Ο Γρηγόρης Δημητριάδης επιχειρεί να εμφανιστεί ξανά ως ο «ήρωας» της παράταξης λειτουργώντας εκ του ασφαλούς, αφού η Επιτροπή Θεσμών με πραξικοπηματικό τρόπο ακύρωσε την κλήση του, κι ενώ οι αντιφάσεις στις οποίες έχει υποπέσει με την κατάθεσή του στον Άρειο Πάγο είναι μεγάλες και δημιουργούν πολλά ερωτήματα.

Την ώρα που στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής το προεδρείο της ΝΔ έκανε από την πρώτη στιγμή γνωστές τις προθέσεις του να μπλοκάρει την κλήση των Ταλ Ντίλιαν και Γρηγόρη Δημητριάδη (κατόπιν σχετικών αιτημάτων των κομμάτων της αντιπολίτευσης), ο πρώην γραμματέας του πρωθυπουργικού γραφείου πραγματοποιούσε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προκειμένου να κατηγορήσει εκ νέου τα κόμματα της αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ. ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά) ότι ταυτίζονται με τη διαπλοκή, και γι’ αυτό ζητούν την κλήτευσή του.

Εν ολίγοις ο Γρηγόρης Δημητριάδης επιχειρεί να εμφανιστεί ξανά ως ο «ήρωας» και το πρόσωπο της ημέρας, λειτουργώντας μάλλον εκ του ασφαλούς, καθώς ήταν γνωστό εδώ και μέρες ότι το Μαξίμου σε καμία περίπτωση δεν θα επέτρεπε να κληθεί στη Βουλή ο κ. Δημητριάδης, πόσο μάλλον ο Ταλ Ντίλιαν…

Ανάρτηση

Στην ίδια ανάρτηση υπενθύμιζε ότι έχει κληθεί να καταθέσει δύο φορές στην Επιτροπή (το 2022) και άλλη μια στην εισαγγελία του Άρειου Πάγου (στον κ. Ζήση) όταν ο τελευταίος πραγματοποιούσε την έρευνα για σκάνδαλο των υποκλοπών.

Κατάθεση

Ας δούμε λοιπόν τι είχε καταθέσει ο κ. Δημητριάδης στον Άρειο Πάγο. Αναφέρει μεταξύ άλλων, «από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) αποστέλλονταν και παραλάμβανα αυθημερόν το σταθερό ενημερωτικό καθώς και ad hoc ενημερώσεις τα οποία στη συνέχεια παρέδιδα στον πρωθυπουργό, ουδέποτε, δε με ενημέρωσε ο διοικητής ή κάποιος άλλος για επισυνδέσεις κάποιου προσώπου. Ουδέποτε είχα ενημέρωση για την έκδοση εισαγγελικών διατάξεων νόμιμης επισύνδεσης, για ποια πρόσωπα αφορούσαν οι διατάξεις, χρονικό διάστημα αυτών, τους λόγους έκδοσης αυτών και γενικότερα για όλη τη διαδικασία που προηγείται…

…Επί θητείας μου κατηγορηματικά καταθέτω ότι η ΕΥΠ αλλά και οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία (ΔΑΕΒ-Αντιτρομοκρατική, ΔΙΔΑΠ κλπ.) ουδέποτε προμηθεύτηκε οποιοδήποτε παράνομο λογισμικό τύπου Predator, αλλά και ούτε έγινε χρήση του ως άνω λογισμικού και οποιουδήποτε άλλου από τις ως άνω Υπηρεσίες».

Επ’ αυτών ο Ταλ Ντίλιαν, ιδιοκτήτης της εταιρείας Intellexa έχει διαφορετική άποψη. Πεδίο δόξης λαμπρόν λοιπόν να καταθέσουν στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας εκ νέου και υπό το φως των εξελίξεων και αποκαλύψεων που έχουν εμπλουτίσει την υπόθεση από το 2022 και μετά.

Όμως, όπως ήδη αναφέραμε το προεδρείο της ΝΔ που κατά τα λοιπά κόπτεται να ρίξει φως στο σκάνδαλο, φρόντισε για το ακριβώς αντίθετο. Και επ’ αυτού ο κ. Δημητριάδης με την ανάρτησή του «πουλάει» και πάλι το αφήγημα του… διωκώμενου που τα έβαλε με τα συμφέροντα.

Αντίφαση

Ας πάμε όμως ξανά στην κατάθεσή στον Άρειο Πάγο. Παρατηρούμε μια πολύ συγκεκριμένη αντίφαση. Απ’ τη μια ο κ. Δημητριάδης εμφανίζεται πάνω κάτω να έχει διεκπεραιωτικό ρόλο (μετέφερε τις ενημερώσεις στον πρωθυπουργό χωρίς να έχει καμία γνώση), από την άλλη βέβαια εμφανίζεται σίγουρος πως η ΕΥΠ (αλλά και καμία άλλη υπηρεσία ασφάλειας) δεν αγόρασε και δεν χρησιμοποίησε το Predator. Η πρώτη περίπτωση δείχνει βαθιά άγνοια, η δεύτερη περίπτωση δείχνει βαθιά γνώση και εμπλοκή. Τί άραγε ισχύει απ’ τα δύο;

Aπόσπασμα της δισέλιδης κατάθεσης του κ. Δημητριάδη στον Άρειο Πάγο, όπου δηλώνει ότι είχε επί της ουσίας διεκπεραιωτικό ρόλο στη σχέση του με την ΕΥΠ. Πόθεν προκύπτει λοιπόν η… θυσία;

Πάμε λίγο στη συνέντευξη που έδωσε στην Real News. Εκεί όταν ρωτήθηκε για τις υποκλοπές, απάντησε: «Εγώ ανέλαβα την πολιτική ευθύνη για να προστατέψω την κυβέρνηση, τις μυστικές υπηρεσίες, την παράταξή μου, αλλά πάνω απ’ όλα την πατρίδα. Τίποτε παραπάνω». Και πιο κάτω, στην ίδια συνέντευξη έλεγε: «για να το πω ξεκάθαρα, κατά τη διάρκεια της θητείας μου χάλασα τα χατίρια της διαπλοκής που λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα της πατρίδας. Αυτό το επωμίζομαι και θα συνεχίσω να το κάνω. Να συγκρούομαι με τα συμφέροντα της διαπλοκής προς όφελος της πατρίδας».

Ο… ήρωας

Αφήνουμε κατά μέρος το δακρύβρεχτο του πράγματος και ας έλθουμε στην ουσία. Εδώ ο κ. Γρηγοριάδης εμφανίζεται ως ο «ήρωας» της παράταξης και της χώρας που θυσιάστηκε για χάρη της. Είναι όντως έτσι; Ας δούμε τι έλεγε το Μαξίμου τον Αύγουστο του 2022, όταν ο κ. Δημητριάδης και ο κ. Κοντολέων (τότε διοικητής της ΕΥΠ) είδαν την πόρτα της εξόδου.

Η αρχική ανακοίνωση έλεγε λιτά για την παραίτηση που έγινε αποδεκτή. Εν συνεχεία οι διαρροές από το Μαξίμου ανέφεραν πως η παραίτηση έγινε επειδή το κλίμα ήταν πολύ «τοξικό» για τον κ. Δημητριάδη και βρισκόταν στο στόχαστρο, μαζί του και ο πρωθυπουργός.

Όλο αυτό προερχόταν από τις αποκαλύψεις σχετικά με την παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη (από ΕΥΠ και Predator). Λίγες μέρες αργότερα το  διάγγελμά του ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραδεχόταν πως «υπήρξε αποτυχία στη λειτουργία της ΕΥΠ και πως ο κ. Δημητριάδης ανέλαβε την πολιτική ευθύνη», συμπληρώνοντας πως ο ανιψιός του δεν είχε καμία εμπλοκή με όλα αυτά.

Εδώ όμως υπάρχει ένα τεράστιο κενό στο αφήγημα του Μαξίμου και κατ΄ επέκταση σε εκείνο του «ήρωα» Δημητριάδη. Από τι ακριβώς προστάτεψε τη χώρα, το κόμμα, τις μυστικές υπηρεσίες; Το Μαξίμου δεν υποστηρίζει πως οι επισυνδέσεις της ΕΥΠ ήταν νόμιμες; Αυτό δεν λένε ακόμα και σήμερα; Άρα που υπήρξε παρανομία ώστε να αναγκαστεί να θυσιαστεί ο κ. Δημητριάδης;

Και για ποιον θυσιάστηκε εν τέλει; Για τον πολιτικό προϊστάμενο της ΕΥΠ, τον θείο του και πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη; Μα αυτό είναι επί της ουσίας παραδοχή αν όχι γνώσης των κακώς κειμένων της ΕΥΠ, αλλά πλήρους ανικανότητας διαχείρισης τόσο ευαίσθητων ζητημάτων.

Προστασία από ποιον;

Επίσης ο κ. Δημητριάδης δεν μιλάει πουθενά για «τοξικότητα». Στη Real News μίλησε για προστασία. Ποια προστασία μπορεί να εννοεί κάποιος που στον Άρειο Πάγο κατέθεσε ότι δεν είχε καμία γνώση των προσώπων και των διαδικασιών που παρακολουθούνται και ότι απλώς ήταν ο ενδιάμεσος να δίνει τις ενημερώσεις της ΕΥΠ στον πρωθυπουργό, είναι άξιο απορίας…

Αυτό επίσης στο οποίο δεν έχει απαντήσει έως σήμερα ο κατά τα λοιπά λαλίστατος «ήρωας» είναι για ποιους λόγους δεν έχει κινηθεί δικαστικά εις βάρος του κουμπάρου του, Γιάννη Λαβράνου, ενός εκ των 4 «ιδιωτών» του Predator, την ώρα που μοίραζε δεξιά και αριστερά αγωγές και εξώδικα προκειμένου να απεμπλακεί το όνομά του από το σκάνδαλο.

Η αρχιτεκτονική του Γκαουντί διαμορφώνει την τελευταία ραπτική του Σκιαπαρέλι

Η τελευταία συλλογή υψηλής ραπτικής του Daniel Roseberry για την Schiaparelli ξεκινά με την αρχιτεκτονική. Αφού επισκέφθηκε τα κτίρια του Antoni Gaudí στη Βαρκελώνη, ο καλλιτεχνικός διευθυντής βρέθηκε να αμφισβητεί τη δημιουργική φόρμουλα που είχε καθορίσει την προηγούμενη σεζόν του. Η συλλογή φθινόπωρο/χειμώνας 2026–27 που προέκυψε, με τίτλο The Call of the Void, μεταφράζει τις οργανικές μορφές του Gaudí, τις γλυπτικές κατασκευές και τους πειραματισμούς με υλικά σε ενδύματα υψηλής ραπτικής που αντικαθιστούν τα παραδοσιακά μετάξια και σατέν με σιλικόνη, λάτεξ και χειροποίητες επιφάνειες. Η Roseberry υιοθετεί την προσέγγιση του Gaudí στο υλικό, τη δομή και τη φύση, χρησιμοποιώντας την υψηλή ραπτική ως μέσο για την αρχιτεκτονική σκέψη.

Η επιρροή είναι πιο εμφανής στις γλυπτικές σιλουέτες και στις πλούσιες σε υφή επιφάνειες της συλλογής. Ένα απαλό ροζ φόρεμα από σιλικόνη σε σχήμα μπουστού συνδυάζεται με μια πυκνά κεντημένη φούστα που αποτελείται από χιλιάδες λουλούδια, λέπια ψαριού, κορδέλες και μαργαριτάρια, δημιουργώντας μια κατακερματισμένη επιφάνεια που θυμίζει τα σπασμένα κεραμικά ψηφιδωτά, ή τρενακάδι, που βρίσκονται σε όλα τα κτίρια του Γκαουντί. Τα κεντημένα σακάκια ανάγονται σε γλυπτά στοιχεία που πλαισιώνουν το σώμα, ενώ οι υπερβολικοί ώμοι και οι ρέουσες σιλικονούχες μορφές αντανακλούν την προτίμηση του αρχιτέκτονα για ρευστές, οργανικές γεωμετρίες έναντι της άκαμπτης συμμετρίας.

όλες οι εικόνες είναι ευγενική προσφορά της Schiaparelli, εκτός εάν αναφέρεται διαφορετικά

Η φύση γίνεται μια κοινή γλώσσα

Ο διάλογος της Roseberry με τον Γκαουντί εκτείνεται πέρα ​​από την αισθητική, στον πειραματισμό με τα υλικά. Στις σημειώσεις της συλλογής, ο σχεδιαστής περιγράφει την αντικατάσταση των παραδοσιακών υφασμάτων υψηλής ραπτικής με λάτεξ, σιλικόνη και φύλλα ψημένης μπογιάς που έχουν διαμορφωθεί σε ενδύματα. Η μετατόπιση αυτή αντικατοπτρίζει την προθυμία του Γκαουντί να αναδείξει τις αντισυμβατικές μεθόδους κατασκευής και τα ταπεινά υλικά σε εκφραστικές αρχιτεκτονικές μορφές. Εδώ, η σιλικόνη αποκτά τις οπτικές ιδιότητες της γυαλισμένης κεραμικής, ενώ το κέντημα γίνεται μια αρχιτεκτονική επιφάνεια.

Η φύση παρέχει επίσης ένα κοινό λεξιλόγιο. Ο Γκαουντί αντιμετώπισε τα φυσικά συστήματα ως δομικά μοντέλα και όχι ως διακοσμητικές αναφορές, και η Roseberry αντλεί ομοίως έμπνευση από τη θαλάσσια ζωή και τη βοτανική σε όλη τη συλλογή. Σκουλαρίκια σε σχήμα κοχυλιού επενδεδυμένα με πορσελάνη, κοσμήματα εμπνευσμένα από χταπόδι, αξεσουάρ σιλικόνης που μοιάζουν με θαλάσσιες ανεμώνες, λέπια ψαριού και κεντημένα λουλούδια ενισχύουν μια οργανική γλώσσα που διατρέχει με συνέπεια τόσο τα ενδύματα όσο και τα αξεσουάρ. Η παλέτα, που εκτείνεται σε ροζ αστακού, σαφράν, απαλή μέντα, βιολετί και βαθύ μαύρο, θυμίζει περαιτέρω παράκτια τοπία και θαλάσσια οικοσυστήματα.

Η συλλογή αμφισβητεί επίσης μια από τις υπογραφές της Schiaparelli. Το εμβληματικό σακάκι του οίκου επαναπροσδιορίζεται ως ένα γλυπτό αξεσουάρ σχεδιασμένο για να ολοκληρώσει ένα ντύσιμο. Αυτή η σκόπιμη μετατόπιση αντανακλά την ευρύτερη πρόθεση της Roseberry να αμφισβητήσει τους κληρονομημένους κώδικες του οίκου, ενώ παράλληλα απηχεί την πεποίθηση της Elsa Schiaparelli ότι οι οικείες φόρμες θα πρέπει να επανεφευρίσκονται συνεχώς.

ο Κάλεσμα του Κενού αντλεί έμπνευση από τις οργανικές μορφές, τις γλυπτικές κατασκευές και τον πειραματισμό με τα υλικά του Γκαουντί.

Τα κεντημένα σακάκια περιορίζονται σε γλυπτά στοιχεία που πλαισιώνουν το σώμα

Το Casa Batlló Contemporary σηματοδοτεί ένα βήμα στον τρόπο με τον οποίο το κτίριο αλληλεπιδρά με τη σημερινή κουλτούρα | εικόνα μέσω @sutton

πληροφορίες έργου:

συλλογή: The Call of the Void – Υψηλή Ραπτική Φθινόπωρο/Χειμώνας 2026–2027

οίκος μόδας: Schiaparelli  |  @schiaparelli

καλλιτεχνικός διευθυντής: Ντάνιελ Ρόουζμπερι

σεζόν: Υψηλή Ραπτική Φθινόπωρο/Χειμώνας 2026–2027

από Common Dreams

(Η παρακάτω φανταστική συνέντευξη έχει υποστεί επεξεργασία για λόγους σαφήνειας και μήκους.)

Νόρμαν Σόλομον: Έχετε υποβαθμίσει τη σημασία του ατόμου στην ιστορία. Όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν τώρα ως πρόεδρο ένα άτομο που μεταμόρφωσε τις σχέσεις εξουσίας και το πολιτικό τοπίο.

Καρλ Μαρξ: Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι δεν το έκανε αυτό μόνος του. Οι σχέσεις εξουσίας είναι ταξικές σχέσεις. Και, παρεμπιπτόντως, ποτέ δεν είπα ότι τα άτομα είναι άσχετα με την ιστορία. Προέτρεψα τα άτομα να εμπλακούν στην αλλαγή της ιστορίας.

ΝΣ: Ο Πρόεδρος Τραμπ έχει ανατρέψει τα κεκτημένα των τελευταίων εκατό και πλέον ετών. Επίσης, είναι ψυχικά ασταθής, για να το θέσω ήπια.

ΚΜ: Τα βασικά εξακολουθούν να ισχύουν. Όπως έγραψα το 1869 σχετικά με μια κατάσταση στη Γαλλία όπου υπήρχε λατρεία για έναν τύραννο, η ταξική πάλη «δημιούργησε συνθήκες και σχέσεις που επέτρεψαν σε μια γκροτέσκα μετριότητα να παίξει τον ρόλο του ήρωα».

NS: Τώρα όμως ένα εξαιρετικά επικίνδυνο και διαταραγμένο άτομο έχει αναλάβει τον έλεγχο της αμερικανικής κυβέρνησης. Και έφτασε εκεί με την πλειοψηφία των ψήφων της εργατικής τάξης. Ήταν τεράστιο σοκ το να έχουμε έναν ουσιαστικά ψυχοπαθή ως πρόεδρο.

NS: Πράγματι, ο Τραμπ φαίνεται να ασκεί με μανία μια καταστροφική εξουσία με τρόπο που δεν έχει ξαναγίνει στην παγκόσμια ιστορία.

KM: Αλλά δεν απέκτησε αυτή την εξουσία με τη δική του βούληση. Αν εστιάζεις σε μια μεμονωμένη προσωπικότητα, χάνεις την ιστορική εικόνα.

NS: Ένας κοινωνιολόγος, ο Ντίλαν Ράιλι, πρόσφατα σχολίασε: «Από μαρξιστική προοπτική, μεγάλο μέρος της αριστεροφιλελεύθερης κριτικής της σύγχρονης αμερικανικής πολιτικής μπορεί να θεωρηθεί ουσιαστικά μικροαστική. Περιστρέφεται γύρω από ηθικά επιχειρήματα που υποστηρίζουν τις ίσες ευκαιρίες και τη μείωση των κοινωνικών διαιρέσεων και συγκρούσεων.» Και πρόσθεσε: «Νομίζω ότι το κεντρικό σημείο του Μαρξ σε αυτό είναι να τονίσει τη σημασία της ταξικής πάλης ως του μηχανισμού μέσω του οποίου επιβάλλεται στην πραγματικότητα οποιοσδήποτε ταξικός συμβιβασμός. Και αν παραβλέψεις αυτό το σημείο, τότε η πολιτική σου είναι ανίκανη εξ αρχής.»

KM: Πρώτον, χαίρομαι που μπορώ να πω ότι δεν είμαι «μαρξιστής», δεδομένου του πόσες χαζομάρες έχουν λεχθεί από ορισμένους που αυτοαποκαλούνται έτσι. Μπορείτε να το αναζητήσετε: «Ce qu’il y a de certain, c’est que moi, je ne suis pas Marxiste.» (Αν κάτι έιναι σίγουρο είναι ότι εγώ δεν είμαι Μαρξιστής) Αλλά πέρα από αυτό – ναι, σίγουρα, δεν υπάρχει κανένας τρόπος να παρακάμψει κανείς λογικά την υπεροχή της ταξικής πάλης.

 Η φράση μπορεί να ακούγεται υπερβολικά πολεμική στα αυτιά των μικροαστών στην Αμερική του 21ου αιώνα, αλλά αυτή είναι η πιο ισχυρή κινητήρια δύναμη που οδηγεί την ιστορία. Μπορείς να την αρνηθείς ή να την αποφύγεις, αλλά δεν μπορείς πραγματικά να την παρακάμψεις.

NS: Ο Τραμπ είναι ένας αδηφάγος ναρκισσιστής καπιταλιστής, αλλά είναι επίσης κατάφωρα ρατσιστής και μισογύνης.

KM: Φυσικά, ο καπιταλισμός λειτουργεί για να καταπιέζει και να διαιρεί την εργατική τάξη. Τα συστήματα ρατσισμού σημαίνουν περισσότερα κέρδη για τους λίγους. Ομοίως, οι γυναίκες γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης και αμείβονται ανεπαρκώς για την εργασία τους. Έχω γράψει εκτενώς για αυτό.

NS: Παραμένει το φρικτό γεγονός ότι καταπιεζόμαστε πλέον από έναν εξαιρετικά αντιδραστικό και σκληρό πρόεδρο που φιλοδοξεί να γίνει ένας τυράννος χωρίς όρια. Και τρέφει ιδιαίτερο μίσος για τις γυναίκες και τους ανθρώπους διαφορετικού χρώματος, με φρικτές κοινωνικές επιπτώσεις.

KM: Η ταξική πάλη απέτυχε να οδηγήσει στις απαραίτητες λύσεις για τις αποτρόπαιες ανθρώπινες συνθήκες, με ορισμένες ειδικές καταπιέσεις εντός της εργατικής τάξης. Σε αυτό το σημείο, θα μπορούσαμε να αφήσουμε τον τελευταίο λόγο στον σύντροφό μου Φρίντριχ Ένγκελς, ο οποίος έγραψε το 1890: «Το απόλυτα καθοριστικό στοιχείο στην ιστορία είναι η παραγωγή και η αναπαραγωγή της πραγματικής ζωής. Εκτός από αυτό, ούτε ο Μαρξ ούτε εγώ έχουμε υποστηρίξει ποτέ κάτι άλλο. Επομένως, αν κάποιος διαστρεβλώσει αυτό το επιχείρημα λέγοντας ότι το οικονομικό στοιχείο είναι το μόνο καθοριστικό, μετατρέπει αυτή την πρόταση σε μια άσκοπη, αφηρημένη, χωρίς νόημα φράση. Η οικονομική κατάσταση αποτελεί τη βάση, αλλά τα διάφορα στοιχεία της υπερδομής – οι πολιτικές μορφές της ταξικής πάλης και τα αποτελέσματά της, δηλαδή τα συντάγματα που θεσπίζει η νικήτρια τάξη μετά από μια επιτυχημένη μάχη, κ.λπ., οι νομικές μορφές, και ακόμη και οι αντανακλάσεις όλων αυτών των πραγματικών αγώνων στο μυαλό των συμμετεχόντων, οι πολιτικές, νομικές, φιλοσοφικές θεωρίες, οι θρησκευτικές απόψεις και η περαιτέρω εξέλιξή τους σε συστήματα δογμάτων – ασκούν επίσης την επιρροή τους στην πορεία των ιστορικών αγώνων και, σε πολλές περιπτώσεις, υπερισχύουν στον καθορισμό της μορφής τους.»

NS: Άρα, εσύ και ο Ένγκελς συμφωνήσατε ότι πολλές διαφορετικές δυνάμεις διαμορφώνουν την ιστορία, όμως ένα άτομο μπορεί ενδεχομένως να κάνει όλη τη διαφορά σε συγκεκριμένες κρίσιμες στιγμές;

KM: Ο Φρεντ διευκρίνισε περαιτέρω τη θέση του με τον εξής τρόπο: «Εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε την ιστορία μας, αλλά, καταρχάς, υπό πολύ συγκεκριμένες προϋποθέσεις και συνθήκες. Μεταξύ αυτών, οι οικονομικές είναι τελικά καθοριστικές.

Αλλά και οι πολιτικές, κλπ., και μάλιστα ακόμη και οι παραδόσεις που στοιχειώνουν το ανθρώπινο νου παίζουν επίσης ρόλο, αν και όχι τον αποφασιστικό». Και συνέχισε: «Υπάρχουν αμέτρητες αλληλοδιασταυρούμενες δυνάμεις, μια άπειρη σειρά παράλληλων δυνάμεων που δημιουργούν ένα αποτέλεσμα – το ιστορικό γεγονός».

NS: Λοιπόν, αυτή τη στιγμή το ιστορικό γεγονός που συνεχίζει να συμβαίνει φαίνεται συχνά να κυριαρχείται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο από τον Ντόναλντ Τραμπ.

KM: Ακόμα κι αν φαίνεται έτσι, η κύρια κινητήρια δύναμη ενός τρέχοντος γεγονότος μπορεί συχνά να φαίνεται προφανής, ενώ στην πραγματικότητα αποτελεί οπτική ψευδαίσθηση. Όπως σημείωσα ήδη το 1843, «Το αίτημα να εγκαταλείψουμε τις ψευδαισθήσεις σχετικά με την κατάστασή μας είναι το αίτημα να εγκαταλείψουμε μια κατάσταση που χρειάζεται ψευδαισθήσεις». Μην ξεχνάτε ποτέ ότι λίγοι ζουν σε αισχρή πολυτέλεια, ενώ δισεκατομμύρια ζουν στη φτώχεια και άλλα δισεκατομμύρια μόλις που καταφέρνουν να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα για τη ζωή τους. Ο αγώνας μεταξύ των τάξεων μπορεί να φαίνεται μια ξεπερασμένη έννοια, αλλά παρ’ όλα αυτά αποτελεί τον κύριο παράγοντα που στηρίζει την ιστορία, το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

NS: Μερικοί διαμαρτύρονται ότι αυτό είναι που λέτε πάντα.

KM: Αυτό συμβαίνει επειδή είναι πάντα αλήθεια

*Ο Νόρμαν Σόλομον είναι ο εθνικός διευθυντής του RootsAction.org και εκτελεστικός διευθυντής του Institute for Public Accuracy. Η χαρτόδετη έκδοση του τελευταίου του βιβλίου, War Made Invisible: How America Hides the Human Toll of Its Military Machine, περιλαμβάνει ένα επίλογο για τον πόλεμο στη Γάζα.

Πηγή: infowar

Καθώς η Ουάσινγκτον αποδυναμώνεται, σφίγγει τα λουριά στην Αβάνα - χρησιμοποιώντας αποκλεισμό, διακοπές ρεύματος και μαζικά βάσανα για να τιμωρήσει την ανυπακοή.

Παρά τις προσπάθειες των ΗΠΑ να σαμποτάρουν και να χειραγωγήσουν την εκδήλωση, η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ακολούθησε το αίτημα της κουβανικής αντιπροσωπείας να συζητήσει την  «Ανάγκη τερματισμού του οικονομικού, εμπορικού και χρηματοπιστωτικού εμπάργκο που έχουν επιβάλει οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής κατά της Κούβας».

Ενώ αυτή η συζήτηση επαναλαμβάνεται ετησίως από το 1992, φέτος το σκηνικό της είναι ιδιαίτερα ζοφερό, καθώς η Ουάσινγκτον έχει κλιμακώσει σε μεγάλο βαθμό την μακροχρόνια εκστρατεία οικονομικού πολέμου εναντίον της Αβάνας. Ταυτόχρονα, οι ΗΠΑ έχουν επίσης απειλήσει με στρατιωτική επίθεση , η οποία μπορεί να έχει καθυστερήσει ή όχι από την αμερικανική ήττα στον πόλεμο κατά του Ιράν.

Αλλά η συζήτηση για την Κούβα στον ΟΗΕ πρέπει επίσης να τεθεί σε ένα πολύ ευρύτερο πλαίσιο: Ένα τέταρτο της χιλιετίας μετά την ίδρυσή του και περίπου τέσσερις δεκαετίες μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου του περασμένου αιώνα στα τέλη της δεκαετίας του 1980, η αμερικανική αυτοκρατορία παρακμάζει.

Δύο πρόσφατοι αποτυχημένοι πόλεμοι των ΗΠΑ το έχουν καταστήσει αυτό σαφές. Υπό τον Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, η Ουάσινγκτον έχει περιορίσει -αν και όχι εντελώς- τη δέσμευσή της στον πόλεμο δι' αντιπροσώπων της Δύσης εναντίον της Ρωσίας μέσω της Ουκρανίας, αφήνοντας τον ακριβό και σκληρό κρεατομηχανή στους Ευρωπαίους του ΝΑΤΟ-ΕΕ, οι οποίοι είναι πολύ κοντόφθαλμοι για να ξέρουν πότε να τα παρατήσουν και πολύ κυνικοί για να νοιαστούν τι κάνουν στους απλούς Ουκρανούς.

Οι λόγοι για αυτή τη σχετική αλλά σημαντική αμερικανική αποδέσμευση έχουν ελάχιστη σχέση με την προσωπική - και ασταθή - στάση του Τραμπ απέναντι στη Ρωσία ή, στην πραγματικότητα, στην Ουκρανία. Το αμερικανικό κατεστημένο απλώς αναγνώρισε ότι οι αρχικοί στόχοι του πολέμου δι' αντιπροσώπων της Δύσης δεν μπορούν να επιτευχθούν: η Μόσχα δεν έχει ηττηθεί ούτε έχει υποβαθμιστεί γεωπολιτικά· δεν έχει συμβεί αλλαγή καθεστώτος.

Στον αποτυχημένο πόλεμό της εναντίον του Ιράν και για λογαριασμό του Ισραήλ -ακόμα και ενώ συνεχίζει να φλυαρεί και μπορεί εύκολα να ξεσπάσει ξανά σε μια πλήρη πυρκαγιά- η Ουάσιγκτον έχει αποκαλύψει τα δικά της όρια, αν μη τι άλλο, ακόμη πιο αποκαλυπτικά.

Η μονοπολική στιγμή της Αμερικής, εφόσον ήταν πάντα πραγματική, έχει προ πολλού τελειώσει, όπως εξήγησε πρόσφατα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ο John Mearsheimer - μια σπάνια φωνή λογικής στις ΗΠΑ. Εν τω μεταξύ, ένας πολυπολικός κόσμος έχει ήδη αναδυθεί, ακόμη και αν θα συνεχίσει να εξελίσσεται για πολύ καιρό και είναι πολύ απίθανο να ανταποκριθεί ποτέ στην ουτοπική φαντασίωση της τέλειας διεθνούς ισότητας που μπορεί να ονειρεύονται κάποιοι. Η πολυπολικότητα του πραγματικού κόσμου είναι πολύ προτιμότερη από την αμερικανική μονοπολικότητα, αλλά θα είναι μια παγκόσμια ισορροπία μεγάλων δυνάμεων ή, στην καλύτερη περίπτωση, μια συνύπαρξη τέτοιων δυνάμεων.

Ωστόσο, υπάρχει ένα παράδοξο στην παρακμή της Αμερικής: Ενώ η συντριπτική πλειοψηφία της ανθρωπότητας που μοιράζεται έναν πλανήτη με το μεγαλύτερο αδίστακτο κράτος της χρειάζεται επειγόντως οι ΗΠΑ να χάσουν την εξαιρετική και καταστροφικά κακοήθη δύναμή τους, η διαδικασία δεν θα είναι διασκεδαστική. Αντίθετα, οι παρακμάζουσες ΗΠΑ είναι και θα είναι για αρκετό καιρό ακόμη πιο επιθετικές, απρόβλεπτες και επικίνδυνες από πριν. Σε αντίθεση με την πρώην Σοβιετική Ένωση, η οποία κατέρρευσε με ιστορικά ασυνήθιστη αυτοσυγκράτηση, η αμερικανική αυτοκρατορία είναι πιθανό να προκαλέσει όλο και μεγαλύτερο χάος στην πορεία της προς τον σωρό των σκουπιδιών της ιστορίας.

Δίπλα, για παράδειγμα, στη Γάζα και τη Βενεζουέλα, ένα μέρος όπου μπορείτε να δείτε αυτή την κλιμάκωση των ΗΠΑ στην πράξη είναι η Κούβα. Πράγματι, η Κούβα αποτελεί ένα ιδιαίτερα έντονο παράδειγμα: Υπό ένα αδυσώπητο και εγκληματικό αμερικανικό εμπάργκο που ισχύει εδώ και σχεδόν τα δύο τρίτα του αιώνα, το νησιωτικό έθνος της Καραϊβικής, με μόλις δέκα εκατομμύρια κατοίκους, έχει πρόσφατα υποβληθεί σε ένα ακόμη πιο σκληρό και συνεχώς κλιμακούμενο καθεστώς κυρώσεων και αποκλεισμού , βασισμένο σε ένα παράλογο εκτελεστικό διάταγμα που εξέδωσε ο Τραμπ στα τέλη Ιανουαρίου.

Διακόπτοντας ιδιαίτερα την προμήθεια πετρελαίου της - μια άγρια ​​απάνθρωπη στρατηγική που διευκολύνθηκε από την επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα πριν από μισό χρόνο - η Ουάσιγκτον έχει καταστήσει σαφές ότι ο στόχος της είναι ο βάναυσος εξαναγκασμός: είτε η Κούβα υποκύπτει και γίνεται, ουσιαστικά, ένα προτεκτοράτο των ΗΠΑ όπως η Βενεζουέλα μετά την απαγωγή του Μαδούρο είτε ο λαός της θα συνεχίσει, τουλάχιστον, να υποφέρει υπό έναν κυριολεκτικά θανατηφόρο αποκλεισμό. Μέχρι τώρα, η Κούβα έχει πληγεί από την τρίτη ολική, πανεθνική διακοπή ρεύματος από την αρχή του έτους , ενώ οι σοβαρές διακοπές ρεύματος αποτελούν ήδη ένα διαρκές μέρος της καθημερινής ζωής.

Και οι διακοπές ρεύματος και οι διακοπές ρεύματος είναι μόνο οι πιο προφανείς επιπτώσεις αυτού που ο υπουργός Εξωτερικών της Κούβας, Μπρούνο Ροντρίγκεζ, δικαίως κατήγγειλε ως «συλλογική τιμωρία» μέσω «πολυδιάστατου, μη συμβατικού πολέμου που διαρκεί ήδη σχεδόν επτά δεκαετίες τώρα και έχει γίνει όλο και πιο σκληρός και πιο αδίστακτος τους τελευταίους επτά μήνες». Τόσα, παρεμπιπτόντως, για το ποιος πραγματικά εφηύρε τον «υβριδικό πόλεμο» και τον εφάρμοσε ανελέητα εδώ και δεκαετίες.

Οι Κουβανοί υποφέρουν επίσης από την κατάρρευση των συστημάτων γεωργίας και διανομής τροφίμων , τα οποία επηρεάζονται σοβαρά από τον ενεργειακό αποκλεισμό: η έλλειψη βενζίνης ή ντίζελ σημαίνει ότι δεν υπάρχουν γεωργικά μηχανήματα και μεταφορές· η έλλειψη ηλεκτρικού ρεύματος σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αλυσίδες ψύξης, για παράδειγμα. Οι συγκομιδές σαπίζουν στα χωράφια· οι αγρότες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα αγροκτήματά τους. Εν τω μεταξύ, ο τομέας της υγείας είναι φτωχός και παραλυμένος. Τουλάχιστον περίπου 100.000 Κουβανοί δεν μπορούν να λάβουν την απαραίτητη θεραπεία· 11.000 παιδιά δεν μπορούν να υποβληθούν σε χειρουργικές επεμβάσεις που χρειάζονται.

Ενώ είναι αδύνατο να βρεθούν ακριβή στοιχεία, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο ανελέητος οικονομικός πόλεμος της Ουάσιγκτον εναντίον της Κούβας προκαλεί μαζικές απώλειες. Αυτό, άλλωστε, έκαναν πάντα οι αμερικανικές κυρώσεις και οι αποκλεισμοί. Μια πρόσφατη μελέτη στο The Lancet κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τέτοια μέτρα των ΗΠΑ συνδέονται με περίπου 564.000 επιπλέον θανάτους - ετησίως.

Κατά μέσο όρο, αυτός ο αριθμός είναι συγκρίσιμος με τον ετήσιο αριθμό θανάτων από άμεσες ένοπλες συγκρούσεις. Λάβετε επίσης υπόψη ότι ο αριθμός του Lancet είναι υποτιμημένος, καθώς η μελέτη περιλαμβάνει μόνο τις επιπτώσεις των μονομερών κυρώσεων των ΗΠΑ. Στην Κούβα, είναι ήδη σαφές ότι η παιδική θνησιμότητα έχει διπλασιαστεί . Οι κλίμακες εξακολουθούν να είναι διαφορετικές, αλλά όπως και στη γενοκτονία της Γάζας, την οποία οι ΗΠΑ, στην πραγματικότητα, συνδιαπράττουν με το Ισραήλ, τα παιδιά αποτελούν ειδική κατηγορία θυμάτων.

Και όλα αυτά ενώ η Κούβα δεν διαθέτει καν τους φυσικούς πόρους που κατέστησαν τη Βενεζουέλα στόχο της αμερικανικής απληστίας. Και, παρά την θαρραλέα αλληλεγγύη της Αβάνας με την Παλαιστίνη, σε αντίθεση με το Ιράν, η Κούβα δεν είναι σε θέση να αποτρέψει τον σύμμαχο της Αμερικής από το ναυάγιο.

Όπως έχει επισημάνει η Αμερικανίδα αντιφρονούσα δημοσιογράφος Άμπι Μάρτιν , ο βαθύτερος λόγος για τον οποίο η Ουάσινγκτον καταστρέφει τις ζωές πάνω από 10 εκατομμυρίων Κουβανών είναι μια μορφή σαδισμού: Ένας αυτοκρατορικός σαδισμός που λατρεύει να παρουσιάζει τα θύματά του ως παραδείγματα μόνο και μόνο επειδή μπορεί και, φυσικά, να τα τιμωρεί δημόσια για την ανυπακοή τους. Σαν ένας διαταραγμένος αρχηγός της μαφίας σε μια πολύ κακή μέρα, οι ΗΠΑ συνεχίζουν να κλωτσούν και να χτυπούν τον κουβανικό λαό μόνο και μόνο για να δείξουν σε αυτούς και σε όλους τους άλλους: Αυτό συμβαίνει αν δεν υπακούσετε.

Όπως έδειξε η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα, η Ευρώπη ΝΑΤΟ-ΕΕ απλώς διπλασιάζει την δουλοπρεπή υποταγή της στην Ουάσιγκτον. Ενώ η Ευρώπη θα μπορούσε να προσφέρει στον κόσμο μια ανεκτίμητη υπηρεσία βοηθώντας στην αποτροπή των παρακμάζοντων αλλά υπερ-επιθετικών ΗΠΑ, συμβαίνει το αντίθετο: Η Ευρώπη ευθύνεται και για τα συνεχώς κλιμακούμενα εγκλήματα της Αμερικής, καθώς η αδιάκοπη υποστήριξή της -γνωστή και ως «μετατόπιση βάρους» - απελευθερώνει τους πόρους των ΗΠΑ, ώστε η Ουάσιγκτον να μπορεί να κάνει το χειρότερο δυνατό.

Αλλά για τον υπόλοιπο κόσμο, η Κούβα - όσο μικρή κι αν είναι - αποτελεί επείγουσα προειδοποίηση: Ενώ η αμερικανική αυτοκρατορία παρακμάζει και καταρρέει, πρέπει να μάθουμε να είμαστε ενωμένοι για να περιορίσουμε και, εάν χρειαστεί, να καταπολεμήσουμε τις παγκόσμιες επιθετικότητές της. Είμαστε, φυσικά, πολύ μακριά από μια τέτοια στρατηγική. Αυτό είναι κρίμα, επειδή η επιβίωση της ανθρωπότητας μπορεί κάλλιστα να το απαιτεί.

Πηγή: RT