Η πόλη ασφυκτιά, το αύριο έρχεται στη Κηφισιά

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

«Ακόμη κι ο Θεός χρειάζεται διαφήμιση. Γι' αυτό κι οι εκκλησίες έχουν καμπάνες», έγραφε κάποτε ο γκουρού της επικοινωνίας Ζακ Σεγκελά. Στη Διονύσου, όμως, είτε δεν διάβασαν ποτέ Σεγκελά, -το πιο βέβαιο-, είτε διάλεξαν λάθος απόσπασμα: Εκείνο, στο οποίο ο Γάλλος διαφημιστής είχε βάλει το διάσημο νερό Perrier να κλαίει και να ζητά συγνώμη επειδή είχε «πιαστεί» (το νερό) να περιέχει επικίνδυνες χημικές ουσίες.

Έτσι και ο Γιώργος Θωμάκος τρέχει και δεν φθάνει τώρα από το ανάθεμα των πολιτών. Και βέβαια δεν πρέπει να ξεχνά ότι τα δανεικά πάντα κάποιος τα επιστρέφει, ιδίως αν είναι βρωμερά, υπόγεια, τρισάθλια. Έτσι σήμερα με το ίδιο σάπιο, αισχρό νόμισμα, τον πληρώνει αυτός, ο ίδιος, που είχε τραβήξει τα ίδια, από τον -πρωτομάστορα- Γιώργο Θωμάκο.

Όμως, ο ψεύτης και ο κλέφτης τις πρώτες μέρες χαίρεται... και όπως έστρωσε θα κοιμηθεί.

Η κατάρα είναι γαϊδάρα και γυρνάει στον αφέντη της

Η Κηφισιά βρήκε τον νέο Βάρσο του στο πρόσωπο του Γιώργου Θωμάκου. Σαλιαρίσματα και γελοιότητες από παρηκμασμένους και τελειωμένους. Καημένοι της ιστορίας που πάνε να χωθούν με το ζόρι στο τρένο της ιστορίας. Απλά δεν υπάρχουν. Απομεινάρια μιας παρηκμασμένης Κηφισιώτικης ιστορίας, μεταμορφωμένη σε θεούσα, παστωμένη, φτιασιδωμένη μήπως και αρέσει σε νέους πελάτες, που συνεχίζεται στα ίδια σαθρά μονοπάτια που ασθμαίνουν.

Τα λιοντάρια της τοπικής ενημέρωσης βρυχώνται, αλλά στο βάθος ακούγεται ο βρόγχος του θανάτου που έρχεται απ την διαπλοκή που γέρασε πια.

Η Διαπλοκόγρια ώρα να βρει τον Χάρο της.

Το νέο εκλογικό σώμα είναι οι άνθρωποι της αποχής. Για αυτούς οι Θωμάκοι, Βάρσοι, Χιωτάκηδες, δηλαδή το ατιμώρητο αρχικλεφταριό του θράσους, έχει παρέλθει οριστικά.

Η νέα διαφαινόμενη κατάσταση δεν τους αρέσει, αλλά δίνουν έναν χρόνο ακόμη το πολύ να δουν προς τα που θα πάνε. Στην συνέχεια θα τα πάρουν όλα σβάρνα. Η κατάσταση δεν αντέχεται, δεν προχωράει τίποτα.

Ο κόσμος έχει ξεφύγει. Τα νεύρα στους δρόμους, το μίσος στα μάτια όσων δεν ζουν, για αυτούς που ακόμα ζουν, μεγαλώνει. Η στεναχώρια απλωμένη σαν τραχανάς. Αέρας από πουθενά. Εσώκλειστοι.

Χρειαζόμαστε να κάνουμε μεγάλα βήματα και εμείς σερνόμαστε σαν τις χελώνες.

Γιατί η μετά Βάρσο-Χιωτάκη εποχές έφτιαξαν μια πόλη άχρηστη, αναποτελεσματική ένα χονδροειδές, αδηφάγο θηρίο που έχει φάει όλη μας την δημιουργικότητα και την ενέργεια.

Παρεμπιπτόντως, και επ' αυτού ο Ζακ Σεγκελά έλεγε, σε ανύποπτο χρόνο, ότι μια καλή πολιτική καμπάνια χτίζεται πάντοτε πάνω στο πρόσωπο κι όχι στη παράταξη, -κόμμα είπε για την ακρίβεια- και κοιτά προς το μέλλον κι όχι προς το παρελθόν.-