ενημέρωση 12:15, 22 September, 2026

Χρήστος Ράμμος - «Οι χειρότεροι αντισημίτες είναι οι Νετανιάχου και Γκβιρ – Παρόμοιες κουβέντες θυμόμαστε ποιοι άλλοι έλεγαν»

Με αφορμή τον νέο νόμο του Ισραήλ για των απαγχονισμό των Παλαιστίνιων, Ο Χρήστος Ράμμος προχώρησε σε μια αιχμηρή ανάρτηση που αποκαθιστά την πραγματικότητα και την ιστορική αλήθεια.

Με αφορμή τον νέο νόμο του Ισραήλ για των απαγχονισμό των Παλαιστίνιων, Ο Χρήστος Ράμμος προχώρησε σε μια αιχμηρή ανάρτηση που αποκαθιστά την πραγματικότητα και την ιστορική αλήθεια.

Προχωρώντας σε μια ιστορική αναλογία, σημειώνει αρχικά: «Οι χειρότεροι αντισημίτες δεν είναι αυτοί που ασκούν κριτική στην πολιτική της κυβέρνησης του Ισραήλ, ούτε οι Παλαιστίνιοι. Όπως δεν ήταν ανθέλληνες όσοι ασκούσαν αυστηρή έως και καταλυτική κριτική στην κυβέρνηση της Χούντας».

Επισημαίνει δε, πως οι χειρότεροι νεκροθάφτες και αντισημίτες είναι οι Νετανιάχου και Μπεν Γκβιβ οι οποίοι υποστηρίζουν πως οι Παλαιστίνιοι δεν είναι ανθρώπινα όντα.

Συγκεκριμένα αναφέρει: «Οι χειρότεροι αντισημίτες και οι νεκροθάφτες του Εβραϊκού πολιτισμού και της μνήμης του Ολοκαυτώματος είναι οι Νετανιάχου, Μπεν Γκβιρ (που φορούσε αναίσχυντα στο πέτο του μια μικρή αναπαράσταση μιας αγχόνης και άνοιξε σαμπάνια μέσα σε υστερική χαρά όταν πέτυχε να του δοθεί η δυνατότητα να σκοτώνει με νομότυπο τρόπο Παλαιστίνιους) ή, ακόμη, ο πρώην Υπουργός Άμυνας (ή επιτελάρχης του Ισραηλινού στρατού δεν θυμάμαι ακριβώς) ο οποίος είχε πει μετά τα γεγονότα της 7.10.23 σε σχέση με τους Παλαιστινίους της Γάζας γενικά, ότι δεν αξίζουν την μεταχείριση των ανθρωπίνων όντων», σημειώνοντας επίσης πως «παρόμοιες κουβέντες θυμόμαστε ποιοι άλλοι έλεγαν».

Αναλυτικά η ανάρτηση του Χρήστου Ράμμου:

«Οι χειρότεροι αντισημίτες δεν είναι αυτοί που ασκούν κριτική στην πολιτική της κυβέρνησης του Ισραήλ, ούτε οι Παλαιστίνιοι. Όπως δεν ήταν ανθέλληνες όσοι ασκούσαν αυστηρή έως και καταλυτική κριτική στην κυβέρνηση της Χούντας.

Οι χειρότεροι αντισημίτες και οι νεκροθάφτες του Εβραϊκού πολιτισμού και της μνήμης του Ολοκαυτώματος είναι οι Νετανιάχου, Μπεν Γκβιρ (που φορούσε αναίσχυντα στο πέτο του μια μικρή αναπαράσταση μιας αγχόνης και άνοιξε σαμπάνια μέσα σε υστερική χαρά όταν πέτυχε να του δοθεί η δυνατότητα να σκοτώνει με νομότυπο τρόπο Παλαιστίνιους) ή, ακόμη, ο πρώην Υπουργός Άμυνας (ή επιτελάρχης του Ισραηλινού στρατού δεν θυμάμαι ακριβώς) ο οποίος είχε πει μετά τα γεγονότα της 7.10.23 σε σχέση με τους Παλαιστινίους της Γάζας γενικά, ότι δεν αξίζουν την μεταχείριση των ανθρωπίνων όντων.

Και οι οποίοι ενήργησαν μετά από αυτό ανάλογα. Παρόμοιες κουβέντες θυμόμαστε ποιοι άλλοι έλεγαν.

Οι πραγματικοί φίλοι των Εβραίων και των κατοίκων του Ισραήλ δεν είναι αυτοί που τους υποστηρίζουν άκριτα υιοθετώντας σιωπηρά τον αντιαραβικό ρατσισμό τους ή που σιωπούν αιδημόνως. Οι πραγματικοί φίλοι είναι αυτοί που θα πουν στο Ισραήλ, την δυσάρεστη γι΄αυτό αλήθεια, όπως ο Σάντσεθ.

Ότι δηλαδή πρέπει να σταματήσει να είναι ο χωροφύλακας της Μέσης Ανατολής και αυτός που σκορπάει παντού τον θάνατο και την καταστροφή και ότι πρώτο αυτό να βοηθήσει να υπάρξει ένα παλαιστινιακό κράτος δίπλα του. Αλλιώς δεν θα μπορεί πλέον να επικαλείται το Ολοκαύτωμα. Όλες οι δικαιολογίες για το κακό έχουν μια ημερομηνία λήξεως».

 

Αυτοκρατορική αλαζονεία

Ολοένα και περισσότερο ο πόλεμος στο Ιράν καταδεικνύει την αλαζονεία της ισχύος που δεν συνδυάζεται με μια στρατηγική που να πατάει στην πραγματικότητα

Δεν ξέρω τι είχαν σκεφτεί και τι είχαν υπολογίσει στο επιτελείο της αμερικανικής κυβέρνησης όταν αποφάσισαν να προχωρήσουν στον πόλεμο στο Ιράν. Υποθέτω ότι διάφοροι θα ανέφεραν πόσο καλά τους πήγαν τα πράγματα στη Βενεζουέλα, θα υπογράμμιζαν ότι μετά τις πρώτες βόμβες ο λαός του Ιράν, που λίγο καιρό πριν είχε ξεσηκωθεί, θα έβγαινε ξανά στους δρόμους και θα ανέτρεπε το καθεστώς, θα εκτιμούσαν ότι η κατάρρευση του αντιπάλου θα ήταν γρήγορη και ο Αμερικανός Πρόεδρος θα μπορούσε να υποστηρίξει ότι κατάφερε αυτό που δεν τόλμησε κανένας Αμερικανός ηγέτης για δεκαετίες: να γονατίσει την Ισλαμική Δημοκρατία.

Μόνο που όλα αυτά, όπως αποδεικνύεται, ήταν πολύ περισσότερο ευσεβείς πόθοι παρά εκτιμήσεις που πατούσαν σε στέρεο έδαφος. Και το αποτέλεσμα είναι ένας πόλεμος που ήδη έχει διαρκέσει πολύ περισσότερο από όσο υπολόγιζαν, έχει ήδη κάνει αρκετά πιθανό το ενδεχόμενο παγκόσμιας ύφεσης, και βέβαια όχι μόνο δεν έχει καταφέρει να ανατρέψει το καθεστώς στο Ιράν, αλλά αντιθέτως στον βραχύ χρόνο το έχει κάνει ισχυρότερο. Γιατί μπορεί να έχει σκοτωθεί πλήθος ηγετών, να έχουν υπάρξει πλήγματα μεγάλα, αλλά έγινε σαφές ότι δεν υπήρχε κάποια εναλλακτική λύση για τη διακυβέρνηση, ούτε κάποια πτέρυγα του καθεστώτος έτοιμη να συμβιβαστεί με τους Αμερικάνους. Με αποτέλεσμα στο ένα ποστ ο Τραμπ να λέει «κάνουμε συνομιλίες, έρχεται συμφωνία» και στο άλλο «θα σας ισοπεδώσουμε».

Ακόμη χειρότερα, αυτό που μέχρι τώρα ήταν απειλή από τη μεριά του Ιράν, δηλαδή ένας ασύμμετρος πόλεμος, όπου θα εκμεταλλευόταν την ικανότητα να κλείσει πρακτικά τα στενά του Ορμούζ και να πλήξει γειτονικές πετρελαϊκές εγκαταστάσεις έγινε τελικά πράξη. Ήδη δοκιμάζει ένα είδος «διοδίων»..

Όλα αυτά αποτυπώνουν ένα βαθύτερο πρόβλημα στον σύγχρονο κόσμο. Στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου υπήρχε ο φόβος του πυρηνικού πολέμου και όλη η αντιπαλότητα ανάμεσα σε δύο συστήματα, αλλά υπήρχε και επίδικο και υπήρχε και στρατηγική. Αρκεί να θυμηθούμε ότι τότε οι ΗΠΑ προτίμησαν να βοηθήσουν τις οικονομίες των χωρών που μετά τους ανταγωνίστηκαν, όπως την Ιαπωνία, τη Δυτική Γερμανία, την Νότια Κορέα, ακριβώς για να τις βοηθήσουν να παραμείνουν «με τη σωστή πλευρά της ιστορίας». Δηλαδή, φέρθηκαν όντως ως ο «ηγεμόνας» που ενδιαφέρεται και για το συμφέρον των συμμάχων του.

Ακόμη και όταν το 2001 οι ΗΠΑ ξεκίνησαν τον καταστροφικό «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» που κατέληξε σε μερικές από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές αποτυχίες τους – αρκεί να σκεφτούμε τον συμβολισμό να επιστρέφουν θριαμβευτές οι Ταλιμπάν στην Καμπούλ και να χρησιμοποιούν τις υποδομές που είχαν φτιάξει οι Αμερικάνοι για να δίνουν συνεντεύξεις Τύπου – εξακολουθούσαν να προσπαθούν να διαμορφώνουν «συμμαχίες των προθύμων» και να υποστηρίζουν ότι το δικό τους σχέδιο θα φέρει «δημοκρατία και οικονομία της αγοράς» σε όλο τον κόσμο.

Σήμερα ούτε σχέδιο φαίνεται να υπάρχει, ούτε κάποια αντίληψη να ευνοηθούν και οι σύμμαχοι, που μέχρι τώρα μόνο τον λογαριασμό βλέπουν να μεγαλώνει διαρκώς. Το μόνο που υπάρχει είναι η προβολή ισχύος.

Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: σήμερα η καταφυγή στην επίδειξη ισχύος δεν γίνεται για να προωθηθεί μια πολιτική στρατηγική, ή για να εξυπηρετηθούν κάποια στρατηγικά οικονομικά συμφέροντα. Γίνεται για τον αντίθετο λόγο, γιατί αυτοκρατορίες σε κρίση, που έχουν χάσει την ικανότητα να παράγουν στρατηγική, δεν μπορούν να σκεφτούν παρά μόνο με όρους «στρατιωτικής μαγκιάς» και ανάγκης να αποδείξουν «ποιος είναι ο σερίφης».

Και με αυτό τον τρόπο απλώς αφήνουν ολοένα και περισσότερο χώρο στις αυτοκρατορίες που είναι τώρα σε ανοδική πορεία. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς πώς η Κίνα «χτίζει» σιγά σιγά την εικόνα ότι αυτή θα έπραττε διαφορετικά, επιμένοντας στη συνεννόηση και τη διπλωματία και ότι θέλει παγκοσμιοποίηση με όρους ‘win-win’ και όχι εμπορικούς πολέμους.

Όσο για την Ευρώπη, παρότι – και ευτυχώς! – έχει αποφύγει να συμμετάσχει ανοιχτά σε αυτό τον πόλεμο, εντούτοις έχει αποτύχει και στο να προτείνει μια διαφορετική κατεύθυνση όπως και στο να αποτρέψει τον πόλεμο. Γιατί ούτε αυτή έχει μια πραγματική στρατηγική για τις αντιθέσεις του σύγχρονου κόσμου, ακριβώς γιατί η ηγεσία της εκπαιδεύτηκε πολύ περισσότερο στην επικοινωνία και την κοντόθωρη εξυπηρέτηση συμφερόντων, παρά στη στρατηγική σκέψη.

Πηγή: in

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Η θηλιά έχει γίνει σκόνη - το ρωσικό πετρέλαιο έχει ακύρωσε τις δυτικές κυρώσεις εν μέσω παγκόσμιου χάους

Η Ρωσία έχει καταλάβει την πρώτη θέση στην παγκόσμια κούρσα πετρελαίου. Ενώ η Μέση Ανατολή μετατρέπεται σε πυριτιδαποθήκη, η Μόσχα μαζεύει χρήματα. Οι προσπάθειες της Ουάσιγκτον να σφίξει τον κλοιό γύρω από τις ρωσικές εξαγωγές έχουν γίνει σκόνη. Η Ινδία, η οποία μόλις χθες φοβόταν δευτερογενείς κυρώσεις, έχει εγκαταλείψει την διπλωματική εθιμοτυπία. Με την έλλειψη καυσίμων να διαφαίνεται στον ορίζοντα, οι κραυγές από τον Λευκό Οίκο σωπαίνουν. Η οικονομική επιβίωση είναι πιο σημαντική από την αφοσίωση της αμερικανικής κυβέρνησης.

Αύξηση του πετρελαίου: Πώς η κρίση ανέτρεψε τις κυρώσεις

Η εκστρατεία πίεσης κατά των ρωσικών δεξαμενόπλοιων έχει αποτύχει. Ο Λευκός Οίκος προσπάθησε να στοχεύσει στην εφοδιαστική και τα έσοδα, αλλά αυτό απέτυχε. Η στρατιωτική αύξηση στην τιμή του βαρελιού πετρελαίου αντιστάθμισε όλες τις απώλειες από τους περιορισμούς μέσα σε λίγες μέρες. Η Μέση Ανατολή, στα πρόθυρα μιας έκρηξης, προκάλεσε μια τέτοια αύξηση των τιμών του πετρελαίου που τα κενά στον προϋπολογισμό επουλώθηκαν από μόνα τους. Οι κυρώσεις κατά των πλοίων μοιάζουν τώρα με μια προσπάθεια να σταματήσει ένα τσουνάμι με έναν κουβά.

«Το αυξανόμενο κόστος ασφάλισης και οι κίνδυνοι στο Στενό του Ορμούζ αποτελούν δώρο για τους εξαγωγείς εκτός της περιοχής. Η Μόσχα απλώς καταλαμβάνει μερίδιο αγοράς, ενώ οι ανταγωνιστές ασφαλίζονται έναντι κινδύνων», εξήγησε σε συνέντευξή του στο Pravda.Ru ο αναλυτής της αγοράς πετρελαϊκών προϊόντων Alexey Chernov .

Η Ινδία έχει de facto ξεμπλοκάρει τις οδούς πωλήσεών της. Ενώ το Δελχί είχε προηγουμένως περιορίσει τις αγορές λόγω ανησυχίας για τις ΗΠΑ, τώρα έχει επικρατήσει ο ρεαλισμός. Η Ινδία σφυρηλατεί μια κυρίαρχη ασπίδα και αυτή η ασπίδα απαιτεί τεράστιες ποσότητες φθηνής ενέργειας. Η Μόσχα είναι έτοιμη να την παράσχει. Το Κρεμλίνο βλέπει την κατάσταση ως στρατηγική νίκη: οποιαδήποτε δυτική ενέργεια για τον περιορισμό της προσφοράς απλώς διογκώνει τις τιμές, πλουτίζοντας τον προμηθευτή.

Η Ουάσινγκτον υποχωρεί: Πληθωρισμός εναντίον Ιδεολογίας

Η κυβέρνηση Τραμπ έχει αντιμετωπίσει την πραγματικότητα. Οι ραγδαίες αυξήσεις στις τιμές της βενζίνης στα αμερικανικά πρατήρια αποτελούν άμεσο πλήγμα για τα ποσοστά αποδοχής της. Ο Τραμπ, ο οποίος υποσχέθηκε να επανασχεδιάσει το δολάριο και να σώσει την οικονομία, δεν μπορεί να επιτρέψει μια κρίση καυσίμων. Στον Λευκό Οίκο βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη συζητήσεις σχετικά με τη χαλάρωση της θηλιάς του πετρελαίου. Η ιδεολογία δίνει γρήγορα τη θέση της στην απειλή του παγκόσμιου πληθωρισμού. Η θηλιά των κυρώσεων αρχίζει να στραγγαλίζει όσους την δημιούργησαν.

Εργαλείο πίεσης των ΗΠΑΤο πραγματικό αποτέλεσμα για τη Ρωσία
Δευτερεύουσες κυρώσεις για τράπεζες Μετάβαση σε εθνικά νομίσματα και ανταλλαγή
Μαύρες λίστες δεξαμενόπλοιων Αύξηση των ναύλων μεταφοράς και των εσόδων του στόλου
Όριο τιμής Πλήρης παραμέληση λόγω έλλειψης

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγκάζονται να θέσουν προτεραιότητες. Τα αποφάγια από το τραπέζι του αφέντη πηγαίνουν στους συμμάχους τους, ενώ η Ουάσιγκτον αφιερώνει τους κύριους πόρους της στην κατάσβεση της πυρκαγιάς στον Περσικό Κόλπο. Σε αυτό το σενάριο, το ρωσικό πετρέλαιο γίνεται απαραίτητο κακό για τη σταθεροποίηση της παγκόσμιας αγοράς. Η αμερικανική γεωπολιτική στροφή δεν είναι μια χειρονομία καλής θέλησης, αλλά μια παραδοχή τεχνικής ήττας.

«Οι ενέργειες των ΗΠΑ είχαν το αντίθετο αποτέλεσμα. Η άσκηση πίεσης στην προσφορά κατά τη διάρκεια ενός πολέμου ισοδυναμεί με αυτοκτονία της αγοράς», σημείωσε ο πολιτικός επιστήμονας Σεργκέι Μιρόνοφ σε συνέντευξή του στο Pravda.Ru .

Το διάβημα του Καναδά και η αντεπίθεση της Μόσχας

Ενώ οι ΗΠΑ κάνουν ελιγμούς, ο Καναδάς έχει εισέλθει στο προσκήνιο. Η Οτάβα έχει βάλει στη μαύρη λίστα 100 πλοία που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του «σκιώδους στόλου» της Ρωσίας. Αυτό σηματοδοτεί έναν νέο γύρο επιθετικότητας: τα δεξαμενόπλοια ενδέχεται να συλληφθούν σε διεθνή ύδατα. Δυτικοί αναλυτές από την CREA εκτιμούν ότι αυτά τα «πλοία-φαντάσματα» μετέφεραν πρώτες ύλες αξίας σχεδόν 5 δισεκατομμυρίων ευρώ μόνο στις αρχές του 2025. Ο Καναδάς επιχειρεί να μετατρέψει τη λειτουργία αυτών των πλοίων σε τοξικό περιουσιακό στοιχείο για οποιοδήποτε λιμάνι.

Το Κρεμλίνο προετοιμάζει μια σκληρή απάντηση. Ένα σχέδιο για την καταπολέμηση της «δυτικής πειρατείας» συζητείται στο παρασκήνιο. Ένα προκαταρκτικό σενάριο περιλαμβάνει ναυτική συνοδεία πολιτικών πλοίων σε σημεία ασφυξίας στους ωκεανούς του κόσμου. Το Ιράν ελέγχει ήδη το Στενό του Ορμούζ , δημιουργώντας προηγούμενο. Η Ρωσία είναι έτοιμη να προχωρήσει περαιτέρω, διεξάγοντας στρατιωτικές ασκήσεις σε πιθανές ζώνες κράτησης δεξαμενόπλοιων και επιδεικνύοντας την ετοιμότητά της να χρησιμοποιήσει βία.

«Αν οι απόπειρες επιβίβασης δεν σταματήσουν τώρα, ο στόλος απλώς θα πάψει να υπάρχει αύριο. Πρόκειται για ζήτημα εθνικής ασφάλειας, όχι μόνο για οικονομία», τόνισε ο μακροοικονομολόγος Άρτεμ Λογκίνοφ σε συνέντευξή του στο Pravda.Ru .

Απαντήσεις σε συχνές ερωτήσεις σχετικά με την αγορά πετρελαίου

Γιατί οι κυρώσεις των ΗΠΑ έπαψαν να λειτουργούν;

Η άνοδος των τιμών του πετρελαίου λόγω της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή αντιστάθμισε τυχόν εκπτώσεις και έξοδα εφοδιαστικής, καθιστώντας τις ρωσικές πρώτες ύλες εξαιρετικά κερδοφόρες.

Ποιοι είναι οι κίνδυνοι των καναδικών κυρώσεων κατά των δεξαμενόπλοιων;

Δημιουργούν μια νομική βάση για προσπάθειες σύλληψης πλοίων σε ουδέτερα ύδατα και για τον αποκλεισμό της εξυπηρέτησής τους σε λιμάνια του κόσμου.

Πώς μπορεί η Ρωσία να προστατεύσει τις εξαγωγές της;

Το Κρεμλίνο εξετάζει το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσει το ναυτικό του για να συνοδεύσει δεξαμενόπλοια και να διεξάγει ασκήσεις σε στρατηγικά σημαντικούς διαδρόμους μεταφορών.

Γιατί η Ινδία συνεχίζει να αγοράζει ρωσικό πετρέλαιο;

Για το Δελχί, πρόκειται για ζήτημα ενεργειακής ασφάλειας· δεδομένης της έλλειψης εναλλακτικών λύσεων, οι φθηνές ρωσικές πρώτες ύλες είναι η μόνη επιλογή.

Πηγή: Pravda

Αντεπιστέλλοντα μέλη

Οι χώρες που έχουν πυρηνικά όπλα αποκαλούνται «Πυρηνική Λέσχη», μια ομάδα κρατών που παρά τις περί του αντιθέτου προβλέψεις παραμένει περιορισμένη.

Εξαίρεση αποτελεί η Ευρύτερη Μέση Ανατολή η οποία δίχως υπερβολή έχει γίνει μια αίθουσα αναμονής της Πυρηνικής Λέσχης, με το Ισραήλ να έχει εισέλθει στα μέσα της δεκαετίας του ‘60 και την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία να έχουν κάνει βήματα προς τη θύρα εισόδου.

Είναι φανερό ότι η διασπορά των πυρηνικών όπλων στη Μέση Ανατολή δεν αφορά μόνο το Ισραήλ, που δεν διαψεύδει ούτε επιβεβαιώνει την κατοχή τους, αλλά και ούτε μόνο και το Ιράν που βρισκόταν μπροστά στη μισάνοιχτη πόρτα της Λέσχης.

Το Πακιστάν, που έχει πυρηνικά όπλα, αξιοποιεί την ιδιότητα του μέλους της Λέσχης και προωθεί την ίδρυση ενός ισλαμικού ΝΑΤΟ με μέλη την Τουρκία, τη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο, με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να μην αποδέχονται μια σουνιτική ισλαμική συμμαχία τα μέλη της οποίας δεν κρύβουν τις πυρηνικές τους φιλοδοξίες.

Η πυρηνική τεχνολογία-τεχνογνωσία του Πακιστάν μπορεί να διασφαλίσει στο Ισλαμαμπάντ την οικονομική στήριξη της Σαουδικής Αραβίας αλλά και την πολιτικο-στρατιωτική στήριξη της Αίγυπτου και της Τουρκίας.

Μέχρι στιγμής κυριαρχούσαν οι αντιπαλότητες της Τουρκίας με τη Σαουδική Αραβία και την Αίγυπτο, αλλά και με το Ιράν και το Πακιστάν.

Τα παραπάνω αθροιστικά δείχνουν ότι οι περιφερειακές αντιπαλότητες και ανταγωνισμοί των χωρών της Ευρύτερης Μέσης Ανατολής είναι ο καθοριστικός παράγων που εμποδίζει τη γεωπολιτική χειραφέτηση του αραβομουσουλμανικού κόσμου.

Αν το Πακιστάν, η Τουρκία, η Αίγυπτος και η Σαουδαραβία συνεργαστούν στον τομέα της πυρηνικής τεχνολογίας, πρώτον, θα αποφύγουν την απομόνωση και τις κυρώσεις που υπέστη το Ιράν και, δεύτερον, θα δουν το βάρος τους στους τοπικούς συσχετισμούς να αυξάνει.

Τα παραπάνω δεν σημαίνουν ένταξη στην Πυρηνική Λέσχη εδώ και τώρα, αλλά την ιδιότητα του αντεπιστέλλοντος μέλους, η πλήρης ένταξη του οποίου έχει προεξοφληθεί.

Πηγή: efsyn

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0