Η Τουρκία εγκρίνει τεράστια έργα για αποθήκευση ενέργειας, αφήνοντας πίσω της τiς ισχυρές ευρωπαϊκές οικονομίες.

Καθώς οι ενεργειακές ισορροπίες αναδιαμορφώνονται διεθνώς, μια απρόσμενη εξέλιξη τραβά την προσοχή της Ευρώπης: η Τουρκία φαίνεται να πατάει γκάζι εκεί που η Ευρώπη δείχνει να φρενάρει.

Με φόντο την αβεβαιότητα των ορυκτών καυσίμων και τη διαρκώς αυξανόμενη ανάγκη για καθαρή ενέργεια, η Άγκυρα επενδύει δυναμικά σε ένα κρίσιμο –αλλά συχνά υποτιμημένο– κομμάτι της ενεργειακής εξίσωσης: την αποθήκευση ενέργειας.

Ρεκόρ επενδύσεων στις μπαταρίες στην Τουρκία

Η Τουρκία έχει εγκρίνει πάνω από 33GW δυναμικότητας μπαταριών από το 2022, ξεπερνώντας κάθε κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σύμφωνα με ανάλυση του οργανισμού Ember, η επίδοση αυτή υπερβαίνει κατά πολύ χώρες όπως η Γερμανία και η Ιταλία, όπου η συνολική προγραμματισμένη και εγκατεστημένη ισχύς κυμαίνεται μόλις στα 12-13GW.

Καθοριστικό ρόλο στην εντυπωσιακή αυτή ανάπτυξη έπαιξε μια πολιτική απόφαση του 2022, η οποία δίνει προνομιακή πρόσβαση στο ηλεκτρικό δίκτυο σε έργα ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που συνοδεύονται από ισόποση αποθήκευση.

Από τα 221GW αιτήσεων για έργα αποθήκευσης, η Τουρκία έχει ήδη εγκρίνει τα 33GW – ποσότητα που αντιστοιχεί στο 83% της υφιστάμενης ισχύος της σε αιολική και ηλιακή ενέργεια.

Οι μπαταρίες αποθηκεύουν την ενέργεια των ΑΠΕ για τις ώρες που δεν έχει ήλιο ή άνεμο

Γιατί οι μπαταρίες είναι το “κλειδί”

Οι μπαταρίες αποτελούν κρίσιμο παράγοντα για την αξιοποίηση της ενέργειας από τον ήλιο και τον άνεμο. Αποθηκεύουν ηλεκτρική ενέργεια όταν υπάρχει πλεόνασμα και τη διοχετεύουν όταν η παραγωγή μειώνεται, μειώνοντας έτσι την ανάγκη για ορυκτά καύσιμα.

Οι ειδικοί επισημαίνουν την ανάγκη για ενίσχυση τέτοιων υποδομών, ιδιαίτερα μετά τη νέα κρίση στα ορυκτά καύσιμα που πυροδοτήθηκε από τις γεωπολιτικές εντάσεις.

Η παγκόσμια τάση και το κόστος

Η ανάπτυξη αυτή δεν είναι τυχαία. Το κόστος τόσο των ηλιακών πάνελ όσο και των μπαταριών έχει μειωθεί σχεδόν κατά 90% την τελευταία δεκαετία.

Όπως δήλωσε στην Guardian ο ερευνητής ενέργειας Γκρεγκ Νέμετ, «η φθηνή ηλιακή ενέργεια και οι μπαταρίες δημιουργούν μια τεράστια ευκαιρία για ένα φθηνό, καθαρό και αξιόπιστο ενεργειακό σύστημα», προσθέτοντας ότι «χώρες όπως η Τουρκία αξιοποιούν αυτή την ευκαιρία».

Τουρκία: Οι προκλήσεις και οι αντιφάσεις

Παρά την πρόοδο, η Τουρκία εξακολουθεί να στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στον άνθρακα, ο οποίος καλύπτει περίπου το 34% της ηλεκτροπαραγωγής της. Παράλληλα, στοχεύει να αυξήσει την εγκατεστημένη ισχύ από αιολικά και φωτοβολταϊκά στα 120GW έως το 2035, από 40GW σήμερα.

Ωστόσο, εμπόδια όπως γραφειοκρατικές καθυστερήσεις και η εξάρτηση από τις τιμές της αγοράς ενέργειας ενδέχεται να επιβραδύνουν την υλοποίηση των έργων.

Ο Αλπαρσλάν λέει επίσης ότι «η προσέγγιση φαίνεται κάπως υπερβολικά προσεκτική, παρά πλήρως προσανατολισμένη στο μέλλον», αλλά τόνισε πως «η Τουρκία έχει στείλει ένα ισχυρό επενδυτικό μήνυμα που ξεπερνά εκείνο των ευρωπαϊκών χωρών».

Η διεθνής διάσταση πριν τη Cop31

Τα ευρήματα έρχονται σε μια κρίσιμη συγκυρία, καθώς η Τουρκία ετοιμάζεται να φιλοξενήσει τη σύνοδο Cop31 στην Αττάλεια. Ωστόσο, ένα προσχέδιο της ατζέντας που διέρρευσε στην Guardian δεν περιλάμβανε σαφή αναφορά στην κατάργηση των ορυκτών καυσίμων – ένα θέμα που κυριάρχησε στην περσινή σύνοδο στη Βραζιλία.

Η πορεία της χώρας θα αποτελέσει βαρόμετρο για το κατά πόσο οι αναδυόμενες οικονομίες μπορούν να ηγηθούν της ενεργειακής μετάβασης σε μια εποχή παγκόσμιας αβεβαιότητας.

Πηγή: OT

Σε άρθρο γνώμης της εφημερίδας Haaretz η σχέση Νετανιάχου με τον Τραμπ είναι ζωτικής σημασίας για την προεκλογική του εκστρατεία και τις προσπάθειές να ακυρώσει τη δίκη του, αλλά ο αμερικανός πρόεδρος δεν είναι ευχαριστημένος με τον προστατευόμενό του.

Την αποτυχία της πολιτικής Νετανιάχου στον πόλεμο με το Ιράν υπογραμμίζει άρθρο γνώμης του Αλούφ Μπεν στην ισραηλινή εφημερίδα Haaretz, που βάζει στο τραπέζι το ενδεχόμενο ο ισραηλινός πρωθυπουργός να έχει ήδη χάσει την εύνοια του προστάτη και υποστηρικτή του Ντόναλντ Τραμπ και να αντιμετωπίζει ήδη το ενδεχόμενο της ήττας στις εκλογές.

Στο άρθρο με τίτλο «Η Καλλίπολη του Νετανιάχου: Από τον Μπίμπι στον επίδοξο Τσόρτσιλ, μια λανθασμένη εκτίμηση για τη Μέση Ανατολή», σημειώνεται ότι «ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου έχει βρεθεί σε μια πολιτική δυσχερή θέση λόγω της αποτυχίας του στον πόλεμο με το Ιράν, η οποία είναι μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλη έχει αντιμετωπίσει από την επιστροφή του στην εξουσία το 2009. Ο πρωθυπουργός πιστεύει ότι είναι η σύγχρονη ενσάρκωση του Ουίνστον Τσώρτσιλ και ότι οι Ιρανοί είναι οι διάδοχοι των Ναζί».

Όπως επισημαίνει ο αρθρογράφος «η επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου είχε ως στόχο να εδραιώσει τη θέση του στην ιστορία ως προφήτη που προειδοποίησε για την απειλή και κατάφερε να κινητοποιήσει την αμερικανική υπερδύναμη για να την εξουδετερώσει. Ο Νετανιάχου όντως εμφανίστηκε ως Τσώρτσιλ – αλλά όχι ως ο ήρωας της Μάχης της Βρετανίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά ως ο αποτυχημένος πρώτος λόρδος του Ναυαρχείου από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος οδήγησε στη στρατιωτική καταστροφή στη Καλλίπολη».

Τονίζεται δε πως ο Νετανιάχου «απέτυχε στο Ιράν όχι μόνο επειδή μετά τον πόλεμο τον περασμένο Ιούνιο υποσχέθηκε ότι η ιρανική πυρηνική και πυραυλική απειλή είχε εξαλειφθεί για τις επόμενες γενιές, και όχι λόγω των ψευδών ελπίδων που διέδωσε για την πτώση του απειλητικού καθεστώτος στην Τεχεράνη και την αντικατάστασή του από τον φιλικό γιο του αποθανόντος Σάχη του Ιράν. Ούτε οφείλεται σε ήττες στο πεδίο της μάχης ή σε σοβαρές απώλειες ή ζημιές αμάχων. Αντίθετα, η στρατιωτική απόδοση στο ιρανικό μέτωπο και ο συντονισμός με τον αμερικανικό στρατό ήταν άψογοι, και ο Νετανιάχου αξίζει έπαινο γι’ αυτούς, όπως αξίζει επίπληξη για την καταστροφή της 7ης Οκτωβρίου».

Υπονόμευσε την πολιτική του γοητεία

Και σύμφωνα με τον αρθρογράφο «ειρωνικά, στην προσπάθειά του να εκπληρώσει το όνειρο της ζωής του, υπονόμευσε το μυστικό της πολιτικής του γοητείας. Όταν προσπάθησε να γίνει αυτό που δεν είναι (Τσώρτσιλ), έχασε αυτό που είναι (Μπίμπι). Για χρόνια απολάμβανε τη δημοφιλία του κοινού πολύ πέρα από τη «βάση» του, λόγω της προσοχής του στη χρήση βίας και της αποστροφής του προς τον κίνδυνο.

Οι πολιτικοί του αντίπαλοι τον χλευάζουν ως δειλό, αλλά οι περισσότεροι Ισραηλινοί προτιμούσαν την ψευδαίσθηση της κανονικότητας της «διαχείρισης της σύγκρουσης» έναντι του στρατιωτικού τυχοδιωκτισμού».

Επισημαίνεται ακόμα ότι η επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου κατέστρεψε την ψευδαίσθηση που πούλησε ο Νετανιάχου στους Ισραηλινούς. Βρέθηκε σε αδιέξοδο και όσο περισσότερο παρατείνονταν ο πόλεμος, τόσο περισσότερους κινδύνους αναλάμβανε: καταστροφή της Γάζας, δολοφονία του Χασάν Νασράλα, βομβαρδισμός ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων με τη βοήθεια του Ντόναλντ Τραμπ, κατάκτηση εδαφών στη Συρία και σιωπηρή υποστήριξη εβραίων τρομοκρατών στη Δυτική Όχθη.

Όλα αυτά τα βήματα, καθώς και η δημόσια υποστήριξη που έλαβε από τον σημερινό πρόεδρο των ΗΠΑ, ενίσχυσαν τη μεγαλομανία του. Ο άνθρωπος που κάποτε αρκούταν στον στόχο – που προκαλούσε τον εαυτό του – της διατήρησης της ασφάλειας του Ισραήλ, ανέλαβε να αναδιαμορφώσει τη Μέση Ανατολή και να εγκαθιδρύσει ένα νέο καθεστώς στο Ιράν, «όχι τον Χίμλερ αντί του Χίτλερ», όπως εξήγησε.

Όπως ο Τσώρτσιλ στην Καλλίπολη

Σύμφωνα με το άρθρο όπως ο Τσώρτσιλ στη Καλλιπόλη, ο Νετανιάχου πίστευε ότι ένα αιφνιδιαστικό χτύπημα στα νώτα του εχθρού θα τον έβγαζε εκτός ισορροπίας και θα οδηγούσε σε γρήγορη νίκη. Υποτίμησε την ικανότητα του Ιράν να απορροφήσει το χτύπημα και να εξαπολύσει αντεπίθεση, και δεν προετοιμάστηκε για μια αποφασιστική τελική κίνηση. Ο Τραμπ σταμάτησε την αιμορραγία, σύναψε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός και άφησε τον Νετανιάχου να αντιμετωπίσει τον «Χίμλερ» στην Τεχεράνη.

Η σχέση με τον Τραμπ

Και υπογραμμίζεται ότι «ο Νετανιάχου βρέθηκε σε δύσκολη θέση απέναντι στον προστάτη του στο Λευκό Οίκο, ο οποίος τον κατηγορεί για την βεβιασμένη κίνηση προς τον πόλεμο. Η σχέση με τον Τραμπ είναι ζωτικής σημασίας για την προεκλογική εκστρατεία του Νετανιάχου και τις προσπάθειές του να ακυρώσει τη δίκη του, αλλά ο πρόεδρος δεν είναι ευχαριστημένος με τον προστατευόμενό του στην Ιερουσαλήμ.

Δεν ανέφερε τη συνεργασία με το Ισραήλ και τον Νετανιάχου στις δηλώσεις του σχετικά με την εκεχειρία και τη μεγάλη νίκη στον πόλεμο, και δεν επανέλαβε το αίτημά του προς τον πρόεδρο Ισαάκ Χέρτζογκ να του χορηγήσει χάρη.

Αντί για λόγια επαίνου και φιλίας, ανώτεροι αξιωματούχοι της κυβέρνησης ενημέρωσαν τη New York Times για τη συνάντηση της 11ης Φεβρουαρίου, κατά την οποία ο Νετανιάχου έσυρε τον Τραμπ στο ιρανικό βάλτο.

Την Ημέρα της Ανεξαρτησίας του Ισραήλ, σε λιγότερο από δύο εβδομάδες από τώρα, ο Τραμπ έχει προγραμματίσει να έρθει στην Ιερουσαλήμ για να παραλάβει το Βραβείο Ισραήλ για τη «μοναδική συμβολή του στον εβραϊκό λαό» και, ίσως, να ανάψει μια τελετουργική δάδα. Θα συγχωρήσει τον Νετανιάχου και θα έρθει να τον βοηθήσει στην προεκλογική του εκστρατεία, ή θα τον παραμερίσει και θα αρχίσει να σκέφτεται μια αλλαγή καθεστώτος στο Ισραήλ;»