του Άρη Χατζηστεφάνου

Η φιλελεύθερη Αμερική κλαίει και οδύρεται καθώς γιορτάζει τα 250 χρόνια του αμερικανικού κράτους με τον Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Τα πιο αντιδημοκρατικά στοιχεία του προέδρου, όμως, τον καθιστούν τον καταλληλότερο άνθρωπο για να γιορτάσει τα γενέθλια μιας χώρας που δημιουργήθηκε από ολιγάρχες ιδιοκτήτες σκλάβων.

«O Ντόναλντ Τραμπ έκανε πειρατεία στην επέτειο των 250 χρόνων» γκρίνιαζε η αμερικανική έκδοση της εφημερίδας Guardian, συμπληρώνοντας ότι οι εκδηλώσεις για τη δημιουργία του αμερικανικού κράτους θύμιζαν «θέατρο του παραλόγου». Διαβάζοντας κανείς τα αφιερώματα στα αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ συμπέραινε ότι ο Τραμπ προσβάλλει και μόνο με την ύπαρξή του το πνεύμα των λεγόμενων εθναρχών (founding fathers) που αποτίναξαν τον ζυγό της βρετανικής αποικιοκρατίας και υποτίθεται ότι εδραίωσαν τις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της ισονομίας.

Στα γενέθλια του κράτους που αυτοί δημιούργησαν, στέκει πλέον ένας βαρόνος του real estate, ο οποίος έχει μετατρέψει τον Λευκό Οίκο σε προέκταση των επιχειρηματικών του δραστηριοτήτων, ενώ αμφισβητεί τις βασικές αρχές της δημοκρατίας –φτάνοντας ακόμη και στο αποτέλεσμα των εκλογών. Κι ενώ κανείς δεν θα διαφωνήσει για το δεύτερο σκέλος της εξίσωσης, η ωραιοποιημένη εικόνα των πρώτων χρόνων του αμερικανικού κράτους είναι ιδιαίτερα προβληματική. Ελάχιστοι στις ΗΠΑ θέλουν να θυμούνται ότι το αμερικανικό κράτος δημιουργήθηκε σαν ένα όχημα μιας ολιγαρχίας ιδιοκτητών σκλάβων και έκτοτε εξελίσσεται για να ικανοποιεί τις ανάγκες της τάξης τους.

Ο πρώτος πρόεδρος της χώρας, λόγου χάρη, ο Τζορτζ Ουάσινγκτον παρέλαβε από τον πατέρα του «περιουσία» μόλις δέκα σκλάβων και κατάφερε να την επεκτείνει ελέγχοντας περισσότερους από 300 (αφού τους ένωσε με αυτούς της συζύγου του). O δε βασικός συντάκτης της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας, Τόμας Τζέφερσον, έφτασε να ελέγχει περισσότερους από 620 σκλάβους (από περίπου 150 που κληρονόμησε).

Το ίδιο το κτίριο του Λευκού Οίκου που σήμερα γνωρίζει την πιο κιτς περίοδο της ύπαρξής του, αποτελούσε για αιώνες σύμβολο της προσπάθειας διατήρησης της δουλείας. Σε αυτό τον χώρο, παραδείγματος χάριν, αποφάσισε ο πρόεδρος Γούντροου Γουίλσον να πραγματοποιήσει, το 1915, την πρώτη προβολή της ταινίας «Η Γέννηση ενός Εθνους», μια ελεγεία στη δολοφονική δράση της ρατσιστικής οργάνωσης Κου Κλουξ Κλαν.

Η ύπαρξη των δουλοκτητών προέδρων δεν συνιστούσε απλώς ένα ηθικό πρόβλημα. Αποδείκνυε και τις τεράστιες περιουσίες που είχαν ή δημιούργησαν οι δημιουργοί του αμερικανικού κράτους. Ο επονομαζόμενος «πατέρας του Συντάγματος» και τέταρτος πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέιμς Μάντισον, ήταν ένας από τους πλουσιότερους ένοικους του Λευκού Οίκου και δεν έκρυψε ποτέ ότι το πνευματικό του τέκνο θα έπρεπε να προστατεύσει την περιουσία της τάξης του από τα οργισμένα πλήθη. Ενα από τα εργαλεία προς αυτή την κατεύθυνση ήταν η δημιουργία της Γερουσίας, τα μέλη της οποίας αρχικά δεν εκλέγονταν από τους πολίτες αλλά από τα νομοθετικά σώματα των πολιτειών, με στόχο, σύμφωνα με τον Μάντισον, να «λειτουργούν σαν φράχτης» απέναντι στην «αστάθεια και στο πάθος» που καθοδηγούσε τη συμπεριφορά του πλήθους.

Στο σύνολό του το αμερικανικό πολιτικό σύστημα μπορεί να θεωρηθεί σαν μια προσβολή προς τη δημοκρατία. Το περίφημο κολέγιο των εκλεκτόρων λόγου χάρη, που αποφασίζει ακόμη και σήμερα την εκλογή του προέδρου, δημιουργήθηκε ώστε οι νικητές του Εμφυλίου να χρυσώσουν το χάπι στο δουλοκτητικό κεφάλαιο που συγκεντρωνόταν σε αραιοκατοικημένες περιοχές του αμερικανικού Νότου και ζητούσε μεγαλύτερη εκπροσώπηση από αυτή που του αντιστοιχούσε πληθυσμιακά. Ακόμη όμως και το δικαστικό σώμα έλαβε από την πρώτη στιγμή την αντιδημοκρατική εξουσία να ακυρώνει νόμους που ψήφιζε το Κογκρέσο.

Εξω από τα κτίρια του Λευκού Οίκου, του Κογκρέσου και του ανώτατου δικαστηρίου, τα πράγματα δεν ήταν πολύ διαφορετικά. Πολλά θα ειπωθούν αυτές τις ημέρες και για την αστυνομοκρατία που κυριαρχεί στην αμερικανική πρωτεύουσα, καθώς η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αναπτύσσει εκτός από την Αστυνομία και δυνάμεις της Εθνοφρουράς για τη φρούρηση των εκδηλώσεων. Πολλοί λιγότεροι θα σχολιάσουν βέβαια ότι η Αστυνομία στις ΗΠΑ δημιουργήθηκε ως μετεξέλιξη των λεγόμενων slave patrols, δηλαδή πολιτοφυλακών με μοναδική αρμοδιότητα να καταδιώκουν μαύρους σκλάβους και να πνίγουν στο αίμα τις εξεγέρσεις τους. Οσο για την Εθνοφρουρά, έχει τις ρίζες της στις ομάδες ενόπλων που εξολόθρευαν ιθαγενείς Ινδιάνους για λογαριασμό των Ευρωπαίων αποικιοκρατών, και συγκροτήθηκαν για πρώτη φορά σε ειδικό σώμα το 1636. Και οι δύο θεσμοί, λοιπόν, είναι τόσο αμερικανικοί όσο η μηλόπιτα… ή η σκλαβιά.

Αρκετοί θα υποστηρίξουν, βέβαια, ότι πολλές ακόμη χώρες κατάφεραν να συνδυάσουν το καθεστώς της δουλείας και της οικονομικής ολιγαρχίας με πραγματικά ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς –με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την αρχαία Αθήνα του Περικλή. Οι ΗΠΑ όμως δεν είχαν ποτέ την πολυτέλεια να κρύψουν το δουλοκτητικό τους σύστημα πίσω από την αίγλη ενός λαμπρού πολιτεύματος. Οχι μόνο γιατί δεν δημιούργησαν αυτές τη δημοκρατία, αλλά κυρίως γιατί δεν είχαν ποτέ την πρόθεση να την εφαρμόσουν.

«Οι πατέρες του έθνους δεν ήθελαν να κάνουν τις ΗΠΑ δημοκρατία» εξηγούσε προ ημερών ο συγγραφέας Νταγκ Χένγουντ. Αν, λοιπόν, κάποιος θέλει να είναι πιστός στο πνεύμα που επικρατούσε πριν από ένα τέταρτο της χιλιετίας στην Αμερική, ο Ντόναλντ Τραμπ είναι μια χαρά πρόεδρος για να γιορτάσει τα γενέθλια του έθνους.

Πηγή: infowar

Μια μαμαδίστικη τούρτα που τα έχει όλα: είναι νόστιμη, αρέσει σε όλους, είναι πανεύκολη και δεν έχει κανένα, μα κανένα, περιθώριο αποτυχίας. Δοκιμάστε τη!

Το ηλεκτρικό στραβοπάτημα του πρώτου της EV έχει και συνέχεια. Αυτές είναι οι εξελίξεις από το ντόμινο στο Μαρανέλο

Ο Λούκα Ντι Μοντεζέμολο είναι κάτι σαν τον Νίκο Γκάλη για το ελληνικό μπάσκετ. Ακόμα κι αν δεν ξαναπιάσει πορτοκαλί μπάλα στα χέρια του, κάθε δήλωσή του μετράει. Ο Μοντεζέμολο είναι κάτι σαν επίτιμος της Ferrari. Αυτός που, όταν ήταν εν ενεργεία, όρισε την τροχιά της μάρκας επί δεκαετίες καθώς και πρώην στενός συνεργάτης του Εντσο Φεράρι. Όταν αυτός μιλάει, το Μαρανέλο ακούει.  Ε, μετά το έκτρωμα της Ferrari Luce, αυτό για το οποίο όλο το διαδίκτυο έβρασε από σχόλια, αποδοκιμασίες και θάψιμο, ο πρώην CEO της μάρκας βγήκε προ ημερών και είπε ότι η Luce δεν ανταποκρίνεται στα ιδανικά και σε ό,τι εκφράζει η μάρκα.

Προειδοποίησε, επίσης, ότι η μάρκα ρισκάρει να αποκαθηλώσει έναν ζωντανό θρύλο, φτάνοντας στο σημείο να προτείνει να αφαιρεθεί το γνωστό σήμα με το μαύρο άλογο από τη Luce.  Ταυτόχρονα, οι μετοχές της Ferrari έκαναν βουτιά άνω του 8% σε μία μόνο συνεδρίαση μετά τα αποκαλυπτήρια του νέου μοντέλου – σαφώς, μια αδυσώπητη ετυμηγορία της αγοράς για ένα από τα πιο πολύτιμα brandname της παγκόσμιας βιομηχανίας. Στο δε χορό της αμφισβήτησης μπήκε μέχρι και ο αντιπρόεδρος της ιταλικής κυβέρνησης, Mατέο Σαλβίνι, αμφισβητώντας το κόστος αγοράς του τετράθυρου μοντέλου, το οποίο ξεκινά από τα €550.000.  Δίκιο είχε ο Μοντεζέμολο.

Τέτοιο κύμα χλευασμού από λάτρεις της ταχύτητας αλλά και τους επενδυτές είναι άγνωστη υποδοχή για μία μάρκα που έχει συνηθίσει να λατρεύεται σαν τη Μαντόνα σε ρόδες. Η επικαιρότητα λέει ότι μία από τις τεκτονικές αλλαγές που διενεργούνται είναι και η παραίτηση, αυτές τις μέρες, του εμπορικού επικεφαλής της Ferrari, του Ενρίκο Γκαλιέρα. Ο άνθρωπος που σμίλευε την εμπορική εικόνα της Ferrari αποχαιρετά την εταιρεία, μόλις λίγες εβδομάδες μετά τα επεισοδιακά αποκαλυπτήρια του πρώτου της ηλεκτρικού. 

Ο Λούκα ντι Μοντεζέμολο (δεξιά), πρώην CEO της Ferrari, στα χρόνια που ήταν στενός συνεργάτης του Έντσο Φεράρι (Photo: Ferrari)

Στο τιμόνι επιστρατεύεται εσπευσμένα ένα πρώην στέλεχος της BMW, ο Μασιμιλάνο Ντι Σιλβέστρε, με αποστολή να επαναφέρει τη μάρκα σε σταθερή τροχιά. Η Ferrari, πάντως, αρνείται κατηγορηματικά οποιαδήποτε σύνδεση ανάμεσα στα πυρά της κριτικής και την αποχώρηση του Γκαλιέρα. Σύμφωνα με την εταιρεία, ο ίδιος είχε αποφασίσει να κλείσει αυτόν τον κύκλο εδώ και καιρό, δεχόμενος απλώς να παραμείνει στη θέση του μέχρι το λανσάρισμα της Luce, προτού ανοίξει ένα νέο κεφάλαιο στην καριέρα του. Ο δε CEO, ο Βίνια, έπλεξε το εγκώμιο της προσφοράς του, παρουσιάζοντας την αλλαγή φρουράς ως μέρος της φυσικής εξέλιξης της μάρκας και όχι ως σπασμωδική αντίδραση.

Να περάσει, παρακαλώ, ο επόμενος: ο Μασιμιλιάνο Ντι Σιλβέστρε επιστρατεύτηκε από τη BMW Ιταλίας για να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά

Όποιο κι αν είναι το παρασκήνιο, η επιλογή του αντικαταστάτη λέει πολλά. Ο Ντι Σιλβέστρε φέρνει μαζί του μια εμπειρία δύο δεκαετιών στην πρίμιουμ αγορά αυτοκινήτου, έχοντας «οδηγήσει» τη BMW Ιταλίας από το 2019. Ωστόσο, η κίνηση της Ferrari να στρατολογήσει τον εμπορικό της διευθυντή από έναν ανταγωνιστή, αντί να προαγάγει κάποιον εκ των έσω, αποτελεί σπάνιο φαινόμενο για τα δεδομένα της.

Τώρα, ο Ντι Σιλβέστρε κληρονομεί μια τιτάνια αποστολή: να πουλήσει μια ηλεκτρική, άσχημη Ferrari σε ένα πελατολόγιο που πληρώνει αδρά με μοναδικό σκοπό την αποκλειστικότητα και τον παραδοσιακό ήχο και δη σε μια χρονική συγκυρία που η ζήτηση για ηλεκτρικά οχήματα υψηλών επιδόσεων έχει «παγώσει». Η Ferrari επιμένει ότι το ενδιαφέρον για τη Luce παραμένει ισχυρό. Ωστόσο, οι επενδυτές δεν θα έχουν καθαρή εικόνα πριν τις 30 Ιουλίου, όταν η εταιρεία θα ανακοινώσει τα οικονομικά αποτελέσματα του δευτέρου τριμήνου. 

Στο «Νησί των Αρωμάτων» επισκεπτόμαστε το Μουσείο Μπουμπουλίνας, βλέπουμε τα παλιά αρχοντικά και τα παραδοσιακά καρνάγια, κολυμπάμε στην Ερωτοσπηλιά, δοκιμάζουμε αμυγδαλωτά και ψάρι αλά σπετσιώτα

που και να έχουμε γεννηθεί, είτε έχουμε ταξιδέψει πολύ είτε όχι, υπάρχει ένα νησί το οποίο μοιάζει οικείο, ακόμα κι αν δεν το έχουμε δει ποτέ από κοντά. Οι Σπέτσες, λοιπόν, πρωταγωνιστούν διαχρονικά στα σχολικά μας βιβλία, καθώς είναι ταυτισμένες με την Επανάσταση: ήταν από τα πρώτα νησιά που ύψωσαν τη σημαία της, ο σπετσιώτικος στόλος συνέβαλε τα μάλα στον Αγώνα, ενώ η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα έμεινε στην ιστορία για τη συμμετοχή της σε πολεμικές επιχειρήσεις και πολιορκίες με την κορβέτα «Αγαμέμνων».

Η πρόσβαση στο νησί είναι εύκολη, είτε από τον Πειραιά, είτε οδικώς μέχρι την Κόστα και μετά με καραβάκι ή θαλάσσιο ταξί. Το καλό νέο είναι ότι στο νησί απαγορεύονται τα ιδιωτικά αυτοκίνητα, κάτι που, εκτός από την ηρεμία στην οποία συμβάλλει, βοηθά και στη συμπίεση του κόστους των ακτοπλοϊκών.

Πρώτη ημέρα

«Νησί των Αρωμάτων» («Isola delle Spezie») αποκαλούσαν, κατά τους μεσαιωνικούς και νεότερους χρόνους, οι Ενετοί ναυτικοί την κατάφυτη από πευκοδάση «Πιτυούσα» της αρχαιότητας, με τα αρώματα πιθανότατα να συνδέονται με τα αρωματικά φυτά του νησιού. Με το πέρασμα του χρόνου η ονομασία αυτή εξελληνίστηκε, για να φτάσουμε στο σημερινό όνομα «Σπέτσες».

Οι Σπέτσες εξελίχθηκαν σε έναν από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της Ελλάδας, προσελκύοντας επισκέπτες πλούσιους, ισχυρούς και διάσημους.

Κατά τον 18ο αιώνα οι Σπέτσες εξελίχθηκαν σε ένα από τα σημαντικότερα ναυτικά και εμπορικά κέντρα της Ελλάδας, με τους κατοίκους να κατασκευάζουν μεγάλα εμπορικά πλοία και να οργώνουν τη Μεσόγειο, σωρεύοντας πλούτο και αποκτώντας σημαντική ναυτική εμπειρία.

Μετά την επιτυχία της Επανάστασης, στην οποία οι Σπέτσες έπαιξαν σημαντικό ρόλο, και με την εμφάνιση των ατμόπλοιων, η παραδοσιακή ναυτιλία του νησιού άρχισε να παρακμάζει. Το νησί έχασε την παλιά του ακμή και αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες. Καθοριστικό ρόλο στην αναγέννησή του έπαιξε ο Σωτήριος Ανάργυρος, ένας πλούσιος επιχειρηματίας με καταγωγή από τις Σπέτσες, που είχε αποκτήσει μεγάλη περιουσία στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Ανάργυρος επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του, χρηματοδότησε την κατασκευή του ιστορικού Poseidonion Grand Hotel (1914), εμπνευσμένος από τα μεγάλα ξενοδοχεία της Ευρώπης, ίδρυσε, μαζί με τον Μαρίνο Κοργιαλένη, την Αναργύρειο και Κοργιαλένειο Σχολή, έκανε έργα υποδομής και φρόντισε για την αναδάσωση του νησιού.

Χάρη στο «μαγικό άγγιγμα» του μεγάλου ευεργέτη, οι Σπέτσες εξελίχθηκαν σε έναν από τους σημαντικότερους τουριστικούς προορισμούς της Ελλάδας, προσελκύοντας επισκέπτες πλούσιους, ισχυρούς και διάσημους.

Φτάνοντας στο νησί καταλαβαίνει κανείς εύκολα τον λόγο για τον οποίο εξακολουθεί να γοητεύει –εκτός από «ταπεινούς» ταξιδιώτες– εστεμμένους και σταρ από όλον τον κόσμο.

Το γραφικό λιμάνι της Ντάπιας είναι η πρώτη εικόνα που θα αντικρίσετε, με τα οθωμανικά κανόνια, τα παραδοσιακά αρχοντικά, τις άμαξες και τα καΐκια που είναι αραγμένα στην προκυμαία.

Ανάμεσά τους λάμπει το εμβληματικό Poseidonion Grand Hotel –έργο του αρχιτέκτονα Παναγιώτη Ζίζηλα–, το φωτογενές σύμβολο της αναγέννησης του νησιού, μπροστά στο οποίο ποζάρουμε όσοι δεν μπορούμε να μπούμε στα ενδότερα· αξίζει ωστόσο να απολαύσετε το κατιτίς σας στο καφέ/μπαρ, αγναντεύοντας τη θάλασσα.

Στην πλατεία της Ντάπιας, στην παραλία, θα δείτε και το επιβλητικό ορειχάλκινο άγαλμα της μοναδικής Ελληνίδας ναυάρχου, της Μπουμπουλίνας (1985), έργο της διακεκριμένης γλύπτριας Ναταλίας Μελά, που κατάφερε να εικονοποιήσει τη λεβεντιά της σπουδαίας αυτής γυναίκας.

Περπατήστε στα στενά δρομάκια, δείτε τα παλιά αρχοντικά των καπεταναίων που στέκουν αδιάψευστοι μάρτυρες της ναυτικής δύναμης του παρελθόντος, αγοράστε αφράτα αμυγδαλωτά και ύστερα κατευθυνθείτε προς το Παλιό Λιμάνι, ένα από τα πιο γραφικά και ιστορικά σημεία του νησιού, που υπήρξε το βασικό αγκυροβόλιο των σπετσιώτικων καραβιών.

Ταβερνάκια δίπλα στη θάλασσα σάς περιμένουν, για να χαλαρώσετε και να γεμίσετε τις μπαταρίες σας με νοστιμιές. Μην ξεχάσετε να παραγγείλετε ψάρι αλά σπετσιώτα – βρίσκεστε στην έδρα του.

Δεύτερη ημέρα

Η μέρα ξεκινά με μια επίσκεψη στο Μουσείο Μπουμπουλίνας, που στεγάζεται στο αρχοντικό της ηρωίδας της Επανάστασης, το οποίο χρονολογείται κοντά στα τέλη του 18ου αιώνα και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα δείγματα σπετσιώτικης αρχιτεκτονικής.

Τις εντυπώσεις κλέβει το περίφημο φλωρεντινό ξυλόγλυπτο ταβάνι από εφτά διαφορετικά είδη ξύλου, ενώ στους χώρους του φιλοξενούνται προσωπικά αντικείμενα, όπλα, έγγραφα και κειμήλια που φωτίζουν την προσωπικότητα και τη δράση της Λασκαρίνας Πινότση –όπως ήταν το επώνυμό της–, που έδωσε τα πάντα για τον Αγώνα.

Τα οστά, ωστόσο, της Μπουμπουλίνας φυλάσσονται στο Μουσείο Σπετσών, που φιλοξενείται στο υπέροχο οίκημα Χατζηγιάννη Μέξη (1795-98). Στις συλλογές του μουσείου συγκαταλέγονται αρχαιολογικά ευρήματα, εκθέματα που σχετίζονται με τη ναυτική παράδοση των Σπετσών, καθώς και κειμήλια της Επανάστασης – ανάμεσά τους και η επαναστατική σημαία που υψώθηκε στον ιστορικό ναό του Αγίου Νικολάου με το αριστουργηματικό καμπαναριό, κοντά στο Παλιό Λιμάνι.

Κοντά στο Μουσείο Μπουμπουλίνας βρίσκεται το χαρακτηρισμένο ως Έργο Τέχνης και Ιστορικό Μνημείο αρχοντικό του Σωτηρίου Αναργύρου, γνωστό και ως «Νηίθ» (1904). Επηρεασμένος από τον αιγυπτιακό πολιτισμό, καθώς έζησε στην Αίγυπτο για χρόνια, ο ευεργέτης έδωσε στο νεοκλασικό το όνομα της αιγυπτιακής θεότητας της σοφίας και του πολέμου –vibes θεάς Αθηνάς– και το διακόσμησε με αιγυπτιακά στοιχεία, έχοντας ως σήμα κατατεθέν τις χαρακτηριστικές Σφίγγες στην είσοδο.

Αν αγαπάτε τα παλιά σκαριά και την τέχνη του καραβομαραγκού, κάντε μια βόλτα στα παραδοσιακά καρνάγια, που βρίσκονται στην Μπάλτιζα, στο Παλιό Λιμάνι, και αποτελούν ζωντανό κομμάτι της ναυτικής ιστορίας του τόπου, καθώς λειτουργούν εδώ και πολλές γενιές, από την εποχή που οι Σπετσιώτες διέθεταν ισχυρό εμπορικό στόλο.

Στην άκρη του Παλιού Λιμανιού, σε έναν πευκόφυτο λόφο, βρίσκεται και ο μικρός αλλά χαρακτηριστικός φάρος (1885) με την πανοραμική θέα προς το Αιγαίο και το άνοιγμα του κόλπου.

Σε μικρή απόσταση από την Ντάπια βρίσκεται η Κουνουπίτσα, ένας παραδοσιακός, παραθαλάσσιος οικισμός γνωστός για τις μικρές συνεχόμενες παραλίες με βοτσαλάκι και τα ταβερνάκια παρά θίν’ αλός – ανάμεσά τους και η ψαροταβέρνα Πάτραλης, η παλαιότερη ταβέρνα των Σπετσών, που λειτουργεί από το 1935.

Επόμενο σημείο ενδιαφέροντος είναι η Αναργύρειος και Κοργιαλένειος Σχολή (1928), ένα από τα σημαντικότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα στην Ελλάδα κατά τον 20ό αιώνα, με τις εγκαταστάσεις της σήμερα να χρησιμοποιούνται για πολιτιστικές εκδηλώσεις και εκπαιδευτικές δράσεις.

Εδώ δίδαξε αγγλικά για δύο χρόνια (1951-3) ο διάσημος συγγραφέας Τζον Φόουλς και η εμπειρία του στο νησί μάς χάρισε τον «Μάγο», ένα μεταμοντέρνο μυθιστόρημα το οποίο διαδραματίζεται στο «Lord Byron School», που σαφέστατα παραπέμπει στη Σχολή.

Μια καλή ιδέα για να φτάσετε στο πευκοδάσος όπου βρίσκεται η Σχολή είναι να νοικιάσετε ποδήλατο, το οποίο θα αποδειχθεί χρήσιμο για την εξερεύνηση του νησιού – να σημειωθεί ότι εδώ θα βρείτε και το Καΐκι, μια μεγάλη και εξαιρετικά δημοφιλή οργανωμένη παραλία.

Παραλίες οι Σπέτσες έχουν αρκετές: οι Άγιοι Ανάργυροι, η Αγία Μαρίνα, η Ζωγεριά, η Ξυλοκέριζα, ο Βρέλλος, ο Κουζουνός είναι μερικές μόνο από αυτές και καλύπτουν τόσο τους κοινωνικούς όσο και τους μοναχικούς.

Αυτή όμως που πρέπει να φροντίσουν να επισκεφθούν οι ρομαντικές ψυχές είναι η «Σπηλιά του Μπεκίρη» aka «Ερωτοσπηλιά». Με σταλαγμίτες και μια μικρή αμμουδιά στο εσωτερικό της, είναι η σπηλιά μέσα στην οποία η Τζένη Σκούταρη και ο Νίκος Μαντάς μπλέχτηκαν στα δίχτυα του έρωτα στην ταινία «Τζένη Τζένη», χαρίζοντάς μας ένα από τα πιο αστεία και αξιαγάπητα ζευγάρια του παλιού ελληνικού κινηματογράφου.

Είναι πλανεύτρες οι Σπέτσες. Δεν ξέρεις ποτέ τι θα συμβεί.