Με ένα σόου που συνδύασε μουσική, χορό, πολιτικό σχόλιο και βαθιά ανθρωπιά, ο David Byrne απέδειξε στο ΚΠΙΣΝ ότι παραμένει ένας από τους ελάχιστους καλλιτέχνες που μπορούν να μετατρέψουν μια συναυλία σε πολιτισμική εμπειρία.
David Byrne έφερε την περιοδεία του «Who Is The Sky?» -τίτλος του τελευταίου του άλμπουμ– στο Ξέφωτο του Κέντρου Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος στο πλαίσιο της συνεργασίας του Ιδρύματος με το Release Athens Festival 2026. Πολύ καλά έκανε και πέρασε από τα μέρη μας και πολύ καλά έπραξαν όσοι τον απόλαυσαν στο σόου που παρουσίασε που είχε τα πάντα. Τραγούδι, χορό, υπέροχο φωτισμό, επιτυχίες, προσωπικές ιστορίες και μήνυμα. Μήνυμα υπέρ του ανθρώπου, της ζωής και της συνείδησης.
Ο Byrne και η 12μελής μπάντα του έπαιξαν για περίπου δύο ώρες, μπροστά στο ενθουσιώδες ελληνικό κοινό και όχι μόνο δεν σταμάτησαν λεπτό αλλά οι μουσικοί δεν χρειάστηκε να κουρδίσουν το οποιοδήποτε όργανο. Όρθιοι όλοι οι μουσικοί, δεν υπήρχαν ενισχυτές, δεν υπήρχαν καλώδια, όρθιος και ο David και γύρω του να γυρίζει ομάδα χορευτών/τραγουδιστών που και αυτοί δεν σταμάτησαν λεπτό.
Non stop, βαθιά συναισθηματικό σόου, βαθιά ανθρώπινο που ανέδειξε την ανθρώπινη αλληλεγγύη, σχολίασε την κατάσταση στην πατρίδα του, με το ειρωνικό οπτικό σύνθημα «Make America Gay Again» και όλα σε περίπου δύο ώρες όπου μουσική, τραγούδι, video wall και τεχνολογία βάδισαν χέρι-χέρι. Ντυμένη όλη η ομάδα στα μπλε, από πάνω μέχρι κάτω, δεν άφησε εκατοστό απάτητο, χορεύοντας και τραγουδώντας. Εντυπωσιακό τεχνικό κατόρθωμα, για τον 74χρονο δημιουργό και την ομάδα του.
Παράδεισος επί Γης
Με τη μοναδική φωνή του –που είναι στιγμές που δεν μπορείς να ξεχωρίσεις αν τραγουδά ή αν απαγγέλει ή αν απαγγέλει τραγουδώντας– να ερμηνεύει το «Heaven» τη μελαγχολική μελωδία που ακούστηκε για πρώτη φορά το 1979 στο άλμπουμ των Talking Heads, «Fear Of Music», ξεκίνησε η βραδιά.
Αλλά αυτή δεν ήταν μια νοσταλγική παράσταση. Πήραμε πολλά τραγούδια από το τελευταίο άλμπουμ του Byrne, «Who Is The Sky?», μαζί με ένα γενναιόδωρο δείγμα παλαιότερου σόλο και υλικού αλλά και αυτού των Talking Heads. Ο Byrne είχε καλή φωνή, ήταν σε άριστη φόρμα και παρακολουθούσε τους συναδέλφους του στη σκηνή, οι οποίοι βρίσκονταν σε συνεχή κίνηση. Όποιος χορογράφησε αυτές τις κινήσεις αξίζει ιδιαίτερης μνείας.
Από τη Νέα Υόρκη στην Ύδρα
Σχεδόν επί 40-45 λεπτά ακουγόντουσαν από τα ηχεία κελαϊδίσματα πουλιών. Η σκηνή αρχικά έμοιαζε με ανοιχτό σεληνιακό τοπίο, χωρίς ορατά όργανα. Καθώς το σκηνικό προχωρούσε και ζωντάνευε προβολές βαθιάς εστίασης—μετατοπίζεται από τον ορίζοντα της Νέας Υόρκης και τους ωκεανούς σε λεπτομερείς αναπαραστάσεις του διαμερίσματος του Byrne. Η τεχνολογία στην υπηρεσία της Τέχνης με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Αποδείχθηκε και πολύ καλός ομιλητής με το κοινό. Έδειξε πλάνα από την Ύδρα, που είχε κάνει διακοπές στο πάλαι ποτέ, έδειξε το διαμέρισμά του στη Νέα Υόρκη με την καταπληκτική θέα του, μίλησε για τη σχέση των ανθρώπων με τα ζώα, όπου όλοι οι συμμετέχοντες εμφανίστηκαν με μάσκες ζώων, μίλησε για την αγάπη, τον έρωτα και τις ανθρώπινες σχέσεις.
Στο «And She Was» είπε το εμπνεύστηκε από κορίτσι που γνώρισε στο λύκειο και του είπε για το πώς ξάπλωσε στο γρασίδι ενώ είχε πάρει LSD. Τα δε οπτικά εφέ που προβαλλόντουσαν πίσω από το συγκρότημα πρόσθεταν στην ατμόσφαιρα χωρίς να υπερισχύουν των όσων συνέβαιναν επί σκηνής.
Η αγάπη ως πολιτική πράξη
Το μήνυμα του David Byrne ήταν ένα μήνυμα «αγάπης και καλοσύνης». Μάλιστα, είπε ότι η αγάπη και η καλοσύνη ήταν το πιο πανκ πράγμα που μπορείς να κάνεις τώρα. Ακούγεται ιδανικό… αλλά φυσικά δεν ζούμε σε έναν ιδανικό κόσμο.
Σκηνές με πράκτορες της ICE, διαδηλωτές και αστυνομική «δύναμη» προβλήθηκαν κατά τη διάρκεια του βίντεο «Life During Wartime», ενώ από την εισαγωγή του στο «My Apartment Is My Friend» ήταν σαφές ότι η πανδημία άφησε ανεξίτηλη εντύπωση σε αυτόν και στα συναισθήματά του για τους συμπατριώτες του στη Νέα Υόρκη. Στο «Burning Down the House» το βίντεο που τον συνόδευε είναι γεμάτο με καυτές, κίτρινες αποχρώσεις που υπονοούν την πραγματικότητα της κλιματικής αλλαγής.
Μέχρι να σβήσουν οι τελευταίες νότες του «Burning Down The House» και να αδειάσει η σκηνή… ο David Byrne είχε καταφέρει το σχεδόν αδύνατο. Να διασκεδάσει τους χιλιάδες των θεατών, παραμένοντας παράλληλα πιστός στον εαυτό του. Έδωσε στο κοινό αυτό που ήθελε ενώ παράλληλα έκανε αυτό που ήθελε ο ίδιος.
Αν και τα τραγούδια είναι ειρωνικά, γεμάτα σχόλια είναι τελικά σχεδιασμένα για τους ανθρώπους. Η παράστασή του ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μουσική. Ήταν πολιτισμική παρέμβαση, για τον Κόσμο μας, που όλοι τον αγαπάμε αλλά πρέπει να αλλάξει.
