Το Λουχάνσκ, είναι από τις τέσσερις περιοχές στην Ουκρανία που η Ρωσία διεκδίκησε ως δικές της το 2022. Οι άλλες τρεις είναι το Ντονέτσκ, η Χερσώνα και η Ζαπορίζια.

Το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε την Τετάρτη ότι οι δυνάμεις του είχαν αναλάβει τον πλήρη έλεγχο της περιφέρειας Λουχάνσκ στην ανατολική Ουκρανία, υποδηλώνοντας ότι είχαν καταλάβει ένα μικρό τμήμα εδάφους το οποίο παρέμενε εκτός της εμβέλειάς τους από το 2022. 

Το Reuters δεν μπόρεσε να επαληθεύσει ανεξάρτητα την αναφορά από το πεδίο της μάχης, ενώ εκπρόσωπος του ουκρανικού στρατού δήλωσε ότι δεν είχαν σημειωθεί αλλαγές στο πεδίο της μάχης στην περιοχή τους τελευταίους έξι μήνες. 

Πάνω από το 99% του Λουχάνσκ βρίσκεται εδώ και καιρό υπό ρωσικό έλεγχο. 

«Μονάδες της στρατιωτικής ομάδας ‘Δύση’ ολοκλήρωσαν την απελευθέρωση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουχάνσκ», ανέφερε το Υπουργείο Άμυνας σε δήλωσή του, χρησιμοποιώντας την ονομασία που προτιμά η Μόσχα για την περιοχή. 

Το Λουχάνσκ είναι μία από τις δύο περιοχές – μαζί με το Ντονέτσκ – που συνθέτουν την ευρύτερη βιομηχανοποιημένη περιοχή του Ντονμπάς.  

Το Κρεμλίνο επανέλαβε την Τετάρτη το αίτημά του να αποσυρθούν οι ουκρανικές δυνάμεις από το τμήμα του Ντονέτσκ που δεν ελέγχει η Μόσχα, προκειμένου να τερματιστεί αυτό που αποκάλεσε «καυτή φάση» του πολέμου, ένα αίτημα που το Κίεβο έχει επανειλημμένα απορρίψει ως παράλογο. 

Το ρωσικό Υπουργείο Άμυνας δήλωσε ότι οι δυνάμεις του είχαν επίσης αναλάβει τον έλεγχο του χωριού Βερκνιά Πισαρίβκα στην περιοχή Χάρκοβο της Ουκρανίας και του Μπόικοβε στην περιοχή Ζαπορίζια στη νοτιοανατολική Ουκρανία. Το Reuters δεν μπόρεσε να επαληθεύσει ανεξάρτητα αυτές τις δηλώσεις σχετικά με το πεδίο της μάχης. 

Ο Αλέξης Τσίπρας και η παράταξη που θα είναι έτοιμη στις εκλογές να αντιπαρατεθεί με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το κρεσέντο των επιθέσεων κατά της κυβέρνησης της ΝΔ. Τα μηνύματα του πρώην πρωθυπουργού από τη Λαμία.

Τι διαφορετικό κόμισε ο Αλέξης Τσίπρας στη Λαμία, στην παρουσίαση της «Ιθάκης» του; Για πολλούς ότι έστειλε το μήνυμα της ετοιμότητας απέναντι σ’ έναν ενδεχόμενο, πρόωρο εκλογικό αιφνιδιασμό από πλευράς κυβέρνησης. Γιατί, ποιό είναι το αιτούμενο σε μια τέτοια περίπτωση; «Στις επόμενες εκλογές, όποτε και αν αυτές γίνουν, η ΝΔ και ο κος Μητσοτάκης να έχουν αντίπαλο. Και ας είναι όλοι βέβαιοι ότι θα έχουν αντίπαλο. Μια ανασυγκροτημένη προοδευτική παράταξη. Μια ισχυρή Αριστερά. Ικανή να εμπνεύσει, να ενώσει, να καταθέσει εντιμότητα, αγωνιστικότητα, νέα πρόσωπα και ιδέες. Αλλά και εμπειρία διακυβέρνησης. Ικανή με δυο λόγια και να νικήσει και να κάνει πράξη τις μεγάλες τομές που έχει ανάγκη ο λαός και ο τόπος μας»», ήταν τα λόγια του πρώην πρωθυπουργού.

Ο χρόνος και το ενδεχόμενο εκλογών

Η τοποθέτηση αυτή ήταν για πολλούς αναμενόμενη. Καλές οι παρουσιάσεις ανά την επικράτεια, αλλά από την άλλη είναι αρκετές και οι μουρμούρες στον προοδευτικό κόσμο για το πότε «θα πατήσει ο Αλέξης το κουμπί», με λίγα λόγια πότε θα προχωρήσει σε συγκεκριμένες ανακοινώσεις για την ίδρυση του νέου φορέα, ποιοι θα τον συντροφεύουν, ποιοι θα τον στελεχώνουν και κυρίως με ποιο πρόγραμμα.

«Χρόνος υπάρχει», έλεγαν πριν λίγο καιρό άνθρωποι που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα γύρω απ’ τον νέο φορέα. Ωστόσο, αρκετές φορές ο χρόνος είναι κάτι το σχετικό και υπάρχουν αστάθμητοι παράγοντες που να δύνανται να αποτελέσουν θρυαλλίδες εξελίξεων. Υπό αυτό το πρίσμα και με δεδομένο ότι πυκνώνουν το τελευταίο διάστημα οι φήμες περί πρόωρων εκλογών εκεί κοντά στα τέλη της Άνοιξης -με το αφήγημα της σταθερότητας της κυβερνησιμότητας της χώρας απέναντι σ’ έναν εξαιρετικά ασταθή κόσμο- ίσως να μη βρισκόμαστε μακριά από τη στιγμή που «θα πατήσει ο Κυριάκος το κουμπί».

Απέναντι σε αυτό το ενδεχόμενο τοποθετήθηκε ξεκάθαρα ο Αλέξης Τσίπρας και βγήκε μπροστά και όχι τυχαία. Το έκανε την ώρα που στην Αθήνα διεξαγόταν το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ και με τη συζήτηση για το αν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα συνεργαστεί μελλοντικά με τη ΝΔ ή όχι να έχει φουντώσει ξανά, αλλά και τη στιγμή που στο χώρο της πολυδιασπασμένης Αριστεράς γίνονται ζυμώσεις για την επόμενη μέρα, με πολλά ερωτηματικά να τις συνοδεύουν εάν αφορούν την κοινωνία και την προοπτική της ή προσωπικές καριέρες και κομματικά οφίτσια.

Στην πρώτη περίπτωση αναφέρθηκε ξεκάθαρα στο ΠΑΣΟΚ όταν σχολίασε πως κάποιοι «κάνουν ολόκληρα Συνέδρια για να δουν αν θα συγκυβερνήσουν με τον Μητσοτάκη. Δεν χρειάζονται Συνέδρια…» και συνέχισε περιλαμβάνοντας και την Αριστερά στην κριτική του, λέγοντας ότι «μικροκομματικοί υπολογισμοί, μεγαλόστομες και εκτός πραγματικότητας διακηρύξεις νίκης, ανέφικτες προτάσεις συγκολλήσεων, χαρακτηρίζουν την δημοκρατική και προοδευτική πανσπερμία. Αποχωρήσεις, μετακινήσεις με τη βουλευτική έδρα υπό μάλης, αντιφατικές δηλώσεις, εξουθένωση αξιακή και ιδεολογική, παίρνουν χαρακτήρα πολιτικού εκφυλισμού. Κι αυτό παράγει και επιτείνει την απογοήτευση, την ιδιώτευση, την αποχή».

Ο Τσίπρας και το «ναι» της κοινωνίας

Στον αντίποδα όλων αυτών αναφέρθηκε στην προσπάθεια που βρίσκεται σε εξέλιξη σε όλη τη χώρα, αναφορικά με τους πυρήνες δημιουργίας του κόμματος που θα ηγείται. Όπως είπε χαρακτηριστικά «τώρα, λοιπόν, είναι η ώρα να κινήσουμε, να στηρίξουμε, να ενθαρρύνουμε, το ΝΑΙ της κοινωνίας. Το ναι μιας μεγάλης ανασύνθεσης και ανατροπής στην προοδευτική παράταξη. Το ναι του πολίτη, κάθε συλλογικότητας, κάθε αυθόρμητης ομάδας πρωτοβουλίας, κάθε προσωπικότητας…

Στο κάδρο Μητσοτάκης-Δημητριάδης

Η κλιμάκωση των επιθέσεων στον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του ήταν επίσης δεδομένη. Κάπως έτσι φτάσαμε στο να μιλάει ο Αλέξης Τσίπρας για τη «συμμορία της γραβάτας» ενώ πριν λίγο καιρό από την Αλεξανδρούπολη μιλούσε για κυβέρνηση που λειτουργεί με όρους μαφίας. Η κριτική και η επίθεση ήταν έντονη για σειρά ζητημάτων: από την εξωτερική πολιτική και τη στάση της χώρας μας στον πόλεμο του Ιράν, την ακρίβεια που θερίζει τα νοικοκυριά γι’ άλλη μια φορά έως τα σκάνδαλα που ταλανίζουν την κυβέρνηση και τη δίκη των Τεμπών.

Αξίζει να σημειωθεί πως ειδική μνεία έκανε στις υποκλοπές, υπό το φως των δηλώσεων του καταδικασθέντα Ταλ Ντίλιαν ο οποίος φωτογραφίζει την ελληνική κυβέρνηση για το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων. Κι έκανε ειδική μνεία βάζοντας στο κάδρο τον πρωθυπουργό, αλλά και τον ανιψιό του Γρηγόρη Δημητριάδη, ως στενό του συνεργάτη κατά την επίμαχη περίοδο.

«Υπάρχει σε οποιαδήποτε ευνομούμενη χώρα, σοβαρή κυβέρνηση και σοβαρός πρωθυπουργός, όπου ένας καταδικασμένος με 126 χρόνια εξαπολύει τέτοιες ευθείες κατηγορίες και απειλές και αυτές μένουν αναπάντητες; Τόσο πολιτικά όσο και νομικά;», έθεσε το ρητορικό ερώτημα ο Αλέξης Τσίπρας.

Αναφορές περί εισαγγελέα…

Και συνέχισε λέγοντας: «Σε μένα όμως έσπευσε ο πρωθυπουργικός ανιψιός να στείλει εξώδικο, επειδή τον είπα αυτουργό του εγκλήματος των υποκλοπών. Όπως έχει κάνει και σε σειρά δημοσιογράφων με αγωγές τύπου SLAPP, για να τους εκφοβίσει να μη γράφουν το όνομά του. Προφανώς δεν είχε διαβάσει ακόμη την απόφαση που αναφέρει 277 φορές το όνομά του. 277 φορές! Με τη βούλα της Δικαιοσύνης. Αφού είναι τόσο ευαίσθητοι για την τιμή και την υπόληψή τους, γιατί δεν τολμούν να πουν λέξη γι’ αυτό; Και κυρίως γιατί δεν τολμούν να πουν λέξη για όσα τους καταλογίζει ο Ντίλιαν;».

Επί του θέματος των υποκλοπών ο Αλέξης Τσίπρας κατέληξε ως εξής: «Ό, τι όμως και να κάνουν, πολύ φοβάμαι ότι οι ευθύνες θείου και ανιψιού, έχουν πια ξεφύγει από το πεδίο της πολιτικής κριτικής και πολεμικής. Και έχουν εισέλθει στο πεδίο έρευνας και δίωξης του εισαγγελέα. Και μάλιστα για κακουργηματικές πράξεις. Κάτι που δύσκολα πια θα αποφύγουν».

Πάρτυ αναθέσεων

Και βέβαια αναφέρθηκε εκτενώς γι’ άλλη μια φορά στο πάρτυ των απευθείας αναθέσεων της κυβέρνησης για τους λίγους και εκλεκτούς φίλους της, αναφέροντας: «Η επιλογή της κυβέρνησης είναι να συνεχίζεται το πάρτι για λίγους, ισχυρούς. Για τα καρτέλ με τα υπερκέρδη. Και για όσους έχουν πρόσβαση σε απευθείας αναθέσεις και στημένους διαγωνισμούς. Δώδεκα δις ευρώ σε απευθείας αναθέσεις σε έξι χρόνια και οκτώ δις σε διαγωνισμούς με έναν μόνο διαγωνιζόμενο. Και μόνο τον τελευταίο χρόνο 2,2 δις απευθείας αναθέσεις. Αυτή, αγαπητοί φίλοι, δεν είναι κυβέρνηση. Είναι συμμορία της γραβάτας».

Αξίζει να σημειωθεί ότι έως τώρα ο Αλέξης Τσίπρας εμφανιζόταν κατά κύριο λόγο μόνο στις βιβλιοπαρουσιάσεις της «Ιθάκης» ανά την επικράτεια. Το γεγονός ότι πλέον τα πράγματα εισέρχονται σε νέο επίπεδο έχει να κάνει με τον κύκλο δημόσιων παρεμβάσεων του μέσω συνεντεύξεων, με την αρχή να γίνεται το βράδυ της Πέμπτης όπου και θα βρεθεί στον Antenna, καλεσμένος του Νίκου Χατζηνικολάου. Ίσως εκεί να μάθουμε περισσότερο πράγματα για τον υπό δημιουργία πολιτικό σχηματισμό του.

«Πρέπει να εξισορροπήσω τον ρόλο του πατέρα και τη λογική του δικηγόρου» σημείωσε ο Αντώνης Ψαρόπουλος, σχολιάζοντας το «διπλό» του ρόλο στο δικαστήριο για τα Τέμπη.

Παράσταση προς υποστήριξη της κατηγορίας στη δίκη των Τεμπών δήλωσε ο δικηγόρος και πατέρας της Μάρθης, Αντώνης Ψαρόπουλος.

Παράλληλα, έπραξε το ίδιο και για την πρώην σύζυγό του Μαρια Καρυστιανού και τον υιό τους.

Με την ολοκλήρωση της νομιμοποίησης, ο Αντώνης Ψαρόπουλος δήλωσε ότι «οφείλω να ομολογήσω ότι αυτή η δίκη είναι μια οδυνηρή και εφιαλτική δοκιμασία που δεν πρέπει να ζήσει κανείς. Πρέπει να εξισορροπήσω τον ρόλο του πατέρα και τη λογική του δικηγόρου».

Τι είπε για το δικαστήριο

Ο πατέρας της αδικοχαμένης Μάρθης συμπλήρωσε πως αναμένει την ίδια στάση και από το δικαστήριο και τους δικηγόρους των κατηγορουμένων.

«Είμαι βέβαιος πως το ίδιο θα πράξουν και οι συνήγοροι υπεράσπισης και το σεβαστό δικαστήριο συμπληρώνοντας τις έλλειψεις της ανάκρισης. Περιμένω στο τέλος να απαντηθούν τα ερωτήματα που παρέμειναν από την ανάκριση για να αποδοθεί ορθή δικαιοσύνη» τόνισε και συμπλήρωσε: «Παροτρύνω τους συναδέλφους της υπεράσπισης να ασκήσουν το ρόλο τους με σεβασμό προς τους συγγενείς και τα θύματα».

Νωρίτερα, κατά τη διάρκεια της διακοπής της δίκης, ο κ. Ψαρόπουλος είχε μιλήσει στους δημοσιογράφους για τις συνθήκες της δίκης, τονίζοντας ότι «έχουν αλλάξει απειροελάχιστα», σε σχέση με την πρώτη ημέρα.

«Η αίθουσα δεν πληροί τις προϋποθέσεις για μια σωστή δίκη» υπογράμμισε ο Αντώνης Ψαρόπουλος.

Χρειάστηκε ο ιρανικός πύραυλος που έπληξε την ισραηλινή πόλη Ντιμόνα, για να (ξανα)θυμηθούμε την απίστευτη ιστορία του Μορντεχάι Βανούνου. Και επίσης το μεγάλο της δίδαγμα ότι υπάρχουν, έστω και λίγοι, Ισραηλινοί Εβραίοι που αντιστέκονται στη βαρβαρότητα του γενοκτονικού Ισραηλινού Κράτους, συνεχίζοντας έτσι την μακρά παράδοση αγώνων της εβραϊκής Διασποράς για τη δημοκρατία, την ελευθερία των καταπιεσμένων και τον επαναστατικό και διεθνιστικό σοσιαλισμό.

Μιας Διασποράς που έχει να επιδείξει, μεταξύ πολλών άλλων, έναν Αϊνστάϊν που ήδη το 1948, προειδοποιούσε καταγγέλλοντας ως «φασίστα και τρομοκράτη» τον Μεναχέμ Μπέγκιν, μέντορα και προστάτη του Νετανιάχου.Ή ένα Μάρεκ Έντελμαν, μοναδικό επιζήσαντα ηγέτη της εξέγερσης του Γκέτο της Βαρσοβίας, που δεν ήθελε να έχει την παραμικρή σχέση με το σιωνιστικό κράτος καθώς δήλωνε ότι «για μένα, δεν υπάρχει χώρος ούτε για ένα περιούσιο λαό, ούτε για μια γη της επαγγελίας. (…) Όταν επιλέγει κανείς να ζήσει ανάμεσα σε εκατομμύρια Άραβες, πρέπει να αναμειχθεί μαζί τους και να αφήσει την αφομοίωση και τη διασταύρωση των φυλών να κάνουν τη δουλειά τους».

Αναδημοσιεύουμε λοιπόν στη συνέχεια το κείμενο μας του 2006, όταν ο Βανούνου έβγαινε από την φυλακή, και κυρίως εκείνο που του είχαμε αφιερώσει το μακρινό 1988, όταν το ισραηλινό δικαστήριο τον καταδίκαζε σε κάθειρξη -και απομόνωση- 18 ετών.

Γ.Μ.

Μορντεχάι Βανούνου: Ένας εξαίσιος προδότης

Ακριβώς 18 χρόνια μετά από την φυλάκισή του και χωρίς να του έχει χαριστεί ούτε μια μέρα (!) από την 18ετή κάθειρξή του, βγήκε από τις ισραηλινές φυλακές, και την απομόνωση, ο «προδότης» και «κατάσκοπος» Μορντεχάι Βανούνου. Λοιπόν, επιτέλους ελεύθερος αυτός ο «μεγάλος έγκλειστος» του αιώνα μας; Ας μην είμαστε αφελείς. Η απίστευτη εκδικητικότητα του ισραηλινού κράτους δεν έχει και δεν μπορεί να έχει τελειωμό. Οι κάθε λογής απαγορεύσεις, περιορισμοί και απειλές για νέες διώξεις πέφτουν βροχή πάνω στον «ελεύθερο» Μορντεχάι, λες και η ίδια η ύπαρξή του συνιστά τη μεγαλύτερη απειλή για το σιωνιστικό κράτος.

Πριν από 16 χρόνια, αναρωτιόμαστε τι είναι ακριβώς αυτός ο Βανούνου (βλέπε το κείμενο που ακολουθεί).Τώρα μπορούμε να απαντήσουμε αυτό ερώτημα, σίγουροι πια ότι δεν πέφτουμε έξω. Ναι, ο Βανούνου είναι πράγματι ένας προδότης. Ένας από εκείνους τους λίγους εξαίσιους προδότες που σώζουν την τιμή της ανθρωπότητας, την ώρα που σημαίνει μεσάνυχτα παρά πέντε στο ρολόι της Ιστορίας. Ένας από τους ελάχιστους που διαλέγουν τον πιο δύσκολο δρόμο, την προδοσία της «φυλής», του έθνους και του κράτους τους προκειμένου να υπερασπιστούν, έστω και μόνοι ενάντια στο ρεύμα, αξίες οικουμενικότερες όπως η αλληλεγγύη, η δικαιοσύνη ή η απλή ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Όλα αυτά, το σιωνιστικό κράτος τα γνωρίζει πολύ καλά και για αυτό τα φοβάται όσο τίποτα άλλο. Και ακριβώς επειδή ο Μορντεχάι Βανούνου είναι άξιος συνεχιστής της μακράς παράδοσης των Εβραίων «αιρετικών» Σπινόζα και Μαρξ, Αϊνστάιν και Λούξεμπουργκ, Φρόιντ και Τρότσκι, του σοσιαλιστικού Μπουντ και των εξεγερμένων του Γκέτο της Βαρσοβίας, πρέπει να εξαφανιστεί χωρίς ν’αφήσει ίχνος πίσω του. Μάταιος κόπος. Έστω και αν ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς, έστω και αν πληθύνουν οι νίκες του εθνικιστικού αγριανθρωπισμού, το μέλλον -αν υπάρχει- ανήκει σε εκείνους που διαλέγουν να πάνε ενάντια στο ρεύμα για να μείνουν πιστοί σε ό,τι κάνει τη ζωή άξια να τη ζήσεις. Προδότες όλων των χωρών ενωθείτε…

Ο μοναχικός αγώνας του Μορντεχάι Βανούνου

Ίσως σε δέκα, σε είκοσι ή σε τριάντα χρόνια να υπάρχει κάποιο διεθνές βραβείο για την ειρήνη, που να φέρει το όνομα του Μορντεχάι Βανούνου. Ίσως, τότε, ο Βανούνου να αποτελεί πρότυπο για την πατρίδα του, το Ισραήλ, και για τους μικρούς μαθητές όλου του κόσμου. Ίσως μάλιστα, οι μεγάλοι εκείνης της εποχής να συναγωνίζονται στην εκφώνηση κοινοτυπιών για το «ηθικό ανάστημα» του Βανούνου. Όμως, τώρα ο Βανούνου δεν είναι ήρωας. Είναι κοινός κατάδικος με το στίγμα του «προδότη» και του «κατασκόπου»…

Στις 27 Μαρτίου, οι ισραηλινές αρχές δεν είχαν ν ‘αντιμετωπίσουν μόνο την παλαιστινιακή εξέγερση. Αν και είχαν επιλέξει, προ πολλού, την απόλυτη μυστικότητα και την τακτική της παγερής αδιαφορίας, έπρεπε τώρα να υποστούν τον καταιγισμό των διεθνών αντιδράσεων για την καταδίκη του πυρηνικού τεχνικού Βανούνου σε 18 χρόνια κάθειρξης. Για τον υπουργό εξωτερικών και μέλος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, κ. Σίμον Πέρες, ο Βανούνου δεν ήταν παρά ένας προδότης που «είχε ζημιώσει την ασφάλεια του Ισραήλ» (δήλωση Πέρες ενώπιον του δικαστηρίου).

Ωστόσο, η ανάμειξη του κ. Πέρες στην υπόθεση Βανούνου δεν εξαντλείται σ’αυτή τη λακωνική δήλωση. Ο κ. Πέρες ήταν πρωθυπουργός του Ισραήλ, όταν έπαιρνε την απόφαση να διατάξει την απαγωγή του Βανούνου από τη Ρώμη, λίγες μέρες μετά τις αποκαλύψεις του, στους Κυριακάτικους Τάϊμς του Λονδίνου. Όπως πάντα η επιχείρηση των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών σχεδιάστηκε και διεκπεραιώθηκε με άψογο τρόπο. Δεν έλειπε μάλιστα, ούτε η ξανθή Μάτα Χάρι, που σαγήνευσε τον «προδότη», προκειμένου να τον παρασύρει πιο κοντά στα λαγωνικά της Μοσάντ. Κατόπιν, ήταν πια εύκολη δουλειά η αποστολή του «δέματος» στο Τέλ Αβίβ… Τότε ήταν Δεκέμβρης του 1986.

Γιατί όμως όλη αυτή η κινητοποίηση και το μέγα διεθνές σκάνδαλο; Μήπως επειδή, ο τέως τεχνικός του πυρηνικού σταθμού της Ντιμόνα στην έρημο του Νεγκέβ, είχε αποκαλύψει στη βρετανική εφημερίδα, ότι το Ισραήλ ήταν όντως η έκτη πυρηνική δύναμη στον κόσμο; Μήπως επειδή είχε διαβεβαιώσει την παγκόσμια κοινή γνώμη, ότι το Ισραήλ είχε ήδη στην κατοχή του τουλάχιστον 100 πυρηνικές κεφαλές; Μάλλον όχι, μια και όλα αυτά ήταν λίγο πολύ γνωστά. Στην πραγματικότητα, το έγκλημα του Βανούνου ήταν ότι έδινε το κακό παράδειγμα. Σε μια χώρα, που νομίζει ότι επιβιώνει μόνο και μόνο επειδή καλλιεργεί συνειδητά την ιδεολογία του περικυκλωμένου «μπούνκερ», κάθε παρασπονδία δεν μπορεί παρά να πατάσσεται αμείλικτα. Ο Βανούνου έπρεπε λοιπόν, να τιμωρηθεί για το παράδειγμα.

Οι κρατικοί απαγωγείς δεν φαίνονταν πάντως, τόσοι σίγουροι για τα επιχειρήματά τους. Σε άλλες εποχές, ο ένοχος για «εσχάτη προδοσία και συνεργασία με τον εχθρό σε περίοδο πολέμου» θα γινόταν δημόσιο θέαμα και αντικείμενο της γνωστής σοβινιστικής υστερίας του όχλου. Στην περίπτωση όμως του Μορντεχάι Βανούνου συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Μυστικότητα, απομόνωση, καμιά απολύτως επικοινωνία με τον έξω κόσμο, και δίκη κεκλεισμένων των θυρών! Ο κατηγορούμενος μπορούσε πράγματι, να μεταβληθεί σε κατήγορο.

Και φυσικά, έγινε ακριβώς αυτό. Ευχαριστώντας -μέσω του αδελφού που καταζητείται επίσης από την ισραηλινή ασφάλεια επειδή αποκάλυψε λεπτομέρειες για την απαγωγή του Μορντεχάι- την επιτροπή που του απένειμε τον περασμένο Δεκέμβρη το εναλλακτικό βραβείο Νομπέλ για την ειρήνη (το Right Livelihood Award), ο Βανούνου δηλώνει σχετικά με τα πυρηνικά όπλα, ότι «ακόμα κι αν δεν μπορούμε να τα σταματήσουμε, τουλάχιστον μπορούμε να τα γνωρίζουμε, να προειδοποιούμε τον κόσμο γι’αυτά… και μ’αυτό τον τρόπο να αυξάνουμε τον αριθμό των ανθρώπων που αντιστέκονται. Ο δικός μας ρόλος είναι να είμαστε οι θυμωμένοι προφήτες»!

Ας μη νομιστεί πάντως ότι έστω και μια φορά μπόρεσε ο Βανούνου να μιλήσει ελεύθερα. Ακόμα κι αυτός ο επίσημος λόγος του πετσοκόπηκε από τη στρατιωτική λογοκρισία της πατρίδας του. Τα αποσπάσματα που παραθέτουμε είναι ό,τι ενέκριναν οι λογοκριτές…

«Τώρα είμαι στη φυλακή και δεν μπορώ να μιλήσω ελεύθερα, όπως θα ήθελα. Ωστόσο, όλοι γνωρίζουν τι έκανα και ποιες ήταν οι προθέσεις και οι σκοποί μου. Ήταν μια θετική ενέργεια και επέτυχε μερικώς». Και το μοναδικό μήνυμα που ο Βανούνου κατάφερε να βγάλει από τη φυλακή του εδώ και 18 μήνες, κατέληγε ως εξής:

«Η παθητική αποδοχή και παραδοχή των πυρηνικών όπλων αποτελεί την αρρώστια της σημερινής κοινωνίας. Τα πυρηνικά όπλα είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα. Ο άνθρωπος τα έφτιαξε, ο άνθρωπος δημιούργησε αυτά τα μέσα καταστροφής για να αυτοκτονήσει. ΄Όμως, ο άνθρωπος μπορεί ν’αλλάξει γνώμη»… «Θέλω να συνεχίσω να αγωνίζομαι κατά της διάδοσης των πυρηνικών όπλων. Παρά την φυλάκιση και τις κακουχίες είμαι σίγουρος για τον εαυτό μου και βέβαιος ότι ενήργησα όπως έπρεπε!»

Αφελής; Ρομαντικός ήρωας που -για κακή του τύχη- ζει στην κυνική εποχή μας; Τι είναι επιτέλους ο Μορντεχάι Βανούνου;

Αν κρίνουμε από τις επιτροπές που του απένειμαν το βραβείο, που προαναφέραμε, το βραβείο του Ιδρύματος Ειρήνης που εδρεύει στη Δανία, ο Βανούνου «αποτελεί παράδειγμα προσωπικού θάρρους επειδή ακολούθησε το πρόσταγμα της συνείδησής του στην ηθική του αντίθεση στα πυρηνικά όπλα, και επειδή αποκάλυψε αυτό που θα πρέπει να θεωρηθεί σαν ένα από τα καλύτερα κρυμμένα μυστικά του κόσμου -το ισραηλινό πυρηνικό οπλοστάσιο- χωρίς να λαβαίνει υπόψη του τους μεγάλους κινδύνους που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει» (απόσπασμα του σκεπτικού του δεύτερου διεθνούς βραβείου).

Αν κρίνουμε επίσης από το περιεχόμενο της έκκλησης υπέρ του Βανούνου που υπέγραψαν 12 βραβεία Νομπέλ και 8 διάσημοι επιστήμονες (Λ. Πώλινγκ, Καρλ Σαγκάν, Ν. Τιμπέργκεν, Χανς Μπέτε, Β. Βάισκοπφ, κά.), η πράξη για την οποία κατηγορείται ο Βανούνου «συνιστά ένα ηθικό καθήκον που κατανοούν οι ευσυνείδητοι επιστήμονες όλου του κόσμου». Και βέβαια, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ανάμεσα σ’αυτούς τους διακεκριμένους επιστήμονες που υποκλίνονται μπροστά στο «μοναχικό θάρρος» του νεαρού ισραηλινού τεχνικού, αναγνωρίζουμε τα ονόματα τριών προσωπικοτήτων που είχαν συνυπογράψει με τον Άλμπερτ Αϊνστάιν το 1946, τη διακήρυξη στην οποία τονιζόταν για πρώτη φορά ο κίνδυνος ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος…

Και όμως, ο Βανούνου είναι φυλακισμένος και στην απομόνωση, με την ελπίδα (!) ότι θα ξαναβρεί την ελευθερία του το έτος… 2004, αν βέβαια δείξει καλή διαγωγή, όπως του ανακοίνωσε ο πρόεδρος του δικαστηρίου. Έστω όμως, κι έτσι «ο Μορντεχάι δεν είναι απελπισμένος. Θέλει να συνεχίσει τη μάχη του» (δήλωση του δικηγόρου του αμέσως μετά την καταδίκη του).

Ρομαντικός λοιπόν, ο «αφελής» Βανούνου; Μα, τότε, ποιοι είναι οι ρεαλιστές;

Δημοσιεύτηκε στο τεύχος του Μαΐου 1988, του περιοδικού «Τέταρτο»

Πηγή: infowar