Το χτύπημα του Ιράν σε εμπορικό πλοίο άνοιξε νέο κύκλο συγκρούσεων με τις ΗΠΑ, την ώρα που οι διπλωματικές προσπάθειες για αποκλιμάκωση οδηγούνται σε αδιέξοδο - Κλειστά τα Στενά του Ορμούζ, πολλαπλά πλήγματα και ο ρόλος του Ομάν.

Oι ΗΠΑ πραγματοποίησαν το Σάββατο μια νέα σειρά επιθέσεων εναντίον ιρανικών στόχων κοντά στα Στενά του Ορμούζ, ως αντίδραση σε πυραυλική επίθεση των Φρουρών της Επανάστασης (IRGC) που προκάλεσε σοβαρές ζημιές σε ένα εμπορικό φορτηγό πλοίο. Το Ιράν αντέδρασε εκτοξεύοντας drones και πυραύλους κατά του Κατάρ, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ) και της Ιορδανίας.

Η νέα ανταλλαγή πυρών απειλεί περαιτέρω το μνημόνιο κατανόησης (MOU) μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης που υπογράφηκε τον περασμένο μήνα, και έρχεται λίγες ώρες αφότου περιφερειακοί διπλωμάτες ολοκλήρωσαν τις διαπραγματεύσεις με στόχο την επίλυση της αντιπαράθεσης σχετικά με τα Στενά του Ορμούζ.

«Μυρίζει  μπαρούτι» η Μέση Ανατολή

Η κυβέρνηση του Ντοναλντ Τραμπ είχε απαιτήσει την Παρασκευή από την ιρανική ηγεσία να εγγυηθεί δημοσίως την ασφαλή διέλευση από τα Στενά, μια βασική προϋπόθεση των ΗΠΑ για τη διακοπή του κύκλου των συγκρούσεων μεταξύ των δύο χωρών. Αντ’ αυτού, το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC) χτύπησε ένα εμπορικό φορτηγό πλοίο και κήρυξε τα Στενά «κλειστά μέχρι νεωτέρας».

Σε απάντηση, οι ΗΠΑ εξαπέλυσαν επιθέσεις εναντίον ιρανικών ραντάρ εναέριας και επιφανειακής επιτήρησης, εγκαταστάσεων αποθήκευσης πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών, θέσεων εκτόξευσης πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών, καθώς και εκτοξευτών πυραύλων εδάφους-αέρος, όπως ανέφερε αξιωματούχος των ΗΠΑ.

Το CENTCOM σημείωσε ότι οι αμερικανικές δυνάμεις χτύπησαν περίπου 140 ιρανικούς στρατιωτικούς στόχους με πυρομαχικά ακριβείας που εκτοξεύθηκαν από μαχητικά αεροσκάφη που απογειώθηκαν από ξηρά και θάλασσα, drones και πολεμικά πλοία. «Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιβάλλουν βαρύ κόστος, συνεχίζοντας να υποβαθμίζουν την ικανότητα του Ιράν να επιτίθεται σε πολίτες ναυτικούς και εμπορικά πλοία που διέρχονται ελεύθερα από το στενό», τόνισε σε ανακοίνωσή του.

Πώς ξεκίνησαν πάλι οι επιθέσεις ανάμεσα σε ΗΠΑ και Ιράν;

Οι Φρουροί της Επανάστασης υποστήριξαν ότι είχαν προειδοποιήσει επανειλημμένα τα πλοία να μην χρησιμοποιούν, όπως ανέφεραν, τη μη εξουσιοδοτημένη διαδρομή μέσω των Στενών και ότι προχώρησαν σε προειδοποιητική βολή, αφού το φορτηγό πλοίο δεν άλλαξε πορεία.

«Μετά από αυτό το περιστατικό, τα Στενά του Ορμούζ θα παραμείνουν κλειστά μέχρι νεωτέρας και έως ότου τερματιστούν οι αμερικανικές παρεμβάσεις στην περιοχή. Μέχρι τότε, κανένα πλοίο δεν θα επιτρέπεται να τα διασχίσει», δήλωσαν.

Η θέση του Ομάν

Το Ομάν πρότεινε την πλήρη επαναλειτουργία και των δύο ναυτιλιακών διαδρόμων στα Στενά του Ορμούζ κατά τη διάρκεια των συνομιλιών του Σαββάτου, σύμφωνα με διπλωματική πηγή που είχε γνώση των διαπραγματεύσεων.

Σύμφωνα με την πρόταση, η νότια ναυτιλιακή διαδρομή, η οποία διέρχεται από τα χωρικά ύδατα του Ομάν, θα επαναλειτουργούσε χωρίς να απαιτείται προηγούμενη έγκριση, επαναφέροντας το καθεστώς που ίσχυε πριν από την έναρξη του πολέμου, ανέφερε η ίδια πηγή.

Ωστόσο, η ιρανική αντιπροσωπεία δεν ήταν σε θέση να εξασφαλίσει την έγκριση της πρότασης κατά τη διάρκεια των συνομιλιών στη Μουσκάτ και την παρέπεμψε στην Τεχεράνη για περαιτέρω εσωτερική αξιολόγηση, σύμφωνα με τον διπλωμάτη.

Την ίδια ώρα, Αμερικανός αξιωματούχος δήλωσε ότι το εμπορικό φορτηγό πλοίο που δέχθηκε πυρά από τους Φρουρούς της Επανάστασης έπλεε μέσω της νότιας διαδρομής, την οποία το Ομάν είχε προτείνει να ανοίξει εκ νέου χωρίς περιορισμούς.

Ο κ. Μητσοτάκης, «φορτώνει στον λαό την πολεμική ακρίβεια» και «τον κοροϊδεύει με δήθεν μειώσεις στις τιμές των καυσίμων», σημειώνει μεταξύ άλλων το ΚΚΕ καλώντας σε «σύγκρουση με την πολιτική της πολεμικής εμπλοκής και της καπιταλιστικής κερδοφορίας, την οποία υλοποιεί απαρέγκλιτα η κυβέρνηση»

Σφοδρά πυρά κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη, εξαπολύει το ΚΚΕ, σχολιάζοντας την κυριακάτικη ανάρτηση του πρωθυπουργού.

«Ο κ. Μητσοτάκης, αντί να καμαρώνει θα πρέπει να απολογείται, γιατί εμπλέκει τη χώρα πιο βαθιά στους επικίνδυνους σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ, στο πλαίσιο του οποίου διατηρούνται οι απαράδεκτες απειλές πολέμου από τη σύμμαχο Τουρκία, καθώς και τα 28 δισ. των ΝΑΤΟϊκών εξοπλισμών και την ίδια ώρα υποκριτικά επικαλείται ξανά τις «εξωγενείς ανατιμήσεις» για την πολεμική ακρίβεια που η κυβέρνηση φορτώνει στο λαό, ενώ τον κοροϊδεύει κι από πάνω με δήθεν μειώσεις στις τιμές των καυσίμων» σημειώνει.

«Την ίδια στιγμή οι τιμές ανεβαίνουν σταθερά, οι άδικοι έμμεσοι φόροι μένουν στο ύψος τους και γεμίζουν τα κρατικά ταμεία, ενώ τα διυλιστήρια, οι ενεργειακοί όμιλοι καταγράφουν πρωτοφανή κέρδη», προσθέτει και υπογραμμίζει:

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης στο δημόσιο λόγο του απλώς μας υπενθυμίζει πώς συγκροτήθηκε και πώς λειτουργεί ο «υπαρκτός μητσοτακισμός» και πώς το επιτελικό κράτους του Κυριάκου Μητσοτάκη έγινε συνώνυμο της θεσμικής παραβατικότητας.

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης είναι εμφανές ότι φαντασιώνεται ότι πρωταγωνιστεί σε μια σειρά όπως το West Wing και είναι προσωπάρχης (Chief of Staff)  στον Λευκό Οίκο, κινώντας τα νήματα της εξουσίας πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας, ώστε ένα χαρισματικός πρόεδρος (ή πρωθυπουργός) να έχει το χρόνο και το περιθώριο να οραματίζεται χωρίς να υφίσταται τη φθορά από τη διαχείριση της καθημερινής πολιτικής δράσης.

Βεβαίως, όταν ανοίγει το στόμα του καταλαβαίνουμε ότι είμαστε σε ένα επεισόδιο των Sopranos γιατί οι πολιτικοί κώδικες τους οποίους διαρκώς επικαλείται ότι ακολουθεί ο ανιψιός του πρωθυπουργού, μοιάζουν περισσότερο με αυτούς της Μαφίας και της Κόζα Νόστρα.

Σε τελική ανάλυση πώς αλλιώς να αντιμετωπίσουμε μια δήλωση που ούτε λίγο πολύ λέει «έφαγα μια σφαίρα για να μείνει πάνω το αφεντικό»; Σε ποια παράδοση του φιλελευθερισμού, στον οποίο κατά τα άλλα ομνύει, ή έστω της εγχώριας κεντροδεξιάς εντάσσονται τέτοιες τοποθετήσεις που ο τόνος τους δεν έχει καμία σχέση με το να θέτει κανείς εαυτόν στην υπηρεσία του δημόσιου και εθνικού συμφέροντος, αλλά παραπέμπει στο είδος της αφοσίωσης που απαιτεί ένα «αφεντικό» τύπου Ντον Κορλεόνε;

Και εάν σε μια εγκληματική οργάνωση έχει νόημα κάποιος να σιωπά, αφενός για να μην συμβάλει στην ενοχοποίηση των «συναδέλφων» του, αφετέρου για να μην ενοχοποιηθεί ο ίδιος (φανταζόμαστε ότι στις πολλές αμερικανικές ταινίες που έχει παρακολουθήσει έχει προσέξει τη φράση “I take the Fifth” που σημαίνει ότι κάποιος επικαλείται την Πέμπτη Τροπολογία του Αμερικανικού Συντάγματος που επιτρέπει σε κάποιον να μην καταθέσει εάν με αυτό τον τρόπο αυτοενοχοποιηθεί), προφανώς και αυτό δεν ισχύει σε ένα ευνομούμενο κράτος και τους λειτουργούς του.

Γιατί ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν ήταν απλώς ένας «αγωνιστής της Νέας Δημοκρατίας». Δεν ήταν μόνο ένας στενός συνεργάτης του Κυριάκου Μητσοτάκη, το «δεξί του χέρι» για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.

Ήταν, δηλαδή, ένας υψηλόβαθμος κρατικός αξιωματούχος, δεσμευμένος να τηρεί το Σύνταγμα και τους νόμους, που είχε άμεση γνώση – εάν όχι και πρακτική εμπλοκή – σε μια από τις πιο σημαντικές υποθέσεις παράνομης παρακολούθησης και υποκλοπής επικοινωνιών στην Ευρώπη, μια υπόθεση, της οποίας η δικαστική διερεύνηση δεν έχει κλείσει οριστικά (οι αρχειοθετήσεις πάντα μπορούν να αναιρεθούν), μια υπόθεση που αφορά κακουργήματα -συμπεριλαμβανομένων και ορισμένων που αφορούν ζητήματα εθνικής ασφάλειας – αλλά και που ευρύτερα είναι στο επίκεντρο της σημερινής κρίσης εμπιστοσύνης στους θεσμούς στη χώρα μας.

Ένας τέτοιος κρατικός αξιωματούχος δεν έχει το δικαίωμα να λέει «εγώ δεν θα μιλήσω ποτέ». Αντιθέτως, έχει την υποχρέωση να δώσει εξηγήσεις και να παρέχει όλες τις πληροφορίες που έχει στην κατοχή του όποτε και όπως απαιτηθεί από τις αρχές. Ούτε ισχύει προφανώς το «πόσες φορές θα με καλέσουν να καταθέσω», γιατί σε αυτά τα ζητήματα, η απάντηση είναι απλή: «όσες φορές χρειαστεί, και μπορεί και κάποια φορά να είναι ανωμοτί». Αυτό δεν είναι απλώς μια αυτονόητη εκ του νόμου υποχρέωση, είναι και ένα ουσιώδες ηθικό καθήκον των κρατικών αξιωματούχων, ιδίως όταν πιστεύουν ότι είναι αυθεντικοί public servants (άλλη μια αγγλική έκφραση που φαντάζομαι ότι αποδίδει στον εαυτό του), σε μια δημοκρατία που λειτουργεί στη βάση κανόνων κράτους δικαίου.

Όμως, το πιο σημαντικό δεν είναι αυτά που λέει ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ούτε οι ειρωνείες του για διάφορα Μέσα και δημοσιογράφους -άλλωστε το πόσο τιμά την ελευθερία του Τύπου και σέβεται τους δημοσιογράφους αποδεικνύει το γεγονός ότι είναι ο πρωταθλητής των καταχρηστικών αγωγών SLAPP στην Ελλάδα-, ούτε η δήθεν μαγκιά του τύπου «εγώ δεν είμαι Χριστός να γυρίσω και το άλλο μάγουλο», ούτε η εμφανής πολιτική φιλοδοξία του (που μέχρι τώρα φαλκίδευε το ότι το έφερε η ζωή να είναι μεν τέκνο πολιτικής δυναστείας, αλλά όχι με επίθετο που να το υπενθυμίζει).

Το πιο σημαντικό είναι ότι όλα αυτά δεν αφορούν τον Γρηγόρη Δημητριάδη. Αφορούν τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης δεν ήταν ποτέ ο ιθύνων νους πίσω από έναν πρωθυπουργό, που ήταν ενεργούμενο του βασικού του μυστικοσυμβούλου.

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης, όπως ο ίδιος παραδέχεται, υπήρξε φερέφωνο και εκτελεστικό όργανο του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ο τελευταίος ήταν και είναι ο ιθύνων νους της διακυβέρνησής του.

Αυτό σημαίνει ότι όλα αυτά τα οποία σχολιάζουμε, από την έμμεση πλην σαφή ομολογία ότι όντως η ΕΥΠ προμηθεύτηκε και χρησιμοποίησε το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό, μέχρι την κουλτούρα τύπου ομερτά και την αισθητική τύπου Κόζα Νόστρα, αφορούν τελικά τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, αφορούν το τι πραγματικά ήταν και είναι το επιτελικό κράτος.

Κοντολογίς, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι αυτός που παρουσίασε ως επιτελικό κράτος τη χειραγώγηση των θεσμών, τη μετατροπή της ΕΥΠ σε προσωπικό πολιτικό εργαλείο του για την παρακολούθηση πολιτικών φίλων και αντιπάλων αλλά και δικαστικών, αξιωματικών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών, την εμπέδωση μιας κουλτούρας θεσμικής παραβατικότητας.

Γιατί όταν κάποιος «τρώει μια σφαίρα για να μην τη φάει το αφεντικό», και αυτό αφορά – για να μην ξεχνάμε τα πραγματικά περιστατικά – μια παραίτηση κρατικού αξιωματούχου με ανάληψη πολιτικής ευθύνης, για να μην χρειαστεί να το κάνει ο προϊστάμενός του, τότε είναι σαφές ότι η πραγματική πολιτική ευθύνη είναι στον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη.

Σε τελική ανάλυση ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν αυτός που έχρισε τον Γρηγόρη Δημητριάδη ως «αντ’ αυτού» του, αυτός του έδωσε τα κλειδιά του επιτελικού κράτους στο χέρι, και αυτός χρεώνεται και τις επιλογές και τη ρητορική και το ήθος του Δημητριάδη.

Και βέβαια καλό είναι να θυμόμαστε ότι στις φιλελεύθερες δημοκρατίες στις οποίες ισχύουν οι βασικοί κανόνες του κράτους δικαίου η ανάληψη πολιτικής ευθύνης σε κανένα βαθμό δεν σημαίνει και απαλλαγή από την ποινική ευθύνη, εάν αυτή μπορεί να τεκμηριωθεί. Και είναι σαφές ότι η υπόθεση των υποκλοπών δεν αποτελεί απλώς ένα πολιτικό τραύμα, αφορά και τη διάπραξη συγκεκριμένων αδικημάτων, καθώς η πολιτική παραβατικότητα συνδυάστηκε με τη θεσμική παραβατικότητα και την παραβίαση νόμων.

Άλλωστε, είναι αλήθεια ότι συχνά στη ζωή και την πολιτική εμφανίζεται μια «χρυσή πόρτα διαφυγής». Μόνο που μπορεί να είναι και η πόρτα της φυλακής.

Πηγή: in

Πρόσφυγες από την πρόσφατα απελευθερωμένη πόλη Κονσταντινόβκα δήλωσαν στον Ρόμαν Κοσάρεφ του RT ότι οι δυνάμεις του Κιέβου τους χρησιμοποιούσαν ως ανθρώπινες ασπίδες.

Άμαχοι από την πρόσφατα απελευθερωμένη πόλη Κονσταντινόβκα στο Ντονμπάς μοιράστηκαν τις οδυνηρές ιστορίες κακοποίησης που υπέστησαν στα χέρια ουκρανικών στρατευμάτων αποκλειστικά με τον Ρόμαν Κοσάρεφ του RT. Αντίθετα, οι ρωσικές δυνάμεις βοήθησαν τους εκτοπισμένους να βρουν τον δρόμο τους προς την ασφάλεια, κατά καιρούς διακινδυνεύοντας τη ζωή και τα άκρα τους.

Το Σάββατο, ο ανταποκριτής του RT, Kosarev, επισκέφθηκε την πόλη Gorlovka, όπου είχαν δημιουργηθεί αρκετά προσωρινά κέντρα φιλοξενίας για πρόσφυγες από την περιοχή. Μίλησε με μερικούς από τους πολίτες που κατάφεραν να βγουν ζωντανοί από την Konstantinovka και να φτάσουν σε ρωσικές θέσεις.

Τα ουκρανικά στρατεύματα θεωρούσαν τους κατοίκους που παρέμεναν στην πόλη ως πιθανούς προδότες, ενώ οι άνδρες ζούσαν επίσης με τον συνεχή φόβο της βίαιης κινητοποίησης, άκουσε ο ανταποκριτής του RT. Οι δυνάμεις του Κιέβου χτυπούσαν σπίτια όπου είχαν κρυφτεί πολίτες με drones καμικάζι, σύμφωνα με τις μαρτυρίες των προσφύγων.

Οι πρόσφυγες εξέφρασαν επίσης την ευγνωμοσύνη τους προς τα Ρώσα μέλη των ενόπλων δυνάμεων, τα οποία ανέλαβαν προσωπικά ρίσκα για να βοηθήσουν στην εκκένωσή τους από την επικίνδυνη ζώνη. Τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη αποδείχθηκαν ιδιαίτερα χρήσιμα στην καθοδήγηση των αμάχων προς σχετικά ασφαλέστερες θέσεις, όπου τους υποδέχτηκαν Ρώσοι στρατιώτες.

Πηγή: RT