Η Νέα Δημοκρατία δεν θέλει να αναθεωρήσει το Σύνταγμα. Θέλει απλώς να αξιοποιήσει την αναθεώρηση στην προεκλογική της εκστρατεία

Κάποια στιγμή πρέπει να θυμηθούμε τα βασικά. Το Σύνταγμα μιας χώρας είναι το θεμελιώδες πλαίσιο αρχών της. Στο βαθμό που είναι δημοκρατικό και εγγυάται θεμελιώδη δικαιώματα δεν πρέπει να αλλάζει ούτε εύκολα, ούτε συχνά. Πρέπει να προσαρμόζεται στις αλλαγές των καιρών, κυρίως στις νέες απειλές για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες ή στις νέες θεμελιώδεις ανάγκες (και άρα δικαιώματα) που πρέπει να κατοχυρωθούν, όχι όμως να αποτυπώνει συγκυριακές πολιτικές τάσεις.

Να το πω διαφορετικά το Σύνταγμα δεν αφορά τις πολιτικές που θα ακολουθήσει η μία ή η άλλη κυβέρνηση. Αφορά το δημοκρατικό και κοινοβουλευτικό πλαίσιο εντός του οποίου οι πολίτες επιλέγουν κυβέρνηση και την εξουσιοδοτούν να εφαρμόσει τη μία ή την άλλη πολιτική. Γιατί σε τελική ανάλυση οι πολίτες είναι αυτοί που αποφασίζουν εάν θέλουν περισσότερη ή λιγότερη λιτότητα, περισσότερες, λιγότερες ή καθόλου ιδιωτικοποιήσεις, περισσότερη ή λιγότερη αναδιανομή εισοδήματος.  Το Σύνταγμα μπορεί να ορίζει θεμελιώδη δικαιώματα, όπως αυτό στην εργασία, στη στέγαση, στην περίθαλψη, μπορεί να βάζει φραγμό στην «απόσυρση» του κράτους από συγκεκριμένους τομείς, μπορεί να ορίζει αναγκαιότητες όπως η προστασία του περιβάλλοντος ή της πολιτιστικής κληρονομιάς, αλλά δεν ορίζει, ούτε πρέπει να ορίζει ποια θα είναι τα μέσα για την επίτευξη αυτών των στόχων.

Αυτή τη στιγμή η Νέα Δημοκρατία δεν ανοίγει μια διαδικασία αναθεώρησης με σκοπό να ενισχύσει δικαιώματα απέναντι σε απειλές ή να εμβαθύνει τη δημοκρατία. Η πρότασή της για τη Συνταγματική Αναθεώρηση είναι ουσιαστικά μια σειρά από προεκλογικές πολιτικές θέσεις της Νέας Δημοκρατίας: Συνταγματική αναγνώριση των ιδιωτικών πανεπιστημίων, κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, αναγωγή της λιτότητας («δημοσιονομικής πειθαρχίας») σε απαραβίαστο συνταγματικό κανόνα, είναι μερικές από τις προτάσεις.

Καθαυτές οι προτάσεις είναι θεμιτές για ένα νεοφιλελεύθερο κόμμα όπως η Νέα Δημοκρατία. Που δεν θέλει ενίσχυση του δημοσίου, απεχθάνεται τους εργαζομένους στο δημόσιο και πιστεύει στη λιτότητα και στη λογική, όπως μας θύμισε μια βουλεύτρια της, «το τζάμπα πέθανε». Όμως, αυτά δεν μπορούν να γίνουν και θεμελιώδης απαραβίαστος νόμος του κράτους, γιατί μετά απλώς δεν θα μπορεί να ασκηθεί κάποια άλλη πολιτική, παρά μόνο η δική της. Και ένα καθεστώς όπου οι πολίτες δεν μπορούν να αποφασίσουν στις εκλογές ποια πολιτική θα ασκηθεί, δεν είναι δημοκρατικό.

Έπειτα ακόμη και εάν κάποιος ήθελε να συζητήσει κάποιες από τις προτάσεις της Νέας Δημοκρατίας ή να αξιοποιήσει τη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης για να συζητήσει αναγκαίες αλλαγές, θα προσέκρουε πάνω στο εξής πρόβλημα. Ότι δεν μπορεί κανείς να εμπιστευτεί μια κυβέρνηση που δεν τηρεί το Σύνταγμα για να κάνει συνταγματική αναθεώρηση. Δηλαδή, πριν αποφασίσουμε να αλλάξουμε το Σύνταγμα που έχουμε, καλό είναι σε πρώτη φάση να το τηρήσουμε.

Δεν είναι τήρηση του Συντάγματος η συναίνεση στη συγκρότηση προανακριτικών επιτροπών, υπό το βάρος της κοινής γνώμης και με σαφή τοποθέτηση ότι θεωρεί αθώες περιστερές τους εμπλεκόμενους υπουργούς, όταν στη συνέχεια αυτές δεν λειτουργούν και η υπόθεση αποστέλλεται στη δικαιοσύνη.

Δεν είναι τήρηση του Συντάγματος η απροθυμία να προσκαλούνται σε εξεταστικές επιτροπές οι μάρτυρες που δεν θέλει η κυβέρνηση.

Δεν είναι τήρηση του Συντάγματος οι άσχετες τροπολογίες, ή ακόμη και η κατάθεση νομοσχεδίων, των λεγόμενων «ερανιστικών», που είναι όλα ένα άθροισμα επιμέρους τροπολογιών.

Δεν είναι επί της ουσίας τήρηση του Συντάγματος ή άρνηση να διερευνηθεί πραγματικά το τεράστιο σκάνδαλο των υποκλοπών.

Δεν είναι τήρηση του Συντάγματος η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων χωρίς προηγούμενη αναθεώρηση του Συντάγματος.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι από όλες τις απόψεις αφερέγγυα να πάρει την πρωτοβουλία για Συνταγματική Αναθεώρηση. Και είναι σαφές ότι σκοπός της είναι να εργαλειοποιήσει τη διαδικασία ενόψει της προεκλογικής εκστρατείας. Να κάνει παντιέρα τις ρυθμίσεις της και μέσω του επικοινωνιακού της μηχανισμού να σφυροκοπήσει κόμματα και πρόσωπα που θα δεν θα θελήσουν να τη στηρίξουν.

Με αυτόν τον τρόπο θα προσπαθήσει να εκβιάσει κόμματα και πολιτικούς της δημοκρατικής αντιπολίτευσης να μπουν στην όλη διαδικασία. Θα τους προσφέρει προφανώς και το δέλεαρ ότι θα συμπεριλάβει και κάποια δική τους πρόταση ή κάποιο άρθρο για το οποίο έχουν επίσης δηλώσει ότι χρειάζεται αναθεώρηση. Δεν πρέπει να «τσιμπήσουν», γιατί πολύ απλά θα έχουν εξυπηρετήσει ένα προεκλογικό σχέδιο και όχι μια εθνική ανάγκη.

Δεν θα πρέπει να δώσουν καμιά συναίνεση σε αυτή την εργαλειοποίηση του Συντάγματος, κάνοντας σαφές ότι πρώτα θα υπάρξει αποκατάσταση του κράτους δικαίου και επί της ουσίας μιας πλήρους λειτουργίας της δημοκρατίας (καθότι υπονομεύεται η δημοκρατία από την αλαζονεία μιας κυβέρνησης που στην κοινωνία είναι μειοψηφική, αλλά παρ’ όλα αυτά συμπεριφέρεται ως να είναι παντοδύναμη, νομοθετώντας με ανάλογο τρόπο), και μετά θα μπορεί να ανοίξει συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος.

Δηλαδή, να πουν ότι δεν θα ψηφίσουν καμία πρόταση της Νέας Δημοκρατίας και να επιμείνουν ότι συνταγματική αναθεώρηση μπορεί μόνο να ξεκινήσει από μια νέα Βουλή που θα αντανακλά όντως τον συσχετισμό μέσα στην ελληνική κοινωνία και μια κυβέρνηση που θα έχει όχι μόνο τυπική αλλά και ουσιαστική νομιμοποίηση, ώστε να μπορεί να κάνει τον αναγκαίο εθνικό διάλογο.

Γνωρίζω ότι η Νέα Δημοκρατία θα προσπαθήσει μια τέτοια στάση να τη στιγματίσει ως αντιθεσμική και θα εγκαλέσει τα κόμματα της δημοκρατικής αντιπολίτευσης ότι δεν θέλουν συναινέσεις. Αντιλαμβάνομαι πως ό,τι έχει απομείνει από το «Ακραίο Κέντρο» θα διαμαρτυρηθεί ιδίως για το ΠΑΣΟΚ, γιατί ούτως ή άλλως το θέλουν ως συμπλήρωμα της ΝΔ. Μπορώ από τώρα να φανταστώ την αρθρογραφία για το πώς η αντιπολίτευση γίνεται «αντισυστημική» και για το πώς «χάνεται μια ευκαιρία» για τη συνταγματική αναθεώρηση.

Όμως, στην κοινωνία όλα αυτά δεν μετράνε. Όταν σε όλες τις δημοσκοπήσεις πάνω από τα δύο τρίτα των ερωτώμενων έχουν αρνητική βαθμολογία για την κυβέρνηση, όταν την κατηγορούν όχι μόνο για την ακρίβεια αλλά και για υπονόμευση των θεσμών και όταν υπάρχει πλειοψηφική απαίτηση για πολιτική αλλαγή, όλοι θα καταλάβουν γιατί είναι αυτονόητη επιλογή για τη δημοκρατική αντιπολίτευση να μην στηρίξει την κυβέρνηση με οποιονδήποτε τρόπο.

Καμιά στήριξη στο κυβερνητικό σχέδιο και πραγματικό άνοιγμα της συζήτησης για τη θεσμική αποκατάσταση της δημοκρατίας στη χώρα, ουσιαστικά μια πραγματική επανεκκίνηση της πολιτικής συζήτησης απέναντι και στην αντιπολιτική και στην κυβερνητική «σκηνοθεσία διαλόγου». Αυτά πρέπει να απασχολούν τη δημοκρατική αντιπολίτευση, όσα και εάν γράψουν διάφοροι γραφιάδες και όσα κι εάν ψιθυρίσουν διάφοροι ψιθυριστές.

Οι καθαρές θέσεις προκαλούν κραδασμούς, αλλά στο τέλος κερδίζουν. Οι μεσοβέζικες και θολές ταλαντεύσεις στο τέλος απλώς κάνουν την κυβέρνηση να φαίνεται ότι είναι η μόνη με σχέδιο. Σε τελική ανάλυση εδώ και καιρό είμαστε στη φάση ότι ο καθένας και η καθεμιά πρέπει να διαλέξουν «με ποιον θα πάνε και ποιον θα αφήσουν».

Πηγή: in.gr

Η Άννα Μαρία Παπαχαραλάμπους σε μια συνέντευξη εφ όλης της ύλης.

Την απροθυμία της ανάκρισης να ελέγξει την πυρασφάλεια και την κεντρική ευθύνη υπουργείου Μεταφορών, ΡΑΣ και Hellenic Train αναδεικνύουν οικογένειες των θυμάτων

Την απροθυμία της ανάκρισης να ελέγξει την πυρασφάλεια της επιβατικής αμαξοστοιχίας αλλά και την κεντρική ευθύνη υπουργείου Μεταφορών, ΡΑΣ και Hellenic Train για άμεσα μέτρα για την πλημμελή πυραντοχή των καθισμάτων των τρένων αναδεικνύουν οικογένειες των θυμάτων των Τεμπών στον απόηχο του πορίσματος του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, που κατέληξε στο συμπέρασμα πως στον μοιραίο συρμό IC62 δεν είχαν τηρηθεί οι απαραίτητες προδιαγραφές πυρανθεκτικότητας των βαγονιών

Στην πολύωρη συνέντευξη τύπου που διοργάνωσαν χθες στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ ο δικηγόρος και πατέρας θύματος των Τεμπών, Αντώνης Ψαρόπουλος, και οι πραγματογνώμονες της ΕΔΑΠΟ, υπήρξαν κατηγορηματικοί: τα βαγόνια που κυκλοφορούν στο δίκτυο δεν διαθέτουν τις απαιτούμενες προδιαγραφές πυρασφάλειας και κάποιοι πρέπει να απαντήσουν “γιατί χρειάστηκαν τρία ολόκληρα χρόνια για να το μάθουμε”, ανέφερε χαρακτηριστικά ο Κώστας Λακαφώσης εκ των ειδικών πραγματογνωμόνων οικογενειών. 

Απροθυμία Μπακαϊμη να ελέγξει την πυρασφάλεια

Όπως απάντηση αναζητείται και γιατί ο ανακριτής της υπόθεσης Μπακαϊμης αρνήθηκε πεισματικά να προχωρήσει σε πραγματογνωμοσύνες για τα καθίσματα παρά τα συνεχή εξώδικα των οικογενειών. “Πάνω από 10 εξώδικα ερωτήματα έχω απευθύνει στον Ανακριτή επι της πυρανθεκτικότητας των βαγονιών της επιβατικής αμαξοστοιχίας” σημείωσε με αγανάκτηση ο Αντ. Ψαρόπουλος, “όμως, ο κ. Μπακαϊμης επέδειξε απροθυμία να ελέγξει το θέμα της πυρασφάλειας”.

Ανέδειξε μάλιστα το γεγονός ότι η ανάκριση έκλεισε άρον άρον στα τέλη Αυγούστου λίγες μέρες αφού η έκθεση του γερμανικού εργαστηρίου που τεκμηριώνει την πλημμελή πυραντοχή των καθισμάτων έφτασε στον ΕΟΔΑΣΑΑΜ. Η διαπίστωση αυτή μόνο αμελητέα δεν θα πρεπε να θεωρηθεί από τις δικαστικές αρχές, καθώς η πυρκαγιά προξένησε τον θάνατο 5 εως 7 επιβαινόντων, όπως είχε καταγράψει το επίσημο συνολικό πόρισμα του ΕΟΔΑΣΑΑΜ για το τραγικό δυστύχημα, εκ των συνολικά 27 απανθρακωμένων θυμάτων. 

Ειδικά στο βαγόνι Β2 που κατέκαψε η 3η εστία πυρκαγιάς (η 1η και η 2η είχαν σχέση με την πυρόσφαιρα) και στο οποίο υπήρξαν 11 θύματα και 35 επιζώντες, “η ανάκριση θα έπρεπε να είχε εξετάσει αν η φωτιά που ξεκίνησε μάλλον από κάποιο βραχυκύκλωμα ενισχύθηκε από τα υλικά των καθισμάτων” υπογράμμισε ο Κ. Λακαφώσης. Στο ίδιο πλαίσιο, ο Αντ. Ψαρόπουλος έθεσε μάλιστα ευθέως ζήτημα “αναβάθμισης των κατηγοριών σε βάρος των δύο εκπροσώπων της Hellenic Train σε κακούργημα”, καθώς στο κατηγορητήριο των Τεμπών βαρύνονται μόνο με πλημμεληματικές κατηγορίες. 

Επικίνδυνη θολούρα

Κατά την παρουσίαση αναδείχθηκε πέρα για πέρα η θολή εικόνα που επικρατεί για την πυρασφάλεια των τρένων που κυκλοφορούν σήμερα, καθώς τα τρία δείγματα που εξέτασε από τα δύο βαγόνια ο ΕΟΔΑΣΑΑΜ (Β2 και Β4) της επιβατικής, όπως καταγράφεται και στο προ ημερών πόρισμα, “σαφώς δεν καλύπτουν το επίπεδο πυραντοχής του προτύπου ΕΝ 45545-2, όσον αφορά την δοκιμή μέτρησης του Μέγιστου Μέσου Ρυθμού Έκλυσης Θερμότητας”. 

Πρόκειται για το σύγχρονο επίπεδο προδιαγραφών που εφαρμόζεται από το 2015, στο οποίο δεν φαίνεται να είναι πιστοποιημένα κανένα από τα τρένα που κυκλοφορούν στο ελληνικό δίκτυο τα οποία έχουν πιστοποιηθεί με το παλαιότερο σύστημα της δεκαετίας του 90’. Και στο σημείο αυτό, εντοπίζεται το γαϊτανάκι των ερωτημάτων που στοιχειοθετούν τη θολή εικόνα: αρχικά, για το γεγονός, πώς γίνεται στο ίδιο τρένο, την επιβατική IC62, να βρίσκονται τρία διαφορετικά καθίσματα με διαφορετικά επίπεδα πυραντοχής; Ακολούθως, γιατί το κάθισμα στο Β2 κουπε που εμφανίζεται επισκευασμένο, δεν διέθετε σύμφωνα με τον ΕΟΔΑΣΑΑΜ, το απαραίτητο δυσφλεκτο υπόστρωμα, μετατρέποντας στην κυριολεξία το εσωτερικό του βαγονιού σε επιταχυντή της πυρκαγιάς;

Αυτά τα δύο ερωτήματα αναζητούν επιτακτικά απάντηση, με τα στοιχεία να φανερώνουν μέχρι σήμερα πως η Hellenic Train “έχει αποστείλει ελλιπή φάκελο των πιστοποιήσεων των καθισμάτων στον ΕΟΔΑΣΑΑΜ”, όπως ανέφερε ο Κ. Λακαφώσης Εκείνο που υποστηρίζεται, είναι πως πρόκειται για πιστοποίηση με το παλαιότερο σύστημα προδιαγραφών (UIC 564-2) το οποίο επιτρέπει μέχρι σήμερα να κυκλοφορούν τα τρένα στο δίκτυο.

Με την προϋπόθεση, ότι οποιαδήποτε αλλαγή με τη μορφή ανακαίνισης πάνω σε αυτά, θα πρέπει να φέρει τη διαπίστευση του νέου προτύπου. Στην περίπτωση όμως, των καθισμάτων στο επίμαχο βαγόνι Β2, σύμφωνα με τα λεγόμενα στη χθεσινή παρουσίαση των πραγματογνωμόνων και δικηγόρων οικογενειών, η αλλαγή αυτή βαφτίστηκε επισκευή, και όχι ανακαίνιση, δίνοντας το περιθώριο της μη πιστοποίησης με τις σύγχρονες προδιαγραφές, που θα σήμαινε κανονικά μαζική αντικατάσταση των καθισμάτων. 

Κρύβεται το υπουργείο Μεταφορών

Την αχλή αυτή, οφείλει να διαλύσει άμεσα η κυβέρνηση δια του αρμόδιου υπουργείου Μεταφορών, που συνεχίζει να είναι ο απολύτως υπεύθυνος φορέας για την ασφάλεια του σιδηροδρόμου. Παρόλα αυτά, όπως διαφαίνεται, όλοι οι εμπλεκόμενοι φορείς δεν απαντούν ευθέως και διαρρέουν ενέργειες που δεν ανακοινώνονται επίσημα. Με πρώτο το αρμόδιο υπουργείο, που διαδίδει φερόμενη εντολή του για διενέργεια ελέγχου των καθισμάτων, η οποία δεν διατυπώνεται αλλά “κρύβεται” μέσα σε ένα ΦΕΚ του περασμένου Οκτωβρίου, το οποίο μιλάει γενικά για έλεγχο των τρένων που θα παραδοθούν από τη ΓΑΙΑΟΣΕ στον νέο ΟΣΕ στο πλαίσιο της συγχώνευσης…

Στο ίδιο μήκος και η ΡΑΣ, που διαρρέει ότι υπάρχει έλεγχος από την πλευρά της για τα καθίσματα (με την αρωγή εξωτ συμβούλου), όμως δεν απαντά ευθέως αν έχει κάνει έλεγχο με αυτοψία στο τροχαίο υλικό της Hellenic Train.