Ο άνθρωπος πίσω από το μανιφέστο Τσίπρα, το Ισραήλ και οι… «μπολσεβίκοι»

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Σε μια από τις πρόσφατες βίντεο αναλύσεις του Infowar (βλ. παρακάτω) παρουσιάσαμε την πολιτική ίσων αποστάσεων μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων που υιοθετεί ο βασικός συντάκτης του μανιφέστου του Αλέξη Τσίπρα, ο καθηγητής κοινωνιολογίας Γιώργος Σιακαντάρης.

Έχουμε υποστηρίξει πολλές φορές ότι η στάση απέναντι στον Παλαιστινιακό λαό είναι το απόλυτο και πιο ακριβές εργαλείο που υπάρχει εδώ και σχεδόν έναν αιώνα για να καταλάβεις αν κάποιος ανήκει στην Αριστερά ή όχι. Και η πολιτική ίσως αποστάσεων (ειδικά όταν βρίσκεται σε εξέλιξη μια γενοκτονία) ή ακόμη χειρότερα η ολοκληρωτική στήριξη του Ισραήλ, που επέδειξε ο Αλέξης Τσίπρας όταν ήταν πρωθυπουργός, μας αρκούν για να κατατάξουμε κάθε εγχείρημά στον πολιτικό χάρτη.

Ποιος πραγματικά είναι όμως ο Γιώργος Σιακαντάρης και τι έλεγε για τον Αλέξη Τσίπρα πριν βρεθούν να συνεργάζονται – μαζί με άλλες πολιτικά αμφιλεγόμενες προσωπικότητες όπως ο Μαραντζίδης. Πρόκειται για έναν καθηγητή που χαρακτήριζε διαρκώς τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σαν «μπολσεβίκους» και «νέομπολσεβίκους». Φυσικά το να αποκαλείς κάποιον μπολσεβίκο αποτελεί τιμητική προσφώνηση στο χώρο της Αριστεράς. Όταν όμως το λες σαν βρισιά προσδίδει σε εσένα ακροδεξιά χαρακτηριστικά – ας θυμηθούμε ότι την ίδια περίοδο το μόνο κόμμα που χαρακτήριζε τα μέλη και τους υπουργούς του ΣΥΡΙΖΑ σαν μπολσεβίκους ήταν η Χρυσή Αυγή.

Επειδή όμως τα σχόλια περιττεύουν ας δούμε τις θέσεις του Γιώργου Σιακαντάρη μέσ από ορισμένα δικά του κείμενα.

Γράφει λοιπόν στο Βήμα τον Ιούλιο του 2015:

«Ο δε κ. Τσίπρας τελικά γκρεμοτσακίστηκε πέφτοντας από τον ουρανό της εθνολαϊκίστικης αλαζονείας του… Μη πάμε μακριά, η αντίληψη του Πρωθυπουργού και στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ πως «έχουμε την κυβέρνηση, αλλά όχι την εξουσία», η μπολσεβίκικη δηλαδή αντίληψη της κατάργησης της διάκρισης των εξουσιών, βρίσκεται μακράν του πολιτικού συστήματος που στήθηκε στην μεταπολεμική Ευρώπη απ’ όλες τις πολιτικές δυνάμεις, συμπεριλαμβανόμενης και της ριζοσπαστικής Αριστεράς. Γι’ αυτό και τώρα κανείς δεν μπορεί να εμπιστευτεί έναν Πρωθυπουργό, ο οποίος βρίσκονταν πέραν των κανόνων αυτού του ευρωπαϊκού παιγνιδιού.

Πως άλλωστε να εμπιστευθεί κανείς έναν Πρωθυπουργό που μέχρι την τελευταία στιγμή δεν αντιλαμβάνονταν σε ποια βάρβαρα πέτρινα εδάφη θα μπορεί να καταλήξει η ελληνική Χερσόνησος, αν αυτή αποκοπεί από την Ευρώπη; Έναν Πρωθυπουργό που χαμογελούσε, ενώ η χώρα του απειλούνταν να αποχωρήσει από τον πολιτισμένο κόσμο, όταν τον άδειαζαν σύσσωμοι οι εκλεγμένοι ηγέτες της Ευρώπης και τον χειροκροτούσαν όλοι οι φανεροί ή κρυφοί δικτάτορες του κόσμου, όπως οι Κάστρο, Μαδούρο, Πούτιν και όλοι οι ακραίοι της Ευρώπης; Έναν αριστερό Πρωθυπουργό που δεν απέπεμψε αμέσως τον υπουργό Άμυνας, την στιγμή που του έλεγε ότι “ο στρατός εγγυάται την εσωτερική σταθερότητα της χώρας”;»

Ο Γιώργος Σιακαντάρης είχε φαίνεται μια εμμονή με το ρόλο του στρατού καθώς επιχειρούσε να προσδώσει στη κυβέρνηση Τσίπρα στοιχεία εν δυνάμει δικτατορικής διακυβέρνησης. Έγραφε λοιπόν στο The Books’ Journal πάλι τον Ιούλιο του 2015:

«Με συμφωνία ή χωρίς συμφωνία, πρόταση του όλου ΣΥΡΙΖΑ είναι η εθνική μοναξιά με τον στρατό ως εγγυητή της εσωτερικής σταθερότητας. Αισθητική του οι ειρωνείες και οι χλευασμοί της Ζωής Κωνσταντοπούλου κατά πάντων, ακόμη και κατά των «δικών» της, αν έχει «δικούς» της. Ηθική του, οι απειλές κατά όσων πολιτών υποστήριζαν το Ναι. Πολιτική του το μπολσεβίκικο «έχουμε την κυβέρνηση, αλλά όχι ακόμη την εξουσία». Όραμα του η μονολιθικότητα…

Αυτό δεν είναι Αριστερά, είναι η ντροπή της. Γιατί είναι ντροπή της Αριστεράς να κυβερνάς με οδηγό το ψεύδος. Γιατί αν και όλα μπορεί να χωρίζονται σε Αριστερά και Δεξιά, το ψεύδος δεν χωρίζεται. Αυτό είναι μόνο ψεύδος. Είναι ντροπή της Αριστεράς να θέλεις να επιβάλλεις στην πραγματικότητα τις ιδεοληψίες σου και όχι να ερμηνεύεις και να αλλάζεις την πραγματικότητα με βάση τις ιδέες της πραγματικής, όχι της άλλης, ζωής. Αυτός ο Αλέξης δεν μπορεί να βαστήξει…Ο σε συσκευασία ψεύδους εθνομπολσεβικισμός του ΣΥΡΙΖΑ δεν μετασχηματίζεται. Αυτό το κόμμα δεν εξορθολογίζεται. Τίθεται μόνο στο περιθώριο με την ψήφο των πολιτών.».

Άραγε μετακινήθηκε ο Γιώργος Σιακαντάρης τόσο πολύ ώστε να μπορεί να συνεργαστεί με ένα πολιτικό χώρο τον οποίο χαρακτήριζε «μπολσεβίκικο» ακριβώς τη στιγμή που αυτός ο χώρος είχε υποταχθεί πλήρως στην Τρόικα ανατρέποντας το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος; Ή μήπως δεν ήταν ο Σιακαντάρης που μετακινήθηκε.