απ΄το zaraliks

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Σε μια από τις πρόσφατες βίντεο αναλύσεις του Infowar (βλ. παρακάτω) παρουσιάσαμε την πολιτική ίσων αποστάσεων μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων που υιοθετεί ο βασικός συντάκτης του μανιφέστου του Αλέξη Τσίπρα, ο καθηγητής κοινωνιολογίας Γιώργος Σιακαντάρης.

Έχουμε υποστηρίξει πολλές φορές ότι η στάση απέναντι στον Παλαιστινιακό λαό είναι το απόλυτο και πιο ακριβές εργαλείο που υπάρχει εδώ και σχεδόν έναν αιώνα για να καταλάβεις αν κάποιος ανήκει στην Αριστερά ή όχι. Και η πολιτική ίσως αποστάσεων (ειδικά όταν βρίσκεται σε εξέλιξη μια γενοκτονία) ή ακόμη χειρότερα η ολοκληρωτική στήριξη του Ισραήλ, που επέδειξε ο Αλέξης Τσίπρας όταν ήταν πρωθυπουργός, μας αρκούν για να κατατάξουμε κάθε εγχείρημά στον πολιτικό χάρτη.

Ποιος πραγματικά είναι όμως ο Γιώργος Σιακαντάρης και τι έλεγε για τον Αλέξη Τσίπρα πριν βρεθούν να συνεργάζονται – μαζί με άλλες πολιτικά αμφιλεγόμενες προσωπικότητες όπως ο Μαραντζίδης. Πρόκειται για έναν καθηγητή που χαρακτήριζε διαρκώς τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σαν «μπολσεβίκους» και «νέομπολσεβίκους». Φυσικά το να αποκαλείς κάποιον μπολσεβίκο αποτελεί τιμητική προσφώνηση στο χώρο της Αριστεράς. Όταν όμως το λες σαν βρισιά προσδίδει σε εσένα ακροδεξιά χαρακτηριστικά – ας θυμηθούμε ότι την ίδια περίοδο το μόνο κόμμα που χαρακτήριζε τα μέλη και τους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ σαν μπολσεβίκους ήταν η Χρυσή Αυγή.

Επειδή όμως τα σχόλια περιττεύουν ας δούμε τις θέσεις του Γιώργου Σιακαντάρη μέσ από ορισμένα δικά του κείμενα.

Γράφει λοιπόν στο Βήμα τον Ιούλιο του 2015:

«Ο δε κ. Τσίπρας τελικά γκρεμοτσακίστηκε πέφτοντας από τον ουρανό της εθνολαϊκίστικης αλαζονείας του… Μη πάμε μακριά, η αντίληψη του Πρωθυπουργού και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ πως «έχουμε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία», η μπολσεβίκικη δηλαδή αντίληψη της κατάργησης της διάκρισης των εξουσιών, βρίσκεται μακράν του πολιτικού συστήματος που στήθηκε στην μεταπολεμική Ευρώπη απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανόμενης και της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Γι’ αυτό και τώρα κανείς δεν μπορεί να εμπιστευτεί έναν Πρωθυπουργό, ο οποίος βρίσκονταν πέραν των κανόνων αυτού του ευρωπαϊκού παιγνιδιού.

Πως άλλωστε να εμπιστευθεί κανείς έναν Πρωθυπουργό που μέχρι την τελευταία στιγμή δεν αντιλαμβάνονταν σε ποια βάρβαρα πέτρινα εδάφη θα μπορεί να καταλήξει η ελληνική Χερσόνησος, αν αυτή αποκοπεί από την Ευρώπη; Έναν Πρωθυπουργό που χαμογελούσε, ενώ η χώρα του απειλούνταν να αποχωρήσει από τον πολιτισμένο κόσμο, όταν τον άδειαζαν σύσσωμοι οι εκλεγμένοι ηγέτες της Ευρώπης και τον χειροκροτούσαν όλοι οι φανεροί ή κρυφοί δικτάτορες του κόσμου, όπως οι Κάστρο, Μαδούρο, Πούτιν και όλοι οι ακραίοι της Ευρώπης; Έναν αριστερό Πρωθυπουργό που δεν απέπεμψε αμέσως τον υπουργό Άμυνας, την στιγμή που του έλεγε ότι “ο στρατός εγγυάται την εσωτερική σταθερότητα της χώρας”;»

Ο Γιώργος Σιακαντάρης είχε φαίνεται μια εμμονή με το ρόλο του στρατού καθώς επιχειρούσε να προσδώσει στη κυβέρνηση Τσίπρα στοιχεία εν δυνάμει δικτατορικής διακυβέρνησης. Έγραφε λοιπόν στο The Books’ Journal πάλι τον Ιούλιο του 2015:

«Με συμφωνία ή χωρίς συμφωνία, πρόταση του όλου ΣΥΡΙΖΑ είναι η εθνική μοναξιά με τον στρατό ως εγγυητή της εσωτερικής σταθερότητας. Αισθητική του οι ειρωνείες και οι χλευασμοί της Ζωής Κωνσταντοπούλου κατά πάντων, ακόμη και κατά των «δικών» της, αν έχει «δικούς» της. Ηθική του, οι απειλές κατά όσων πολιτών υποστήριζαν το Ναι. Πολιτική του το μπολσεβίκικο «έχουμε την κυβέρνηση, αλλά όχι ακόμη την εξουσία». Όραμα του η μονολιθικότητα…

Αυτό δεν είναι Αριστερά, είναι η ντροπή της. Γιατί είναι ντροπή της Αριστεράς να κυβερνάς με οδηγό το ψεύδος. Γιατί αν και όλα μπορεί να χωρίζονται σε Αριστερά και Δεξιά, το ψεύδος δεν χωρίζεται. Αυτό είναι μόνο ψεύδος. Είναι ντροπή της Αριστεράς να θέλεις να επιβάλλεις στην πραγματικότητα τις ιδεοληψίες σου και όχι να ερμηνεύεις και να αλλάζεις την πραγματικότητα με βάση τις ιδέες της πραγματικής, όχι της άλλης, ζωής. Αυτός ο Αλέξης δεν μπορεί να βαστήξει…Ο σε συσκευασία ψεύδους εθνομπολσεβικισμός του ΣΥΡΙΖΑ δεν μετασχηματίζεται. Αυτό το κόμμα δεν εξορθολογίζεται. Τίθεται μόνο στο περιθώριο με την ψήφο των πολιτών.».

Άραγε μετακινήθηκε ο Γιώργος Σιακαντάρης τόσο πολύ ώστε να μπορεί να συνεργαστεί με ένα πολιτικό χώρο τον οποίο χαρακτήριζε «μπολσεβίκικο» ακριβώς τη στιγμή που αυτός ο χώρος είχε υποταχθεί πλήρως στην Τρόικα ανατρέποντας το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος; Ή μήπως δεν ήταν ο Σιακαντάρης που μετακινήθηκε.

ΟΚΛΑΝΤ, Καλιφόρνια (AP) — Στο επίκεντρο της δίκης μεταξύ του Έλον Μασκ και του Διευθύνοντος Συμβούλου της OpenAI, Σαμ Άλτμαν, βρίσκεται μια στιγμή που βρήκαν κοινό στόχο σε ένα ολοένα και πιο πιεστικό ερώτημα: πώς να προστατεύσουν την ανθρωπότητα από τους κινδύνους της τεχνητής νοημοσύνης .

Τα πράγματα πήγαν στραβά και οι ένορκοι είναι επιφορτισμένοι με την επίλυση της επακόλουθης νομικής διαμάχης μεταξύ των δύο γιγάντων της Σίλικον Βάλεϊ.

Ωστόσο, τα ανεπίλυτα ερωτήματα σχετικά με τους κινδύνους της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ) αιωρούνται πάνω από το ομοσπονδιακό δικαστήριο στο Όκλαντ της Καλιφόρνια από τότε που ξεκίνησε η δίκη την περασμένη εβδομάδα. Η ίδια η τεχνολογία δεν δικάζεται - ο δικαστής έχει προειδοποιήσει τους δικηγόρους να μην «αποπροσανατολίζονται» από ερωτήσεις σχετικά με τους κινδύνους της - αλλά οι καταθέσεις μαρτύρων έχουν αγγίξει ανησυχίες σχετικά με τις διαταραχές στο εργατικό δυναμικό και την προοπτική που έθεσε ο Μασκ ότι η υπεράνθρωπη ΤΝ μπορεί μια μέρα να μας σκοτώσει όλους.

Ο Μασκ, ο πλουσιότερος άνθρωπος στον κόσμο, κατέθεσε την αγωγή κατηγορώντας τον συνιδρυτή της OpenAI ότι παραβίασε τις υποσχέσεις του να διατηρήσει την εταιρεία ως μη κερδοσκοπικό οργανισμό. Ο Άλτμαν , με τη σειρά του, κατηγορεί τον Μασκ ότι προσπαθεί να παραβιάσει τον κατασκευαστή του ChatGPT προς όφελος της δικής του εταιρείας τεχνητής νοημοσύνης.

«Όποια εταιρεία αναπτύξει πρώτη την Τεχνητή Νοημοσύνη (AGI) θα έχει ένα πολύ μεγάλο πλεονέκτημα» και ένα ολοένα και μεγαλύτερο προβάδισμα έναντι όλων των άλλων, δήλωσε ο Russell στο δικαστήριο, χρησιμοποιώντας τα αρχικά για την τεχνητή γενική νοημοσύνη , έναν όρο για την προηγμένη τεχνολογία τεχνητής νοημοσύνης που ξεπερνά τους ανθρώπους σε πολλές εργασίες.

Η προειδοποίηση ενός δικαστή δεν απέτρεψε τη συζήτηση για τους κινδύνους της Τεχνητής Νοημοσύνης

Η δίκη επικεντρώνεται στη γέννηση του OpenAI το 2015 ως μη κερδοσκοπικής νεοσύστατης εταιρείας που χρηματοδοτείται κυρίως από τον Musk.

Τόσο ο Μασκ όσο και ο Άλτμαν, ο οποίος δεν έχει ακόμη καταθέσει στη δίκη, έχουν δηλώσει ότι ήθελαν η OpenAI να αναπτύξει με ασφάλεια την τεχνητή νοημοσύνη (AGI) προς όφελος της ανθρωπότητας και όχι για το κέρδος κανενός ή υπό τον έλεγχο κανενός. Και οι δύο πλευρές ισχυρίζονται ότι ο άλλος ήταν αυτός που προσπαθούσε να την ελέγξει.

Μια κριτική επιτροπή εννέα ατόμων που θα επιλεγούν από την περιοχή του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο θα αποφασίσει ποιος από αυτούς λέει την αλήθεια.

«Αυτή δεν είναι μια δίκη σχετικά με τους κινδύνους ασφαλείας της τεχνητής νοημοσύνης. Δεν είναι μια δίκη σχετικά με το εάν η τεχνητή νοημοσύνη έχει βλάψει την ανθρωπότητα», δήλωσε ο Γκονζάλες Ρότζερς στους δικηγόρους πριν φτάσουν οι ένορκοι στο ομοσπονδιακό δικαστήριο.

Παρόλα αυτά, ο Μασκ κατάφερε να παρακάμψει αυτή την καθοδήγηση στην κατάθεσή του την περασμένη εβδομάδα. Όταν του ζητήθηκε να περιγράψει την τεχνητή γενική νοημοσύνη, ο Μασκ είπε ότι τότε είναι που η τεχνητή νοημοσύνη γίνεται «τόσο έξυπνη όσο κάθε άνθρωπος» και πρόσθεσε ότι «πλησιάζουμε σε αυτό το σημείο» και η τεχνητή νοημοσύνη θα είναι πιο έξυπνη από κάθε άνθρωπο ήδη από το επόμενο έτος.

Ο Μασκ είπε ότι έχει «έντονες ανησυχίες» σχετικά με την Τεχνητή Νοημοσύνη και τις έχει εδώ και πολύ καιρό. Ο Μασκ είπε ότι ήθελε ένα «αντίβαρο» στην Google, η οποία εκείνη την εποχή είχε «όλα τα χρήματα, όλους τους υπολογιστές και όλο το ταλέντο» για την Τεχνητή Νοημοσύνη, χωρίς κανένα αντίβαρο.

«Ανησυχούσα ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα ήταν ένα δίκοπο μαχαίρι», είπε.

Κατά τη διάρκεια της κατάθεσής του, ο Μασκ επανειλημμένα δήλωσε ότι θα μπορούσε να είχε ιδρύσει την OpenAI ως κερδοσκοπική εταιρεία, όπως ακριβώς και οι άλλες εταιρείες που ξεκίνησε ή ανέλαβε. «Το επέλεξα σκόπιμα», είπε, «για το δημόσιο καλό».

Ο δικαστής εξέφρασε κάποιο σκεπτικισμό. Σε σχόλια προς τους δικηγόρους την περασμένη εβδομάδα πριν εισέλθει η κριτική επιτροπή στην αίθουσα, ο Γκονζάλες Ρότζερς επεσήμανε ότι ο Μασκ, «παρά αυτούς τους κινδύνους, δημιουργεί μια εταιρεία που βρίσκεται ακριβώς στον ίδιο χώρο», αναφερόμενος στην εταιρεία τεχνητής νοημοσύνης xAI του δισεκατομμυριούχου, η οποία ξεκίνησε το 2023 και έκτοτε έχει συγχωνευθεί με την εταιρεία πυραύλων SpaceX του Μασκ.

Η πλευρά της OpenAI ισχυρίζεται επίσης ότι οι στόχοι της είναι να ωφελήσει το κοινό. Ο συνιδρυτής και πρόεδρος της OpenAI, Γκρεγκ Μπρόκμαν , εναγόμενος στην αγωγή του Μασκ μαζί με τον Άλτμαν και την εταιρεία τους, δήλωσε ότι πίστευε ότι η τεχνολογία που ανέπτυσσε η OpenAI ήταν «μετασχηματιστική» — μεγαλύτερη από τις εταιρείες, τις εταιρικές δομές και μεγαλύτερη από οποιοδήποτε άτομο. Αφορούσε, όπως είπε, «την ανθρωπότητα στο σύνολό της».

Ο Μπρόκμαν θυμήθηκε μια συνάντηση όπου αρχικά ο Μασκ φάνηκε ανοιχτός στην ιδέα ο Άλτμαν να γίνει Διευθύνων Σύμβουλος της OpenAI. Στο τέλος, ωστόσο, «είπε ότι ο κόσμος έπρεπε να ξέρει ότι ήταν υπεύθυνος».

Ο Μάρκος Παλαμάρης άφησε την Αθήνα και μια στρωμένη καριέρα γιατί, πολύ απλά, δεν μπορούσε μακριά από την Τήνο.

πό τη μία πλευρά η Αθήνα, η πόλη όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε, οι καλές σπουδές, μια «στρωμένη» καριέρα. Και από την άλλη το «οξυγόνο» που αναζητούσε συνεχώς για να μπορέσει να αντέξει την ωμότητα της αστικής πραγματικότητας: ντοπιολαλιά, τηνιακά φαγητά, τήρηση εθίμων, επίσκεψη συγγενών από το νησί, ντόπια προϊόντα κ.ά.

Ώσπου μια περιπέτεια υγείας τον ώθησε να σκεφτεί πως «είναι τρομερά απογοητευτικό στο μικρό χρονικό διάστημα που ζούμε να μην κάνουμε αυτό με το οποίο αγαλλιάζει η ψυχή μας» και μετακόμισε στο χωριό της μητέρας του, τη Στενή. Ένα ορεινό χωριό, ολοζώντανο, με ενεργή κοινότητα όλες τις εποχές του χρόνου.

Ακολουθεί η ιστορία του Μάρκου με τα δικά του λόγια. 

«Γεννήθηκα στην Αθήνα και μεγάλωσα στη Γούβα, μια πολύ γλυκιά γειτονιά του Παγκρατίου, μέσα σε ένα περιβάλλον με πολλή αγάπη. Αποφοίτησα από το Ιστορικό-Αρχαιολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκα ως εκπαιδευτικός στη Λεόντειο Σχολή Νέας Σμύρνης, ένα από τα μεγαλύτερα σχολεία της χώρας, επί 13 συναπτά έτη.

«Κατάφερα να επανεφεύρω τον εαυτό μου μέσα από την απόλυτη δέσμευση και την προσφορά στο νησί μου. Όταν αγαπάς κάποιον ή κάτι, είσαι υποχρεωμένος να θυσιάσεις. Η δικιά μου η θυσία ήταν το “βόλεμα” και το χρηματικό πλεόνασμα που θα αποκτούσα, τίποτα το όντως σημαντικό δηλαδή».

Όταν πήρα την απόφαση, νομίζω ότι οι φίλοι μου χάρηκαν, διότι γνωρίζουν από πρώτο χέρι την ανιδιοτελή αγάπη και το δέσιμο που έχω όχι μόνο με τους τόπους καταγωγής μου αλλά και ολόκληρο το νησί. Ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, μετά από ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας που με έφερε στο κατώφλι του θανάτου και με έκανε να βλέπω πολύ διαφορετικά το αγαθό της ζωής.

Δεν έφυγα από την Αθήνα γιατί η ζωή μου δεν ήταν όμορφη. Έφυγα γιατί δεν μπορούσα μακριά από το νησί. Νομίζω ότι αυτό που εξέπληξε τους πάντες είναι ότι παράτησα μια στρωμένη ζωή και καριέρα για να κυνηγήσω το όνειρό μου.

Πάντα θαύμαζα και θαυμάζω τους ανθρώπους που τολμούν να ζήσουν σε άγνωστους για εκείνους προορισμούς. Εγώ στο χωριό μου πήγα. Δεν έκανα και κάποιον άθλο! Η μετάβαση, λοιπόν, ήρθε αβίαστα, διότι όλη μου η σκέψη, καθώς περνούσαν τα χρόνια στην Αθήνα, ήταν στο νησί. Ακόμη και στο σπίτι μας στην Αθήνα, με τους γονείς και τους συγγενείς μου, γλύκαινε η ωμότητα της αστικής πραγματικότητας που καταβαραθρώνει σε ένα μεγάλο βαθμό την ανθρώπινη πλευρά ενός κατοίκου μιας μεγαλούπολης. Ντοπιολαλιά, τηνιακά φαγητά, τήρηση εθίμων, επίσκεψη συγγενών από το νησί, ντόπια προϊόντα του χωριού που μοσχομύριζαν κάθε φορά που άνοιγαν οι τσάντες. Νέκταρ και αμβροσία ώστε να τα απολαμβάνεις σε ένα χρυσό κλουβί περιμένοντας την πρώτη ευκαιρία για τη Ραφήνα. Ευγνώμων, αν μη τι άλλο, και καθόλου παραπονούμενος!

Στην Τήνο είμαι γραμματέας του Αποστολικού Κέντρου “Πίστη και Πολιτισμός” της Καθολικής Αρχιεπισκοπής Νάξου - Τήνου, στο χωριό Ξινάρα, στο κέντρο του νησιού. Εκεί βρίσκεται το πιο πλούσιο και εμπεριστατωμένο ιστορικό αρχείο για το νησί, μια βιβλιοθήκη 8.000 τίτλων ιστορικού, φιλοσοφικού, μουσικού και θεολογικού ενδιαφέροντος από τον 16ο αιώνα και μετά.

Επίσης, με το project “Soul of Tinos” εκπαιδεύω τους ανθρώπους για την Τήνο. Πραγματοποιώ λαογραφικές περιηγήσεις, αναβιώνουμε έθιμα και οργανώνω διάφορες εκδηλώσεις με γνώμονα την πραγματική ταυτότητα, την ιστορία, τον πολιτισμό και τους ανθρώπους του νησιού. Τέλος, είμαι πάρα πολύ κοντά στην εκπαιδευτική κοινότητα, καθώς εθελοντικά, μαζί με συναδέλφους, πραγματοποιώ δράσεις για τα παιδιά, ώστε να γνωρίσουν τον τόπο καταγωγής τους και τις ρίζες τους.

Θα μπορούσα να σου μιλάω ώρες για τη Στενή, το πιο ζωντανό και πολυπληθές χωριό του νησιού. Βρίσκεται 12 χιλιόμετρα από τη Χώρα, στην ανατολική ορεινή Τήνο. Έχει χαμηλό μέσο όρο ηλικίας και πολύ ενεργή κοινότητα όλες τις εποχές του χρόνου. Είναι μεικτό χωριό αναφορικά με το δόγμα, με τις δύο κοινότητες να ζουν αρμονικά εδώ και πάμπολλα χρόνια. Οι νέες οικογένειες δεν μετοικούν στη Χώρα, με αποτέλεσμα το χωριό να είναι γεμάτο παιδιά που του δίνουν μοναδική ενέργεια. Οι νεότεροι μαθαίνουν από τους παλαιότερους να αγαπούν το χωριό, να το φροντίζουν – εδώ έχουμε, όπως σε όλη την Τήνο, τις λεγόμενες «αγγαρείες», εθελοντικές δράσεις φροντίδας του εκάστοτε χωριού και των ναών του που χρονολογούνται από αρχαιοτάτων χρόνων. Υπάρχουν παιδιά που, ω του θαύματος, παίζουν ακόμη στην πλατεία και στον δρόμο!

Έμαθα από τον παππού Λορέντζο, τους θείους και τα ξαδέλφια μου να αγαπώ τη γη. Δειλά-δειλά, εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία, ξεκίνησα να ασχολούμαι ερασιτεχνικά με το αμπέλι και τα παράγωγά του, με ελαιόδεντρα, με κήπους. Η ενασχόληση με τη γη κρατάει όλον τον χρόνο και με γεμίζει. Είναι μια διαρκής μαθητεία. Το λατρεύω αυτό. Επιπρόσθετα, μια άλλη αγαπημένη μου ασχολία είναι η εξερεύνηση της ενδοχώρας, ώστε να γνωρίσω το νησί πεζοπορώντας. Έχω διέλθει ένα πάρα πολύ μεγάλο κομμάτι των “strade commune” (μονοπάτια, χάριν ευκολίας) του νησιού, οπότε τώρα ασχολούμαι με τον εθελοντικό καθαρισμό τους σε συνεργασία με φίλους και συλλόγους των κατά τόπους χωριών. Μόνιμη δημιουργική ασχολία, τέλος, είναι η διαρκής συλλογή ιστορικού και λαογραφικού υλικού για το νησί, κάτι στο οποίο έχω αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι, με μεγάλες θυσίες σε χρόνο, χρήματα και κοινωνικές επαφές. Είναι, ωστόσο, η ψυχοθεραπεία μου.

Στα θετικά μπορώ να σου πω πως νιώθω ο εαυτός μου στο νησί. Αυτό. Τίποτα λιγότερο, τίποτα πιο σημαντικό. Στα αρνητικά είναι ότι ο κόσμος πλέον επηρεάζεται πολύ, εξαιτίας των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, από την ενέργεια και τις μόδες των μεγαλουπόλεων. Αυτό με ενοχλεί λίγο, γιατί ο πολιτισμός και η παράδοση, ενώ βγαίνουν από την αφάνεια, παρουσιάζονται ως καρικατούρα από άσχετους με σκοπό το κέρδος. Με λίγα λόγια, με ενοχλεί που τώρα ξαφνικά όλοι θυμήθηκαν την αξία των εθίμων και των παραδόσεών μας, μόνο και μόνο επειδή έχουν γίνει viral.

Όσον αφορά το εργασιακό κομμάτι, η επαρχία και δη τα νησιά είναι η γη της επαγγελίας των εργασιακών ευκαιριών σε χειρωνακτικές εργασίες και τεχνικά επαγγέλματα. Το αρνητικό είναι ότι όχι μόνο η Τήνος αλλά σχεδόν όλη η χώρα μας επιμένει να ζει από τον τουρισμό και μόνο, ενώ θα μπορούσε να αποτελέσει μια αξιόλογη παραγωγική γωνιά της νοτιοανατολικής Ευρώπης.

Αυτό που μου λείπει από την Αθήνα είναι η πρόσβαση σε ποικίλες δομές υγείας. Το εξισορροπώ ταξιδεύοντας, δυστυχώς, στην πρωτεύουσα.

Νιώθω δικαιωμένος, γιατί κατάφερα να επανεφεύρω τον εαυτό μου μέσα από την απόλυτη δέσμευση και την προσφορά στο νησί μου. Όταν αγαπάς κάποιον ή κάτι, είσαι υποχρεωμένος να θυσιάσεις. Η δικιά μου η θυσία ήταν το “βόλεμα” και το χρηματικό πλεόνασμα που θα αποκτούσα, τίποτα το όντως σημαντικό δηλαδή. Οπότε, ναι, νιώθω και θα νιώθω δικαιωμένος, γιατί άκουσα αυτό που ζητούσε η ψυχή μου. Κανένα χρηματικό ποσό και υλικό αγαθό –κατά τη γνώμη μου– δεν μπορεί να αγοράσει την πραγματική ελευθερία.

Στη Στενή δεν θα ήθελα να αλλάξω τίποτα. Θα ήθελα μόνο να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να ζήσω πάλι ένα από αυτά τα παιδικά καλοκαίρια με τους λατρεμένους ανθρώπους που έφυγαν από τη ζωή. Στην Τήνο, σε γενικότερο πλαίσιο, θα άλλαζα την ευκολία με την οποία θαμπώνονται πολλοί και πολλές από τα εισερχόμενα πρόσκαιρα κέρδη και το γεγονός ότι δεν έχουμε ένα αξιοπρεπές μικρό νοσοκομείο. Είναι τουλάχιστον αστείο και εκνευριστικά σουρεαλιστικό το γεγονός ότι, ενώ φτιάχνονται τόσες τουριστικές δομές και έχουμε όλες τις εφήμερες ανέσεις, μας λείπει το βασικότερο.

Κάποιον/-α που σκέφτεται να αφήσει την Αθήνα θα τον συμβούλευα να έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό του/της, να μην υπολογίζει την κριτική των ανθρώπων, να συνειδητοποιήσει ότι όλα εδώ μένουν και ότι το δώρο της ζωής μάς δίνεται μία φορά, χωρίς κανένα μαξιλαράκι ασφαλείας. Είναι τρομερά απογοητευτικό στο ελάχιστο χρονικό διάστημα που ζούμε να μην κάνουμε αυτό με το οποίο αγαλλιάζει η ψυχή μας. Σου αρέσει η πόλη; Μείνε. Θες να αλλάξεις; Φύγε. Τόσο απλά. Όλα τα υπόλοιπα είναι δικαιολογίες για να αποφεύγουμε τη μελλοντική ευτυχία μας. Γιατί ο άνθρωπος νιώθει μια ανεξήγητη ασφάλεια και νοσηρή ευφορία όταν αισθάνεται μίζερος και όλα του φταίνε. Η στιγμιαία επαφή με τη σκέψη ότι μπορεί να είμαστε ευτυχισμένοι κάπου, κάποτε, με κάποιον, μας τρομοκρατεί. Και αυτό είναι εντελώς ενάντια στην ανθρώπινη φύση»

Πηγή: lifo