Φρέσκα, κρεμώδη και γεμάτα αρώματα της ελληνικής φύσης, τα λευκά ανοιξιάτικα τυριά γίνονται αφορμή για μια περιήγηση στην Ελλάδα και βάση για απολαυστικά κεράσματα, γλυκά και αλμυρά.

Τα νόστιμα λευκά τυριά που παράγονται την άνοιξη αποτελούν έναν από τους πιο αυθεντικούς εκφραστές της ελληνικής τυροκομικής παράδοσης. Αυτή την εποχή η φύση είναι ζωηρή, τα ζώα χαίρονται τη βοσκή και το γάλα τους έχει πλούσια γεύση και αρώματα που αποκαλύπτονται στα φρέσκα τυριά. Από τα ορεινά βοσκοτόπια της Ηπείρου μέχρι τα νησιά του Αιγαίου και την Κρήτη, κάθε περιοχή έχει αναπτύξει τα δικά της προϊόντα, με ιδιαίτερο χαρακτήρα, υφή και γευστικό προφίλ. Το κοινό τους στοιχείο είναι το χρώμα, η φρεσκάδα και η στενή τους σχέση με την τοπική κουζίνα.

Το αλοιφώδες ανεβατό (ή νιβατό) παράγεται από την Κοζάνη μέχρι και τα Γρεβενά και είναι μαλακό και κοκκώδες· ιδανικό συνοδευτικό σε λαδερά πιάτα. Στην περιοχή της Φθιώτιδας, στον Δομοκό, παράγεται το ομώνυμο κατίκι με υπόξινη δροσερή γεύση και ευχάριστο άρωμα. Εξαιρετικό για σαλάτες, ντιπ, χωριάτικες πίτες, ψητές πιπεριές και ζυμαρικά. Δροσερή υφή, όξινη και πικάντικη γεύση χαρίζει το γαλοτύρι από τις περιοχές της Θεσσαλίας και της Ηπείρου που ταιριάζει δίπλα σε φρέσκα φρούτα ή επάνω σε ομελέτες. Το μανούρι είναι ένα λευκό, μαλακό, με συμπαγή δομή επιτραπέζιο τυρί με ιστορία που φτιάχνεται σε Θεσσαλία, Κεντρική και Δυτική Μακεδονία. Η γεύση του είναι πλούσια και ευχάριστη, ήπια και γλυκιά με χαρακτηριστικό, ελαφρύ άρωμα γάλακτος. Υποστηρίζει αλμυρά και γλυκά πιάτα. Εξίσου αγαπημένο είναι και το ανθότυρο, που παράγεται σε πολλές περιοχές της χώρας και ξεχωρίζει για την απαλή, γαλακτώδη γεύση του. Τρώγεται με μέλι και παξιμάδια, με φρούτα και ενισχύει πίτες και τάρτες.

Φωτό: Γιώργος Δρακόπουλος
Food styling: Olivia Artemis Webb

Στην Κρήτη συναντάμε μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά λευκά ανοιξιάτικα παραδοσιακά τυριά της Ελλάδας. Η φρέσκια μυζήθρα είναι μαλακή και γλυκιά, ιδανική για γλυκά ή ελαφριά πιάτα με μέλι και φρούτα. Η ξινομυζήθρα, πιο πικάντικη και ελαφρώς όξινη, δίνει ένταση σε ζυμαρικά, σαλάτες και παραδοσιακές κρητικές πίτες. Επίσης, εξαιρετικό είναι και το αλοιφώδες πηχτόγαλο Χανίων, ένα είδος ξυνομυζήθρας. Από αιγοπρόβειο γάλα φτιάχνεται το ξύγαλο Σητείας, ένα απαλό, ελαφρώς όξινο τυρί που συνοδεύει τα κρητικά ντολμαδάκια και τα γεμιστά.

Αυτό που κάνει τα λευκά ελληνικά τυριά τόσο πολύτιμα στη μαγειρική είναι η ευελιξία τους. Μπορούν να σταθούν εξίσου καλά σε ένα παραδοσιακό χωριάτικο τραπέζι, αλλά και σε μια πιο σύγχρονη, δημιουργική κουζίνα.

Σκαλτσούνια με φρέσκα τυριά της άνοιξης

Από τον Κωστή Κωστάκη

Φωτό: Γιώργος Δρακόπουλος
Food styling: Olivia Artemis Webb

Χρόνος προετοιμασίας: 30΄ (+ 60΄ αναμονή)

Χρόνος ψησίματος: 25΄

Βαθμός δυσκολίας: *

Υλικά για 40 τμχ.

Για τη ζύμη

700 γρ. σκληρό αλεύρι

300 γρ. κίτρινο χωριάτικο αλεύρι

2 φακελάκια μαγιά

3 αβγά

1 κεσέ πρόβειο γιαούρτι

1 κεσέ γάλα φρέσκο

1 κεσέ ελαιόλαδο

1 κ.σ. αλάτι

2 κ.σ. ζάχαρη

Για τη γέμιση

300 γρ. ξινομυζήθρα

300 γρ. γλυκιά μυζήθρα

500 γρ. τυρί μαλάκα (ανάλατη γραβιέρα)

2 αβγά

1 ματσάκι δυόσμο ψιλοκομμένο

Για την επιφάνεια

αβγό

 Λίγο γάλα

 Σουσάμι Μαυροκούκι

Επι το έργον

1. Ανακατεύουμε καλά σε ένα μπολ τη μαγιά με το γάλα μέχρι να ομογενοποιηθούν. Προσθέτουμε το ελαιόλαδο, τη ζάχαρη, τα 3 αβγά, το αλάτι και το γιαούρτι και χτυπάμε καλά το μείγμα με το σύρμα μέχρι να διαλυθεί η ζάχαρη.

2. Ενσωματώνουμε σταδιακά τα δύο είδη αλευριού, ανακατεύουμε και δουλεύουμε το μείγμα με τα χέρια μέχρι να αποκτήσουμε ένα μαλακό και εύπλαστο ζυμάρι. Το σκεπάζουμε και το αφήνουμε για μία ώρα να φουσκώσει.

3. Ρίχνουμε σε ένα μπολ όλα τα υλικά της γέμισης και τα ανακατεύουμε καλά με ένα πιρούνι μέχρι να ομογενοποιηθούν πλήρως.

4. Χωρίζουμε το ζυμάρι σε μπαλάκια των 40 γρ. τα οποία ανοίγουμε σε μικρά στρογγυλά φύλλα. Απλώνουμε στο καθένα από μία κουταλιά γέμιση και κλείνουμε το φύλλο σε σχήμα φακέλου ώστε να δημιουργηθεί ένα τετράγωνο πιτάκι που επάνω, στο κέντρο του, μένει ανοιχτό.

5. Αραδιάζουμε τα σκλατσούνια σε ταψί στρωμένο με αντικολλητικό χαρτί. Αραιώνουμε το αβγό με λίγο γάλα και αλείφουμε με το μείγμα τα πιτάκια. Τα πασπαλίζουμε με σουσάμι και μαυροκούκι και τα ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στον αέρα, στους 180°C, για 25 λεπτά, μέχρι να ροδοκοκκινίσουν.

Γλυκιά μυζηθρόπιτα Μήλου

Από τον Βασίλη Παπικινό

Φωτό: Γιώργος Δρακόπουλος
Food styling: Olivia Artemis Webb

Χρόνος προετοιμασίας: 30΄

Χρόνος ψησίματος: 60΄

Βαθμός δυσκολίας: *

Υλικά για ταψί 40 x 32 εκ.

Για τη ζύμη

 1 κιλό αλεύρι

 1 φακελάκι ξηρή μαγιά

 Νερό χλιαρό

 Λίγο αλάτι

 Ε.π. ελαιόλαδο για το ταψί

 1 κρόκο αβγού για την επιφάνεια

 Σουσάμι για το γαρνίρισμα

Για τη γέμιση

 2 κιλά ανάλατη μυζήθρα (χωρίς υγρά)

 1 φλιτζ. ζάχαρη

 1 φλιτζ. μέλι

 2 κ.γ. κανέλα σκόνη

 4 αβγά

 Ξύσμα από 1/2 πορτοκάλι

επι το έργον

1. Ρίχνουμε σε μια μπασίνα το αλεύρι, τη μαγιά και το αλάτι και προσθέτουμε σταδιακά το χλιαρό νερό δουλεύοντας το μείγμα με τα χέρια μέχρι να αποκτήσουμε μια ομοιογενή αφράτη ζύμη. Τη σκεπάζουμε και την αφήνουμε να ξεκουραστεί για 30 λεπτά. Στο μεταξύ, ανακατεύουμε σε ένα μπολ με το πιρούνι όλο τα υλικά της γέμισης μέχρι να ομογενοποιηθούν.

2. Αλείφουμε το ταψί με λίγο ελαιόλαδο. Χωρίζουμε τη ζύμη σε δύο μέρη τα οποία ανοίγουμε με τη ματσόβεργα σε λεπτά φύλλα. Στρώνουμε το ένα φύλλο σε λαδωμένο ταψί διαστάσεων 40 x 32 εκ. Απλώνουμε ομοιόμορφα από πάνω τη γέμιση. Κλείνουμε την πίτα με το δεύτερο φύλλο.

3. Αλείφουμε καλά την επιφάνεια του φύλλου με ελαιόλαδο και κρόκο αβγού και πασπαλίζουμε με σουσάμι. Κόβουμε την πίτα σε κομμάτια και την ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180°C για 60 λεπτά.

Μυστικό: Αν θέλουμε, κατά το σερβίρισμα γαρνίρουμε τη μυζηθρόπιτα με μέλι.

Παριανά ραφιόλια

Φωτό: Γιώργος Δρακόπουλος
Food styling: Olivia Artemis Webb

Χρόνος προετοιμασίας: 40΄

Χρόνος τηγανίσματος: 15΄

Βαθμός δυσκολίας: *

Υλικά για 20 τμχ.

Για τη γέμιση

 1 κιλό φρέσκια μυζήθρα

 1 κούπα ζάχαρη

 Ξύσμα από 1 λεμόνι

 1 κ.γ. κανέλα σκόνη

 1 κ.σ. φρυγανιά τριμμένη

Για το φύλλο

 500 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις

 1 πρέζα αλάτι

 1 κ.σ. σούμα

 4 κ.σ. ε.π. ελαιόλαδο

 180 ml νερό χλιαρό

 Ηλιέλαιο για το τηγάνισμα

Επι το έργον

1. 1. Ρίχνουμε σε μια μπασίνα το αλεύρι, το αλάτι, τη σούμα και το ελαιόλαδο και προσθέτουμε σταδιακά το χλιαρό νερό δουλεύοντας τα υλικά με τα χέρια μέχρι να αποκτήσουμε μια μαλακή και εύπλαστη ζύμη. Τη σκεπάζουμε και την αφήνουμε να ξεκουραστεί για περίπου 30 λεπτά. Στο μεταξύ, ζυμώνουμε σε ένα μπολ απαλά τη μυζήθρα με τη ζάχαρη, το ξύσμα λεμονιού, τη φρυγανιά και την κανέλα.

2. Μεταφέρουμε τη ζύμη σε αλευρωμένη επιφάνεια και την ανοίγουμε με τη ματσόβεργα σε λεπτό φύλλο. Αραδιάζουμε στο μισό φύλλο κουταλιές γέμισης αφήνοντας μια απόσταση λίγων εκατοστών μεταξύ τους. Καλύπτουμε με το υπόλοιπο φύλλο τη γέμιση, κόβουμε με τον τροχό μισοφέγγαρα και τα σφραγίζουμε καλά περιμετρικά.

3. Ζεσταίνουμε σε ένα τηγάνι ηλιέλαιο και τηγανίζουμε σε μέτρια φωτιά τα μισοφέγγαρα για περίπου 2 λεπτά από κάθε πλευρά, μέχρι να πάρουν χρυσό χρώμα. Τα αφαιρούμε με τρυπητή κουτάλα και τα αφήνουμε σε σχάρα για να στραγγίσουν. Σερβίρουμε τα ραφιόλια όσο είναι ακόμη ζεστά, γαρνίροντας με ζάχαρη και κανέλα ή γενναίες κουταλιές μέλι.

Ηταν ένα τρίκυκλο όχημα με ξύλινο σκελετό, μεταλλικά εξαρτήματα και έναν μονοκύλινδρο κινητήρα 954 κυβικών εκατοστών. Η μέγιστη ισχύς του δεν ξεπερνούσε τον έναν ίππο.

Στις 29 Ιανουαρίου 1886, ο Καρλ Μπεντς υπέβαλε αίτηση για δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για το «όχημά του που κινείται με κινητήρα βενζίνης». Το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας – αριθμός 37435 – μπορεί να θεωρηθεί ως το πιστοποιητικό γέννησης του αυτοκινήτου.

Το Benz Patent-Motorwagen ήταν ένα τρίκυκλο όχημα με ξύλινο σκελετό, μεταλλικά εξαρτήματα και έναν μονοκύλινδρο κινητήρα 954 κυβικών εκατοστών. Η μέγιστη ισχύς του δεν ξεπερνούσε τον έναν ίππο.

Τον Ιούλιο του 1886, οι εφημερίδες ανέφεραν την πρώτη δημόσια κυκλοφορία του τρίτροχου Benz Patent Motor Car, μοντέλου αρ. 1 .

Με αυτό το ταξίδι 180 χιλιομέτρων, συμπεριλαμβανομένου του ταξιδιού επιστροφής, η Μπέρθα Μπεντς απέδειξε την πρακτικότητα του μηχανοκίνητου οχήματος σε ολόκληρο τον κόσμο.

Πλανάται πλάνην οικτράν η κυβέρνηση εάν πιστεύει ότι η δυσαρέσκεια είναι χειρίσιμη επειδή αφετηρία έχει τα ζητήματα των θεσμών

Εάν κανείς προσέξει τη ρητορική (αλλά και την πολιτική τακτική) της κυβέρνησης, θα διαπιστώσει ότι στηρίζεται σε έναν συγκεκριμένο πολιτικό υπολογισμό. Αυτός είναι ότι η κυβέρνηση δέχεται το βασικό σφυροκόπημα της αντιπολίτευσης στα ζητήματα που αφορούν τους θεσμούς, με επίκεντρο την υπόθεση των υποκλοπών και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, όμως εκτιμά ότι υπάρχουν όρια στο όποιο πολιτικό κόστος.

Αυτό στηρίζεται σε δύο εκτιμήσεις. Η μία είναι ότι γενικότερα η κυβέρνηση εκτιμά ότι οι πολίτες σήμερα είναι πολύ περισσότερο εθισμένοι σε μια λογική πολιτικού κυνισμού και λίγο πολύ θεωρούν ότι η πολιτική δεν είναι ένα πεδίο που καθορίζεται από αρχές και αξίες. Η δεύτερη είναι ότι η κυβέρνηση θα αξιοποιήσει την πλειοψηφία που έχει στη Βουλή αλλά και τον έλεγχο που ασκεί στη δικαιοσύνη για να εξασφαλίσει ότι θεσμικά δεν θα υπάρξει περαιτέρω διερεύνηση των σκανδάλων που την αφορούν.

Επομένως, θα λέγαμε ότι η κυβέρνηση εκτιμά ότι μπορεί να κάνει αποτελεσματικό damage control σε σχέση με τα ζητήματα δημοκρατίας και θεσμών και άρα να επικεντρωθεί στην οικονομία που τη θεωρεί το ισχυρό χαρτί της.

Και εδώ ακριβώς είναι που αρχίζουν οι επιπλοκές με τους κυβερνητικούς χειρισμούς, ακόμη και όταν προσπαθούν να προσποιηθούν ότι δεν υπάρχουν προβλήματα.

Καταρχάς υπάρχει το πρόβλημα με την ακρίβεια. Παρότι η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τις αυξήσεις στον κατώτερο μισθό ο πληθωρισμός ήδη τρέχει με ρυθμούς που εκμηδενίζουν τις όποιες ονομαστικές αυξήσεις. Τον Μάρτιο η ΕΛΣΤΑΤ ανακοίνωσε ότι ο πληθωρισμός «τρέχει» με 3,9% σε ετήσια βάση. Για τον Απρίλιο η Eurostat ανακοίνωσε ότι η εκτίμηση είναι για πληθωρισμό στο 4.6%. Και βέβαια όλοι αντιλαμβανόμαστε ότι με την ένταση ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν να συνεχίζεται και τα στενά του Ορμούζ να απέχουν από το να είναι ανοιχτά, η πιθανότητα να συνεχιστεί η αναστάτωση στις αγορές ενέργειας είναι παραπάνω από μεγάλη.

Όμως, ακόμη και αυτή η ανάπτυξη δεν είναι καθόλου δεδομένη. Γιατί μπορεί η κυβέρνηση επίμονα να υπερηφανεύεται ότι όλα αυτά τα χρόνια κατάφερε ρυθμούς ανάπτυξης υψηλότερους από τον μέσο όσο στην Ευρωζώνη, όμως φαίνεται ότι αυτή η δυναμική φτάνει στο τέλος της.

Αυτό αφορά τόσο τις επιπτώσεις από γεωπολιτικές αναταράξεις και τη μεγάλη αύξηση της τιμής του πετρελαίου, που ήδη απειλούν να πυροδοτήσουν υφεσιακές δυναμικές σε όλη την παγκόσμια οικονομία, όσο όμως και το γεγονός ότι στη χώρα μας η ανάπτυξη είχε σε σημαντικό βαθμό «πήλινα πόδια».

Με αυτό εννοώ ότι σε σημαντικό βαθμό η αναπτυξιακή αυτή δυναμική είχε να κάνει με τους σημαντικούς επιπλέον πόρους που έφερε το Ταμείο Ανάκαμψης. Μόνο που το Ταμείο Ανάκαμψης έχει ημερομηνία λήξης και μετά τη φετινή χρονιά δεν θα είναι εδώ. Με υπαρκτό το ενδεχόμενο να αποδειχθεί ότι σημαντικό μέρος του αντιμετωπίστηκε πρωτίστως ως επιπλέον εισόδημα για τη σφυρηλάτηση της εκλογικής βάσης της Νέας Δημοκρατίας και δευτερευόντως ως επένδυση στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

Αυτό έχει να κάνει και με το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση είχε πολύ περισσότερο μια ρητορική παρά μια στρατηγική για την οικονομία. Πιο σωστά, η στρατηγική της δεν ήταν κάποιο σχέδιο ούτε μια αποτίμηση των δυνατοτήτων της ελληνικής οικονομίας, αλλά περισσότερο τα αιτήματα όσων επενδυτών (ενίοτε και «επενδυτών») παρέλασαν από το Μέγαρο Μαξίμου. Το γεγονός ότι για παράδειγμα επέμεινε στην υπερεπένδυση στον τουρισμό, κάτι που τώρα οδηγεί στην ανησυχία σε σχέση με το εάν οι γεωπολιτικές εξελίξεις θα επηρεάσουν και τα έσοδα από τον τουρισμό, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ως προς την απουσία ουσιαστικού σχεδίου για ένα βιώσιμο παραγωγικό μοντέλο στη χώρα.

Και εδώ είναι που τα προβλήματα που αφορούν τους θεσμούς συναντούν τα προβλήματα που αφορούν την οικονομία. Γιατί αυτό που επί της ουσίας φαντάζει ως απουσία σοβαρού σχεδιασμού για την οικονομία, συνοδευόταν και από την εργαλειοποίηση των ευρωπαϊκών ενισχύσεων για προεκλογικούς λόγους, αντί για την αξιοποίησή τους για τον εκσυγχρονισμό της παραγωγικής βάσης της χώρας.

Όλα αυτά οι πολίτες τα αντιλαμβάνονται και γι’ αυτό καταρρέει και δημοσκοπικά η απήχηση της κυβέρνησης, αλλά και διατυπώνεται ισχυρό αίτημα πολιτικής αλλαγής. Γιατί όταν το «ταμείο είναι μείον», η πολιτική ετυμηγορία είναι αμείλικτη.

Πηγή: in

Περίπου 8 χρόνια έχουν περάσει από τότε που ο διάσημος σεφ και συγγραφέας Άντονι Μπουρντέν έβαλε τέλος στη ζωή του

Ήταν αρχές καλοκαιριού του 2018, όταν ο Άντονι Μπουρντέν βρισκόταν στη βορειοανατολική Γαλλία, καθώς ετοίμαζε το νέο επεισόδιο του Parts Unknown – θα ήταν αφιερωμένο στο Στρασβούργο. Στις 8 Ιουνίου, όταν ο Ερίκ Ριπέρ (συνεργάτης και φίλος του) μπήκε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του, καθώς ανησύχησε που δεν απαντούσε στις κλήσεις του, βρήκε το άψυχο σώμα του. Ο διάσημος σεφ, συγγραφέας και είδωλο της γαστρονομίας είχε βάλει τέλος στη ζωή του στα 61 του χρόνια.

Η είδηση του θανάτου του σκόρπισε θλίψη, όχι μόνο στους κύκλους της μαγειρικής, αλλά σε όλο τον κόσμο. Άλλωστε, ο Άντονι Μπουρντέν δεν ήταν απλά ένα αστέρι της μικρής οθόνης – στα μάτια πολλών ήταν «ένας από εμάς». Ένας άνθρωπος με αδυναμίες, κολλήματα, τρέλα, αυθορμιτισμό: πράγματα για τα οποία μιλούσε ανοιχτά.

«Στη πραγματικότητα δεν είμαι μάγειρας. Συγγραφέας είμαι. Αλλά είπα ότι ξέρω να μαγειρεύω», ακούγεται να λέει στο τρέιλερ, πασχίζοντας να βρει τη θέση του μέσα στο κόσμο της γαστρονομίας.

Στο πλευρό του πρωταγωνιστούν οι Αντόνιο Μπαντέρας, Εμίλια Τζόουνς, Νταγκμάρα Ντομίντσικ, Μόνικα Ρέϊμουντ, Λίο Γούντολ και Σταύρος Χαλκιάς.

«Είναι από το Τζέρσεϊ και οι δύο φοίτησαν σε ιδιωτικά σχολεία χωρίς να προσαρμοστούν ποτέ, δύο πνεύματα ανήσυχα και σε διαρκή αναζήτηση» είπε στο Entertainment Weekly.

Οι διαχειριστές της κληρονομιάς του Μπουρντέν στήριξαν την ταινία, επισημαίνοντας πως δεν πρόκειται για μια τυπική βιογραφία που προσπαθεί να συνοψίσει μια ολόκληρη ζωή.

«Η ταινία εστιάζει σε ένα μεταμορφωτικό καλοκαίρι του 1975 στο Πρόβινσταουν της Μασαχουσέτης. Πρόκειται για μια καλλιτεχνική προσέγγιση σε μια περίοδο της ζωής του που παραμένει σε κάποιο βαθμό άγνωστη. Ελπίζουμε να λειτουργήσει ως υπενθύμιση ότι κάθε ταξίδι έχει μια αφετηρία και να αναδείξει τον άνθρωπο που μας έμαθε να γινόμαστε καλύτεροι εξερευνητές στα δικά μας μονοπάτια», συμπλήρωσαν.