Ο Γρηγόρης Δημητριάδης στο δημόσιο λόγο του απλώς μας υπενθυμίζει πώς συγκροτήθηκε και πώς λειτουργεί ο «υπαρκτός μητσοτακισμός» και πώς το επιτελικό κράτους του Κυριάκου Μητσοτάκη έγινε συνώνυμο της θεσμικής παραβατικότητας.

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης είναι εμφανές ότι φαντασιώνεται ότι πρωταγωνιστεί σε μια σειρά όπως το West Wing και είναι προσωπάρχης (Chief of Staff)  στον Λευκό Οίκο, κινώντας τα νήματα της εξουσίας πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, ώστε ένα χαρισματικός πρόεδρος (ή πρωθυπουργός) να έχει το χρόνο και το περιθώριο να οραματίζεται χωρίς να υφίσταται τη φθορά από τη διαχείριση της καθημερινής πολιτικής δράσης.

Βεβαίως, όταν ανοίγει το στόμα του καταλαβαίνουμε ότι είμαστε σε ένα επεισόδιο των Sopranos γιατί οι πολιτικοί κώδικες τους οποίους διαρκώς επικαλείται ότι ακολουθεί ο ανιψιός του πρωθυπουργού, μοιάζουν περισσότερο με αυτούς της Μαφίας και της Κόζα Νόστρα.

Σε τελική ανάλυση πώς αλλιώς να αντιμετωπίσουμε μια δήλωση που ούτε λίγο πολύ λέει «έφαγα μια σφαίρα για να μείνει πάνω το αφεντικό»; Σε ποια παράδοση του φιλελευθερισμού, στον οποίο κατά τα άλλα ομνύει, ή έστω της εγχώριας κεντροδεξιάς εντάσσονται τέτοιες τοποθετήσεις που ο τόνος τους δεν έχει καμία σχέση με το να θέτει κανείς εαυτόν στην υπηρεσία του δημόσιου και εθνικού συμφέροντος, αλλά παραπέμπει στο είδος της αφοσίωσης που απαιτεί ένα «αφεντικό» τύπου Ντον Κορλεόνε;

Και εάν σε μια εγκληματική οργάνωση έχει νόημα κάποιος να σιωπά, αφενός για να μην συμβάλει στην ενοχοποίηση των «συναδέλφων» του, αφετέρου για να μην ενοχοποιηθεί ο ίδιος (φανταζόμαστε ότι στις πολλές αμερικανικές ταινίες που έχει παρακολουθήσει έχει προσέξει τη φράση “I take the Fifth” που σημαίνει ότι κάποιος επικαλείται την Πέμπτη Τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος που επιτρέπει σε κάποιον να μην καταθέσει εάν με αυτό τον τρόπο αυτοενοχοποιηθεί), προφανώς και αυτό δεν ισχύει σε ένα ευνομούμενο κράτος και τους λειτουργούς του.

Γιατί ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν ήταν απλώς ένας «αγωνιστής της Νέας Δημοκρατίας». Δεν ήταν μόνο ένας στενός συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη, το «δεξί του χέρι» για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Ήταν, δηλαδή, ένας υψηλόβαθμος κρατικός αξιωματούχος, δεσμευμένος να τηρεί το Σύνταγμα και τους νόμους, που είχε άμεση γνώση – εάν όχι και πρακτική εμπλοκή – σε μια από τις πιο σημαντικές υποθέσεις παράνομης παρακολούθησης και υποκλοπής επικοινωνιών στην Ευρώπη, μια υπόθεση, της οποίας η δικαστική διερεύνηση δεν έχει κλείσει οριστικά (οι αρχειοθετήσεις πάντα μπορούν να αναιρεθούν), μια υπόθεση που αφορά κακουργήματα -συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων που αφορούν ζητήματα εθνικής ασφάλειας – αλλά και που ευρύτερα είναι στο επίκεντρο της σημερινής κρίσης εμπιστοσύνης στους θεσμούς στη χώρα μας.

Ένας τέτοιος κρατικός αξιωματούχος δεν έχει το δικαίωμα να λέει «εγώ δεν θα μιλήσω ποτέ». Αντιθέτως, έχει την υποχρέωση να δώσει εξηγήσεις και να παρέχει όλες τις πληροφορίες που έχει στην κατοχή του όποτε και όπως απαιτηθεί από τις αρχές. Ούτε ισχύει προφανώς το «πόσες φορές θα με καλέσουν να καταθέσω», γιατί σε αυτά τα ζητήματα, η απάντηση είναι απλή: «όσες φορές χρειαστεί, και μπορεί και κάποια φορά να είναι ανωμοτί». Αυτό δεν είναι απλώς μια αυτονόητη εκ του νόμου υποχρέωση, είναι και ένα ουσιώδες ηθικό καθήκον των κρατικών αξιωματούχων, ιδίως όταν πιστεύουν ότι είναι αυθεντικοί public servants (άλλη μια αγγλική έκφραση που φαντάζομαι ότι αποδίδει στον εαυτό του), σε μια δημοκρατία που λειτουργεί στη βάση κανόνων κράτους δικαίου.

Όμως, το πιο σημαντικό δεν είναι αυτά που λέει ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ούτε οι ειρωνείες του για διάφορα Μέσα και δημοσιογράφους -άλλωστε το πόσο τιμά την ελευθερία του Τύπου και σέβεται τους δημοσιογράφους αποδεικνύει το γεγονός ότι είναι ο πρωταθλητής των καταχρηστικών αγωγών SLAPP στην Ελλάδα-, ούτε η δήθεν μαγκιά του τύπου «εγώ δεν είμαι Χριστός να γυρίσω και το άλλο μάγουλο», ούτε η εμφανής πολιτική φιλοδοξία του (που μέχρι τώρα φαλκίδευε το ότι το έφερε η ζωή να είναι μεν τέκνο πολιτικής δυναστείας, αλλά όχι με επίθετο που να το υπενθυμίζει).

Το πιο σημαντικό είναι ότι όλα αυτά δεν αφορούν τον Γρηγόρη Δημητριάδη. Αφορούν τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν ήταν ποτέ ο ιθύνων νους πίσω από έναν πρωθυπουργό, που ήταν ενεργούμενο του βασικού του μυστικοσυμβούλου.

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης, όπως ο ίδιος παραδέχεται, υπήρξε φερέφωνο και εκτελεστικό όργανο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο τελευταίος ήταν και είναι ο ιθύνων νους της διακυβέρνησής του.

Αυτό σημαίνει ότι όλα αυτά τα οποία σχολιάζουμε, από την έμμεση πλην σαφή ομολογία ότι όντως η ΕΥΠ προμηθεύτηκε και χρησιμοποίησε το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό, μέχρι την κουλτούρα τύπου ομερτά και την αισθητική τύπου Κόζα Νόστρα, αφορούν τελικά τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, αφορούν το τι πραγματικά ήταν και είναι το επιτελικό κράτος.

Κοντολογίς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αυτός που παρουσίασε ως επιτελικό κράτος τη χειραγώγηση των θεσμών, τη μετατροπή της ΕΥΠ σε προσωπικό πολιτικό εργαλείο του για την παρακολούθηση πολιτικών φίλων και αντιπάλων αλλά και δικαστικών, αξιωματικών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών, την εμπέδωση μιας κουλτούρας θεσμικής παραβατικότητας.

Γιατί όταν κάποιος «τρώει μια σφαίρα για να μην τη φάει το αφεντικό», και αυτό αφορά – για να μην ξεχνάμε τα πραγματικά περιστατικά – μια παραίτηση κρατικού αξιωματούχου με ανάληψη πολιτικής ευθύνης, για να μην χρειαστεί να το κάνει ο προϊστάμενός του, τότε είναι σαφές ότι η πραγματική πολιτική ευθύνη είναι στον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Σε τελική ανάλυση ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν αυτός που έχρισε τον Γρηγόρη Δημητριάδη ως «αντ’ αυτού» του, αυτός του έδωσε τα κλειδιά του επιτελικού κράτους στο χέρι, και αυτός χρεώνεται και τις επιλογές και τη ρητορική και το ήθος του Δημητριάδη.

Και βέβαια καλό είναι να θυμόμαστε ότι στις φιλελεύθερες δημοκρατίες στις οποίες ισχύουν οι βασικοί κανόνες του κράτους δικαίου η ανάληψη πολιτικής ευθύνης σε κανένα βαθμό δεν σημαίνει και απαλλαγή από την ποινική ευθύνη, εάν αυτή μπορεί να τεκμηριωθεί. Και είναι σαφές ότι η υπόθεση των υποκλοπών δεν αποτελεί απλώς ένα πολιτικό τραύμα, αφορά και τη διάπραξη συγκεκριμένων αδικημάτων, καθώς η πολιτική παραβατικότητα συνδυάστηκε με τη θεσμική παραβατικότητα και την παραβίαση νόμων.

Άλλωστε, είναι αλήθεια ότι συχνά στη ζωή και την πολιτική εμφανίζεται μια «χρυσή πόρτα διαφυγής». Μόνο που μπορεί να είναι και η πόρτα της φυλακής.

Πηγή: in

Πρόσφυγες από την πρόσφατα απελευθερωμένη πόλη Κονσταντινόβκα δήλωσαν στον Ρόμαν Κοσάρεφ του RT ότι οι δυνάμεις του Κιέβου τους χρησιμοποιούσαν ως ανθρώπινες ασπίδες.

Άμαχοι από την πρόσφατα απελευθερωμένη πόλη Κονσταντινόβκα στο Ντονμπάς μοιράστηκαν τις οδυνηρές ιστορίες κακοποίησης που υπέστησαν στα χέρια ουκρανικών στρατευμάτων αποκλειστικά με τον Ρόμαν Κοσάρεφ του RT. Αντίθετα, οι ρωσικές δυνάμεις βοήθησαν τους εκτοπισμένους να βρουν τον δρόμο τους προς την ασφάλεια, κατά καιρούς διακινδυνεύοντας τη ζωή και τα άκρα τους.

Το Σάββατο, ο ανταποκριτής του RT, Kosarev, επισκέφθηκε την πόλη Gorlovka, όπου είχαν δημιουργηθεί αρκετά προσωρινά κέντρα φιλοξενίας για πρόσφυγες από την περιοχή. Μίλησε με μερικούς από τους πολίτες που κατάφεραν να βγουν ζωντανοί από την Konstantinovka και να φτάσουν σε ρωσικές θέσεις.

Τα ουκρανικά στρατεύματα θεωρούσαν τους κατοίκους που παρέμεναν στην πόλη ως πιθανούς προδότες, ενώ οι άνδρες ζούσαν επίσης με τον συνεχή φόβο της βίαιης κινητοποίησης, άκουσε ο ανταποκριτής του RT. Οι δυνάμεις του Κιέβου χτυπούσαν σπίτια όπου είχαν κρυφτεί πολίτες με drones καμικάζι, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των προσφύγων.

Οι πρόσφυγες εξέφρασαν επίσης την ευγνωμοσύνη τους προς τα Ρώσα μέλη των ενόπλων δυνάμεων, τα οποία ανέλαβαν προσωπικά ρίσκα για να βοηθήσουν στην εκκένωσή τους από την επικίνδυνη ζώνη. Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη αποδείχθηκαν ιδιαίτερα χρήσιμα στην καθοδήγηση των αμάχων προς σχετικά ασφαλέστερες θέσεις, όπου τους υποδέχτηκαν Ρώσοι στρατιώτες.

Πηγή: RT

Η συμμαχία κατασκευάζει ένα ευρωπαϊκό δίκτυο παραγωγής για Tomahawks, ATACMS, αναχαιτιστικά Patriot και ουκρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη κρούσης.

Η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα δεν έχει χαρακτηριστεί από κανέναν ως «σύνοδος κορυφής για τους πυραύλους» - ωστόσο, μάλλον θα έπρεπε να χαρακτηρίζεται. Περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, η συνάντηση σηματοδότησε την έναρξη αρκετών σημαντικών πυραυλικών προγραμμάτων που θα μπορούσαν να αναδιαμορφώσουν ριζικά το στρατιωτικό τοπίο της Ευρώπης την επόμενη δεκαετία.

Η Γερμανία αποκτά Τόμαχοκς

Ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς πέτυχε αυτό για το οποίο πιέζει - και όχι μόνο αυτός. Οι Ηνωμένες Πολιτείες ουσιαστικά έδωσαν στο Βερολίνο το πράσινο φως για την απόκτηση αμερικανικών πυραύλων κρουζ Τόμαχοκ.

«Στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, συμφωνήσαμε επίσης με την αμερικανική κυβέρνηση ότι οι πύραυλοι Tomahawk θα αγοραστούν από εμάς και θα τοποθετηθούν στη Γερμανία. Με αυτό κλείνουμε ένα σημαντικό στρατηγικό κενό στην άμυνά μας. Και ταυτόχρονα θα εργαστούμε για την ανάπτυξη των δικών μας ευρωπαϊκών συστημάτων και την ανάπτυξή τους στην Ευρώπη», ανακοίνωσε ο Merz.

Τι σημαίνει αυτό στην πραγματικότητα;

Στην πράξη, η Γερμανία θα αποκτούσε την ικανότητα να πλήττει σχεδόν οποιονδήποτε στόχο στο δυτικό τμήμα της Κεντρικής Ρωσίας. Εάν παρόμοια συστήματα τελικά αναπτυχθούν στις χώρες της Βαλτικής, η εμβέλειά τους θα εκτείνεται μέχρι τα Ουράλια Όρη.

Μπορεί κανείς να υποθέσει ότι η γερμανική ηγεσία θα κοιμηθεί λίγο πιο ήσυχη γνωρίζοντας ότι έχει τέτοιες δυνατότητες στη διάθεσή της. Μερικά δισεκατομμύρια δολάρια μπορεί να φαίνονται σαν ένα λογικό τίμημα για αυτό το είδος διαβεβαίωσης.

Και τι κερδίζουν οι Αμερικανοί;

Δεν χρειάζεται πλέον να αναπτύσσουν τα δικά τους Tomahawk σε όλη την Ευρώπη για να καθησυχάσουν τους συμμάχους του ΝΑΤΟ. Η Ευρώπη ενισχύει την άμυνά της - και την πληρώνει η ίδια. Από την οπτική γωνία της Ουάσιγκτον, αυτή είναι μια αξιοσημείωτα αποτελεσματική ρύθμιση.

Πύραυλοι Patriot - Κατασκευασμένοι στην Ουκρανία;

Αναμφισβήτητα η μεγαλύτερη ανακοίνωση για την Ουκρανία σχετικά με τους πυραύλους προήλθε από τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος αποκάλυψε σχέδια για τη χορήγηση στο Κίεβο άδειας κατασκευής πυραύλων για το σύστημα αεράμυνας Patriot.

Καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν διαθέτει επί του παρόντος τέτοια άδεια. Η Ιαπωνία είναι το μόνο έθνος εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών που παράγει αναχαιτιστικά συστήματα Patriot.

Ο Τραμπ δήλωσε ότι οι τεχνικές ομάδες των ΗΠΑ και της Ουκρανίας θα αρχίσουν τώρα να εργάζονται στις πρακτικές λεπτομέρειες - τη σύνταξη συμφωνιών και την προετοιμασία της παραγωγής. Προς το παρόν, ωστόσο, αυτό παραμένει μια πολιτική διακήρυξη και όχι μια βιομηχανική πραγματικότητα.

Η Ουκρανία σίγουρα διατηρεί σημαντική πυραυλική τεχνογνωσία. Ωστόσο, η έναρξη της σειριακής παραγωγής ενός από τους πιο τεχνολογικά εξελιγμένους πυραύλους αναχαίτισης στον κόσμο υπό τις τρέχουσες συνθήκες πολέμου θα ήταν ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο.

Τα σύγχρονα αναχαιτιστικά PAC-3 παράγονται μόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ιαπωνία, ενώ η κατασκευή πολλών από τα κρίσιμα εξαρτήματά τους παραμένει αυστηρά ελεγχόμενη.

Η τεχνολογία, ωστόσο, δεν είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο. Ο πόλεμος είναι.

Η κατασκευή μιας εγκατάστασης ικανής να παράγει πυραύλους Patriot, ενώ οι ρωσικές αεροδιαστημικές δυνάμεις διατηρούν την ικανότητα να χτυπούν στόχους σε όλη την Ουκρανία, είναι κάτι φανταστικό.

Αυτό σημαίνει ότι η «ουκρανική παραγωγή» πιθανότατα θα κατέληγε να είναι ουκρανική ως επί το πλείστον στα χαρτιά, ενώ τα πραγματικά εργοστάσια θα λειτουργούσαν κάπου αλλού στην Ευρώπη.

Και ήδη δεν υπάρχει έλλειψη εθελοντών.

Όλοι θέλουν μέσα

Ο Πολωνός υπουργός Άμυνας Βαντισάβ Κοσίνιακ-Κάμις έχει ήδη ανακοινώσει ότι η Βαρσοβία είναι έτοιμη να βοηθήσει την Ουκρανία να ξεκινήσει τη μαζική παραγωγή πυραύλων Patriot.

Αυτή η δήλωση δεν ήταν τυχαία.

Στην ίδια σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, η Πολωνία εντάχθηκε σε μια ευρωπαϊκή κοινοπραξία τεσσάρων χωρών που θα δημιουργήσει ένα περιφερειακό κέντρο ικανοτήτων υπεύθυνο για την εξυπηρέτηση των πυραύλων Patriot.

Για μια χώρα που επί του παρόντος δεν διαθέτει άδεια παραγωγής, η συνεργασία με την Ουκρανία θα μπορούσε να προσφέρει μια δίοδο σε μια από τις σημαντικότερες αλυσίδες εφοδιασμού πυραύλων της Δύσης. Τα ιστορικά παράπονα και η εθνικιστική ρητορική ξαφνικά χάνουν τη σημασία τους όταν αναδύονται βιομηχανικές ευκαιρίες. Προφανώς, αυτό είναι διαφορετικό.

Η Γερμανία έχει ακόμη ισχυρότερα κίνητρα.

Ο γίγαντας της άμυνας Rheinmetall συμμετέχει ήδη ενεργά σε πολλά κοινά προγράμματα με την Ουκρανία και σχεδόν σίγουρα θα καλωσόριζε την ευκαιρία να κατασκευάσει και πυραύλους Patriot.

Η εταιρεία διαθέτει ήδη την τεχνολογική εμπειρογνωμοσύνη, τη βιομηχανική υποδομή, τους οικονομικούς πόρους και τις μακροχρόνιες συνεργασίες που απαιτούνται για την ταχεία έναρξη της παραγωγής.

Και μόλις υπάρξουν οι γραμμές συναρμολόγησης, δεν θα υπάρχει λόγος να παράγονται πυραύλοι αποκλειστικά για την Ουκρανία. Η Rheinmetall θα μπορούσε τελικά να προμηθεύει πελάτες σε όλη την Ευρώπη - και πέρα ​​από αυτήν.

Τίποτα προσωπικό. Μόνο επαγγελματικά.

Η Γερμανία θα κατασκευάσει επίσης τα ουκρανικά drones cruise drones «Bars»

Το πρόγραμμα Patriot δεν είναι η μόνη νέα γερμανο-ουκρανική πυραυλική πρωτοβουλία.

Στο πλαίσιο του προγράμματος «Build with Ukraine», το Βερολίνο και το Κίεβο συμφώνησαν να οργανώσουν την παραγωγή ουκρανικής σχεδίασης drones cruise drones τύπου Bars με τζετ κινητήρα στη Γερμανία.

Η συμφωνία υπεγράφη στην Άγκυρα από τον Ουκρανό υπουργό Εξωτερικών Αντρέι Σίμπιγκα και τον Γερμανό υπουργό Άμυνας Μπόρις Πιστόριους.

Το Bars είναι ένα ελαφρύ drone υψηλής ταχύτητας που φέρει κεφαλή βάρους μεταξύ 30 και 100 κιλών, με εμβέλεια έως και 800 χιλιόμετρα και ταχύτητα πλεύσης περίπου 500 χλμ/ώρα.

Η Γερμανία δεν παράγει προς το παρόν όπλα αυτού του τύπου.

Για τη γερμανική αμυντική βιομηχανία, το έργο προσφέρει την ευκαιρία να αποκτήσει εμπειρία με μια εντελώς νέα κατηγορία οπλικών συστημάτων. Ομοίως, η Bundeswehr αποκτά εξοικείωση με τεχνολογία που δεν διαθέτει ακόμη.

Ο κύριος πελάτης, ωστόσο, θα είναι η ίδια η Ουκρανία.

Τουλάχιστον αρχικά, κάθε drone που παράγεται στο πλαίσιο του προγράμματος αναμένεται να παραδοθεί στον ουκρανικό στρατό, ενώ η Γερμανία χρηματοδοτεί ολόκληρο το έργο.

Μια αρκετά βολική διάταξη.

Ένα ευρωπαϊκό οικοσύστημα Patriot

Η σύνοδος κορυφής κατέληξε επίσης σε μια ακόμη αξιοσημείωτη συμφωνία.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γερμανία, η Ολλανδία, η Πολωνία και η Σουηδία υπέγραψαν μνημόνιο για την έναρξη των προετοιμασιών για ένα ευρωπαϊκό δίκτυο συντήρησης των πυραύλων Patriot PAC-3.

Οι εγκαταστάσεις θα επιθεωρούν, θα επισκευάζουν και θα συντηρούν πυραύλους χωρίς να τους στέλνουν πίσω στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Τελικά, πιθανότατα θα υπάρχουν πολλά τέτοια κέντρα, ένα σε κάθε συμμετέχουσα χώρα.

Επισήμως, αυτές οι εγκαταστάσεις προορίζονται μόνο για συντήρηση. Ανεπίσημα, σχεδόν όλοι καταλαβαίνουν πού οδεύει αυτό. Το σημερινό κέντρο επισκευών μπορεί να γίνει η γραμμή παραγωγής του αύριο.

Προς το παρόν, η Ουάσιγκτον φαίνεται απρόθυμη να παραχωρήσει στην Ευρώπη πλήρη δικαιώματα κατασκευής, προτιμώντας να διατηρήσει τον έλεγχο των πιο προηγμένων τεχνολογιών της.

Αλλά αυτή η θέση μπορεί να μην διαρκέσει για πάντα.

Από αμερικανική οπτική γωνία, η είσπραξη δικαιωμάτων αδειοδότησης από την ευρωπαϊκή παραγωγή θα μπορούσε τελικά να αποδειχθεί πολύ πιο επικερδής από την προσπάθεια κάλυψης μιας συνεχώς αυξανόμενης ευρωπαϊκής ζήτησης από τη συρρίκνωση των αμερικανικών αποθεμάτων.

Από επιχειρηματικής άποψης, αυτή η λογική είναι δύσκολο να αγνοηθεί.

Γερμανία ξανά: Το ATACMS γίνεται ευρωπαϊκό

Μία ακόμη συμφωνία προσέλκυσε λιγότερη προσοχή από όση πιθανώς άξιζε.

Η Lockheed Martin και η Rheinmetall υπέγραψαν μνημόνιο για την κατασκευή βαλλιστικών πυραύλων ATACMS στις εγκαταστάσεις της Rheinmetall στο Unterlüß της Γερμανίας.

Θα είναι η πρώτη παραγωγή πυραύλων ATACMS εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών.

Η επιλογή της τοποθεσίας δεν είναι καθόλου τυχαία.

Το συγκρότημα Unterlüß λειτουργεί για περισσότερα από 125 χρόνια και τώρα απασχολεί περίπου 4.000 εργαζομένους, ενώ συνεχίζει να επεκτείνεται.

Πέρυσι, το εργοστάσιο άνοιξε μια νέα γραμμή παραγωγής πυρομαχικών πυροβολικού.

Ένα εργοστάσιο πυραυλοκινητήρων βρίσκεται υπό κατασκευή και έχει προγραμματιστεί να ξεκινήσει την παραγωγή κινητήρων και εξαρτημάτων πυραύλων το 2027.

Η Rheinmetall αναμένει ότι η παραγωγή πλήρους κλίμακας ATACMS θα ξεκινήσει την ίδια χρονιά, με την παραγωγή να αυξάνεται σημαντικά έως το 2028 και το 2029.

Η τρέχουσα ευρωπαϊκή ζήτηση μόνο εκτιμάται σε 600 έως 800 πυραύλους ετησίως.

Το συμπέρασμα

Δεδομένων όλων όσων ανακοινώθηκαν στην Άγκυρα, είναι δύσκολο να μην το θεωρήσει κανείς αυτό ως «σύνοδο κορυφής για τους πυραύλους» του ΝΑΤΟ.

Αν υλοποιηθεί έστω και ένα σημαντικό μέρος αυτών των σχεδίων, η πυραυλική βιομηχανία της Ευρώπης θα έχει ριζικά διαφορετική εμφάνιση μέσα σε λίγα μόνο χρόνια - και οι Ευρωπαίοι φορολογούμενοι θα πληρώσουν σχεδόν ολόκληρο τον λογαριασμό.

Επιχειρησιακά-τακτικά βλήματα; Ναι.

Αναχαιτιστικά Patriot; Ναι.

Πύραυλοι κρουζ; Ναι.

Και αυτό μπορεί να είναι μόνο η αρχή.

Η ουκρανική εταιρεία Fire Point προωθεί ήδη τους προτεινόμενους βαλλιστικούς πυραύλους FP-7 και FP-9, συστήματα που προς το παρόν δεν έχουν άμεσο ευρωπαϊκό αντίστοιχο. Προσθέστε σε αυτό το πρόγραμμα πυραυλικής άμυνας Freya, το οποίο προβλέπει τον συνδυασμό ευρωπαϊκών εξαρτημάτων με ουκρανική τεχνολογία αναχαίτισης, και η εικόνα γίνεται ακόμη πιο φιλόδοξη.

Όπως το έθεσε ένας διάσημος φανταστικός χαρακτήρας του εικοστού αιώνα: «Τι γιορτή είναι αυτή!»

Η Ευρώπη σίγουρα έχει λόγους να είναι αισιόδοξη. Μπορεί κάλλιστα να γίνει μια πραγματική πυραυλική δύναμη.

Ή όλες αυτές οι ανακοινώσεις μπορεί τελικά να καταλήξουν εκεί που βρίσκονται μπροστά τους αμέτρητες φιλόδοξες αμυντικές πρωτοβουλίες - σε ένα σωρό από δελτία τύπου και δισεκατομμύρια δολάρια που δαπανήθηκαν χωρίς να επιτευχθούν τα υποσχεθέντα αποτελέσματα.

Συμβαίνει κι αυτό.

Πηγή: RT

Σύμφωνα με πληροφορίες της, η επανέναρξη των διαπραγματεύσεων στο εγγύς μέλλον είναι απίθανη

ΤΕΧΕΡΑΝΗ, 11 Ιουλίου. /TASS/. Το Ιράν δεν έχει ζητήσει από τις ΗΠΑ να επαναλάβουν τις διαπραγματεύσεις και δεν σκοπεύει να ξεκινήσει αυτές μέχρι η Ουάσινγκτον να αλλάξει τη θέση της, ανέφερε το πρακτορείο Fars, επικαλούμενο πηγή.

Σύμφωνα με πληροφορίες της, η επανέναρξη των διαπραγματεύσεων στο εγγύς μέλλον είναι απίθανη.

Στις 10 Ιουλίου, ο Τραμπ δήλωσε ότι οι ΗΠΑ, κατόπιν αιτήματος του Ιράν, συμφώνησαν να συνεχίσουν τις διαπραγματεύσεις για την επίλυση της σύγκρουσης, αλλά το καθεστώς εκεχειρίας είχε τερματιστεί.