Είναι γεγονός ότι ο Τσίπρας βρίσκεται εδώ και κάποιο καιρό στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Οι δημοσκοπήσεις μετρούν τη σκιά ενός κόμματος που δεν υπάρχει, οι οιωνοσκόποι προβλέπουν το μέλλον του, οι φίλοι του αδημονούν να προχωρήσει στο «διά ταύτα» και οι αντίπαλοι δεν φείδονται πυρών για το θράσος του. Οι τελευταίοι μάλιστα δεν κρατιούνται. Ο Στουρνάρας, ας πούμε, θυμήθηκε τις κλειστές τράπεζες του ‘15 και τις ανοησίες για το τρίτο Μνημόνιο. Ο Δημητριάδης τον ξεπέρασε με το εξώδικο και τις απειλές αγωγής. Ο Ανδρουλάκης έχει καβαλήσει τον παλιό καλό διμέτωπο - για όλα τα σημερινά φταίνε και τα χτεσινά του Τσίπρα. Ακόμα και η Καρυστιανού αποφάσισε να μας ενημερώσει ότι ο Τσίπρας μιλάει αριστερά, αλλά πράττει δεξιά.
Για πρώην, δηλαδή, ο Τσίπρας είναι πολύ νυν. Και δεν είναι άμοιρος ευθυνών ο ίδιος φυσικά. Η παραίτησή του από το βουλευτικό αξίωμα αποδείχτηκε η αρχή μιας προσεκτικά σχεδιασμένης στρατηγικής. Οι παρουσιάσεις της Ιθάκης - μια προσπάθεια να ανανεώσει τη σχέση του με τον δημοκρατικό κόσμο. Η πορεία στην κοινωνία - το ίδιο. Οι προγραμματικές θέσεις που σε κάθε δημόσια εκδήλωση προτείνει, με τη συνδρομή του Ινστιτούτου του. Η ενθάρρυνση των κινήσεων πρωτοβουλίας για την ανασύνθεση της προοδευτικής παράταξης. Τα πάνελ της Ιθάκης που προδιαγράφουν μια ευρεία συστράτευση. Και βέβαια η όλο και πιο συστηματική αντιπαράθεση στα έργα και τις ημέρες του Μητσοτάκη και του καθεστώτος του βεβαιώνουν του λόγου το ασφαλές.
Εκ των πραγμάτων, όλη η αμπελοφιλοσοφία για το rebranding και τα συναφή αποδεικνύεται ανούσια. Ούτε σοσιαλδημοκράτης ούτε πολύ περισσότερο κεντρώος αποφάσισε να το παίξει ο Τσίπρας. Παραμένει αυτός που όλοι έμαθαν, αγάπησαν, στήριξαν, μίσησαν, πολέμησαν, «επί του πεδίου». Αλλά αν θέλουμε συγκρίσεις με το ‘12 και το ‘15, τότε είναι ολοφάνερο και δύσκολα μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς ότι οι ελαφρά γκρίζοι κρόταφοι συνεπάγονται και μεγαλύτερη ωριμότητα, εμπειρία, συνεκτική σκέψη, προσεκτικό υπολογισμό κάθε βήματος. Αυτό ακριβώς δηλαδή που ξεδιπλώνεται σιγά σιγά με τη νέα του προσπάθεια. Που φιλοδοξεί να αλλάξει τα δεδομένα στην Αριστερά, τη λεγόμενη προοδευτική παράταξη, το πολιτικό σκηνικό.
Αδικεί τον Τσίπρα το στερεότυπο ότι αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η ίδρυση ενός νέου κόμματος. Κι αυτό γιατί, αν και είναι αυτονόητο ότι εκεί οδηγούνται τα πράγματα, το πιο ενδιαφέρον, φιλόδοξο, οραματικό, όσον αφορά τις προθέσεις του, δεν είναι αυτό. Να ανακοινώσει μια ωραία ημέρα τον τίτλο ενός κόμματος, τις αρχές και το πρόγραμμά του. Είναι το ταξίδι μέχρι εκεί. Είναι η αναδημιουργία μιας ολόκληρης παράταξης που βρίσκεται σε χειμερία νάρκη ή σε γενικευμένους εμφύλιους χωρίς καμιά ουσία. Είναι δηλαδή, με δυο λόγια, η κοινωνική και πολιτική μόχλευση, η αφύπνιση και συμμετοχή των πιο ζωντανών δυνάμεων της κοινωνίας, η κινητοποίηση έστω των πιο ανήσυχων, που θα θεμελιώσει και την ανάγκη ενός νέου κομματικού σχηματισμού.
Με δυο λόγια, ο σημερινός Τσίπρας δεν έχει σκοπό με ένα μεσσιανικό άμπρα κατάμπρα να μας εμφανίσει ένα ποτάμι. Στις πηγές θέλει να ανατρέξει με την Ιθάκη και τη στρατηγική του. Στα ρυάκια της κοινωνίας και της πολιτικής, που θα δώσουν τη δύναμη και την ορμή αυτού που ο ίδιος ονόμασε Νέα Μεταπολίτευση. Αν τα καταφέρει, ή όχι, αυτή είναι μια άλλη ιστορία. Που δεν εξαρτάται φυσικά μόνο από τον ίδιο ή τους αντιπάλους του. Αλλά από το πόσο η ανάγκη για μια μεγάλη, ριζική, αλλαγή, με όρους νέου πατριωτισμού, δικαιοσύνης και δημοκρατίας, θα γίνει, ή μπορεί να γίνει, ανάγκη και στόχος της κοινωνίας…
