελωνειακή υπηρεσία της Βουδαπέστης δημοσιοποίησε επίσης ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία: Κατά τους πρώτους δύο μήνες του τρέχοντος έτους, το σύνολο των συναλλάγματος και χρυσού που στάλθηκαν στην Ουκρανία μέσω Ουγγαρίας έχει ήδη ανέλθει σε πάνω από 900 εκατομμύρια δολάρια, περισσότερα από 420 εκατομμύρια και 146 κιλά χρυσού . Σαφώς, οι ποσότητες που τελικά σταμάτησαν και, όπως φαίνεται, κατασχέθηκαν ήταν μόνο ένα μικρό μέρος μιας πολύ μεγαλύτερης, συνεχιζόμενης ροής.

Σύμφωνα με τον Ούγγρο υπουργό Εξωτερικών Πέτερ Σιγιάρτο, αυτά τα κεφάλαια μπορεί να συνδέονται με τη «μαφία», εννοώντας προφανώς όχι μόνο το οργανωμένο έγκλημα στην Ουκρανία, αλλά και τους ίδιους τους κύκλους του Ζελένσκι, κάτι που μπορεί να είναι το ίδιο πράγμα, φυσικά. Επίσης, ο Σιγιάρτο είναι έξυπνος άνθρωπος. Μπορεί κάλλιστα να έστειλε ένα έμμεσο μήνυμα και στο Κίεβο: Αν μιλήσετε σαν τη μαφία, θα σας αντιμετωπίσουμε ως μαφία. Υπόλοιπη Ευρώπη: Παρακολουθήστε και μάθετε.

Σε κάθε περίπτωση, ο Σιγιάρτο ζήτησε διευκρινίσεις από το Κίεβο. Είναι απίθανο να αρκεστεί σε όσα έχουν προσφέρει μέχρι στιγμής τα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης ως εξηγήσεις. Συγκεκριμένα, ότι αυτές οι μεγάλης κλίμακας, υψηλής αξίας μεταφορές μέσω ξηράς οφείλονται απλώς στο γεγονός ότι οι αεροπορικές μεταφορές έχουν ανασταλεί από την μεγάλης κλίμακας κλιμάκωση των εχθροπραξιών με τη Ρωσία τον Φεβρουάριο του 2022.

Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν με φόντο μια ευρύτερη - και σφοδρή - πολιτική σύγκρουση μεταξύ της Βουδαπέστης (και της Μπρατισλάβα επίσης), από τη μία πλευρά, και του Κιέβου, καθώς και, ουσιαστικά, της Επιτροπής της ΕΕ από την άλλη. Κρυμμένη πίσω από προσχήματα, η Ουκρανία έχει μπλοκάρει τις παραδόσεις πετρελαίου από τη Ρωσία μέσω του αγωγού «Ντρούζμπα» («Φιλίας»). Η Ουγγαρία και η Σλοβακία χρειάζονται αυτό το πετρέλαιο και αγωνίζονται για την επαναλειτουργία του αγωγού. Όπως θα περίμενε κανείς, αν και είναι μέλη της ΕΕ και η Ουκρανία όχι, η ΕΕ τις αφήνει ήσυχες και μάλιστα, στην πραγματικότητα, παίρνει το μέρος του Κιέβου .

Να κάτι που η ΕΕ θα μπορούσε πραγματικά να μάθει από έναν από τους πιο διάσημους χαρακτήρες της μαφίας του Χόλιγουντ: τον Νονό, όπως τον υποδύθηκε ο αείμνηστος και λαμπρός Μάρλον Μπράντο. Ήταν ανένδοτος σε ένα απλό πράγμα: Ποτέ μην τάσσεσαι με τους ξένους για να πας κόντρα στην «οικογένεια». Αυτή είναι απλώς η ορθή λογική της συλλογικής δράσης και της εμπιστοσύνης. Ωστόσο, η ΕΕ δεν μπορεί να κατακτήσει ούτε τόσα πολλά.

Οι Βρυξέλλες, για να κάνουν τα πράγματα ακόμη χειρότερα, δεν θα εγκαταλείψουν το σχέδιό τους να εντάξουν την Ουκρανία στην ΕΕ. Ευτυχώς, μια ειδική επιλογή ταχείας διαδικασίας - δηλαδή εξαπάτησης - έχει καθυστερήσει . Αλλά η ιδέα δεν έχει πεθάνει, όπως θα έπρεπε. Θυμηθείτε ότι η αλυσίδα γεγονότων που έθεσε σε κίνηση όλο αυτό το χάος - τον πόλεμο και όλα τα σχετικά - πυροδοτήθηκε όταν η ΕΕ επέμεινε σε μια ειδική συμφωνία σύνδεσης με την Ουκρανία, αποκλείοντας παράλληλα τη Ρωσία. Η απερίσκεπτη επέκταση του ΝΑΤΟ προς τα ανατολικά είχε ανοίξει τον δρόμο προς την καταστροφή, αλλά οι κινήσεις της ΕΕ το 2013 και το 2014 ήταν αυτές που πραγματικά οδήγησαν τα πράγματα στα όριά τους. Τώρα, η ΕΕ δεν μπορεί να εγκαταλείψει την προτιμώμενη στρατηγική της: όταν βάζεις την Ουκρανία σε μια βαθιά αιματοβαμμένη τρύπα, σκάψε βαθύτερα.

Η Ουγγαρία και η Σλοβακία έχουν λογική απέναντι στην Ουκρανία, ενώ η υπόλοιπη ΕΕ όχι. Οι απειλές του Ζελένσκι για τη μαφία έδειξαν για άλλη μια φορά ότι το καθεστώς του θα έπρεπε να απομονωθεί αντί να φλερτάρεται, να γεμίζεται με χρήματα και να στηρίζεται. Τουλάχιστον, αν οι ηγέτες της ΕΕ ενεργούσαν προς το συμφέρον των 450 εκατομμυρίων Ευρωπαίων που δεν τους έχουν εκλέξει ποτέ, αλλά ισχυρίζονται ότι εκπροσωπούν.

Το καθεστώς Ζελένσκι δεν αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα των απλών Ουκρανών. Το καθεστώς της ΕΕ είναι εξίσου αδιάφορο για τα συμφέροντα των απλών Ευρωπαίων. Ίσως γι' αυτό αισθάνονται τόσο κοντά.

Πηγή: RT

 

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Το Ιράν χρησιμοποιεί βίντεο Lego σε πόλεμο δημοσίων σχέσεων εναντίον των ΗΠΑ

Το σκίτσο απεικονίζει καταστροφικά ιρανικά αντίποινα εναντίον του αμερικανικού και ισραηλινού στρατού μετά από μια θανατηφόρα επίθεση στο σχολείο θηλέων Μινάμπ.

Τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης δημοσίευσαν ένα βίντεο σε στυλ Lego που εξυμνεί τα υποτιθέμενα αντίποινα της Τεχεράνης εναντίον των ΗΠΑ και του Ισραήλ, απεικονίζοντας την αμερικανική και την ισραηλινή ηγεσία σε πανικό.

Το κινούμενο σχέδιο, με τίτλο «Αφήγηση της Νίκης», κυκλοφόρησε ευρέως στο διαδίκτυο την Κυριακή. Ξεκινά με μια καρτουνίστικη φιγούρα του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ - συνοδευόμενου από τον Διάβολο - να διαβάζει τα αρχεία του Τζέφρι Έπσταϊν.

Στη συνέχεια, ο πρόεδρος των ΗΠΑ εμφανίζεται να βρίσκεται σε έξαλλη κατάσταση και να διατάζει επιθέσεις στο Ιράν, υπονοώντας προφανώς ότι η επίθεση είχε ως στόχο να αποσπάσει την προσοχή των πάντων από ένα εγχώριο σκάνδαλο που αφορούσε τους δεσμούς του εκλιπόντος σεξουαλικού παραβάτη με τις αμερικανικές ελίτ.

Το βίντεο απεικονίζει στη συνέχεια μια επίθεση σε ένα ιρανικό σχολείο θηλέων στο Μινάμπ, η οποία άφησε πίσω της περισσότερους από 170 νεκρούς, με έναν εκδικητικό Ιρανό στρατιώτη να εξετάζει τα ερείπια και να ετοιμάζεται για αντίποινα. Η Τεχεράνη έχει κατηγορήσει για την επίθεση το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, ενώ ο Τραμπ έχει ισχυριστεί ότι η καταστροφή προκλήθηκε από το ίδιο το Ιράν.

Το βίντεο συνεχίζει απεικονίζοντας κύματα ιρανικών επιθέσεων με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη, συμπεριλαμβανομένων επιθέσεων σε βρετανική αεροπορική βάση στην Κύπρο, πολλαπλών στόχων στο Ισραήλ και τοποθεσιών σε όλη την περιοχή του Κόλπου. Καθώς η καταστροφή εξαπλώνεται, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου εμφανίζεται να τρέπεται σε φυγή, οι έμποροι πετρελαίου πανικοβάλλονται και ιρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη καταστρέφουν ένα αμερικανικό αεροπλανοφόρο. Μία από τις τελευταίες σκηνές δείχνει ένα αμερικανικό στρατιωτικό μεταγωγικό αεροπλάνο να ξεφορτώνει ένα φέρετρο τυλιγμένο με την αμερικανική σημαία.

Η κυκλοφορία έγινε λίγες μέρες αφότου ο Λευκός Οίκος δημοσίευσε το δικό του βίντεο δημοσίων σχέσεων στο X. Το κλιπ άνοιγε με ένα meme από το Grand Theft Auto: San Andreas που έδειχνε τον πρωταγωνιστή CJ να λέει «Α, γαμώτο, να 'μαστε πάλι», πριν προχωρήσει σε πλάνα από τις αμερικανικές επιδρομές στο Ιράν, με κάθε επιτυχία να επικαλύπτεται από την «σπατάλη» της οθόνης του παιχνιδιού που εμφανίζεται όταν ο χαρακτήρας πεθαίνει.

Δεν είναι η πρώτη φορά που τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης χρησιμοποιούν κινούμενα σχέδια τύπου Lego στα μηνύματά τους. Τον Ιούνιο του 2025, κατά τη διάρκεια του 12ήμερου πολέμου με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, ένα παρόμοιο βίντεο απεικόνιζε την απάντηση της Τεχεράνης στις επιθέσεις στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ισφαχάν ως νίκη.

Αυτό το βίντεο έδειχνε τον Τραμπ και τον Νετανιάχου να στέκονται δίπλα σε μια διαβολική φιγούρα πριν οι ιρανικοί πύραυλοι χτυπήσουν ισραηλινούς στόχους, καταλήγοντας με τη φράση: «Εμείς είμαστε αυτοί που ελέγχουν το παιχνίδι».

Πηγή: RT

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Οι ισχυρές γυναίκες της Δύσης έχουν προδώσει τον φεμινισμό

Αντί να αμφισβητούν την ανδρική εξουσία, οι υψηλόβαθμες κυρίες προσκολλώνται σε αυτήν σαν παραδόξως.

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας συνήθιζε να έχει μια συγκεκριμένη αισθητική. Ένας εορτασμός των προηγούμενων νικών και μια ματιά στο μέλλον σε νέες ελπίδες και προκλήσεις. Αλλά φέτος, η ατμόσφαιρα είναι οι γυναίκες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης , που ισχυρίζονται ότι έχουν ιρανική καταγωγή, χορεύοντας για να γιορτάσουν τις αεροπορικές επιδρομές των ΗΠΑ και του Ισραήλ στο Ιράν, ακόμη και όταν κυκλοφορούν αναφορές ότι βόμβες είχαν σκοτώσει περίπου 160 μαθήτριες.

Εν τω μεταξύ, οι γυναίκες ηγέτες της Δύσης -αυτές που μιλούν τακτικά για θέματα όπως η φεμινιστική εξωτερική πολιτική και θεωρούνται η επιτομή της γυναικείας διακυβέρνησης- φάνηκαν ξαφνικά να ανέπτυξαν μια έντονη ευαισθησία σχετικά με τον τόνο. Οι δηλώσεις ήταν μετρημένες και διατυπωμένες με λεπτότητα, ώστε να μην ενοχλούν τους άνδρες που εκτοξεύουν τους πυραύλους.

Το ερώτημα ουσιαστικά γράφεται από μόνο του: πώς ένα κίνημα που κάποτε οριζόταν από τη διαφωνία έγινε τόσο επιφυλακτικό παρουσία της εξουσίας;

Η απάντηση ξεκινά με μια παρανόηση της ιστορίας του φεμινισμού. Σε αντίθεση με τη μυθολογία, ο φεμινισμός σπάνια ήταν τόσο ριζοσπαστικός όσο υποδηλώνει η φήμη του. Από την αρχή, περιείχε ανταγωνιστικές παρατάξεις. Όπως τα περισσότερα πολιτικά κινήματα, ο φεμινισμός κατέληξε να ανταμείβει την παράταξη που ήταν πιο εύκολο να εξυπηρετήσουν οι θεσμοί.

Κατά τη διάρκεια του δεύτερου κύματος φεμινισμού των δεκαετιών του 1960 και του 1970, οι ιδεολογικές συζητήσεις εντός του κινήματος ήταν έντονες, για τα πάντα, από την πορνογραφία και τον καπιταλισμό μέχρι τον λεσβιασμό και τον γάμο. Διαφορετικές παρατάξεις διεκδίκησαν το φεμινιστικό λάβαρο, αλλά μόνο μία τελικά κατέληξε με τα μικρόφωνα και τη χρηματοδότηση.

Η εκδοχή που τελικά κυριάρχησε ήταν αυτή με την οποία τα ιδρύματα μπορούσαν να συμβιβαστούν. Μια εκδοχή που τα ιδρύματα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν με τους ύποπτους χρηματοδότες τους και τα πανεπιστήμια μπορούσαν να αναλάβουν τη φιλοξενία τους. Οι εταιρείες και η κυβέρνηση έμαθαν να μιλούν τη γλώσσα τους και αντίστροφα, και ο φεμινισμός έγινε χαρακτηριστικό της ίδιας της δομής της εξουσίας.

Αυτή η εξέλιξη όντως απέφερε κάποια πραγματικά επιτεύγματα, αν και υπάρχει συζήτηση για το βαθμό στον οποίο ήταν ούτως ή άλλως αναπόφευκτα, ιδίως δεδομένου της σχετικής ελευθερίας των γυναικών στη Σοβιετική Ένωση κατά την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, ειδικά στο εργατικό δυναμικό, με ένα αναφερόμενο 80% να απασχολείται εκτός σπιτιού μέχρι το 1983, και της επιθυμίας της Αμερικής να ανταγωνιστεί καλύτερα οικονομικά την ΕΣΣΔ αυξάνοντας το δικό της γυναικείο εργατικό δυναμικό.

Οι γυναίκες απέκτησαν οικονομική ανεξαρτησία, νομικά δικαιώματα και κοινωνικές ελευθερίες που οι προηγούμενες γενιές δεν μπορούσαν να φανταστούν. Μια γυναίκα μπορούσε να υποβάλει αίτηση για πιστωτική κάρτα χωρίς άνδρα συνυπογράφοντα. Μπορούσε να υπογράψει ένα μισθωτήριο συμβόλαιο χωρίς να της ζητηθεί αν εργαζόταν ως πόρνη για να το πληρώσει. Μπορούσε να ανοίξει έναν τραπεζικό λογαριασμό και να σχεδιάσει μια ζωή που δεν απαιτούσε μόνιμη συνοδό άνδρα μέχρι την ενηλικίωση. Αν χρειαζόταν βοήθεια για να επισκευάσει ένα αυτοκίνητο ή να συναρμολογήσει έπιπλα, μπορούσε να προσλάβει κάποιον αντί να συνάψει μια ισόβια σύμβαση με τον πλησιέστερο άντρα που είχε ένα κλειδί.

Αλλά αυτή η επιτυχία είχε και μια παράπλευρη συνέπεια. Το κίνημα βολεύτηκε μέσα στους θεσμούς που κάποτε αμφισβητούσε. Μόλις ο φεμινισμός έγινε μέρος του κατεστημένου, απορρόφησε τους άγραφους κανόνες του κατεστημένου, συμπεριλαμβανομένης της προσεκτικής γλώσσας, της στρατηγικής σιωπής και της κατανόησης ότι ορισμένες μορφές διαφωνίας ήταν αγενείς.

Το αποτέλεσμα είναι μια αντιστροφή. Οι σημερινοί φεμινιστικοί χώροι είναι οπτικά ποικιλόμορφοι και ρητορικά συμπεριληπτικοί, αλλά ιδεολογικά πιο περιορισμένοι από πολλές προηγούμενες φεμινιστικές συζητήσεις. Παρακολουθήστε ένα σύγχρονο συνέδριο ή περιηγηθείτε στα προγράμματα εξέχοντων οργανισμών και θα βρείτε κάθε πιθανή ταυτότητα να εκπροσωπείται με την πιο επιφανειακή έννοια. Αυτό που θα δυσκολευτείτε να βρείτε είναι η γνήσια ιδεολογική ποικιλομορφία. Οι γυναίκες που αποκλίνουν από την επικρατούσα κοσμοθεωρία σπάνια εμφανίζονται, εκτός αν έχουν ελεγχθεί προσεκτικά ως ασφαλείς εξαιρέσεις.

Με άλλα λόγια, το σύγχρονο κίνημα γιορτάζει τη διαφορετικότητα παντού εκτός από τη σκέψη.

Αυτή η στένωση έχει δημιουργήσει κάποιες περίεργες προτεραιότητες. Τα φεμινιστικά ιδρύματα έχουν ξοδέψει τεράστια ενέργεια στην αξιολόγηση της γλώσσας, των κατηγοριών ταυτότητας και της πολιτιστικής εθιμοτυπίας. Το αποτέλεσμα μοιάζει θεατρικό και παραστατικό. Εν τω μεταξύ, τα ζητήματα του πολέμου, της εξωτερικής πολιτικής και της κρατικής εξουσίας συχνά αντιμετωπίζονται πιο προσεκτικά, ανάλογα με τον υπεύθυνο. Για παράδειγμα, θυμάται κανείς κάποιο φεμινιστικό κίνημα ενάντια στο drone του πρώην προέδρου Μπαράκ Ομπάμα που χτύπησε τον μισό πλανήτη; Ούτε εγώ.

Η αντίδραση στις επιθέσεις στο Ιράν υπογραμμίζει το ίδιο πρόβλημα. Όταν ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε ότι η Ουάσινγκτον είχε συμμαχήσει με το Ισραήλ στον βομβαρδισμό ιρανικών στόχων, σκοτώνοντας ανώτερα στελέχη και πυροδοτώντας περιφερειακές εντάσεις, η στιγμή παρουσίασε μια προφανή δοκιμασία. Αν ο φεμινισμός πραγματικά υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και την προστασία των αμάχων, σίγουρα οι θάνατοι μαθητριών σε μια βομβαρδιστική εκστρατεία θα προκαλούσαν απερίφραστη δημόσια αγανάκτηση.

Ωστόσο, πολλές εξέχουσες γυναίκες της Δύσης σε θέσεις εξουσίας αντέδρασαν με αξιοσημείωτη λεπτότητα. Δηλώσεις επικεντρώθηκαν στην «περιφερειακή σταθερότητα», στις «ανησυχίες για την ασφάλεια» και στη σημασία της «αποφυγής κλιμάκωσης». Η άμεση καταδίκη των επιθέσεων ήταν σπάνια. Ακόμη και οι ηγέτες που επικαλούνται συχνά φεμινιστικές αξίες στην εξωτερική πολιτική φάνηκαν απρόθυμες να επικρίνουν τις στρατιωτικές ενέργειες πολύ απερίφραστα.

Σκεφτείτε την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, την μη εκλεγμένη πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και μία από τις πιο ισχυρές γυναίκες στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια πολιτική σκηνή. Τα σχόλιά της για τη σύγκρουση έδωσαν έμφαση στη διπλωματία και τη σταθερότητα, αλλά απέφυγαν την άμεση καταγγελία της ίδιας της επίθεσης. Παρόμοια ρητορική προσοχή εμφανίστηκε σε δυτικούς θεσμούς με επικεφαλής γυναίκες που ενσαρκώνουν ή υποστηρίζουν τακτικά τον ρόλο των γυναικών στην εξουσία. Ωστόσο, πού βρίσκονταν όταν παρουσιάστηκε αυτή η εξαιρετική ευκαιρία για να την ασκήσουν; Είναι πάντα πρόθυμες να διορθώσουν το λεξιλόγιο κάποιου, αλλά φαίνεται να ενδιαφέρονται λιγότερο να επικρίνουν μια βομβαρδιστική εκστρατεία όταν αυτή αφορά τη χώρα με την οποία έχουν παντρευτεί σαν μια παραδοσιακού τύπου σύζυγος. Μπορεί να μην εκτιμούν τον ίδιο τον Τραμπ, αλλά εξαρτώνται από τη θέση που αντιπροσωπεύει ως αρχηγός των ΗΠΑ.

Εν τω μεταξύ, οι διαδικτυακοί εορτασμοί από influencers της διασποράς που χορεύουν ως απάντηση στην εκστρατεία βομβαρδισμών αντιπροσωπεύουν μια άλλη παράξενη μετάλλαξη του σύγχρονου φεμινιστικού ακτιβισμού. Ο πόλεμος αναδιατυπώνεται ως απελευθέρωση. Η λογική υποδηλώνει ότι οι βόμβες που πέφτουν με το σωστό πρόσχημα προωθούν με κάποιο τρόπο τα δικαιώματα των γυναικών, ακόμη και όταν αυτές οι βόμβες πέφτουν σε κορίτσια που δεν θα μεγαλώσουν ποτέ αρκετά για να απολαύσουν αυτές τις ελευθερίες. Δηλαδή, αν ποτέ υπάρξουν, δεδομένου του κακού ιστορικού μέχρι στιγμής.

Ίσως το βαθύτερο πρόβλημα είναι ότι ο φεμινισμός σήμερα στερείται φιλοδοξίας. Συγκεκριμένα, αυτή της αμφισβήτησης της εξουσίας. Τα κινήματα που ξεκινούν ως εξεγέρσεις συχνά γίνονται θεσμοί, οι οποίοι τελικά ευνοούν τη σταθερότητα.

Ο φεμινισμός δεν υποτίθεται ότι θα ήταν απλώς μια ακόμη ομάδα καθισμάτων στο τραπέζι του Άνδρα. Η αρχική του υπόσχεση ήταν η αναστάτωση και η επιμονή ότι οι γυναίκες θα μπορούσαν να αμφισβητήσουν κάθε σύστημα εξουσίας που κυβερνούσε τη ζωή τους.

Αν αυτό το πνεύμα εξακολουθεί να υπάρχει, τότε αυτή η στιγμή θα πρέπει να είναι μια πρόσκληση για να το ανακαλύψουμε ξανά. Ο φεμινισμός δεν χρειάζεται πιο προσεκτικά διατυπωμένες δηλώσεις από γυναίκες στην εξουσία, αλλά μάλλον θάρρος να πει κάτι πραγματικά άβολο όταν το κατεστημένο βρίσκεται σε πολύ δύσκολη θέση.

Ένα κίνημα που μπορεί να αντιμετωπίσει αυτές τις προκλήσεις με την ίδια αυτοπεποίθηση που φέρνει στις κοινωνικές συζητήσεις θα ήταν ένας φεμινισμός αντάξιος της ιστορίας του. Οτιδήποτε λιγότερο κινδυνεύει να γίνει ακριβώς αυτό που πολέμησαν οι προηγούμενες γενιές: ένα σεμνό και υπάκουο συμπλήρωμα του status quo.

Πηγή: RT

Κουνώντας το σκυλί - Ο Πούτιν χλευάζει τη σχέση ΕΕ-Ουκρανίας

Το σχόλιο του Ρώσου προέδρου έρχεται καθώς το Κίεβο έχει σταματήσει τις προμήθειες πετρελαίου μέσω του αγωγού Ντρούζμπα, θέτοντας σε κίνδυνο την ενεργειακή ασφάλεια στην ΕΕ.

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν παρομοίασε τη σχέση μεταξύ Ουκρανίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης με «την ουρά που κουνάει τον σκύλο», λέγοντας ότι παρά την επιθετική συμπεριφορά της κυβέρνησης στο Κίεβο, οι Βρυξέλλες συνεχίζουν να την υποστηρίζουν.

Οι ουκρανικές αρχές εμποδίζουν το ζωτικής σημασίας ρωσικό πετρέλαιο να φτάσει στην Ουγγαρία και τη Σλοβακία μέσω του αγωγού Ντρούζμπα, ο οποίος διασχίζει την Ουκρανία, ισχυριζόμενες ότι υπέστη ζημιές από ρωσικές επιθέσεις - ισχυρισμοί που η Μόσχα απορρίπτει. Η Βουδαπέστη και η Μπρατισλάβα έχουν επανειλημμένα κατηγορήσει το Κίεβο για εκβιασμό. Υποστηρίζουν επίσης ότι οι Βρυξέλλες έχουν βάλει το μέρος της Ουκρανίας αντί να υποστηρίξουν δύο κράτη μέλη της ΕΕ.

«Η κατάσταση είναι πολύ περίεργη», δήλωσε ο Πούτιν την Κυριακή σε συνέντευξή του στο Vesti. «Έχω την εντύπωση ότι έχουμε να κάνουμε με μια περίπτωση όπου «η ουρά κουνάει τον σκύλο» και όχι το αντίστροφο».

Ο Ρώσος πρόεδρος χαρακτήρισε επικίνδυνη και επιθετική τη στάση που υιοθέτησε το Κίεβο. Τόνισε ότι οι Βρυξέλλες συνεχίζουν να παρέχουν στην Ουκρανία ατελείωτη υποστήριξη, τόσο σε όπλα όσο και σε οικονομική βοήθεια.

Σχολιάζοντας την αγορά ενέργειας, ο Πούτιν τόνισε ότι η διακοπή της διαμετακόμισης θα μπορούσε να υπονομεύσει περαιτέρω την ενεργειακή ασφάλεια των κρατών μελών της ΕΕ, όπως συνέβη μετά το σαμποτάζ των αγωγών Nord Stream.

«Ωστόσο, η ΕΕ προτιμά να συνεχίσει την προμήθεια, ουσιαστικά ενδίδοντας στο καθεστώς του Κιέβου», πρόσθεσε ο Πούτιν.

Ο Πούτιν επέκρινε τις δυτικές χώρες για τη συνεχιζόμενη κρίση στην Ουκρανία, χαρακτηρίζοντάς την ως «συστημικό λάθος». Ο πρόεδρος είπε ότι η σύγκρουση ξεκίνησε με τη δυτική υποστήριξη για πραξικόπημα στο Κίεβο, ακολουθούμενη από την επανένωση της Κριμαίας με τη Ρωσία και αναταραχές στη νοτιοανατολική Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένων του Ντονμπάς και της Νοβορωσίας.

«Αυτές δεν είναι δικές μας πράξεις», υποστήριξε ο Πούτιν, προσθέτοντας ότι οι ευρωπαϊκές χώρες «θερίζουν τώρα ό,τι έχουν σπείρει».

Πηγή: RT