Μετά την κυκλοφορία του πρώτου της αυτοκινήτου το 2024, η εταιρεία έχει ήδη παραδώσει περισσότερα από 400.000 ηλεκτρικά οχήματα μέχρι το τέλος του 2025

Η Xiaomi ολοκλήρωσε μια εξαιρετική χρονιά, σηματοδοτώντας μια εκπληκτική άνοδο στην αγορά ηλεκτρικών οχημάτων. Μετά την κυκλοφορία του πρώτου της αυτοκινήτου το 2024, η εταιρεία έχει ήδη παραδώσει περισσότερα από 400.000 ηλεκτρικά οχήματα μέχρι το τέλος του 2025.

Για μια μάρκα που συνδέεται εδώ και καιρό κυρίως με smartphones και ηλεκτρονικά είδη ευρείας κατανάλωσης, αυτό το επίτευγμα σηματοδοτεί μια σοβαρή και επιτυχημένη είσοδο στον κόσμο της αυτοκινητοβιομηχανίας.

Η Xiaomi παρέδωσε πάνω από 50.000 ηλεκτρικά οχήματα μόνο τον τελευταίο μήνα του 2025.

Η ελίτ τάξη των σαμουράι πέρα από τα στερεότυπα της ανδρικής πολεμικής τιμής και η πολιτική κατασκευή ενός παγκόσμιου συμβόλου.

Για δεκαετίες –ίσως και αιώνες– η εικόνα του σαμουράι ήταν σχεδόν μονολιθική: Ένας άνδρας πολεμιστής, αυστηρός, οπλισμένος, δεμένος με έναν κώδικα τιμής που συνοψίζεται σε μία λέξη, το bushidō. Κι όμως, μια νέα έκθεση στο Βρετανικό Μουσείο έρχεται να ταράξει αυτή τη βολική αφήγηση, αποκαλύπτοντας ότι περίπου οι μισοί σαμουράι δεν ήταν άνδρες αλλά γυναίκες. Όχι ως εξαίρεση ή υποσημείωση, αλλά ως αναπόσπαστο μέρος της ίδιας της τάξης.

Η έκθεση «Samurai» δεν επιχειρεί απλώς να παρουσιάσει εντυπωσιακές πανοπλίες και εξωτικά όπλα. Αντίθετα, προσπαθεί να αποδομήσει τον ίδιο τον μύθο του σαμουράι, δείχνοντας πώς η εικόνα του κατασκευάστηκε, εξιδανικεύτηκε και τελικά εξήχθη παγκοσμίως μέσα από την πολιτική, τη νοσταλγία και τη μαζική κουλτούρα. Μέσα από περισσότερα από χίλια χρόνια ιστορίας, ο επισκέπτης καλείται να δει τους σαμουράι όχι μόνο ως πολεμιστές, αλλά ως μια σύνθετη κοινωνική ελίτ με διοικητικούς, πνευματικούς και πολιτιστικούς ρόλους.

Οι σαμουράι εμφανίζονται στην Ιαπωνία κατά τον μεσαιωνικό κόσμο, από τον 12ο έως τον 16ο αιώνα, ως ένοπλοι που προσλαμβάνονται από ισχυρές οικογένειες για ιδιωτική προστασία. Σταδιακά, αυτή η μισθοφορική ομάδα μετατρέπεται σε αγροτική αριστοκρατία και, μετά το 1615, σε μια τάξη κρατικών αξιωματούχων, λογίων και προστάτων των τεχνών. Είναι ακριβώς σε αυτή τη φάση της ειρήνης, όταν οι μάχες παύουν και η Ιαπωνία γνωρίζει περίπου δυόμισι αιώνες σταθερότητας, που αναδεικνύεται ο πραγματικός κοινωνικός χαρακτήρας των σαμουράι.

Η έκθεση φωτίζει επίσης πώς η εικόνα του σαμουράι μετασχηματίστηκε πολιτικά, ιδιαίτερα στον 20ό αιώνα. Σε περιόδους εθνικής έντασης και ιαπωνικής αποικιακής επέκτασης, ο σαμουράι επανεφευρίσκεται ως σύμβολο πειθαρχίας, θυσίας και απόλυτης αφοσίωσης στο κράτος. Ένας ρομαντικοποιημένος πολεμιστής, αποκομμένος από την ιστορική του πραγματικότητα, χρησιμοποιείται για να ενισχύσει μια συλλογική εθνική ταυτότητα. Αυτή η εικόνα είναι που περνά αργότερα στον κινηματογράφο, στα manga, στα βιντεοπαιχνίδια και στη δυτική φαντασία.

Ακριβώς αυτή τη διαδρομή ακολουθεί και η έκθεση, περνώντας από την πανοπλία στο κοστούμι γραφείου, από το πεδίο της μάχης στο γραφείο του γραφειοκράτη, και από την ιστορία στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα. Οι σαμουράι παρουσιάζονται ως φορείς υψηλού πολιτισμού, άνθρωποι που έγραφαν, διάβαζαν, παρήγαγαν τέχνη και κατανάλωναν πολυτέλεια. Η παρουσία των γυναικών δεν λειτουργεί ως «ανατροπή για εντυπωσιασμό», αλλά ως κλειδί για την κατανόηση αυτής της πολυπλοκότητας.

Ίσως το πιο ενδιαφέρον μήνυμα της έκθεσης είναι ακριβώς αυτό: όταν κοιτάζουμε πίσω στον χρόνο, δεν ανακαλύπτουμε μόνο το παρελθόν των άλλων, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο εμείς οι ίδιοι επιλέγουμε να αφηγούμαστε την ιστορία. Και σε αυτή την αφήγηση, οι γυναίκες σαμουράι δεν ήταν ποτέ περιθωριακές· απλώς για πολύ καιρό δεν τις κοιτούσαμε.

Τι εγγυάται η ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ

Κοινωνικό έλεγχο: Οι πολίτες αποκτούν τη δυνατότητα να παρακολουθούν την πορεία του δημόσιου χρήματος σε πραγματικό χρόνο. Τα δεδομένα μετατρέπονται σε γνώση και η γνώση σε δύναμη ελέγχου για την κοινωνία.

Ψηφιακό ίχνος δεδομένων: Δημιουργείται ενιαίο, αξιόπιστο και αμετάβλητο ψηφιακό ίχνος (data lineage) για κάθε δαπάνη απαραίτητο για εσωτερικούς ελέγχους, δικαστική τεκμηρίωση και συνεργασία με ευρωπαϊκούς φορείς όπως η OLAF, η AFCOS και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO).

Ενεργητική προστασία: Η πλατφόρμα ενσωματώνει μηχανισμούς πρόληψης (ex ante) και καταστολής (ex post) της απάτης μέσω δεικτών κινδύνου (red flags) για φαινόμενα όπως καταχρηστικές απευθείας αναθέσεις, υπερκοστολογήσεις και κατατμήσεις έργων.

Δυναμική διακυβέρνηση: Επιτυγχάνεται η μετάβαση από τη «στατική διοικητική δημοσιοποίηση» —όπου η πληροφορία απλώς αναρτάται— στη δυναμική ψηφιακή διακυβέρνηση, όπου η παρακολούθηση είναι συνεχής, τεκμηριωμένη και προληπτική.

Θεσμικές Προϋποθέσεις

Η τεχνολογία από μόνη της δεν αρκεί. Για να λειτουργήσει η ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ ως πραγματικό εργαλείο λογοδοσίας, απαιτείται σαφές θεσμικό πλαίσιο. Η διαφάνεια χωρίς μηχανισμούς επιβολής παραμένει ευχή και γι’ αυτό απαιτείται σαφές πλαίσιο συνεπειών για τη μη συμμόρφωση.

Η ευθύνη για τη διαφάνεια πρέπει να έχει σαφή θεσμικό ιδιοκτήτη: έναν Ανεξάρτητο Φορέα με αρμοδιότητες, εργαλεία και υποχρέωση δημόσιας λογοδοσίας. Ο φορέας αυτός θα παρακολουθεί τη συμμόρφωση των δημόσιων οργανισμών, θα επιβάλλει τους κανόνες διαφάνειας και θα απαντά ουσιαστικά στα αιτήματα των πολιτών. Θα μπορούσε να αποτελεί νέα Ανεξάρτητη Αρχή ή ειδική μονάδα υφιστάμενου θεσμού, κατόπιν εξειδικευμένης μελέτης και συγκριτικής ανάλυσης κόστους, χρόνου υλοποίησης και βιωσιμότητας.

Ειδικότερα απαιτούνται:

• νομοθετική ρύθμιση στα πρότυπα σύγχρονων ευρωπαϊκών νόμων διαφάνειας για υποχρεωτική και δομημένη καταχώριση δεδομένων σε όλο τον κύκλο ζωής δημόσιων έργων και προμηθειών·
• ενιαίοι αναγνωριστικοί κωδικοί που ακολουθούν κάθε έργο από τη γέννησή του μέχρι την εξόφλησή του
• κανόνες επικύρωσης κατά την καταχώριση ώστε η διαδικασία να μην προχωρά χωρίς πλήρη δεδομένα
• ανεξάρτητη διακυβέρνηση δεδομένων (data governance) με ετήσιους ελέγχους ποιότητας και
• σαφές επιχειρησιακό πλαίσιο διακυβέρνησης με προσδιορισμό ευθυνών εποπτείας, επιβολής και λογοδοσίας.

Αρχές σχεδιασμού και λειτουργίας ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ

I. Διαλειτουργικότητα

Η ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ δεν αντικαθιστά τα υφιστάμενα συστήματα ούτε προσθέτει νέο επίπεδο καταχώρισης. Λειτουργεί ως η ενιαία ψηφιακή πύλη του Δημοσίου προς τον πολίτη, αντλώντας δεδομένα μέσω διαλειτουργικότητας από όλα τα υπάρχοντα συστήματα. Με την αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης, τα ήδη διαθέσιμα δεδομένα —ακόμη και αδόμητα—ενοποιούνται, δομούνται και εμπλουτίζονται αυτόματα, χωρίς να αυξάνεται το διοικητικό βάρος για τις αναθέτουσες αρχές.

Όπου απαιτούνται βελτιώσεις στα υφιστάμενα συστήματα (όπως στο ΚΗΜΔΗΣ), αυτές στοχεύουν όχι στη δημιουργία νέων υποχρεώσεων, αλλά στη διασφάλιση της πληρότητας της πληροφορίας. Η πλατφόρμα θα διαλειτουργεί με τη ΔΙΑΥΓΕΙΑ για τη συσχέτιση διοικητικών πράξεων (συμβάσεις, τροποποιήσεις, αποφάσεις πληρωμής), με το ΚΗΜΔΗΣ και το ΕΣΗΔΗΣ για πλήρη ιχνηλασιμότητα από τη διακήρυξη μέχρι την εκτέλεση, και με το ΓΕΜΗ και το Κεντρικό Μητρώο Πραγματικών Δικαιούχων για την ταυτοποίηση των συμμετεχόντων με τους πραγματικούς ιδιοκτήτες.

Η διασύνδεση με υφιστάμενα συστήματα παρουσιάζει γνωστές προκλήσεις: ετερογενή τεχνολογικά περιβάλλοντα και διαφορετικά επίπεδα ωριμότητας ανά φορέα. Για τον λόγο αυτό, προτείνεται σταδιακή υλοποίηση με πιλοτική εφαρμογή σε περιορισμένο αριθμό φορέων πριν την οριζόντια επέκταση. Η πλήρης ανάπτυξη εκτιμάται ρεαλιστικά σε ορίζοντα περίπου δύο ετών.

II. Μηχανισμοί πρόληψης και ανίχνευσης απάτης

Στον πυρήνα της ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ βρίσκεται η ενεργητική θωράκιση του δημόσιου χρήματος. Η πλατφόρμα δεν λειτουργεί απλώς ως αποθετήριο πληροφοριών, αλλά ως εργαλείο συνεχούς εποπτείας, που επιτρέπει στο κράτος και την κοινωνία να εντοπίζουν έγκαιρα κινδύνους και αποκλίσεις από τη θεσμικά προβλεπόμενη διαδικασία. Η ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ αξιοποιεί τη δύναμη των Μεγάλων Δεδομένων (Big Data) και της τεχνητής νοημοσύνης για να συνδέει όλα τα στάδια μιας δημόσιας δαπάνης —από τη διακήρυξη και την ανάθεση έως τις τροποποιήσεις και τις πληρωμές— σε ένα ενιαίο και συνεκτικό ψηφιακό ίχνος.

Οι βασικοί μηχανισμοί πρόληψης και ανίχνευσης περιλαμβάνουν:

Δείκτες κινδύνου (AI red flags): Αυτοματοποιημένη αναγνώριση προτύπων που συνδέονται με καταχρηστικές πρακτικές, όπως επαναλαμβανόμενες απευθείας αναθέσεις, μοναδικές προσφορές, υπερβολικές τροποποιήσεις συμβάσεων και κατατμήσεις έργων. Οι δείκτες δεν παράγουν συμπεράσματα ενοχής· λειτουργούν ως μηχανισμοί στόχευσης των ελέγχων εκεί όπου οι αποκλίσεις είναι στατιστικά σημαντικές. Οι δείκτες κινδύνου δεν συνιστούν απόδειξη παρανομίας, αλλά μηχανισμό ενεργοποίησης διοικητικών και, όπου προβλέπεται, δικαστικών διαδικασιών σύμφωνα με ειδικό θεσμικό πλαίσιο.

Έλεγχος «δανεικής εμπειρίας» (AI Capacity Checks): Υποχρεωτική καταγραφή όλων των υπεργολάβων και όσων παρέχουν τεχνική ικανότητα σε διαγωνισμούς. Η πλατφόρμα σαρώνει σε πραγματικό χρόνο αν το ίδιο προσωπικό ή η ίδια εμπειρία δηλώνεται ταυτόχρονα σε πολλαπλά έργα, μια πρακτική που επιτρέπει σε μη αξιόπιστους αναδόχους να προχωρούν στη σύναψη συμβάσεων.

Εντοπισμός εμπροσθοβαρών πληρωμών (Anomaly Detection): Αλγόριθμοι ανίχνευσης ανωμαλιών συγκρίνουν αυτόματα τη ροή πληρωμών με την πιστοποιημένη φυσική πρόοδο κάθε έργου, σημαίνοντας συναγερμό όταν οι πληρωμές προτρέχουν σημαντικά των παραδοτέων ένδειξη που συχνά προηγείται εγκατάλειψης έργων ή πτώχευσης αναδόχων.

Παρακολούθηση εκπτώσεων και τιμολόγησης: Συστηματική καταγραφή των ποσοστών έκπτωσης σε σχέση με τον προϋπολογισμό και έλεγχος συμβατότητας των τιμολογίων με την αρχική προσφορά για τον εντοπισμό υπερκοστολογήσεων.

Συγκριτική αξιολόγηση αναθετουσών αρχών: Ετήσιες αναφορές συνθέτουν αυτόματα το προφίλ κάθε αναθέτουσας αρχής (πόσες αναθέσεις, με ποια διαδικασία, ποιοι ανάδοχοι επαναλαμβάνονται) αναδεικνύοντας συστηματικές αποκλίσεις από τον μέσο όρο.

Ανάλυση δικτύων πραγματικών δικαιούχων (Network Analysis): Διασύνδεση με ΓΕΜΗ και Κεντρικό Μητρώο Πραγματικών Δικαιούχων για εντοπισμό κρυφών συνδέσεων, όπως πολλές εταιρείες με τον ίδιο ιδιοκτήτη ή συχνές μεταβολές ιδιοκτησίας πριν από μεγάλους διαγωνισμούς.

Έξυπνη αναζήτηση σε φυσική γλώσσα: Μέσω τεχνολογιών Επεξεργασίας Φυσικής Γλώσσας (NLP), η πλατφόρμα επιτρέπει τη διεξαγωγή «βαθιάς έρευνας» (deep research) σε αδόμητα δεδομένα. Ο χρήστης μπορεί να θέτει σύνθετα ερωτήματα (π.χ. «ποιες συμβάσεις πληροφορικής τροποποιήθηκαν πάνω από δύο φορές το 2024») με απαντήσεις ακόμη και από το σώμα κειμένου συμβάσεων.

Με τους παραπάνω μηχανισμούς, η ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ μετατρέπει τη διαφάνεια από παθητική δημοσιοποίηση στοιχείων σε ενεργό υποδομή πρόληψης, εποπτείας και λογοδοσίας. Ο έλεγχος παύει να είναι εκ των υστέρων και αποσπασματικός και αποκτά συστηματικό, τεκμηριωμένο και προληπτικό χαρακτήρα. Οι μηχανισμοί αυτοί δεν υποκαθιστούν την ανθρώπινη κρίση και τον θεσμικό έλεγχο λειτουργούν ως εργαλεία προτεραιοποίησης που επιτρέπουν στους ελεγκτές να εστιάζουν εκεί όπου οι ενδείξεις είναι ισχυρότερες. Η τελική αξιολόγηση παραμένει πάντα ανθρώπινη υπόθεση.

III.Ανοικτά δεδομένα και λογισμικό ανοικτού κώδικα

Η ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ θα παρέχει διεπαφή προγραμματισμού (API) και ανοικτά δεδομένα που επιτρέπουν σε πολίτες, ερευνητές, δημοσιογράφους και την κοινότητα μηχανικών λογισμικού να αναπτύσσουν ανεξάρτητα τα δικά τους εργαλεία ανάλυσης, πολλαπλασιάζοντας τη διαφάνεια και τον κοινωνικό έλεγχο. Η πλατφόρμα προτείνεται να υλοποιηθεί με αρχιτεκτονική βασισμένη σε ανοικτά πρότυπα και ελεύθερο λογισμικό/λογισμικό ανοικτού κώδικα (free/ open-source software), με αξιοποίηση σύγχρονων κρυπτογραφικών μηχανισμών για τη διασφάλιση της ακεραιότητας, της μη αλλοίωσης των καταγραφών και της προστασίας των προσωπικών δεδομένων. Η επιλογή αυτή διασφαλίζει την τεχνολογική ανεξαρτησία του Δημοσίου, την αποφυγή εξάρτησης από συγκεκριμένους προμηθευτές (vendor lock-in), τη μείωση του κόστους καθώς και τη δυνατότητα σταδιακής εξέλιξης του έργου.

IV. Διεθνή πρότυπα και ιδιωτικότητα

Ο σχεδιασμός θα αξιοποιήσει διεθνείς εμπειρίες: το Open Contracting Data Standard (OCDS) για τη δομημένη δημοσίευση δεδομένων σε όλο τον κύκλο ζωής των συμβάσεων, τα Red Flag tools της Open Contracting Partnership για την ανίχνευση κινδύνων, καθώς και τις βέλτιστες πρακτικές συστημάτων όπως το Portal da Transparência της Βραζιλίας, το USAspending.gov των ΗΠΑ και το KONEPS της Νότιας Κορέας.

Διευκρινίζεται ότι, η ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ είναι εργαλείο ελέγχου, όχι παραβίασης της ιδιωτικής ζωής. Η προστασία των προσωπικών δεδομένων αποτελεί θεμελιώδη αρχή και κόκκινη γραμμή στον σχεδιασμό της πλατφόρμας. Η ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ υιοθετεί μια σαφή αρχή: ο Γενικός Κανονισμός Προστασίας Δεδομένων (GDPR) προστατεύει την ιδιωτική ζωή, όχι την αδιαφάνεια στη διαχείριση δημόσιου χρήματος. Για πράξεις που δημιουργούν δικαιώματα, υποχρεώσεις ή οικονομικό όφελος από δημόσιους πόρους, η δημοσιότητα των ουσιωδών στοιχείων (συμπεριλαμβανομένων των ονομάτων φυσικών ή νομικών προσώπων που ωφελούνται) αποτελεί προϋπόθεση δημοκρατικής νομιμοποίησης. Η καταχρηστική επίκληση του GDPR για την απόκρυψη στοιχείων υπονομεύει τη λογοδοσία και ακυρώνει τον σκοπό της διαφάνειας.

Αντί Επιλόγου

Η ΔΙΑΦΑΝΕΙΑ δεν είναι ένα ακόμη τεχνικό έργο ψηφιακού μετασχηματισμού. Είναι μια πολιτική επιλογή που αφορά τον τρόπο με τον οποίο το κράτος λογοδοτεί στους πολίτες. Το έργο είναι τεχνικά εφικτό και υλοποιήσιμο σε χρονικό ορίζοντα που δεν ξεπερνάει τα  δύο έτη. Τα δεδομένα υπάρχουν. Τα εργαλεία υπάρχουν. Η τεχνογνωσία υπάρχει. Αυτό που απαιτείται είναι η πολιτική βούληση να μετατραπεί η τυπική διαφάνεια σε ουσιαστική λογοδοσία.

Η ενεργοποίηση της ΔΙΑΦΑΝΕΙΑΣ σηματοδοτεί μια ποιοτική μεταβολή στη σχέση κράτους-πολίτη. Ο πολίτης παύει να είναι παθητικός αποδέκτης αποσπασματικών και μη αξιοποιήσιμων πληροφοριών και αποκτά τη δυνατότητα πραγματικού ελέγχου της διαδρομής του δημόσιου χρήματος. Η δημοσιοποίηση μετατρέπεται σε γνώση και η γνώση σε εργαλείο δημοκρατικής εποπτείας.

Το διακύβευμα επομένως, είναι θεσμικό και πολιτικό: αν η διαφάνεια θα παραμείνει μια τυπική υποχρέωση ή αν θα εξελιχθεί σε ενεργό μηχανισμό λογοδοσίας, πρόληψης της διαφθοράς και ενίσχυσης της εμπιστοσύνης στους δημόσιους θεσμούς.

Η επιλογή είναι πολιτική.

Η ευθύνη είναι δημόσια.

Πηγή: efsyn

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε ότι «η Ελλάδα διέκοψε τη συνεργασία της με τη Ρωσία», επισημαίνοντας την πλήρη αναστολή των διμερών σχέσεων.

Σύμφωνα με τον Λαβρόφ, «διαλύθηκε ένα ολόκληρο φάσμα της ρωσο-ελληνικής συνεργασίας, από την πολιτική και την οικονομία έως τον πολιτισμό και τα ανθρωπιστικά ζητήματα». Ο ίδιος υπογράμμισε ότι, έπειτα από σχεδόν τέσσερα χρόνια, «δεν υπήρξε καμία αλλαγή στην προσέγγιση της επίσημης Αθήνας προς τη χώρα μας».

Ο Ρώσος υπουργός κατηγόρησε την ελληνική πλευρά για «επιθετικές αντιρωσικές δηλώσεις» και «αβάσιμες ρωσοφοβικές κατηγορίες». Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, «η Ρωσία δεν θα επέτρεπε ποτέ κάτι παρόμοιο εις βάρος της Ελλάδας».

Η απάντηση του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας στην ερώτηση για τις δηλώσεις της ελληνικής ηγεσίας για τη Ρωσία που ελήφθη για τη συνέντευξη Τύπου του Υπουργού Εξωτερικών της Ρωσίας Σ.Λαβρόφ σχετικά με τα αποτελέσματα των ρωσικών διπλωματικών δραστηριοτήτων το 2025

Απάντηση: Με την έναρξη της ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης η Ελλάδα διέκοψε τη συνεργασία της με τη Ρωσία, η οποία είχε οικοδομηθεί κατά τη διάρκεια πολλών δεκαετιών. Διαλύθηκε ένα ολόκληρο φάσμα της ρωσο-ελληνικής συνεργασίας, από την πολιτική και την οικονομία έως τον πολιτισμό και τα ανθρωπιστικά ζητήματα. Έπειτα από σχεδόν τέσσερα χρόνια δεν υπήρξε καμία αλλαγή στην προσέγγιση της επίσημης Αθήνας προς τη χώρα μας. Συνεχίζουμε να ακούμε τις επιθετικές αντιρωσικές δηλώσεις και αβάσιμες ρωσοφοβικές κατηγορίες εναντίον μας. Η Ρωσία δεν θα επέτρεπε ποτέ κάτι παρόμοιο εις βάρος της Ελλάδας.

Η Αθήνα ήταν από τους πρώτους που έστειλαν τα όπλα και πυρομαχικά στην Ουκρανία, τα οποία οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις χρησιμοποιούν καθημερινά εναντίον των αμάχων στο Ντονμπάς, στις περιοχές Ζαπορόζιε και Χερσώνα, στην Κριμαία και σε άλλες νότιες περιοχές της χώρας μας. Και όλα αυτά παρά το γεγονός ότι εκεί εδώ και αιώνες κατοικεί μια πολυάριθμη ελληνική διασπορά. Είναι τεράστια, φιλειρηνική, αγαπάει την ιστορική της πατρίδα, πάντα με κάθε δυνατό τρόπο ενίσχυε τους δεσμούς και τις επαφές και ποτέ δεν συνέβαλε σε αρνητικές εξελίξεις ή τάσεις.

Όμως η Αθήνα δεν τους σκέφτηκε. Δεν έλαβε υπόψη ότι εκεί ζουν τα αδέρφια τους που διατηρούν σχέσεις με την Ελλάδα, έχουν συγγενείς εκεί, και ότι οι ενέργειες της Αθήνας τους προκαλούν έναν κολοσσιαίο αριθμό όχι μόνο προβλημάτων, αλλά και άμεσων απειλών για τη ζωή και την υγεία τους.

Μια ακόμα επιβεβαίωση των προαναφερομένων αποτέλεσαν οι λεγόμενες συμφωνίες με το ναζιστικό καθεστώς του Κιέβου στις 17 Νοεμβρίου του 2025, συμπεριλαμβανομένης της ανάπτυξης και χρήσης θαλάσσιων μη επανδρωμένων οχημάτων. Αυτό το βήμα, όπως και κάθε άλλη αντιρωσική ενέργεια της “συλλογικής Δύσης” που στοχεύει στην “νίκη επί της Ρωσίας στο πεδίο της μάχης” (στην πραγματικότητα, στη διεξαγωγή του πολέμου μέχρι του τελευταίου Ουκρανού), έτυχε της δέουσας αξιολόγησης από την πλευρά μας.

Επιπλέον, η Αθήνα προσχώρησε στην πρωτοβουλία PURL για την αγορά από τις ευρωπαϊκές χώρες των αμερικανικών όπλων για τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις, κάτι που προηγουμένως η Ελλάδα δίσταζε να κάνει. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι “ανώτεροι σύντροφοί” τους επισήμαναν επίμονα αυτή την “παράλειψη” και τελικά πέτυχαν τον στόχο τους. Όλοι γνωρίζουν ότι το Κίεβο, αδιαφορώντας για τις αμυντικές δυνατότητες της ίδιας της Ελλάδας, πιέζει μεθοδικά την ελληνική ηγεσία να μεταφέρει στις ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας τα συστήματα αεράμυνας υψηλής αποτελεσματικότητας ρωσικής και σοβιετικής κατασκευής, τα οποία βρίσκονται επί του παρόντος σε υπηρεσία στις Ένοπλες Δυνάμεις της Ελλάδας. Όλα τα ανωτέρω δείχνουν ξεκάθαρα τον νεοφιλελεύθερο ολοκληρωτισμό που βασιλεύει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το ελληνικό κοινό, για να το θέσουμε ήπια, δεν συμμερίζεται αυτή την προσέγγιση. Σύμφωνα με δημοσκόπηση που διενεργήθηκε για λογαριασμό της εφημερίδας “Καθημερινή” τον Ιούλιο του 2025, το 72% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι η Αθήνα θα έπρεπε να κρατήσει ουδέτερη στάση στην ουκρανική σύγκρουση.