Περίμενε κανείς ότι το τετράθυρο Subaru εικοσαετίας θα έσπαγε το φράγμα των 100.000 δολαρίων. Συμβαίνει στο νέο χρηματιστήριο της αυτοκίνησης

Υπάρχει βενζινοαίματος που δεν ξέρει το Impreza; Αμφιβάλλω. Το Subaru ήταν το σύμβολο της ιαπωνικής σχολής, με επίπεδο κινητήρα (βλ. boxer), συμμετρική τετρακίνηση και αίγλη από το παγκόσμιο πρωτάθλημα ράλι. Το Ιmpreza –μαζί με τη νέμεσή του, το Mitsubishi Evo– ήταν το σεντάν που καθόρισε τη νεότερη ιαπωνική ιστορία στον χώρο των αγώνων. Και από εκεί, στις καρδιές των Πραγματικών Οδηγών.

Η επικαιρότητα λέει ότι αυτές τις μέρες ένα τέτοιο Subaru Impreza WRX STi, μοντέλο 2004, με μόλις 880 μίλια στο οδόμετρο, άλλαξε χέρια για περισσότερα από 100.000 δολάρια – για την ακρίβεια, 107.000. Ναι, το ποσό είναι εξωφρενικό για ένα «απλό» Ιμπρέζα, έστω STi, και όχι κάποια ειδική έκδοση της Prodrive ή κάποια από τις δίθυρες εκδόσεις, που ήταν πιο σπάνιες και ποθητές. Και όμως, λοιπόν, με κάτι λιγότερο από 100.000 ευρώ, κάποιο από αυτά έκανε το νέο ρεκόρ για τετράθυρο με πινακίδες κυκλοφορίας.Φυσικά, το συγκεκριμένο είχε ελάχιστα χιλιόμετρα και δεν ήταν δείγμα κανιβαλισμού και μετατροπών, όπως συχνά συμβαίνει στην κατηγορία.

Τετρακίνητη ράλι-ρέπλικα. Ενθάδε κείται. Η κατηγορία των τετρακίνητων τετράθυρων ιαπωνικών «όπλων» έχει τελειώσει (Cars&Bids)

Το «προφίλ» μάλλον είναι προφανές: πρόκεται για κάποιο που διατηρήθηκε επί 22 χρόνια σε ένα γκαράζ, έχοντας ελάχιστα χιλιόμετρα. Δυσκολεύομαι να φανταστώ πώς κάποιος ήταν ταυτόχρονα θιασώτης της σπορ οδήγησης και πιο εγκρατής από αγιορείτη μοναχό, ώστε να μην ενδώσει στον πειρασμό να το τσουλήσει και να το ευχαριστηθεί.

Ομως έτσι έχουν πλέον τα πράγματα στο νέο χρηματιστήριο αξιών της αυτοκίνησης. Κάποιοι παίρνουν τα αυτοκίνητα, τα κλειδώνουν, τα στεγάζουν σε γκαράζ χωρίς υγρασίες και τα σχετικά, και μετά από κάποιες δεκαετίες τα πουλάνε, πολλαπλασιάζοντας την περιουσία τους. Συγγνώμη, αλλά δεν μου λέει κάτι. Πιθανολογώ δε ότι και ο νέος αγοραστής, που στις 26 Φεβρουαρίου υπερθεμάτισε για να το αποκτήσει, κάπως έτσι θα το διαχειριστεί. Αλλωστε, καθώς πλέον τα ιαπωνικά τετρακίνητα σύμβολα έχουν εκλείψει εδώ και καιρό, αυτοκίνητα σαν τα Impreza και Evo που αγαπήσαμε, σε λίγο θα καταλήξουν μουσειακό είδος.

Η ενημέρωση από την πλατφόρμα Cars&Bids ότι οι προσφορές για το μπλε STI ολοκληρώθηκαν (Cars&Bids)

Αν πάντως σας βρίσκεται κάποιο ακόμη, ίσως είναι καλύτερο να το ευχαριστηθείτε, αφού η ζωή είναι μικρή για να οδηγείς βαρετό αυτοκίνητο. Σύμφωνοι, το Subaru είχε και ένα σοβαρό μειονέκτημα: οι εκδόσεις των δυνατών Impreza «έκαιγαν» καύσιμο ακόμα και σταματημένες. Γίνεται ρέγουλα με το όπλο; Η απάντηση στα τηλεοπτικά «παράθυρα» των ημερών. Με την ιστορία στο Ιράν και τις πιθανές ανατιμήσεις αλλά και αισχροκέρδειες, ίσως καταλήξουμε να τα βλέπουμε όλοι παρκαρισμένα. 

Η Ελλάδα συνεχίζει να προσελκύει το ενδιαφέρον διεθνών παραγωγών και μεγάλων brands, με την Αθήνα να μετατρέπεται συχνά σε σκηνικό για καμπάνιες μόδας και κινηματογραφικά projects. Αυτή τη φορά, η δημοφιλής πλατφόρμα μόδας Zalando επέλεξε τη χώρα μας για τη νέα της καμπάνια για τη συλλογή Άνοιξη/Καλοκαίρι, με πρωταγωνίστρια τη Lily Collins.

Η ηθοποιός, γνωστή στο κοινό από τη σειρά Emily in Paris, εμφανίζεται να απολαμβάνει στιγμές από ένα ευρωπαϊκό καλοκαίρι, σε εικόνες που αποτυπώνουν την αυθεντική καθημερινότητα της Αθήνας.

Τα γυρίσματα σε Πετράλωνα και Νέα Μάκρη

Για τις ανάγκες της καμπάνιας, η παραγωγή επέλεξε δύο διαφορετικά τοπία της Αττικής: τα Πετράλωνα, μια από τις πιο χαρακτηριστικές γειτονιές της Αθήνας, και τη Νέα Μάκρη, που προσφέρει ένα πιο καλοκαιρινό και παραθαλάσσιο σκηνικό.

Οι εικόνες της καμπάνιας συνδυάζουν την αστική αισθητική της πόλης με το χαλαρό κλίμα των καλοκαιρινών διακοπών. Βεράντες γεμάτες κόσμο, δρόμοι με έντονη ζωή και στιγμές καθημερινότητας δημιουργούν το φόντο για τα looks της νέας σεζόν.

Όπως αναφέρει η εταιρεία, η καμπάνια «γιορτάζει την αυθεντική και ανεπιτήδευτη ενέργεια που κάνει το ευρωπαϊκό καλοκαίρι τόσο εμβληματικό», αναδεικνύοντας παράλληλα διαφορετικά στυλ μέσα από τη γνωστή ερώτηση: «Τι να φορέσω;».

«Είμαστε στην Ελλάδα, είναι εκπληκτικά»

Παράλληλα με τη διαφήμιση, κυκλοφόρησε και ένα backstage βίντεο από τα γυρίσματα, στο οποίο η Lily Collins μοιράζεται στιγμές από την εμπειρία της στην Αθήνα.

Η ηθοποιός εμφανίζεται ιδιαίτερα ενθουσιασμένη με τη χώρα μας, λέγοντας:

«Τώρα είμαστε στην Ελλάδα. Είναι εκπληκτικά. Όλοι είναι χαρούμενοι, ο καιρός είναι υπέροχος και οι άνθρωποι χαμογελούν. Είναι ένα διασκεδαστικό γύρισμα. Είμαστε στην Αθήνα. Είναι εκπληκτικό».

Τα λόγια της δείχνουν πόσο θετική εντύπωση τής άφησε η εμπειρία των γυρισμάτων στην ελληνική πρωτεύουσα.

Οι συζητήσεις για ένα πιθανό «Emily in Greece»

Η παρουσία της Lily Collins στην Ελλάδα έρχεται λίγους μήνες μετά το φινάλε της πέμπτης σεζόν της σειράς Emily in Paris, το οποίο άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο η ιστορία να μεταφερθεί σε νέο προορισμό.

Στο τελευταίο επεισόδιο, ο Gabriel στέλνει μήνυμα στην Emily εκφράζοντας τα συναισθήματά του και την καλεί να τον συναντήσει στην Ελλάδα, κάτι που έκανε πολλούς θεατές να αναρωτηθούν αν η επόμενη σεζόν θα μπορούσε να περιλαμβάνει γυρίσματα στη χώρα μας.

Η ίδια η Lily Collins είχε δηλώσει πως θα της άρεσε πολύ μια τέτοια εξέλιξη, ενώ και ο σκηνοθέτης της σειράς, Andrew Fleming, έχει αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο η ιστορία να ταξιδέψει και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Η νέα καμπάνια της Zalando με τη Lily Collins δεν αποτελεί μόνο μια fashion παραγωγή, αλλά και μια ακόμη ευκαιρία προβολής της Ελλάδας στο διεθνές κοινό. Με φόντο τις γειτονιές της Αθήνας και το καλοκαιρινό τοπίο της Αττικής, η χώρα μας παρουσιάζεται ως ένας προορισμός γεμάτος ζωντάνια και αυθεντικότητα.

Και ενώ οι εικόνες από τα Πετράλωνα και τη Νέα Μάκρη έχουν ήδη κάνει τον γύρο του διαδικτύου, πολλοί fans συνεχίζουν να ελπίζουν ότι αυτή η επίσκεψη ίσως να είναι ένα μικρό προοίμιο για κάτι μεγαλύτερο: ένα πιθανό «Emily in Greece».

Τα δύο οσκαρικά φαβορί ρίχνονται στη μάχη των βραβείων της 15ης Μαρτίου, με όπλα τις συναρπαστικές πολιτικές αφηγήσεις τους, τις ιστορικά πολλές υποψηφιότητές τους αλλά και τις εμπορικές επιδόσεις τους στο αμερικανικό box office. Όλα αυτά υπό την στέγη της Warner Bros.

Ένα από πιο απολαυστικά αφηγήματα της φετινής οσκαρικής σεζόν, που σε λίγα 24ωρα ολοκληρώνεται με την τελετή απονομής των 98ων βραβείων Οσκαρ, είναι η μονομαχία ανάμεσα στις δύο ταινίες της Warner «Αμαρτωλοί» του Ράιν Κούγκλερ και «Μία μάχη μετά την άλλη» του Πολ Τόμας Άντερσον. Και αυτό όχι μόνο επειδή οι δύο ταινίες συγκέντρωσαν τις περισσότερες υποψηφιότητες, αφήνοντας πίσω τους τις υπόλοιπες – οι «Αμαρτωλοί» κατέχουν το ιστορικό ρεκόρ των 16 υποψηφιοτήτων και η «Μία μάχη μετά την άλλη» την διόλου ευκαταφρόνητη συγκομιδή των 13 υποψηφιοτήτων.

Είναι η διαφορετική πολιτική οπτική για την αμερικανική κοινωνία και ιστορία των δύο κινηματογραφικών παραγωγών που ιντριγκάρει, εκφρασμένη με την αρωγή του ίδιου στούντιο, της Warner Bros, μήλον της έριδος τους τελευταίους μήνες ανάμεσα στη Netflix και την Paramount, με τελική νικήτρια στη μάχη της εξαγοράς της την Paramount.

«Αμαρτωλοί»: ιστορική μνήμη, μπλουζ και βρικολάκες

Οι «Αμαρτωλοί» του Κούγκλερ, βαθιάς και έντονης χρωματικής παλέτας τοποθετημένοι στο όριο των μύθων και των παραδόσεων του αμερικανικού Νότου και της ταραγμένης ιστορίας του, κινούνται στο υβριδικό πεδίο: το κοινωνικό δράμα, η μουσική παράδοση και ο βαμπιρικός τρόμος συνδιαλέγονται με την εποχή των φυλετικών διακρίσεων.

Ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν σε διπλό ρόλο στους «Αμαρτωλούς» του Ράιαν Κούγκλερ.

Κεντρικό θέμα: το 1932 (την εποχή των φυλετικών διακρίσεων του νόμο Τζιμ Κρόου) δύο δίδυμοι αδελφοί επιστρέφουν από το Σικάγο των γκανγκστερικών συγκρούσεων στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, την πόλη Κλαρκσντέιλ στο Δέλτα του Μισισιπή (το λίκνο των μπλουζ), στοχεύοντας σε μία νέα αρχή, έχοντας αποφασίσει να ανοίξουν ένα μπλουζ κλαμπ για τη μαύρη κοινότητα. Τα γεγονότα όμως δεν εξελίσσονται ακριβώς όπως τα έχουν ονειρευτεί οι δύο αδελφοί και η υπερφυσική απειλή που εμφανίζεται αντανακλά την ένταση και κυρίως τον φόβο της χρονικής εκείνης περιόδου.

Σε διπλό ρόλο που απηχεί δύο διαφορετικές προσωπικότητες και  πολιτισμικές προσεγγίσεις, ο Μάικλ Μπ. Τζόρνταν είναι το βασικό πρόσωπο που περνώντας μέσα από βίαιες και ραγδαίες μεταβολές «ομιλεί» εις διπλούν για τη μαύρη ταυτότητα και τη διατήρηση της αφροαμερικανικής παράδοσης σε ένα σύστημα καταπίεσης.

Αντίθετα η ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον «Μία μάχη μετά την άλλη» δείχνει άμεσα πολιτική και διαχρονική. Η ιστορία επικεντρώνεται σε μία επαναστατική ομάδα και στην αντιπαράθεσή της με το αμερικανικό κράτος εξετάζοντας θέματα ριζοσπαστικής πολιτικής δράσης, εξουσίας και ιδεολογικής σύγκρουσης.

Ο Άντερσον ουσιαστικά έχει διασκευάσει ελεύθερα το προφητικό μυθιστόρημα «Vineland» του Τόμας Πίντσον εξετάζοντας αρκούντως σουρεαλιστικά το πώς η πολιτική δράση και η ιστορία επηρεάζουν το άτομο και την προσωπική του ζωή.

Τιγιάνα Τέιλορ και Σον Πεν στην ταινία «Μια μάχη μετά την άλλη».

Η επαναστατική ιδεολογία που πραγματεύεται η ταινία φιλτράρεται μέσα από την ιστορία του Πατ «Μπομπ» Κάλχουν (τον υποδύεται ο υποψήφιος για Οσκαρ Λεονάρντο Ντι Κάπριο), πρώην ριζοσπάστη επαναστάτη, που ζει κρυμμένος με την έφηβη κόρη του (Τσέις Ινφίνιτι), χρησιμοποιώντας ψεύτικες ταυτότητες. Στο παρελθόν τόσο ο ίδιος όσο και η ατίθαση μητέρα της κόρης του (την υποδύεται η υποψήφια για Οσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου, Τιγιάνα Τέιλορ) ήταν μέλη οργάνωσης που δρούσε εναντίον κρατικών δομών.

Μία τέτοια ενέργεια εναντίον «δομής» για παράνομους μετανάστες στις ΗΠΑ τους βάζει στο στόχαστρο σκληροπυρηνικού στρατιωτικού (ο υποψήφιος για Οσκαρ Β’ Ανδρικού Ρόλου Σον Πεν), ο οποίος βάζει πίσω από συρματοπλέγματα τους κατοίκους μιας πόλης. Η επιστροφή του αξιωματικού που βάζει στο στόχαστρο την έφηβη κόρη του, αναγκάζει τον Μπομπ να βγει από την κρυψώνα του για να την προστατεύσει.

Αν και ο Πολ Τόμας Αντερσον επιμένει στο τυχαίο συναπάντημα της σημερινής αντιμεταναστευτικής πολιτικής του Ντόναλντ Τραμπ με το αφήγημα του Πίντσον, η ταινία του τοποθετεί έναν πειστικό καθρέφτη στην πόλωση και τον εξτρεμισμό της εποχής μας, όπως έχει δηλώσει ξάστερα και ο πρωταγωνιστής Λεονάντρο Ντι Κάπριο.

Ο 56χρονος σκηνοθέτης παραμένει φειδωλός στις πολιτικές του τοποθετήσεις κατά πώς διαπιστώσαμε και στα βραβεία BAFTA όπου σάρωσε με τρία βραβεία (ταινίας, σκηνοθεσίας και διασκευασμένου σεναρίου), ωστόσο το πολιτικό θρίλερ καταδίωξης που έχει φτιάξει συνιστά ένα συναρπαστικό στόρι γύρω από τους μηχανισμούς που επηρεάζουν τις ιδεολογικές μάχες μιας γενιάς και πώς αυτές μετακυλίονται στην επόμενη.

Αναγνωρίζοντας ότι η Warner πέτυχε φέτος να χωρέσει κάτω από την στέγη της δύο διαφορετικά κινηματογραφικά ρεύματα της σύγχρονης πολιτικής αφήγησης, αφενός για την ιστορική μνήμη και την αντοχή της φυλετικής ταυτότητας στον χρόνο («Αμαρτωλοί»), αφετέρου για τα κληροδοτήματα της ιδεολογικής ταυτότητας καθώς και τη σχέση κρατικής εξουσίας και πολιτικού ακτιβισμού (Μία μάχη μετά την άλλη), περιμένουμε να δούμε ποιο από τα δύο θα επικρατήσει. Το ιστορικό-πολιτισμικό σχόλιο των «Αμαρτωλών» ή το πολιτικό δράμα επαναστατικής ιδεολογίας του «Μία μάχη μετά την άλλη»;

Πρωταγωνιστές, κατηγορίες και οικονομική κόντρα

Τα δύο μεγάλα οσκαρικά φαβορί της χρονιάς, με βάση τις έως τώρα βραβεύσεις τους, προβλέπεται να επικρατήσουν στις βασικές αλλά και σε κάποιες τεχνικές κατηγορίες.

Η ταινία του Ράιαν Κούγκλερ, με το ρεκόρ των 16 υποψηφιοτήτων, ποντάρει σοβαρά σε ένα εύρος 3-7 Οσκαρ στις κατηγορίες του Α΄ Ανδρικού Ρόλου για τον Μάικλ Μπ. Τζόρνταν (αν δεν επικρατήσει ο Τιμοτέ Σαλαμέ, μέχρι πρότινος φαβορί), του Β΄ Γυναικείου Ρόλου για την Γούνμι Μοσάκου (ιδιαίτερα ανοικτή φέτος αυτή η κατηγορία, χωρίς ξεκάθαρο φαβορί λόγω της μοιρασιάς σημαντικών βραβεύσεων, που έχει προηγηθεί, στις υποψήφιες) του πρωτότυπου σεναρίου (για τον Ράιαν Κούγκλερ), του κάστινγκ (νέα κατηγορία), του πρωτότυπου τραγουδιού («I lied to you»), ενδεχομένως και της φωτογραφίας ή των κοστουμιών.

Η ταινία του Πολ Τόμας Άντερσον με 13 υποψηφιότητες θεωρείται το μεγάλο φαβορί στο εύρος των 4 έως και 6 χρυσών αγαλματιδίων στις κατηγορίες καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, διασκευασμένου σεναρίου, μοντάζ, ενδεχομένως φωτογραφίας και Β΄ Ανδρικού Ρόλου για τον Σον Πεν, που σάρωσε τόσο στα βραβεία BAFTA όσο και στα Βραβεία Ηθοποιών (Actors Awards).

Ακόμα μία παρατήρηση: ενδιαφέρον στοιχείο της οσκαρικής κούρσας είναι ότι η «Μια μάχη μετά την άλλη» κόστισε 150-175 εκατομμύρια δολάρια, αποφέροντας μόλις 200 εκατομμύρια δολάρια, σε αντίθεση με το εμπορικό «θαύμα» των «Αμαρτωλών», που με αρχικό προϋπολογισμό στα 90 εκατομμύρια δολάρια έγιναν μία από τις πιο εμπορικές ταινίες της χρονιάς στις ΗΠΑ βλέποντας συνολικές εισπράξεις 370 εκατομμυρίων δολαρίων.

Παραμένει άγνωστο αν η εμπορική επίδοση των ταινιών συνυπολογίζεται στον τρόπο που ρίχνουν την ψήφο τους στα Οσκαρ οι ψηφοφόροι της Ακαδημίας.