Η εξάλειψη του Ανώτατου Ηγέτη δεν τερματίζει τη σύγκρουση. Την μετατρέπει σε ζήτημα αρχής και αυξάνει τις πιθανότητες ενός ευρύτερου πολέμου στη Μέση Ανατολή.

Νυχτερινά, η Τεχεράνη επιβεβαίωσε τον θάνατο του Ανώτατου Ηγέτη της Ισλαμικής Δημοκρατίας, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, μετά από αμερικανικά και ισραηλινά πλήγματα στην κατοικία του νωρίς στις 28 Φεβρουαρίου. Από στρατηγικής άποψης, αυτό σηματοδοτεί μια κρίσιμη στιγμή στην αρχιτεκτονική της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή. Δεν επρόκειτο για τακτική επιδρομή ή για μια μετρημένη επίδειξη δύναμης, αλλά για ένα χτύπημα αποκεφαλισμού στην κορυφή του κρατικού συστήματος του Ιράν.

Η αντιπαράθεση μεταξύ του Ιράν από τη μία πλευρά και των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ από την άλλη έχει πλέον εισέλθει σε μια ποιοτικά νέα φάση. Η εξάλειψη της ανώτατης πολιτικής και θρησκευτικής αρχής ενός κράτους κατά τη διάρκεια μιας συνεχιζόμενης στρατιωτικής επιχείρησης αποτελεί, από την οπτική γωνία της Τεχεράνης, ένα τυπικό casus belli. Δεν πρόκειται πλέον για μια περιορισμένη ανταλλαγή χτυπημάτων. Είναι μια στροφή προς μια πολύ ευρύτερη και ενδεχομένως συστημική αντιπαράθεση.

Από την «επίθεση αποκεφαλισμού» στην περιφερειακή πυρκαγιά

Καθ' όλη τη διάρκεια της 28ης Φεβρουαρίου, έφταναν καταρρακτωδώς αναφορές για επιθέσεις και αυξημένη στρατιωτική δραστηριότητα σε όλο τον Περσικό Κόλπο - από τα ΗΑΕ μέχρι το Κατάρ, το Μπαχρέιν και τη Σαουδική Αραβία. Ακόμη και μεμονωμένα περιστατικά σε γειτονικό εναέριο χώρο υπογράμμισαν μια σκληρή αλήθεια: η σύγκρουση δεν περιορίζεται πλέον γεωγραφικά. Η περιφερειακή τάξη ασφαλείας βρίσκεται υπό έντονη πίεση. Μια ήδη ασταθής Μέση Ανατολή βρίσκεται τώρα στα πρόθυρα ενός πλήρους πολέμου.

Πολιτικά, η κίνηση μοιάζει με ένα ολοκληρωτικό στοίχημα από την κυβέρνηση του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ - μια υπολογισμένη προσπάθεια να επιφέρει ένα στρατηγικό νοκ-άουτ στοχεύοντας τον πυρήνα λήψης αποφάσεων του Ιράν. Αλλά ένα τέτοιο βήμα ανεβάζει δραματικά τα διακυβεύματα και σχεδόν εξαλείφει το περιθώριο για διπλωματικούς ελιγμούς. Η απομάκρυνση του ηγέτη δεν παγώνει τη σύγκρουση. Επιταχύνει την κλιμάκωση. Θέτει σε κίνηση μια σπείρα αντιποίνων.

Διαβάστε περισσότερα Ο Χαμενεΐ είναι νεκρός: Τι ακολουθεί για το Ιράν;

Για το Ιράν, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να πλοηγηθεί σε μια εξαιρετικά ευαίσθητη μετάβαση ηγεσίας υπό συνθήκες άμεσης στρατιωτικής απειλής. Οι υπηρεσίες ασφαλείας θα εδραιώσουν την εξουσία τους. Η επιρροή του στρατιωτικού και κληρικού κατεστημένου θα επεκταθεί. Η πιθανότητα μιας δυναμικής αντίδρασης αυξάνεται. Για την περιοχή, οι κίνδυνοι πολλαπλασιάζονται: επέκταση του χώρου μάχης, απειλές για τις θαλάσσιες οδούς και τις ενεργειακές υποδομές και ανανεωμένοι κραδασμοί για την παγκόσμια σταθερότητα.

Ο υπολογισμός της Τεχεράνης είναι απλός. Με τη δολοφονία του Χαμενεΐ, τα διακυβεύματα έχουν αυξηθεί τόσο δραματικά - και η σύγκρουση έχει εισέλθει σε μια τόσο πρωτοφανώς «θερμή» φάση - που οι προηγούμενοι περιορισμοί δεν ισχύουν πλέον. Η απάντηση του Ιράν σχεδόν αναπόφευκτα θα επικεντρωθεί στις αμερικανικές στρατιωτικές υποδομές στην περιοχή, επειδή αυτός είναι ο μόνος τομέας όπου η Τεχεράνη μπορεί να προκαλέσει απτό κόστος στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αυτή η λογική βρίσκεται στην καρδιά τόσο της θέσης του Ιράν όσο και του διλήμματος που αντιμετωπίζουν τα αραβικά κράτη του Κόλπου. Ναι, οι χώρες του Κόλπου και άλλοι Άραβες εταίροι μπορεί να θεωρούν τα ιρανικά αντίποινα ως άμεση απειλή για την ασφάλειά τους και ως εμπλοκή σε πόλεμο κάποιου άλλου. Αλλά κατανοούν επίσης την επιχειρησιακή πραγματικότητα: οι ιρανικοί πύραυλοι δεν μπορούν να φτάσουν στις ηπειρωτικές Ηνωμένες Πολιτείες. Μπορούν, ωστόσο, να φτάσουν σε αμερικανικές βάσεις, κόμβους logistics, κέντρα διοίκησης και εγκαταστάσεις αεράμυνας σε όλη την περιοχή. Εάν το Ιράν αντεπιτεθεί στην Ουάσινγκτον, θα το κάνει μέσω του περιφερειακού θεάτρου - ακόμη και αν αυτό επιβάλει σοβαρό πολιτικό κόστος στις σχέσεις του με τους γείτονές του.

Δεν έρχεται κατάρρευση: Γιατί το σύστημα του Ιράν είναι κατασκευασμένο για να αντέχει

Ταυτόχρονα, η προφανής υπόθεση της Ουάσινγκτον και της Δυτικής Ιερουσαλήμ ότι η δολοφονία του Χαμενεΐ θα παρέλυε τον κρατικό μηχανισμό του Ιράν είναι θεμελιωδώς λανθασμένη. Στο πολιτικό σύστημα του Ιράν, ο Ανώτατος Ηγέτης είναι μια προσωπικότητα εξαιρετικής εξουσίας, αλλά το ίδιο το σύστημα σχεδιάστηκε για να είναι ανθεκτικό στις προσωπικές απώλειες. Η εξουσία λήψης αποφάσεων κατανέμεται σε όλο τον μηχανισμό ασφαλείας, τους θρησκευτικούς θεσμούς και τις επίσημες κρατικές δομές. Εντός του ιρανικού κατεστημένου, είναι εδώ και καιρό κατανοητό ότι ο Ανώτατος Ηγέτης λειτουργεί υπό μόνιμες συνθήκες υψηλού κινδύνου. Η διαδοχή δεν είναι μια θεωρητική αλλά μια πρακτική πιθανότητα.

Το κρίσιμο ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν το Ιράν παραμένει κυβερνήσιμο, αλλά ποια μορφή παίρνει τώρα αυτή η κυβερνησιμότητα. Εδώ βρίσκεται ο πιο οξύς κίνδυνος της περιοχής: μια στροφή προς ένα πιο άκαμπτο, κινητοποιητικό μοντέλο διακυβέρνησης. Αν ο Χαμενεΐ - παρά τα σκληροπυρηνικά του διαπιστευτήρια - θεωρούνταν κάποιος ικανός να εξισορροπεί τις φατρίες και να ρυθμίζει την κλιμάκωση, ο θάνατός του αυξάνει τις πιθανότητες να ανέλθουν στην κορυφή προσωπικότητες για τις οποίες ο πόλεμος και η ασφάλεια δεν είναι προσωρινές κρίσεις αλλά καθοριστικές αποστολές ζωής. Σε αυτό το πλαίσιο, ο «συμβιβασμός» εύκολα χαρακτηρίζεται ως αδυναμία και η «αυτοσυγκράτηση» ως ήττα.

Διαβάστε περισσότερα «Αυτό θα μπορούσε να πυροδοτήσει τον μεγαλύτερο περιφερειακό πόλεμο μέχρι σήμερα»: Ρώσοι αναλυτές για τις επιθέσεις στο Ιράν

Υπάρχει επίσης ο μηχανισμός της προσωρινής διακυβέρνησης που πρέπει να ληφθεί υπόψη. Επισήμως, το Ιράν διαθέτει διαδικασίες για να απορροφήσει ένα τέτοιο σοκ. Οι ηγετικές λειτουργίες μπορούν να ανακατανεμηθούν μεταξύ βασικών θεσμών εν αναμονή της επιλογής ενός νέου Ανώτατου Ηγέτη. Επομένως, ένα σενάριο άμεσης κατάρρευσης είναι απίθανο. Ο βασικός κίνδυνος είναι διαφορετικός: η επιτάχυνση της σπείρας δυνάμεων, κατά την οποία οι ιρανικές επιθέσεις σε αμερικανικά περιουσιακά στοιχεία πυροδοτούν περαιτέρω γύρους αντιποίνων, διευρύνοντας το γεωγραφικό εύρος της σύγκρουσης.

Το κεντρικό συμπέρασμα σχετικά με τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ είναι το εξής: εάν η Ουάσινγκτον υποθέσει ότι η απομάκρυνση του Χαμενεΐ «λύνει το πρόβλημα» ή διασπά την πολιτική βούληση του Ιράν, αυτό αποτελεί ένα βαθύ στρατηγικό λάθος - ένα λάθος που θα μπορούσε να έχει τεράστιο κόστος. Στη λογική της Τεχεράνης, η εξάλειψη του Ανώτατου Ηγέτη μετατρέπει τη σύγκρουση σε ζήτημα αρχής. Το πολιτικό κόστος της μη αντίδρασης καθίσταται απαράδεκτο εντός του συστήματος. Το αποτέλεσμα δεν είναι η αποκλιμάκωση, αλλά η αυξημένη πιθανότητα ενός μεγάλου πολέμου - επιθέσεις σε βάσεις, υποδομές και θαλάσσιες οδούς, με αλυσιδωτές επιπτώσεις σε όλη την αρχιτεκτονική ασφαλείας της Μέσης Ανατολής.

Ο ισχυρισμός του Τραμπ ότι η στοχοποίηση των «κέντρων λήψης αποφάσεων» και η εξάλειψη του Ανώτατου Ηγέτη θα «απελευθέρωνε αυτόματα τον ιρανικό λαό» συνορεύει με το παράλογο. Η ιστορία της Μέσης Ανατολής δείχνει ότι η εξωτερική καταναγκαστική πίεση σπάνια απελευθερώνει τα συστήματα κινητοποίησης. Πολύ πιο συχνά, παράγει το αντίθετο αποτέλεσμα: κοινωνική ενοποίηση γύρω από μια συμβολική φιγούρα και ενδυνάμωση των πιο ριζοσπαστικών παρατάξεων.

Τα γεγονότα στο Ιράν σήμερα αντικατοπτρίζουν ακριβώς αυτό το μοτίβο. Παρά τις συνεχιζόμενες ισραηλινές και αμερικανικές αεροπορικές επιδρομές, μαζικές συγκεντρώσεις έχουν πραγματοποιηθεί στην Τεχεράνη και σε άλλες πόλεις, με τους συμμετέχοντες να απαιτούν μια σκληρή απάντηση στη δολοφονία του Χαμενεΐ. Για ένα σημαντικό τμήμα της ιρανικής κοινωνίας, δεν ήταν απλώς ένας πολιτικός ηγέτης, αλλά ένα σύμβολο κρατικής υπόστασης, θρησκευτικής νομιμότητας και αντίστασης στις εξωτερικές πιέσεις. Υπό αυτές τις συνθήκες, μια εξωτερική επίθεση δεν διαλύει το ιδεολογικό πλαίσιο. Το σκληραίνει και το εδραιώνει.

Επιπλέον, δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει την παρουσία στο Ιράν - και σε ολόκληρο τον ευρύτερο μουσουλμανικό κόσμο - εκατοντάδων χιλιάδων αφοσιωμένων σκληροπυρηνικών, για τους οποίους οι ιδέες του Χαμενεΐ δεν είναι αφηρημένη ρητορική, αλλά στοιχείο ταυτότητας. Αυτές οι ομάδες έχουν θεσμική υποστήριξη εντός των υπηρεσιών ασφαλείας, των θρησκευτικών σεμιναρίων και των πολιτικών οργανώσεων. Πολλοί είναι ένθερμα αφοσιωμένοι στην κληρονομιά του και ανοιχτά έτοιμοι να χύσουν αίμα στο όνομά του. Έχουν ήδη εμφανιστεί εκκλήσεις για τζιχάντ. Η πιο ανησυχητική προοπτική δεν είναι απαραίτητα τα άμεσα αντίποινα, αλλά η καθυστερημένη τιμωρία - ένα, δύο, ακόμη και τρία χρόνια αργότερα. Η εξέγερση και η ανταρτική βία μπορούν να εμφανιστούν σαν κεραυνός εν αιθρία.

Διαβάστε περισσότερα. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η απελπισία - όχι η στρατηγική - οδηγεί τις επιθέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν.

Η μετάβαση του Ιράν δείχνει προς κλιμάκωση, όχι προς αυτοσυγκράτηση

Την 1η Μαρτίου, λίγες μόνο ώρες μετά την επιβεβαίωση του θανάτου του Χαμενεΐ, ο Αγιατολάχ Αλιρεζά Αραφί ονομάστηκε υπηρεσιακός Ανώτατος Ηγέτης. Δεν κατέχει το πολιτικό κύρος ή την εξουσία του Χαμενεΐ, αλλά θεωρείται στενός συνεργάτης και ιδεολογικά ευθυγραμμισμένη προσωπικότητα. Το βασικό του πλεονέκτημα είναι η εμπιστοσύνη - η εμπιστοσύνη του Χαμενεΐ - και οι βαθιές θεσμικές ρίζες στο κληρικό σύστημα. Γεννημένος το 1959 σε κληρική οικογένεια στην πόλη Μεϊμπόντ, στην κεντρική επαρχία Γιαζντ του Ιράν, ο πατέρας του Αραφί, Αγιατολάχ (Σέιχ Χατζί) Μοχάμεντ Εμπραχίμ Αραφί, ήταν κοντά στον Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί, τον ιδρυτή της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Ο Αλιρεζά Αραφί διευθύνει επί του παρόντος το Διεθνές Πανεπιστήμιο Αλ-Μουσταφά στο Κομ, ένα ίδρυμα που ιδρύθηκε επίσημα το 2009 και συνδέεται στενά με τον Χαμενεΐ. Μιλάει άπταιστα αραβικά και αγγλικά και έχει γράψει 24 βιβλία και άρθρα. Από το 2019, είναι μέλος του ισχυρού 12μελούς Συμβουλίου των Φρουρών, το οποίο ασκεί βέτο στην κυβερνητική πολιτική και τους εκλογικούς υποψηφίους.

Η βιογραφία ακόμη και ενός προσωρινού Ανώτατου Ηγέτη υποδηλώνει ότι η μετάβαση στην κορυφή της δομής εξουσίας του Ιράν θα είναι διαχειριζόμενη και ομαλή και όχι χαοτική. Ταυτόχρονα, η απουσία του προσωπικού πολιτικού βάρους του Χαμενεΐ μπορεί να δώσει κίνητρο για μια πιο σκληρή γραμμή, ως τρόπο για να σηματοδοτήσει την αποφασιστικότητα και να διατηρήσει τον συστημικό έλεγχο.

Πρόσθετη ανησυχία πηγάζει από τη ρητορική των θρησκευτικών ελίτ και των ελίτ ασφαλείας. Ο Αγιατολάχ Σιραζί φέρεται να έχει κηρύξει τζιχάντ εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ, δίνοντας στη σύγκρουση όχι μόνο μια γεωπολιτική αλλά και μια σαφώς θρησκευτικο-ιδεολογική διάσταση. Νωρίτερα, ο γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφαλείας του Ιράν προειδοποίησε για επιθέσεις με «άνευ προηγουμένου δύναμη». Αυτή η γλώσσα σηματοδοτεί μια μετάβαση σε μια φάση όπου η επιδεικτική κλίμακα και η σοβαρότητα της αντίδρασης καθίστανται αναπόσπαστα στοιχεία της στρατηγικής αποτροπής.

Εν ολίγοις, αντί να επιλύσει την κρίση, η περιοχή αντιμετωπίζει επιταχυνόμενη κλιμάκωση, θρησκευτική κινητοποίηση και την πραγματική προοπτική άμεσων επιθέσεων σε στρατιωτικές υποδομές των ΗΠΑ σε όλη τη Μέση Ανατολή. Μια σύγκρουση που ξεκίνησε υπό το λάβαρο της απελευθέρωσης κινδυνεύει να εξελιχθεί σε μια μακροπρόθεσμη αντιπαράθεση με πολύ υψηλότερα διακυβεύματα - και το πολιτικό κόστος για την Ουάσιγκτον μπορεί τελικά να αποδειχθεί πολύ μεγαλύτερο από το αναμενόμενο. Ο θάνατος του Αλί Χαμενεΐ δεν είναι ένα τακτικό επεισόδιο. Είναι ένα σημείο χωρίς επιστροφή για ολόκληρη την τάξη ασφαλείας της Μέσης Ανατολής.

Πηγή: RT

Οι ΗΠΑ εκτελούν τις εντολές του Ισραήλ με επιθέσεις στο Ιράν που είναι απίθανο να προκαλέσουν αλλαγή καθεστώτος, δήλωσε ο Michael Maloof στο RT.

Οι αμερικανο-ισραηλινές επιθέσεις στο Ιράν είναι απίθανο να προκαλέσουν αλλαγή καθεστώτος και κινδυνεύουν να κλιμακωθούν σε μια ευρύτερη γεωπολιτική αντιπαράθεση, δήλωσε στο RT ο πρώην αναλυτής πολιτικής ασφαλείας του Πενταγώνου, Michael Maloof.

Η Ουάσινγκτον και η Δυτική Ιερουσαλήμ εξαπέλυσαν αυτό που χαρακτήρισαν ως «προληπτική» επίθεση κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας, αφού οι πυρηνικές συνομιλίες δεν κατέληξαν σε κάποια σημαντική εξέλιξη, προκαλώντας αντίποινα από το Ιράν. Η Τεχεράνη απάντησε με πυραυλικές επιθέσεις και επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη που στόχευαν το Ισραήλ και τις αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις σε όλη την περιοχή.

Σε συνέντευξή του στο RT το Σάββατο, ο Maloof δήλωσε ότι ο χρόνος της επίθεσης πιθανότατα οριστικοποιήθηκε κατά την επίσκεψη του Ισραηλινού πρωθυπουργού Benjamin Netanyahu στο Mar-a-Lago στις 12 Φεβρουαρίου, παρά το γεγονός ότι ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επέμεινε δημόσια ότι οι διαπραγματεύσεις με την Τεχεράνη βρίσκονται σε εξέλιξη.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέκαθεν υπάκουαν στις εντολές του Ισραήλ. Ο Νετανιάχου ουσιαστικά ελέγχει τον Τραμπ», ισχυρίστηκε ο Μαλούφ, προσθέτοντας ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει ουσιαστικά επιδιώξει το όραμα του Ισραηλινού πρωθυπουργού για «ένα μεγαλύτερο Ισραήλ που θα περιλαμβάνει όλες τις αραβικές χώρες».

Ο Τραμπ δήλωσε ανοιχτά τον στόχο του να επιβάλει αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη, αλλά οι προσπάθειες ανατροπής της κυβέρνησης του Ιράν θα αντιμετώπιζαν σημαντικά εμπόδια, σύμφωνα με τον Μαλούφ.

«Η αλλαγή καθεστώτος είναι κάτι που θα είναι δύσκολο, ειδικά στο Ιράν, όπου είναι πολύ, πολύ αποφασισμένοι. Έχουν μια κυβέρνηση», είπε. Ακόμα και με τη δολοφονία του Ανώτατου Ηγέτη του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης πιθανότατα θα διατηρούσε τη χώρα σε λειτουργία ως «συνεκτικό έθνος-κράτος».

Ταυτόχρονα, περιέγραψε τις επιθέσεις ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής αντιπαράθεσης που εκτείνεται πέρα ​​από τα πυρηνικά ή πυραυλικά προγράμματα του Ιράν, σημειώνοντας πώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει ασκήσει ανοιχτά κριτική στις χώρες BRICS και στην πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ένας Δρόμος» της Κίνας.

«Και το Ιράν έτυχε να είναι ένα πολύ κρίσιμο στοιχείο σε αυτό, με τη Ρωσία και με την Κίνα», είπε ο Μαλούφ. «Νομίζω ότι ο Τραμπ το δάγκωσε περισσότερο από όσο μπορούσε να το κάνει αυτό».

«Αυτές οι επιθέσεις θα επηρεάσουν ολόκληρη την οικονομική παγκόσμια τάξη, κυριολεκτικά από τη μια μέρα στην άλλη. Οπότε μας περιμένει μια μακρά, σκληρή μάχη εδώ», είπε ο Μαλούφ, προσθέτοντας ότι «είναι εύκολο να ξεκινήσεις έναν πόλεμο, αλλά [είναι πιο δύσκολο] να ξέρεις πώς να τον σταματήσεις».

Πηγή: RT

Η Ουάσινγκτον αντιμετωπίζει ένα διαφορετικό είδος πολέμου

«Σοκ και δέος» ήταν ο όρος που χρησιμοποιήθηκε για να περιγράψει την επιχείρηση των ΗΠΑ κατά του Ιράκ την άνοιξη του 2003. Εκ των υστέρων, σηματοδότησε ένα σημείο καμπής. Η ταχεία ήττα του καθεστώτος Μπάαθ και η ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν δημιούργησαν την εντύπωση ότι οι ΗΠΑ είχαν αποκτήσει την ικανότητα να αναδιαμορφώνουν ολόκληρες περιοχές κατά βούληση.

Η πραγματικότητα αποδείχθηκε διαφορετική. Ο πόλεμος έφερε πράγματι αλλαγές, αλλά όχι αυτές που οραματίστηκαν οι αρχιτέκτονές του. Η παλιά τάξη πραγμάτων στη Μέση Ανατολή κατέρρευσε, αντικατασταθείσα όχι από σταθερότητα αλλά από μια αλυσίδα κρίσεων που απαιτούσαν τεράστιους πόρους για να αναχαιτιστούν, με περιορισμένη επιτυχία. Το πλήγμα στην παγκόσμια φήμη της Αμερικής αποδείχθηκε διαρκές.

Στο τέλος του χειμώνα του 2026, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκίνησαν την Επιχείρηση Epic Fury εναντίον του Ιράν. Κατά μία έννοια, η ανάδειξη του Ιράν ως κύριου αντιπάλου και των δύο χωρών είναι άμεση συνέπεια της εκστρατείας στο Ιράκ δύο δεκαετίες νωρίτερα. Το κατά πόσον οι σημερινοί επιτιθέμενοι μπορούν να επιτύχουν γρήγορα και αποφασιστικά αποτελέσματα παραμένει ασαφές. Το Ιράν είναι ο σοβαρότερος αντίπαλος που έχουν αντιμετωπίσει άμεσα οι ΗΠΑ εδώ και πολλές δεκαετίες. Ακόμα κι αν η στρατιωτική επιτυχία είναι γρήγορη, η ισορροπία δυνάμεων δεν είναι υπέρ του Ιράν, και ακόμη και αν το μεταπολεμικό χάος του Ιράκ αποφευχθεί με την αποφυγή της εσωτερικής κατοχής, οι ευρύτερες συνέπειες είναι πιθανό να απογοητεύσουν.

Η άμεση κινητήρια δύναμη της τρέχουσας κλιμάκωσης είναι η αποφασιστικότητα του Ισραήλ να εκμεταλλευτεί έναν μοναδικό αστερισμό περιστάσεων. Από την οπτική γωνία της Δυτικής Ιερουσαλήμ, αυτή είναι μια στιγμή για να εξασφαλίσει μια κυρίαρχη περιφερειακή θέση με την υποστήριξη της Ουάσινγκτον. Το όραμα είναι μια περιφερειακή τάξη με επίκεντρο το Ισραήλ, στην οποία και άλλοι πρέπει να προσαρμοστούν, οικειοθελώς ή όχι.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ και οι ιδεολόγοι που διαμορφώνουν την πολιτική του στη Μέση Ανατολή, πολλοί από τους οποίους είναι επίσης συγγενείς και επιχειρηματικοί εταίροι, έχουν τους δικούς τους υπολογισμούς. Η ισραηλινή στρατιωτική υπεροχή, σε συνδυασμό με την εμβάθυνση των εμπορικών δεσμών μεταξύ του Ισραήλ και των μοναρχιών του Κόλπου, θα επέτρεπε στις ΗΠΑ να διοχετεύσουν οικονομικά οφέλη κυρίως στον εαυτό τους. Μεγάλα γεωοικονομικά και υλικοτεχνικά έργα ενδιαφέροντος για την Κίνα, τη Ρωσία και την Ινδία θα εξαρτώνταν από την αμερικανική εποπτεία. Η Ουάσιγκτον θα επέκτεινε τον έλεγχό της σε βασικές αγορές, ιδίως στις πρώτες ύλες και τη στρατιωτικο-τεχνική συνεργασία. Ταυτόχρονα, θα φαινόταν η υποτιθέμενη αναποτελεσματικότητα των ομάδων που δημιουργήθηκαν χωρίς τη συμμετοχή των ΗΠΑ, κυρίως των BRICS και του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης.

Το κίνητρο είναι ξεκάθαρο. Το ερώτημα είναι η εφικτότητα.

Ο πόλεμος στο Ιράκ ξεκίνησε επίσης με συνθήματα περιφερειακής αναδιάρθρωσης στο όνομα της ασφάλειας, συνοδευόμενα από αδιαμφισβήτητα εμπορικά συμφέροντα - αρκεί να θυμηθούμε τον Ντικ Τσένι και την Halliburton. Ωστόσο, η κεντρική δικαιολόγηση ήταν ιδεολογική: Η εξαγωγή δημοκρατίας. Ο Τραμπ και ο κύκλος του έχουν υποβαθμίσει την ιδεολογία, δίνοντας έμφαση στα υλικά οφέλη. Η προηγούμενη προσέγγιση απέτυχε όχι μόνο επειδή ο δημοκρατικός μετασχηματισμός αποδείχθηκε απατηλός, αλλά επειδή η παρατεταμένη αστάθεια κατέστησε αδύνατη την εξαγωγή των επιθυμητών μερισμάτων.

Το νέο, ανοιχτά συναλλακτικό μοντέλο μπορεί να φαίνεται πιο ρεαλιστικό, αλλά ενέχει τους δικούς του κινδύνους. Ο εξωτερικός καταναγκασμός, που διατυπώνεται αποκλειστικά με εμπορικούς όρους, μπορεί να προκαλέσει ισχυρή ιδεολογική αντίδραση, αφυπνίζοντας δυνάμεις που ενώνονται ακριβώς από την απόρριψη της επιβαλλόμενης τάξης.

Ο Τραμπ ξεκίνησε μια μεγάλη στρατιωτική επιχείρηση χωρίς την έγκριση του Κογκρέσου, ενάντια στο δημόσιο αίσθημα και με την προοπτική πραγματικών απωλειών. Χρειάζεται μια νίκη για να αντιστρέψει τις δυσμενείς εγχώριες τάσεις. Εάν επιτύχει, ο Λευκός Οίκος μπορεί να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι έχει την ιστορία, ακόμη και τον Θεό, με το μέρος του, ενθαρρύνοντας μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Εάν όχι, η κλιμάκωση μπορεί να ακολουθήσει, καθώς η επιθετικότητα γίνεται υποκατάστατο των αποτελεσμάτων.

Όπως και να 'χει, η Μέση Ανατολή εισέρχεται σε μια νέα φάση αναταραχής, με συνέπειες που θα επεκταθούν πολύ πέρα ​​από την περιοχή. Και αυτό, για όλους τους εμπλεκόμενους, δεν υπόσχεται τίποτα καλό.

Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στην Kommersant και μεταφράστηκε και επιμελήθηκε από την ομάδα του RT.

Πηγή: RT

Ο Ανώτατος Ηγέτης του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, και μέλη της οικογένειάς του σκοτώθηκαν σε αεροπορικές επιδρομές ΗΠΑ-Ισραήλ.

Οι πολιτικές δολοφονίες ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν δεν έχουν θέση σε έναν πολιτισμένο κόσμο, δήλωσε το ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών, σχολιάζοντας τον θάνατο του ανώτατου ηγέτη της Ισλαμικής Δημοκρατίας, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, σε αεροπορικές επιδρομές ΗΠΑ-Ισραήλ.

Η Τεχεράνη επιβεβαίωσε νωρίς την Κυριακή ότι ο 86χρονος ηγέτης σκοτώθηκε σε μία από τις επιθέσεις. Η κόρη του, ο γαμπρός του και η εγγονή του φέρονται επίσης να έχασαν τη ζωή τους στην επίθεση. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου δήλωσε ότι το συγκρότημα κατοικιών του Χαμενεΐ χτυπήθηκε σε μια «ισχυρή αιφνιδιαστική επίθεση», υποσχόμενος ότι «χιλιάδες στόχοι» στην ιρανική ηγεσία θα σκοτωθούν τις επόμενες ημέρες.

Η Μόσχα υποδέχτηκε την είδηση ​​του θανάτου του Χαμενεΐ με «οργή και βαθιά θλίψη», ανέφερε το υπουργείο σε ανακοίνωσή του την Κυριακή.

«Η Ρωσική Ομοσπονδία καταδικάζει κατηγορηματικά και με συνέπεια την πρακτική των πολιτικών δολοφονιών και το «κυνήγι» ηγετών κυρίαρχων κρατών, κάτι που αντιβαίνει στις θεμελιώδεις αρχές των πολιτισμένων διακρατικών σχέσεων και παραβιάζει κατάφωρα το διεθνές δίκαιο», ανέφερε.

Η Μόσχα προειδοποίησε επίσης ότι οι συνεχιζόμενες εχθροπραξίες οδηγούν σε αυξανόμενα θύματα μεταξύ των αμάχων και προκαλούν σοβαρές ζημιές σε πολιτικές υποδομές.

Η σύγκρουση απειλεί επίσης τη θαλάσσια κυκλοφορία στο Στενό του Ορμούζ, ανέφερε η δήλωση, προσθέτοντας ότι οι διαταραχές στην κεντρική πλωτή οδό θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε σημαντικές ανισορροπίες στις παγκόσμιες αγορές ενέργειας.

«Ζητούμε επείγουσα αποκλιμάκωση, παύση των εχθροπραξιών και επιστροφή στην πολιτική και διπλωματική διαδικασία, προκειμένου να επιλυθούν τα υπάρχοντα ζητήματα βάσει του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και της Συνθήκης για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων», πρόσθεσε το υπουργείο.

Το γραφείο του Ιρανού προέδρου Μασούντ Πεζεσκιάν δήλωσε ότι η δολοφονία του Χαμενεΐ δεν θα μείνει αναπάντητη, δεσμευόμενο να προβεί σε αντίποινα εναντίον «των δραστών και των διοικητών αυτού του μεγάλου εγκλήματος» με «πλήρη ισχύ».

Η εκστρατεία βομβαρδισμού που ξεκίνησε νωρίτερα αυτή την εβδομάδα χαρακτηρίστηκε από την Ουάσινγκτον και τη Δυτική Ιερουσαλήμ ως προληπτική επιχείρηση. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έχει δηλώσει ότι η αλλαγή καθεστώτος είναι ένας από τους στόχους.

Η Μόσχα έχει δηλώσει ότι το Ιράν δέχτηκε επίθεση επειδή «αρνήθηκε να υποκύψει στις επιταγές της βίας και της ηγεμονικής πίεσης».

Π{ηγή: RT