Χρειάστηκε ο ιρανικός πύραυλος που έπληξε την ισραηλινή πόλη Ντιμόνα, για να (ξανα)θυμηθούμε την απίστευτη ιστορία του Μορντεχάι Βανούνου. Και επίσης το μεγάλο της δίδαγμα ότι υπάρχουν, έστω και λίγοι, Ισραηλινοί Εβραίοι που αντιστέκονται στη βαρβαρότητα του γενοκτονικού Ισραηλινού Κράτους, συνεχίζοντας έτσι την μακρά παράδοση αγώνων της εβραϊκής Διασποράς για τη δημοκρατία, την ελευθερία των καταπιεσμένων και τον επαναστατικό και διεθνιστικό σοσιαλισμό.

Μιας Διασποράς που έχει να επιδείξει, μεταξύ πολλών άλλων, έναν Αϊνστάϊν που ήδη το 1948, προειδοποιούσε καταγγέλλοντας ως «φασίστα και τρομοκράτη» τον Μεναχέμ Μπέγκιν, μέντορα και προστάτη του Νετανιάχου.Ή ένα Μάρεκ Έντελμαν, μοναδικό επιζήσαντα ηγέτη της εξέγερσης του Γκέτο της Βαρσοβίας, που δεν ήθελε να έχει την παραμικρή σχέση με το σιωνιστικό κράτος καθώς δήλωνε ότι «για μένα, δεν υπάρχει χώρος ούτε για ένα περιούσιο λαό, ούτε για μια γη της επαγγελίας. (…) Όταν επιλέγει κανείς να ζήσει ανάμεσα σε εκατομμύρια Άραβες, πρέπει να αναμειχθεί μαζί τους και να αφήσει την αφομοίωση και τη διασταύρωση των φυλών να κάνουν τη δουλειά τους».

Αναδημοσιεύουμε λοιπόν στη συνέχεια το κείμενο μας του 2006, όταν ο Βανούνου έβγαινε από την φυλακή, και κυρίως εκείνο που του είχαμε αφιερώσει το μακρινό 1988, όταν το ισραηλινό δικαστήριο τον καταδίκαζε σε κάθειρξη -και απομόνωση- 18 ετών.

Γ.Μ.

Μορντεχάι Βανούνου: Ένας εξαίσιος προδότης

Ακριβώς 18 χρόνια μετά από την φυλάκισή του και χωρίς να του έχει χαριστεί ούτε μια μέρα (!) από την 18ετή κάθειρξή του, βγήκε από τις ισραηλινές φυλακές, και την απομόνωση, ο «προδότης» και «κατάσκοπος» Μορντεχάι Βανούνου. Λοιπόν, επιτέλους ελεύθερος αυτός ο «μεγάλος έγκλειστος» του αιώνα μας; Ας μην είμαστε αφελείς. Η απίστευτη εκδικητικότητα του ισραηλινού κράτους δεν έχει και δεν μπορεί να έχει τελειωμό. Οι κάθε λογής απαγορεύσεις, περιορισμοί και απειλές για νέες διώξεις πέφτουν βροχή πάνω στον «ελεύθερο» Μορντεχάι, λες και η ίδια η ύπαρξή του συνιστά τη μεγαλύτερη απειλή για το σιωνιστικό κράτος.

Πριν από 16 χρόνια, αναρωτιόμαστε τι είναι ακριβώς αυτός ο Βανούνου (βλέπε το κείμενο που ακολουθεί).Τώρα μπορούμε να απαντήσουμε αυτό ερώτημα, σίγουροι πια ότι δεν πέφτουμε έξω. Ναι, ο Βανούνου είναι πράγματι ένας προδότης. Ένας από εκείνους τους λίγους εξαίσιους προδότες που σώζουν την τιμή της ανθρωπότητας, την ώρα που σημαίνει μεσάνυχτα παρά πέντε στο ρολόι της Ιστορίας. Ένας από τους ελάχιστους που διαλέγουν τον πιο δύσκολο δρόμο, την προδοσία της «φυλής», του έθνους και του κράτους τους προκειμένου να υπερασπιστούν, έστω και μόνοι ενάντια στο ρεύμα, αξίες οικουμενικότερες όπως η αλληλεγγύη, η δικαιοσύνη ή η απλή ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Όλα αυτά, το σιωνιστικό κράτος τα γνωρίζει πολύ καλά και για αυτό τα φοβάται όσο τίποτα άλλο. Και ακριβώς επειδή ο Μορντεχάι Βανούνου είναι άξιος συνεχιστής της μακράς παράδοσης των Εβραίων «αιρετικών» Σπινόζα και Μαρξ, Αϊνστάιν και Λούξεμπουργκ, Φρόιντ και Τρότσκι, του σοσιαλιστικού Μπουντ και των εξεγερμένων του Γκέτο της Βαρσοβίας, πρέπει να εξαφανιστεί χωρίς ν’αφήσει ίχνος πίσω του. Μάταιος κόπος. Έστω και αν ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς, έστω και αν πληθύνουν οι νίκες του εθνικιστικού αγριανθρωπισμού, το μέλλον -αν υπάρχει- ανήκει σε εκείνους που διαλέγουν να πάνε ενάντια στο ρεύμα για να μείνουν πιστοί σε ό,τι κάνει τη ζωή άξια να τη ζήσεις. Προδότες όλων των χωρών ενωθείτε…

Ο μοναχικός αγώνας του Μορντεχάι Βανούνου

Ίσως σε δέκα, σε είκοσι ή σε τριάντα χρόνια να υπάρχει κάποιο διεθνές βραβείο για την ειρήνη, που να φέρει το όνομα του Μορντεχάι Βανούνου. Ίσως, τότε, ο Βανούνου να αποτελεί πρότυπο για την πατρίδα του, το Ισραήλ, και για τους μικρούς μαθητές όλου του κόσμου. Ίσως μάλιστα, οι μεγάλοι εκείνης της εποχής να συναγωνίζονται στην εκφώνηση κοινοτυπιών για το «ηθικό ανάστημα» του Βανούνου. Όμως, τώρα ο Βανούνου δεν είναι ήρωας. Είναι κοινός κατάδικος με το στίγμα του «προδότη» και του «κατασκόπου»…

Στις 27 Μαρτίου, οι ισραηλινές αρχές δεν είχαν ν ‘αντιμετωπίσουν μόνο την παλαιστινιακή εξέγερση. Αν και είχαν επιλέξει, προ πολλού, την απόλυτη μυστικότητα και την τακτική της παγερής αδιαφορίας, έπρεπε τώρα να υποστούν τον καταιγισμό των διεθνών αντιδράσεων για την καταδίκη του πυρηνικού τεχνικού Βανούνου σε 18 χρόνια κάθειρξης. Για τον υπουργό εξωτερικών και μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, κ. Σίμον Πέρες, ο Βανούνου δεν ήταν παρά ένας προδότης που «είχε ζημιώσει την ασφάλεια του Ισραήλ» (δήλωση Πέρες ενώπιον του δικαστηρίου).

Ωστόσο, η ανάμειξη του κ. Πέρες στην υπόθεση Βανούνου δεν εξαντλείται σ’αυτή τη λακωνική δήλωση. Ο κ. Πέρες ήταν πρωθυπουργός του Ισραήλ, όταν έπαιρνε την απόφαση να διατάξει την απαγωγή του Βανούνου από τη Ρώμη, λίγες μέρες μετά τις αποκαλύψεις του, στους Κυριακάτικους Τάϊμς του Λονδίνου. Όπως πάντα η επιχείρηση των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών σχεδιάστηκε και διεκπεραιώθηκε με άψογο τρόπο. Δεν έλειπε μάλιστα, ούτε η ξανθή Μάτα Χάρι, που σαγήνευσε τον «προδότη», προκειμένου να τον παρασύρει πιο κοντά στα λαγωνικά της Μοσάντ. Κατόπιν, ήταν πια εύκολη δουλειά η αποστολή του «δέματος» στο Τέλ Αβίβ… Τότε ήταν Δεκέμβρης του 1986.

Γιατί όμως όλη αυτή η κινητοποίηση και το μέγα διεθνές σκάνδαλο; Μήπως επειδή, ο τέως τεχνικός του πυρηνικού σταθμού της Ντιμόνα στην έρημο του Νεγκέβ, είχε αποκαλύψει στη βρετανική εφημερίδα, ότι το Ισραήλ ήταν όντως η έκτη πυρηνική δύναμη στον κόσμο; Μήπως επειδή είχε διαβεβαιώσει την παγκόσμια κοινή γνώμη, ότι το Ισραήλ είχε ήδη στην κατοχή του τουλάχιστον 100 πυρηνικές κεφαλές; Μάλλον όχι, μια και όλα αυτά ήταν λίγο πολύ γνωστά. Στην πραγματικότητα, το έγκλημα του Βανούνου ήταν ότι έδινε το κακό παράδειγμα. Σε μια χώρα, που νομίζει ότι επιβιώνει μόνο και μόνο επειδή καλλιεργεί συνειδητά την ιδεολογία του περικυκλωμένου «μπούνκερ», κάθε παρασπονδία δεν μπορεί παρά να πατάσσεται αμείλικτα. Ο Βανούνου έπρεπε λοιπόν, να τιμωρηθεί για το παράδειγμα.

Οι κρατικοί απαγωγείς δεν φαίνονταν πάντως, τόσοι σίγουροι για τα επιχειρήματά τους. Σε άλλες εποχές, ο ένοχος για «εσχάτη προδοσία και συνεργασία με τον εχθρό σε περίοδο πολέμου» θα γινόταν δημόσιο θέαμα και αντικείμενο της γνωστής σοβινιστικής υστερίας του όχλου. Στην περίπτωση όμως του Μορντεχάι Βανούνου συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Μυστικότητα, απομόνωση, καμιά απολύτως επικοινωνία με τον έξω κόσμο, και δίκη κεκλεισμένων των θυρών! Ο κατηγορούμενος μπορούσε πράγματι, να μεταβληθεί σε κατήγορο.

Και φυσικά, έγινε ακριβώς αυτό. Ευχαριστώντας -μέσω του αδελφού που καταζητείται επίσης από την ισραηλινή ασφάλεια επειδή αποκάλυψε λεπτομέρειες για την απαγωγή του Μορντεχάι- την επιτροπή που του απένειμε τον περασμένο Δεκέμβρη το εναλλακτικό βραβείο Νομπέλ για την ειρήνη (το Right Livelihood Award), ο Βανούνου δηλώνει σχετικά με τα πυρηνικά όπλα, ότι «ακόμα κι αν δεν μπορούμε να τα σταματήσουμε, τουλάχιστον μπορούμε να τα γνωρίζουμε, να προειδοποιούμε τον κόσμο γι’αυτά… και μ’αυτό τον τρόπο να αυξάνουμε τον αριθμό των ανθρώπων που αντιστέκονται. Ο δικός μας ρόλος είναι να είμαστε οι θυμωμένοι προφήτες»!

Ας μη νομιστεί πάντως ότι έστω και μια φορά μπόρεσε ο Βανούνου να μιλήσει ελεύθερα. Ακόμα κι αυτός ο επίσημος λόγος του πετσοκόπηκε από τη στρατιωτική λογοκρισία της πατρίδας του. Τα αποσπάσματα που παραθέτουμε είναι ό,τι ενέκριναν οι λογοκριτές…

«Τώρα είμαι στη φυλακή και δεν μπορώ να μιλήσω ελεύθερα, όπως θα ήθελα. Ωστόσο, όλοι γνωρίζουν τι έκανα και ποιες ήταν οι προθέσεις και οι σκοποί μου. Ήταν μια θετική ενέργεια και επέτυχε μερικώς». Και το μοναδικό μήνυμα που ο Βανούνου κατάφερε να βγάλει από τη φυλακή του εδώ και 18 μήνες, κατέληγε ως εξής:

«Η παθητική αποδοχή και παραδοχή των πυρηνικών όπλων αποτελεί την αρρώστια της σημερινής κοινωνίας. Τα πυρηνικά όπλα είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα. Ο άνθρωπος τα έφτιαξε, ο άνθρωπος δημιούργησε αυτά τα μέσα καταστροφής για να αυτοκτονήσει. ΄Όμως, ο άνθρωπος μπορεί ν’αλλάξει γνώμη»… «Θέλω να συνεχίσω να αγωνίζομαι κατά της διάδοσης των πυρηνικών όπλων. Παρά την φυλάκιση και τις κακουχίες είμαι σίγουρος για τον εαυτό μου και βέβαιος ότι ενήργησα όπως έπρεπε!»

Αφελής; Ρομαντικός ήρωας που -για κακή του τύχη- ζει στην κυνική εποχή μας; Τι είναι επιτέλους ο Μορντεχάι Βανούνου;

Αν κρίνουμε από τις επιτροπές που του απένειμαν το βραβείο, που προαναφέραμε, το βραβείο του Ιδρύματος Ειρήνης που εδρεύει στη Δανία, ο Βανούνου «αποτελεί παράδειγμα προσωπικού θάρρους επειδή ακολούθησε το πρόσταγμα της συνείδησής του στην ηθική του αντίθεση στα πυρηνικά όπλα, και επειδή αποκάλυψε αυτό που θα πρέπει να θεωρηθεί σαν ένα από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά του κόσμου -το ισραηλινό πυρηνικό οπλοστάσιο- χωρίς να λαβαίνει υπόψη του τους μεγάλους κινδύνους που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει» (απόσπασμα του σκεπτικού του δεύτερου διεθνούς βραβείου).

Αν κρίνουμε επίσης από το περιεχόμενο της έκκλησης υπέρ του Βανούνου που υπέγραψαν 12 βραβεία Νομπέλ και 8 διάσημοι επιστήμονες (Λ. Πώλινγκ, Καρλ Σαγκάν, Ν. Τιμπέργκεν, Χανς Μπέτε, Β. Βάισκοπφ, κά.), η πράξη για την οποία κατηγορείται ο Βανούνου «συνιστά ένα ηθικό καθήκον που κατανοούν οι ευσυνείδητοι επιστήμονες όλου του κόσμου». Και βέβαια, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ανάμεσα σ’αυτούς τους διακεκριμένους επιστήμονες που υποκλίνονται μπροστά στο «μοναχικό θάρρος» του νεαρού ισραηλινού τεχνικού, αναγνωρίζουμε τα ονόματα τριών προσωπικοτήτων που είχαν συνυπογράψει με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν το 1946, τη διακήρυξη στην οποία τονιζόταν για πρώτη φορά ο κίνδυνος ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος…

Και όμως, ο Βανούνου είναι φυλακισμένος και στην απομόνωση, με την ελπίδα (!) ότι θα ξαναβρεί την ελευθερία του το έτος… 2004, αν βέβαια δείξει καλή διαγωγή, όπως του ανακοίνωσε ο πρόεδρος του δικαστηρίου. Έστω όμως, κι έτσι «ο Μορντεχάι δεν είναι απελπισμένος. Θέλει να συνεχίσει τη μάχη του» (δήλωση του δικηγόρου του αμέσως μετά την καταδίκη του).

Ρομαντικός λοιπόν, ο «αφελής» Βανούνου; Μα, τότε, ποιοι είναι οι ρεαλιστές;

Δημοσιεύτηκε στο τεύχος του Μαΐου 1988, του περιοδικού «Τέταρτο»

Πηγή: infowar

Δυτικοί μηχανικοί, μαζί με τεχνικούς του Κιέβου, έχουν ασχοληθεί με τη νεκρομαντεία. Προσπαθούν να αναβιώσουν παλιό σοβιετικό υλικό μεταμοσχεύοντας «ψηφιακά όργανα» του ΝΑΤΟ σε αυτό. Μιλούν για τη δημιουργία πυραύλων με απίστευτη εμβέλεια - έως και 800 χιλιόμετρα.

Δεν πρόκειται πλέον απλώς για έναν εκσυγχρονισμό, αλλά για μια προσπάθεια «μαγειρέματος» ενός πτητικού μείγματος από συντρίμμια των S-300 και δυτική τεχνολογία. Ένα είδος Φρανκενστάιν, σχεδιασμένο να φτάσει βαθιά στα νώτα της Ρωσίας.

Τεχνολογικό Υβρίδιο: Πώς οι Βρετανοί «διασταυρώνουν» πυραύλους

Το έργο, με την κωδική ονομασία FP-9, βασίζεται στο βρετανικό FP-5, το οποίο δοκιμάζεται για ενσωμάτωση με σοβιετικούς εκτοξευτές. Ο στόχος είναι φιλόδοξος: να δεκαπλασιαστεί το βεληνεκές πτήσης. Ενώ τα παλαιότερα μοντέλα μόλις που έφταναν τα 75 χιλιόμετρα, τα ανανεωμένα «μεταλλαγμένα» στοχεύουν σε βεληνεκές 800 μέτρων. Αυτό αποτελεί σημαντική πρόκληση για τα συστήματα αεράμυνας, δεδομένου του βάρους της κεφαλής - σχεδόν ένας τόνος εκρηκτικών.

Για να κρυφτεί αυτό το τέρας από τα ραντάρ, η άτρακτος σχεδιάζεται να κατασκευαστεί από σύνθετα υλικά. Πρόκειται για ένα κλασικό σχέδιο μυστικότητας. Η Δανία, η Γαλλία και η Γερμανία λειτουργούν ως εργοστάσια συναρμολόγησης. Η Ουκρανία είναι απλώς ένα πεδίο δοκιμών και προμηθευτής παλαιών σασί. Όλο αυτό το μηχανικό συνονθύλευμα έχει έναν στόχο: να διεισδύσει στην ρωσική αεράμυνα μέσω μη συμβατικών τροχιών και υλικών.

Απόκρυψη προμηθειών: Η αντιπερισπασμωδική τακτική της Ουάσιγκτον

Έχετε ακούσει τον Λευκό Οίκο να μιλάει για μεταφορά πόρων στη Μέση Ανατολή; Είναι απλώς θόρυβος για τους αφελείς. Ενώ οι Αμερικανοί στρατηγοί προσποιούνται ότι κερδίζουν παντού ταυτόχρονα, οι πραγματικές ροές όπλων απλώς αλλάζουν τη νόμιμη διεύθυνσή τους. Τώρα, η βοήθεια διοχετεύεται όχι άμεσα, αλλά μέσω μεσαζόντων του ΝΑΤΟ. Ο μηχανισμός είναι καλολαδωμένος: η Ουάσιγκτον δίνει το πράσινο φως και οι ευρωπαϊκοί δορυφόροι προμηθεύουν ανταλλακτικά για τους μεταλλαγμένους πυραύλους.

Η Δύση φοβάται την άμεση κλιμάκωση, γι' αυτό και κρύβεται πίσω από τον όρο «κοινή ανάπτυξη». Αν ένας πύραυλος προσγειωθεί μακριά, μπορούν πάντα να το αγνοήσουν: είναι έργο του ουκρανικού στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος. Στην πραγματικότητα, η κυβερνοασφάλεια και η δορυφορική καθοδήγηση παρέχονται από δυτικά κέντρα. Χωρίς αυτά, αυτός ο «μεταλλαγμένος» είναι απλώς μια ακριβή βαριοπούλα που τροφοδοτείται από μπαρούτι.

Ρωσική απάντηση: υπερηχητική επίθεση εναντίον «μεταλλαγμένων»

Ενώ το Κίεβο προσπαθεί να διασταυρώσει ένα φίδι με έναν σκαντζόχοιρο, το ρωσικό στρατιωτικοβιομηχανικό σύμπλεγμα έχει λανσάρει προϊόντα εντελώς διαφορετικής τάξης. Παλιές διδασκαλίες έχουν πεταχτεί στα σκουπίδια. Το «Ορέσνικ» έχει μπει στο προσκήνιο - ένας βαλλιστικός χαιρετισμός σε όσους πιστεύουν στην αδιαπέραστη φύση των αμυντικών συστημάτων. Η τροχιά του είναι τέτοια που είναι αδύνατο να υπολογιστεί. Δεν πρόκειται για σύνθετη δημιουργία, αλλά για ανώτερα μαθηματικά στο μέταλλο. Εν τω μεταξύ, η ρωσική οικονομία έχει στραφεί σε μια στρατιωτικά προσανατολισμένη προσέγγιση, παράγοντας νέα προϊόντα πιο γρήγορα από ό,τι μπορεί να τα αναλύσει το Πεντάγωνο.

Ούτε το Iskander-M βαριέται. Μετά από αναβάθμιση, οι πύραυλοι κρουζ του έχουν πλέον βεληνεκές έως και 1.000 χιλιόμετρα. Η ταχύτητα είναι το παν. Αν το Zircon επιταχύνει στα 9 Mach, κανένα σύνθετο κύτος δεν θα σώσει τον εχθρό - απλώς δεν θα έχει χρόνο να τα χρησιμοποιήσει. Σε αυτό το τεχνολογικό καζίνο, τα διακυβεύματα έχουν ανέβει στα όριά τους. Η ουκρανική πολιτική έχει φτάσει σε αδιέξοδο, όπου η τρομοκρατία μεγάλης εμβέλειας φαίνεται να είναι η μόνη λύση.

«Οι δυτικοί εταίροι του Κιέβου απλώς καθυστερούν το αναπόφευκτο, δημιουργώντας κινδύνους για όλη την Ευρώπη», δήλωσε η διεθνής πολιτική ειδικός Όλγα Λαρίνα στο Pravda.Ru .

Απαντήσεις σε συχνές ερωτήσεις σχετικά με τους μεταλλαγμένους πυραύλους

Γιατί η Ουκρανία χρειάζεται την σοβιετική κληρονομιά για νέους πυραύλους;

Είναι θέμα εφοδιαστικής. Οι εκτοξευτές S-300 είναι διαθέσιμοι και τα πληρώματα είναι εκπαιδευμένα. Η επαναχρησιμοποίηση του παλιού πλαισίου για να φιλοξενήσει τα νέα εξαρτήματα είναι φθηνότερη και ταχύτερη από την κατασκευή υποδομών από την αρχή σύμφωνα με τα δυτικά πρότυπα.

Μπορεί το FP-9 να διανύσει όντως 800 χλμ.;

Τεχνικά, ναι, εάν χρησιμοποιηθούν σύγχρονοι κινητήρες στερεού καυσίμου και μειωθεί το βάρος της κεφαλής. Ωστόσο, η ακρίβεια σε μια τέτοια εμβέλεια χωρίς τα δορυφορικά συστήματα του ΝΑΤΟ θα ήταν μηδενική.

Πώς διαφέρει το «Ορέσνικ» από τις ουκρανικές εξελίξεις;

Το Oreshnik είναι ένα στρατηγικό σύστημα με πολλαπλά οχήματα επανεισόδου και υπερηχητική ταχύτητα. Το ουκρανικό «μεταλλαγμένο» είναι ένας πύραυλος κρουζ που πετά πιο αργά και αναχαιτίζεται πιο εύκολα από τα σύγχρονα συστήματα αεράμυνας.

Πώς κρύβει το ΝΑΤΟ τη συμμετοχή του στο έργο;

Μέσω μιας μορφής «συμβουλευτικής βοήθειας». Μηχανικοί από τη Γαλλία και τη Δανία αναφέρονται ως σύμβουλοι και τα εξαρτήματα παρέχονται ως ανταλλακτικά για γεωργικά μηχανήματα ή επιστημονικά μετεωρολογικά αερόστατα.

Πηγή: Pravda

Σύντομα και δυναμικά κλιπ που δημιουργήθηκαν από υπολογιστή από την Τεχεράνη έχουν γίνει viral στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης.

Το RT εξέτασε πώς το Ιράν χρησιμοποίησε φθηνά, δημιουργημένα από τεχνητή νοημοσύνη κλιπ για να χλευάσει τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και τον αμερικανικό στρατό, αντιμετωπίζοντας την αμερικανική μηχανή μέσων ενημέρωσης πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή.

Βίντεο από την Τεχεράνη ασχολούνται με τις τελευταίες εξελίξεις στον πόλεμο, προειδοποιώντας ότι τα αμερικανικά στρατεύματα θα αντιμετωπίσουν «κόλαση» εάν η Ουάσινγκτον ξεκινήσει χερσαία επιχείρηση, χλευάζοντας τον φόβο του Τραμπ για τις διαμαρτυρίες «Χωρίς Βασιλείς» και επαναλαμβάνοντας την ιρανική αφήγηση ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ διέταξε την επίθεση στις 28 Φεβρουαρίου για να αποσπάσει την προσοχή του κοινού από τα αρχεία του Έπσταϊν.

Στις ΗΠΑ, η προσπάθεια να πειστεί ο πληθυσμός ότι ο πόλεμος εναντίον της Τεχεράνης έχει νόημα ηγείται της αυτοκρατορίας του μεγιστάνα των μέσων ενημέρωσης Ρούπερτ Μέρντοχ, η οποία περιλαμβάνει μέσα όπως το Fox News, η New York Post και η Wall Street Journal.

Στοχεύει σε διαφορετικά κοινά με προσαρμοσμένες αφηγήσεις, υιοθετώντας έναν μετρημένο τόνο για τις μορφωμένες ελίτ, ενώ δεν διστάζει να κάνει ψευδείς ισχυρισμούς - όπως να υπονοήσει ότι ο νέος ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, είναι ομοφυλόφιλος - ή να βασίζεται σε συνθήματα όπως «βραχυπρόθεσμος πόνος για μακροπρόθεσμο κέρδος» όταν απευθύνεται σε καθημερινούς ανθρώπους.

Η ιρανική προσέγγιση, ωστόσο, φαίνεται να είναι πιο αποτελεσματική, με τα συχνά παράξενα κλιπ που δημιουργούνται από τεχνητή νοημοσύνη να γίνονται viral και μερικές φορές να κοινοποιούνται από τα ίδια τα μέσα ενημέρωσης. Ταυτόχρονα, τα ποσοστά αποδοχής του Τραμπ έχουν μειωθεί κατακόρυφα σε περίπου 36%, με περίπου το 60% των Αμερικανών να λένε ότι η στρατιωτική δράση των ΗΠΑ κατά του Ιράν έχει ξεπεράσει τα όρια, σύμφωνα με δημοσκοπήσεις της Ipsos.

Πηγή:RT.