Δημαρχία μπουφόνων;

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Εκ πρώτης όψεως πρόκειται για διοίκηση μπουφόνων. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τις φωτογραφίες από τις Δημόσιες παραθέσεις την όλη συμπεριφορά του Γιώργου Θωμάκου. Τον έτοιμο να εκραγεί μελανοχίτωνα κουμπάρο-αντιδήμαρχο. Τον κορδωμένο πλην τρομερά επικίνδυνο Αντιδήμαρχο καθαριότητας. Τον άλλον, τον προσκεκλημένο στο Δημαρχιακό Μέγαρο, ο οποίος εν μέσω δείπνου φλυαρούσε ανέμελα στο κινητό του... Αρκεί να ακούσει κανείς τις αστείες δηλώσεις που εκτοξεύουν σε κάθε ευκαιρία. Πότε αποκαλώντας το σχολείο –αυτό που έχει γίνει αναβρασμός- μια υπόθεση που έχει κλείσει ομαλά!. Πότε τους πολίτες που διαμαρτύρονται υποκινούμενους από την ομάδα Χιωτάκη και Κύρλου. Πότε τα καταστήματα που ενοχλούν και υπάρχει ιδιόμορφο γκέτο-μαφία, πότε είναι βαλτοί...

Εκ πρώτης όψεως μοιάζουν με συρφετό ο οποίος δεν έχει ιδέα πού πατάει και πού πηγαίνει. Θυμίζουν τον Γούντυ Άλλεν στην σπαρταριστή ταινία "Small Time Crooks”. Τον μικροαπατεώνα που θησαύρισε κατά τύχην και –το πιο ευτράπελο– εντελώς νόμιμα και ενδυόμενος την γκαρνταρόμπα και τους τρόπους του μεγιστάνα, κατήντησε ρεντίκολο ακόμα και στα μάτια της αφοσιωμένης του γυναίκας. 

Δεν γίνεται όμως να συμβαίνει ακριβώς έτσι. Το βαρύ πυροβολικό του Θωμάκου –αλήθεια ποιο είναι, ο Αυλίτης και ο Καλός;- περιλαμβάνει ανθρώπους με πολύ αξιόλογα προσόντα. Και άλλους με βιογραφικά που εμπνέουν σεβασμό. επαγγελματίες που διακρίθηκαν με το σπαθί τους. Σκεπτόμενους, επιστήμονες καταξιωμένους, σοβαρούς που η σκέψη τους παρουσίαζε –κάποτε τουλάχιστον – ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Αγωνιστές της ζωής που δεν είχαν μέχρι πρόσφατα προδώσει την ιστορία τους. Το στελεχιακό δυναμικό της πάλαι ποτέ "μετά Βάρσου εποχής" υπήρξε κατά γενική ομολογία το μετριότερο της πόλης. Και η εφημερίδα "Κηφισιά", που τόσο συστηματικά και σήμερα αυριανίζει, στάθηκε επί δεκαετίες αληθινό σχολείο σκοτεινής-ελεεινής και βρώμικς δημοσιογραφίας.

Δυό απαντήσεις έχω να προτείνω. Αμφότερες αποκαλύπτουν –πιστεύω– το μέγεθος της τραγωδίας τους.

Τα επαγγελματικά, αφενός, στελέχη μιας παράταξης ζουν από τη στιγμή της ένταξής τους –από την εφηβεία τους συνήθως– μέσα σε μια κάψουλα. Κάθε δραστηριότητά τους συνδέεται με τη "συλλογική δουλειά". Ξημεροβραδιάζονται στα γραφεία, του Δήμου. Ζυμώνονται αενάως μεταξύ τους. Πριονίζουν τα πριονίδια της θρησκευτικής-ηθικής θεωρίας. Τοποθετούνται εξ αποστάσεως σε ζητήματα της καθημερινής πολιτικής ζωής, κάνουν διαλέξεις ο ένας στον άλλον σχετικά με την μετα-Καλόν εποχή, αναπολούν τον θρησκευτικό πυρετό της Κάτω Κηφισιάς, της Νέα Ερυθραίας. Σταδιακά χάνουν κάθε επαφή με την πραγματική, πεζή στα μάτια τους, ζωή. Ακόμα και όταν νταλαβερίζονται ή διατηρούν επιχειρήσεις, η καρδιά τους είναι ισόβια δοσμένη στο όραμα. (Υπ’αυτήν την έννοια, ο Χρ. Καλός δεν θα άρμοζε –και στη χειρότερη για εκείνον περίπτωση– να καταδικαστεί σαν κοινό λαμόγιο. Αλλά ως επικίνδυνο-αρπακτικό παντός καιρού και Δημάρχου...). Ακόμα και οι φιλικές, ακόμα και οι ερωτικές τους σχέσεις γεννιούνται και εξελίσσονται μέσα στη παράταξη. "Να ζήσει η νύφη και ο γαμπρός και στον αγώνα πάντα εμπρός!" φώναζαν κάποτε οι προσκεκλημένοι σε έναν γάμο ενώ πετούσαν ρύζια.

Σκεφτείτε αυτούς τους ανθρώπους να συγκρούονται μετωπικά με την αδυσώπητη καθημερινότητα. Να καλούνται να διαχειριστούν φλέγοντα προβλήματα, που η λύση τους δεν ανιχνεύεται –φευ– σε κανένα εγχειρίδιο του καθημερινού απατεωνίσκου ή ακόμα και του καθαρού λαμόγιου. Να υποχρεώνονται να λάβουν αποφάσεις, να δώσουν λύσεις. 

Δεν είναι ότι οι καλόγεροι απέχουν από την αμαρτία. Πιθανόν να συμβαίνει και το αντίθετο. Είναι πως οι δικές τους αμαρτίες ελάχιστη έχουν σχέση με την πορνεία και με τον τζόγο των κοινών θνητών.   

Ένας καλόγερος που προσγειώνεται σε ένα μπουρδέλο, το φρονιμότερο είναι να φύγει τρέχοντας και λιβανίζοντας. Οι καλόγεροι –φευ– του Θωμάκου αποφάσισαν να διοικήσουν με κάθε ψυχολογικό κόστος. Με το ανάλογο αντίτιμο βέβαια. Εφόσον το αφοσιωμένο στην ηθική και θρησκεία παιδί, ο Γιώργος, κέρδισε για χατίρι τους τις εκλογές, εκείνοι θα κρατούν γερά, πεισματικά το πηδάλιο. Η λαϊκή, πιστεύουν, ετυμηγορία θα συγχωρεί την κάθε στραβοτιμονιά τους. Το ηθικό πλεονέκτημα, που το’χουν αποκτήσει ύστερα από δεκαετίες νηστείας και προσευχής, θα τους αθωώνει για τους συμβιβασμούς, τις παλινωδίες και τις πιο παιδαριώδεις γκάφες τους.

Μέσα τους όμως τούς τρώει... Οι επώδυνοι συμβιβασμοί, οι άτακτες υποχωρήσεις των τελευταίων μηνών τούς δημιουργούν κρίση ταυτότητας. Όσο γλυκό κι αν είναι το μέλι της εξουσίας, πώς θα αντικρίζουν εκείνοι –οι επαναστάτες– μες στον καθρέφτη το προσκυνημένο είδωλό τους; Πώς θα λογοδοτήσουν στην Ιστορία; Ως υπογράψαντες και εφαρμόσαντες –"αφρίζει–ξαφρίζει"- τη μετά Χιωτάκη εποχή;

Η ψυχολογική αντίδραση είναι απολύτως αναμενόμενη. Χάνοντας στην ουσία οι «εκλεκτοί» του Θωμάκου, προσκολλώνται στον τύπο. Την υποταγή τους στους τακτικισμούς τους συσχετισμούς, στην πόλη, στην ίδια την πραγματικότητα εν τέλει, την υπεραναπληρώνουν με περίσσια θρησκευτική φλυαρία και παιδαριώδεις χειρονομίες. Οπισθοχωρούν τραγουδώντας στις παρελάσεις θούρια. Αρνούμενοι να σταθούν προσοχή κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου. Καίγοντας τις γραβάτες, όπως οι φεμινίστριες έκαιγαν τα σουτιέν τους.

Όσο τα πράγματα θα τους ζορίζουν, τόσο περισσότερο θα φαντάζουν σαν μπουφόνοι. Προετοιμαστείτε να δείτε τον Χρήστο Καλό να αφήνει με τα εναπομείναντα μαλλιά του αλογοουρά.-