Η Nvidia ανακοίνωσε ότι οι νεότεροι διακομιστές της θα χρησιμοποιούν εξ ολοκλήρου ψύξη σε κλειστό βρόχο, μέθοδος που εξαλείφει την ανάγκη για ανεμιστήρες ψύξης αέρα που βασίζονται στο νερό.

Μεταξύ των πολλών ανησυχιών των Αμερικανών σχετικά με τα κέντρα δεδομένων —από τον συνεχή βόμβο έως τις υψηλές τιμές ηλεκτρικού ρεύματος— ξεχωρίζει η υπερβολική κατανάλωση νερού. Οι κάτοικοι πόλεων όπου λειτουργούν κέντρα δεδομένων έχουν αναφερθεί σε περιπτώσεις μολυσμένου νερού, χαμηλής πίεσης νερού και παράνομης άντλησης, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο ένα από τα βασικά στοιχεία της ζωής.

Η Nvidia πιστεύει ότι έχει τη λύση για αυτό: τη νέα υποδομή διακομιστών της.

Η εταιρεία ανακοίνωσε τη Δευτέρα ότι οι νεότεροι διακομιστές τεχνητής νοημοσύνης της θα χρησιμοποιούν εξ ολοκλήρου υγρή ψύξη, μια μέθοδο που εξαλείφει την ανάγκη για ανεμιστήρες ψύξης αέρα που βασίζονται στο νερό, αναφέρει το Fortune.

«Έχουμε εξαλείψει τεράστιες ποσότητες κατανάλωσης ενέργειας και σχεδόν όλη τη χρήση νερού», δήλωσε σε ανακοίνωσή του ο Αλί Χεϊνταρί, διευθυντής ψύξης και υποδομής κέντρων δεδομένων της Nvidia.

Επιπλέον, το ψυκτικό υγρό μπορεί να παραμείνει λειτουργικό σε θερμοκρασίες έως και 45 °C, μια πολύ υψηλότερη θερμοκρασία από τα προηγούμενα συστήματα.

Η Nvidia δεν είναι μόνη που θέλει εναλλακτική ψύξη

Εν τω μεταξύ, η Nvidia δεν είναι η μόνη εταιρεία που εργάζεται για τη σημαντική μείωση της κατανάλωσης νερού. Τον Αύγουστο του 2024, η Microsoft ανακοίνωσε ότι τα νέα κέντρα δεδομένων της θα σταματήσουν να χρησιμοποιούν νερό για ψύξη, εξοικονομώντας περισσότερα από 125 εκατομμύρια λίτρα νερού ετησίως ανά κέντρο δεδομένων.

«Το συναρπαστικό με αυτό που ανακοίνωσε η Nvidia είναι ότι δείχνει πραγματικά τι είναι δυνατό όσον αφορά την αύξηση αυτής της θερμοκρασίας εισόδου υγρού στους 45°C», δήλωσε στο Fortune ο ;Antrioy Tsi;en, καθηγητής πληροφορικής στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο. «Είναι εξαιρετικά σημαντικό να το ανεβάσετε, επειδή σε πολλές περιπτώσεις σας επιτρέπει να κάνετε αυτή την ψύξη, αυτή την εξαγωγή θερμότητας στο εξωτερικό περιβάλλον χωρίς να λειτουργείτε μονάδες HVAC, χωρίς να λειτουργείτε κλιματιστικά. Γιατί αν είναι αρκετά δροσερό έξω, δεν χρειάζεται να το κάνετε».

Ο Τσιέν διευθύνει το Κέντρο CERES για Ατέρμονη Υπολογιστική. Τα τελευταία 10 χρόνια, το κέντρο έχει μελετήσει πώς να κάνει τα κέντρα δεδομένων πιο αποτελεσματικά και να μειώσει τις αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις τους. Μια υψηλότερη θερμοκρασία ψύξης αντιβαίνει στη συμβατική σοφία, εξήγησε. Το βιομηχανικό πρότυπο είναι 30°C, το οποίο απαιτεί πολύ περισσότερο κλιματισμό για να διατηρηθεί.

«Ο λόγος που θέλουν να το κάνουν αυτό είναι ότι αν μπορείτε να ψύξετε τα τσιπ σε υψηλότερη θερμοκρασία, γίνεται ευκολότερο να εξαερώσετε αυτή τη θερμότητα στο εξωτερικό περιβάλλον», είπε ο Τσιέν.

Ενώ είπε ότι η μηδενική χρήση νερού είναι μη ρεαλιστική, η υγρή ψύξη θα μειώσει σημαντικά την ανάγκη για νερό. Το πρόβλημα είναι ότι αυτά τα συστήματα είναι ακριβά.

Η εταιρεία εκτιμά ότι μια υπερσύγχρονη εγκατάσταση 50 μεγαβάτ θα μπορούσε να εξοικονομήσει πάνω από 4 εκατομμύρια δολάρια ετησίως σε κόστος ενέργειας και νερού που σχετίζεται με την ψύξη, μεταβαίνοντας σε υποδομές υγρής ψύξης.

«Είναι μια κατεύθυνση στην οποία θα πρέπει να προσπαθούν να επιδιώξουν περισσότεροι, επειδή θα μειώσει τη συνολική κατανάλωση ενέργειας αυτών των μεγάλων κέντρων δεδομένων», δήλωσε ο Τσιέν.

Η σπέκουλα και η συκοφαντία γύρω από τη φορολογία του μεγάλου πλούτου απλώς δείχνει ότι κάποιοι φοβούνται μήπως φορολογηθούν

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα σήμερα παγκοσμίως είναι η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Η απόσταση όχι μόνο ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς αλλά και ανάμεσα στη μεσαία τάξη και τον μεγάλο πλούτο διαρκώς μεγαλώνει.

Οι απολογητές της ανισότητας υποστηρίζουν ότι αυτό δεν είναι πρόβλημα και ότι η διεύρυνση των ανισοτήτων είναι απλώς ένδειξη της ανάπτυξης και θα πρέπει να τις ανεχτούμε γιατί στο τέλος κάτι θα περισσεύει και για την κοινωνία.

Τα προβλήματα και η αδικία δε από τη συσσώρευση πλούτου σε λίγους διογκώνονται μέσω του φορολογικού συστήματος, διευρύνοντας το χάσμα των ανισοτήτων.

Η φορολόγηση για πολλά χρόνια δαιμονοποιήθηκε. Αυτό δεν αφορούσε απλώς ότι συχνά έπαιρνε τη μορφή φορομπηξίας σε βάρος των μισθωτών πρωτίστως. Παράλληλα, θεωρήθηκε ότι η φορολογία αποτελούσε τροχοπέδη για την ανάπτυξη, γιατί αποσπούσε πόρους που θα γίνονταν επενδύσεις.

Αυτό ήταν εν μέρει σωστό. Όντως φορολογικά κίνητρα μπορούν να βοηθήσουν τις επιχειρήσεις να κάνουν περισσότερες επενδύσεις και έτσι να δημιουργήσουν περισσότερες θέσεις εργασίας και άρα οικονομική μεγένθυση. Και όντως μεγαλύτερη ανάπτυξη σημαίνει και περισσότερα δημόσια έσοδα.

Αυτό οδήγησε τις χώρες στο να αναζητήσουν τρόπους να φορολογήσουν τον μεγάλο πλούτο. Και το βασικό που έκαναν ήταν περιουσιολόγιο. Δηλαδή, αναζήτησαν τρόπους να καταγράφουν όλο τον πλούτο κάποιου, ώστε να τον φορολογήσουν.

Το πρόβλημα που υπάρχει είναι ότι όπως σημείωσα και πιο πάνω όλος αυτός ο πλούτος δεν είναι σε καταθέσεις στο όνομα των δικαιούχων, ούτε καν σε ακίνητα στο όνομά τους. Είναι «παρκαρισμένος» σε off-shore που ανήκουν σε άλλες εταιρείες και λογαριασμούς που χρειάζεται να ψάξεις αρκετά για να τους βρεις.

Παρ’ όλα αυτά αρκετές χώρες έχουν κάνει βήματα προόδου στο να βρουν τρόπους να αποκτήσουν πραγματική εικόνα του πλούτου κάποιου.

Στη χώρα μας, όμως, απέχουμε πολύ από αυτό. Και δεν είμαι βέβαιος ότι τουλάχιστον αυτή η κυβέρνηση θέλει να το κάνει. Γιατί μπορεί να ανακοινώνει «περιουσιολόγιο» αλλά δεν νομίζω ότι εννοεί κάτι παραπάνω από ένα κτηματολόγιο. Αναγκαίο σίγουρα, αλλά δεν καταγράφει όλο τον πλούτο.

Και εδώ να ξεκαθαρίσουμε ότι μέχρι τώρα στη χώρα μας το ζήτημα της φορολόγησης του πλούτου αντιμετωπίστηκε πρωτίστως είτε μέσα από τη λογική των «τεκμηρίων διαβίωσης» είτε μέσα από φόρους όπως ο ΕΝΦΙΑ. Παρότι τα τεκμήρια έχουν μια βάση, δηλαδή όντως εάν κάποιος διαθέτει κάποια περιουσιακά στοιχεία  αυτά παραπέμπουν και σε κάποιο εισόδημα, αλλά είναι μια έμμεση συναγωγή, όχι μια πραγματική καταγραφή. Το περιουσιολόγιο πάει πέρα από τη λογική του «τεκμηρίου διαβίωσης»: εντοπίζει, καταγράφει και αποτιμά τον πλούτο. Και εάν καταγράψεις τον πλούτο, τότε μπορείς και να τον φορολογήσεις.

Εδώ ακριβώς είναι που μπορούμε να δούμε το πρόβλημα με την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. Γιατί αυτή είναι όντως μια κυβέρνηση που πανηγυρίζει για τις μειώσεις φόρων που έχει θεσπίσει. Ιδίως αυτές που ανακουφίζουν τους μισθωτούς και τους μικρομεσαίους. Μόνο που δεν ομολογεί ότι την ίδια στιγμή έχει αρνηθεί κάθε εκδοχή φορολογίας του μεγάλου πλούτου. Και αυτό το έχει κάνει όχι επειδή γενικά στηρίζει την επιχειρηματικότητα, αλλά επειδή θέλει να στηρίξει συγκεκριμένα συμφέροντα όπως π.χ. αυτά που είδαν τον πλούτο τους να εκτινάσσεται μέσα από «απευθείας αναθέσεις» και επί της ουσίας διασπάθιση δημόσιων και ευρωπαϊκών πόρων

Και επειδή ένα σωστό περιουσιολόγιο καταγράφει και κινητές αξίες, ας σημειώσουμε και μια άλλη επιμονή της κυβέρνησης που στερεί στο κράτος φορολογικά έσοδα που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν: την επιμονή της να μην ενεργοποιεί πραγματικά τη φορολογία της υπεραξίας από τις μεταβιβάσεις μετοχών και μεγάλων ακινήτων.

Γι’ αυτό και αξίζει τον κόπο να σταθούμε σε όσους αντέδρασαν σε αυτές τις προτάσεις. Γιατί είναι σαφές ότι ο καημός τους δεν είναι ο μικρομεσαίος, η μικρή βιοτεχνία, ο ελεύθερος επαγγελματίας. Ο καημός τους είναι τα δικά τους συμφέροντα. Γιατί είναι προφανές ότι το «σπορ» του παρκαρίσματος περιουσιακών στοιχείων σε off-shore μάλλον είναι δημοφιλές στη χώρα μας και μεταξύ ορισμένων δημοσιολογούντων που τώρα φοβούνται ότι θα κληθούν να πληρώσουν και λίγο φόρο.

Μόνο που δεν μπορούμε να έχουμε πραγματικά κοινωνική πολιτική και σε τελική ανάλυση μια κοινωνία πιο δίκαιη εάν το κριτήριο της χάραξης πολιτικής είναι η κατοχύρωση του δικαιώματος του μεγάλου πλούτου να έχει φορολογική ασυλία υπό το πρόσχημα της διευκόλυνσης της ανάπτυξης. Ιδίως όταν αυτό για το οποίο συζητάμε είναι μια πολύ μικρή σε ποσοστό φορολόγηση, που όμως αθροιστικά μπορεί να επιτρέψει να γίνουν έργα και παρεμβάσεις με σημαντικό κοινωνικό αντίκτυπο.

Και αυτό ακριβώς δείχνει ποια είναι η πραγματική πρόκληση: να έρθει μια κυβέρνηση που να βάζει τις ανάγκες της κοινωνίας πάνω από τα συμφέροντα κάποιων μικρών κοινωνικών μειοψηφιών.

Πηγή: in

Υπάρχει στα αλήθεια κυβερνητική επιχείρηση επαναπροσέγγισης με τον Κώστα Καραμανλή ή μόνο διαρροές για δημιουργία κλίματος; Οι στοχεύσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Το ρήγμα του Κώστα Καραμανλή με τον Κυριάκο Μητσοτάκη έχει γίνει πλέον εξαιρετικά βαθύ και αγεφύρωτο. Επανέρχεται, μάλιστα, στο «γαλάζιο» οπτικό πεδίο με κάθε παρέμβαση του πρώην πρωθυπουργού, η οποία δημιουργεί αντανακλάσεις στη βάση της παράταξης της ΝΔ.

Ακόμη και με παρεμβάσεις που δεν εστιάζουν στα ζητήματα της πολιτικής επικαιρότητας, όπως η τελευταία ομιλία του Κ. Καραμανλή στην τελετή αποφοίτησης του Αριστοτελείου Κολλεγίου Θεσσαλονίκης, η οποία, ωστόσο, μεταξύ των παραινέσεων και των συμβουλών του πρώην πρωθυπουργού προς τους μαθητές, περιείχε και αιχμηρές αναφορές, όπως εκείνη κατά την οποία σημείωνε: «Τον νου σας σ’ όσους είναι υπερβολικά ερωτευμένοι με τον εαυτό τους, με το χρήμα, με την εξουσία».

Οι διαρροές για τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή

Εσχάτως,  η κυβέρνηση κάνει διαρροές περί κάποιου είδους επιχείρησης επαναπροσέγγισης με τον πρώην πρωθυπουργό, την ώρα που, επισήμως, ο νυν πρωθυπουργός επιχειρεί να εμφανιστεί ότι κάνει άνοιγμα προς τον κ. Καραμανλή, λέγοντας στον ΑΝΤ1 πως «δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμφωνούμε σε όλα και δεν συμφωνούμε σε όλα. Από εμένα, όμως, η σχέση θα είναι πάντα μια σχέση αξιοπρεπής και λειτουργική», ενώ ταυτόχρονα δηλώνει ότι δεν βλέπει να υπάρχει «περιθώριο να γεφυρωθεί το χάσμα» με τον έτερο πρώην πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά.

Τι προσπαθεί, όμως, να πετύχει ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τις διαρροές αυτές;

Οι στοχεύσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη

• Πρώτον, ο κ. Μητσοτάκης επιχειρεί να διαχωρίσει τον Κώστα Καραμανλή από τον Αντώνη Σαμαρά -που εμφανίζεται να προετοιμάζει προσεκτικά το νέο του κόμμα- και έτσι να διασπάσει το μέτωπο των δύο πρώην πρωθυπουργών.
• Δεύτερον, θέλει να εμφανιστεί ότι ρίχνει γέφυρες προς τον κ. Καραμανλή, προσπαθώντας στην πραγματικότητα να προσεγγίσει το ακροατήριο της βάσης της ΝΔ που ο κ. Καραμανλής, με τις παρεμβάσεις του, εκφράζει.
• Και τρίτον, μπαίνει σε ένα blame game σε βάρος του Κ. Καραμανλή, επιχειρώντας να του προσάψει ότι αρνείται να ανταποκριθεί στα ανοίγματα που ο ίδιος θέλει να εμφανιστεί ότι κάνει.

Υπάρχει όμως στ’ αλήθεια τέτοια επιχείρηση επαναπροσέγγισης ή μόνο διαρροές για δημιουργία κλίματος;

Η απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου

Το in ρώτησε, στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη, αν ισχύει αυτή η επιχείρηση και τι σημαίνει στην πράξη.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απάντησε: «Δεν έχω εικόνα για κάποια συγκεκριμένη ενέργεια. Σίγουρα ο κ. Καραμανλής είναι ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορίας της ΝΔ, οπότε όλοι μας θέλουμε να είναι πάντοτε στην πρώτη γραμμή. Αλλά αυτό είναι μια γενική διατύπωση που την έχω κάνει και άλλες φορές. Κάτι συγκεκριμένο δεν γνωρίζω».

Η επίσκεψη Χατζηδάκη

Πάντως, η τελευταία κίνηση, δηλαδή η πρόσφατη επίσκεψη του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Κωστή Χατζηδάκη στον Κώστα Καραμανλή, δεν αποτελεί μέρος κάποιας τέτοιας επιχείρησης.

Όπως πληροφορείται το in, οι δυο τους είχαν βρεθεί στην κηδεία του Γιώργου Σουφλιά και συμφώνησαν να τα πούνε.

Άλλωστε, ο Κωστής Χατζηδάκης κρατάει επαφή με τον πρώην πρωθυπουργό και είναι από τους συνομιλητές του. Και προφανώς η επίσκεψή του εμπεριέχει την πρόθεσή του να συμβάλει στην εξομάλυνση των σχέσεων  του πρώην πρωθυπουργού με την κυβέρνηση, αλλά είναι διακριτή και ανεξάρτητη από την όποια επιχείρηση επαναπροσέγγισης του Μαξίμου.

Η οποία βέβαια, όπως πληροφορούμαστε, μέχρι στιγμής στην πράξη δεν υπάρχει. Περιορίζεται μόνο σε επίπεδο διαρροών από την κυβέρνηση.

Αλλά και να υπάρξει, το πρόβλημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη παραμένει:

Ο Κώστας Καραμανλής εμμένει σταθερά στις απόψεις του και στην κριτική που ασκεί στον ίδιο τον πρωθυπουργό και τη διακυβέρνηση του «επιτελικού κράτους». Και αυτό δεν αλλάζει.

Η προμήθεια έξι πολεμικών πλοίων F126 τερματίστηκε λόγω σημαντικών καθυστερήσεων και τεράστιων αυξήσεων κόστους, δήλωσε το Υπουργείο Άμυνας.

Η Γερμανία έθεσε τέλος στο μεγαλύτερο ναυπηγικό έργο της από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ακυρώνοντας τα σχέδια για έναν στόλο έξι φρεγατών F126 που είχαν παραγγελθεί για πρώτη φορά υπό την τότε υπουργό Άμυνας Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.

Τα σχέδια για την κατάργηση του έργου αναφέρθηκαν για πρώτη φορά από το Der Spiegel την Τρίτη, το οποίο ανέφερε ότι το πρόγραμμα μαστιζόταν από καιρό από πολλά προβλήματα. Το υπουργείο επιβεβαίωσε την κίνηση την επόμενη μέρα, λέγοντας ότι αυτό οφειλόταν «σε σημαντικές καθυστερήσεις, τεράστιες αυξήσεις κόστους και ανυπολόγιστους κινδύνους».

Σημείωσε επίσης ότι η ολοκλήρωση έξι F126 θα είχε οδηγήσει το συνολικό κόστος σε πάνω από 18 δισεκατομμύρια ευρώ (20,3 δισεκατομμύρια δολάρια) - σε σύγκριση με την αρχική εκτίμηση των 5,27 δισεκατομμυρίων ευρώ για τέσσερα σκάφη.

Το πρόγραμμα F126, που ξεκίνησε το 2020 υπό την von der Leyen, θεωρήθηκε το μεγαλύτερο πολεμικό πλοίο στην σύγχρονη ιστορία του Γερμανικού Ναυτικού, με εκτόπισμα 10.500 τόνους και μήκος 166 μέτρα - αρκετά μεγάλο για να παραμείνει στη θάλασσα για δύο χρόνια με εναλλασσόμενα πληρώματα. Το πλοίο σχεδιάστηκε για να είναι εξαιρετικά ευέλικτο, ικανό για ρόλους που κυμαίνονται από το κυνήγι υποβρυχίων έως την υποστήριξη ειδικών δυνάμεων και επιχειρήσεων με μη επανδρωμένα αεροσκάφη.

Η σύμβαση ανατέθηκε αρχικά στην ολλανδική ναυπηγική εταιρεία Damen Schelde Naval Shipbuilding (DSNS), αλλά το έργο γρήγορα σταμάτησε καθώς η εταιρεία δυσκολευόταν να μεταφέρει δεδομένα σχεδιασμού πλοίων στα συστήματα παραγωγής που χρησιμοποιούν τα γερμανικά ναυπηγεία και προμηθευτές λόγω ασύμβατου λογισμικού.

Το κόστος άρχισε ήδη να διογκώνεται από το 2019 - ακόμη και πριν η σύμβαση πάει στο DSNS - με τον τότε βουλευτή του Αριστερού Κόμματος Matthias Hohn να αποκαλεί το έργο «λακκούβα χρημάτων».

Την ίδια περίπου εποχή, η διαδικασία υποβολής προσφορών του υπουργείου προκάλεσε τη δική της διαμάχη. Το γραφείο της φον ντερ Λάιεν κατηγορήθηκε για ανοχή στον νεποτισμό και την ευνοιοκρατία, μετά την ανάθεση επικερδών, σε μεγάλο βαθμό μη ανταγωνιστικών συμβάσεων στην εταιρεία συμβούλων McKinsey.

Οι επικριτές επεσήμαναν το γεγονός ότι η Katrin Suder, τότε υφυπουργός στο Υπουργείο Άμυνας, ήταν η ίδια μια βετεράνος υπάλληλος της McKinsey. Ένας μεταγενέστερος ομοσπονδιακός έλεγχος διαπίστωσε ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, το υπουργείο δεν κατάφερε να δικαιολογήσει γιατί ήταν απαραίτητοι εξωτερικοί σύμβουλοι.

Σύμφωνα με το Der Spiegel, καθώς η DSNS συνέχιζε να δυσκολεύεται με την παραγγελία, Γερμανοί αξιωματούχοι άμυνας σκέφτηκαν να παραδώσουν τη σύμβαση στη γερμανική ναυπηγική εταιρεία Naval Vessels Lurssen, η οποία πλέον ανήκει στην Rheinmetall, τον μεγαλύτερο κατασκευαστή όπλων της χώρας. Αλλά το υπουργείο τελικά απέκλεισε αυτό το ενδεχόμενο, λέγοντας ότι αυτό θα σήμαινε παραίτηση από το δικαίωμά του να μηνύσει την DSNS για αποζημίωση.

Ο τερματισμός του έργου ήταν ένα σοβαρό πλήγμα για την Rheinmetall, με τις μετοχές να καταρρέουν έως και 17%, στη χειρότερη ημερήσια πτώση της μετοχής εδώ και χρόνια.

Στη θέση του F126, το υπουργείο σχεδιάζει να αγοράσει οκτώ φρεγάτες MEKO A-200-DEU - πλοία που αρχικά προτάθηκαν ως προσωρινή «λύση-γέφυρα». Κατασκευασμένη από τον ναυπηγικό όμιλο TKMS, η MEKO A-200 είναι πολύ μικρότερη από την F126, με μήκος περίπου 120 μέτρα και βάρος 4.200 τόνους.

Οι πρώτες τέσσερις φρεγάτες θα κοστίσουν περίπου 6,3 δισεκατομμύρια ευρώ, με δικαίωμα προαίρεσης για τέσσερις ακόμη για περίπου 5,3 δισεκατομμύρια ευρώ, εάν ασκηθεί μέχρι το τέλος του 2026, εν αναμονή της έγκρισης από την Επιτροπή Προϋπολογισμού της Μπούντεσταγκ.

Ο τερματισμός του αμφιλεγόμενου έργου έρχεται καθώς η Γερμανία διεξάγει τη μεγαλύτερη εκστρατεία στρατιωτικοποίησης εδώ και δεκαετίες, με τον αμυντικό προϋπολογισμό του 2026 να φτάνει τα 108 δισεκατομμύρια ευρώ. Η Γερμανία και άλλα ευρωπαϊκά έθνη έχουν επικαλεστεί την υποτιθέμενη «ρωσική απειλή» για να δικαιολογήσουν την ενίσχυση. Η Μόσχα έχει απορρίψει τις εικασίες ότι σχεδιάζει να επιτεθεί στο ΝΑΤΟ ως «ανοησίες».

Πηγή: (RT