ενημέρωση 3:49, 26 August, 2026

Συνάντηση Πούτιν – Σι και το mega-deal με τον αγωγό του φυσικού αερίου

Ο προγραμματισμένος αγωγός μήκους 2.600 χιλιομέτρων θα μεταφέρει ετησίως 50 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου από τα κοιτάσματα Γιαμάλ της Ρωσίας προς την Κίνα μέσω της Μογγολίας

Στο Πεκίνο έφτασε την Τετάρτη ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν προκειμένου να συναντήσει τον Κινέζο ηγέτη Σι Τζινπίνγκ, με το μακροχρόνια καθυστερημένο έργο του αγωγού φυσικού αερίου «Power of Siberia 2» να βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη, καθώς ο πόλεμος στο Ιράν διαταράσσει τον ενεργειακό εφοδιασμό.

Ο σύμβουλος εξωτερικής πολιτικής του Κρεμλίνου Γιούρι Ουσάκοφ δήλωσε την Τρίτη ότι το έργο «θα συζητηθεί λεπτομερώς μεταξύ των ηγετών».

Ο προγραμματισμένος αγωγός μήκους 2.600 χιλιομέτρων θα μεταφέρει 50 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως από τα κοιτάσματα Yamal της Ρωσίας προς την Κίνα μέσω της Μογγολίας. Η Μόσχα και το Πεκίνο υπέγραψαν ένα νομικά δεσμευτικό μνημόνιο για την προώθηση της κατασκευής τον Σεπτέμβριο του 2025, αλλά η τιμολόγηση, οι όροι χρηματοδότησης και το χρονοδιάγραμμα παράδοσης παραμένουν ανεπίλυτα προβλήματα.

Σύμφωνα με πληροφορίες, η Κίνα επιθυμούσε οι όροι τιμολόγησης για τον νέο αγωγό να αντιστοιχούν στην εγχώρια τιμή της Ρωσίας, που κυμαίνεται στα 120-130 δολάρια ανά 1.000 κυβικά μέτρα, ενώ η Μόσχα επιδιώκει όρους πιο κοντά σε αυτούς του «Power of Siberia 1», οι οποίοι, σύμφωνα με εκτιμήσεις αναλυτών, θα υπερδιπλασιάσουν το εν λόγω ποσό.

Η Κίνα αποτελεί σημαντικό αγοραστή ενέργειας από τη Μόσχα, με τις εισαγωγές ρωσικού πετρελαίου να σημειώνουν άνοδο 35% σε ετήσια βάση κατά το πρώτο τρίμηνο, σύμφωνα με επίσημα τελωνειακά στοιχεία.

Ο προτεινόμενος πρόσθετος αγωγός θα συμπληρώσει το υφιστάμενο σύστημα «Power of Siberia 1», το οποίο μεταφέρει περίπου 38 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου στην Κίνα ετησίως, ενώ οι δύο χώρες συμφώνησαν να αυξήσουν περαιτέρω την ετήσια χωρητικότητά του.

 

Ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν που ξέσπασε στα τέλη Φεβρουαρίου οδήγησε ουσιαστικά στο κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, διακόπτοντας το ήμισυ των εισαγωγών πετρελαίου της Κίνας και σχεδόν το ένα τρίτο του εφοδιασμού της σε LNG.

Νέα κίνητρα για την Κίνα και τον αγωγό

Ενώ αυτός ο ενεργειακός κλονισμός δημιουργεί νέα κίνητρα για το Πεκίνο να εξετάσει το ενδεχόμενο κατασκευής ενός επιπλέον χερσαίου αγωγού που θα παρακάμπτει εντελώς τα θαλάσσια στενά, οι αναλυτές παραμένουν επιφυλακτικοί ως προς το αν αυτό θα αλλάξει τους διαπραγματευτικούς υπολογισμούς του Πεκίνου.

Η Κίνα διαθέτει περίπου 1,23 δισεκατομμύρια βαρέλια αποθεμάτων αργού πετρελαίου στην ξηρά — επαρκή για περίπου 92 ημέρες αναγκών διύλισης, σύμφωνα με τον ανώτερο αναλυτή πετρελαίου της Kpler, Muyu Xu. Η εγχώρια παραγωγή φυσικού αερίου αυξήθηκε επίσης κατά 2,7% τους πρώτους τέσσερις μήνες του έτους, με αγωγούς της Κεντρικής Ασίας, εκτός από το ρωσικό σύστημα, να παρέχουν πρόσθετη προσφορά.

Οι εξαγωγές φυσικού αερίου της Ρωσίας προς την Ευρώπη έχουν καταρρεύσει από την εισβολή της στην Ουκρανία το 2022, με τον κρατικό ενεργειακό γίγαντα «Γκαζπρόμ» να καταγράφει, σύμφωνα με πληροφορίες, πτώση των αποστολών κατά 44% πέρυσι, στο χαμηλότερο επίπεδο των τελευταίων δεκαετιών.

Το έργο «Power of Siberia 2», δεδομένης της κλίμακας του, θα μπορούσε να αφήσει τη Μόσχα επικίνδυνα εκτεθειμένη σε έναν μόνο πελάτη, ενώ το Πεκίνο θα αντάλλασσε την ευπάθεια του στρατηγικού στενού του Ορμούζ με την εξάρτηση από ενέργεια που ελέγχεται από τη Ρωσία, δήλωσε ο Μάικλ Φέλερ, επικεφαλής στρατηγικός αναλυτής της Geopolitical Strategy.

«Μια συμφωνία θα σήμαινε όχι μόνο εμπιστοσύνη, αλλά και την απόφαση ότι η αμοιβαία εξάρτηση είναι ασφαλέστερη από την εναλλακτική λύση», πρόσθεσε ο Feller.

«Για τον υπόλοιπο κόσμο, θα έκανε τις σινο-ρωσικές σχέσεις πιο δύσκολο να διαλυθούν».

Νέα Δημοκρατία - Μεγαλώνει το ρήγμα με τους πρώην

Το μέτωπο με Καραμανλή και Σαμαρά παραμένει ανοικτό, όπως και οι εσωκομματικές εντάσεις και η προβληματική εικόνα σε Μακεδονία, Θεσσαλία και Πελοπόννησο

Ανοιχτά ρήγματα δοκιμάζουν τη «στατικότητα» κυβέρνησης και κόμματος, όσο κι αν στο Μαξίμου επικαλούνται την ενότητα και υποβαθμίζουν, ως «παραπολιτικού τύπου» συζητήσεις, τις άβολες για τους ίδιους στιγμές στο Metropolitan Expo. Την ώρα που ο Κυριάκος Μητσοτάκης ζητάει από τους υπουργούς να κοιτούν τη δουλειά τους και από τα κομματικά στελέχη να κάνουν τη δική τους, η μετασυνεδριακή περίοδος συνεχίζεται με αναταράξεις – χωρίς να έχουν σιγήσει οι φωνές απογοήτευσης και χωρίς βελτίωση σε μια σειρά από δύσκολα πεδία. Αυτά είναι και εσωκομματικά, και γεωγραφικά, και, όπως έδειξαν τα γαλάζια πηγαδάκια στο περιθώριο του συνεδρίου, οι δύο πρώην πρωθυπουργοί Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς αποτελούν για το εσωκομματικό ακροατήριο ένα ξεχωριστό πεδίο προβληματισμού.

Το αδιέξοδο στις σχέσεις Μητσοτάκη – Σαμαρά και οι αγεφύρωτες αποστάσεις Μητσοτάκη – Καραμανλή επιβεβαιώνονται εκ νέου, ύστερα από τις γαλάζιες παραινέσεις περί επαναπροσέγγισης των πρώην, οι οποίες προσέκρουσαν στο μητσοτακικό «οι παρόντες και οι συμμετέχοντες στους αγώνες» γράφουν την ιστορία. Απέναντι στην κυβερνητική θέση ότι η απόσυρση των συστημάτων Patriot από Κάρπαθο και Διδυμότειχο αποφασίστηκε για επιχειρησιακούς λόγους («δεν έχει σχέση με τις εξελίξεις στην Τουρκία»), ο Μεσσήνιος έκανε λόγο για «μείζονα ερωτήματα», ουσιαστικά χρεώνοντας αδράνεια στην κυβέρνηση «όταν η Τουρκία εκτελεί σχεδιασμούς με βάθος δεκαετιών» και προτρέποντας «ας ξυπνήσουμε επιτέλους».

Με ατζέντα εξωτερικής πολιτικής και στο φόντο της δημόσιας θέσης του Μαξίμου ότι δεν σκοπεύει να πάρει αποστάσεις από κορυφαίες πολιτικές επιλογές, αναμένεται η επόμενη εμφάνιση του Καραμανλή. Ο Μακεδόνας, την παραμονή του συνεδρίου είχε υπεραμυνθεί της «πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής» επί των ημερών του, και για τις 26 Μαΐου (στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών) ετοιμάζει την πρώτη μετά το συνέδριο δημόσια παρέμβαση. Οι γαλάζιοι προεξοφλούν τις διαχωριστικές γραμμές του, κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Κωνσταντίνου Αρβανιτόπουλου και του Κωνσταντίνου Φίλη («Η Νέα Παγκόσμια Τάξη – Το Δίκαιο της Ισχύος», εκδόσεις Παπαδόπουλος).

Ταυτόχρονα δεν φαίνεται να λειαίνονται εύκολα οι υπόλοιπες εσωκομματικές αντιθέσεις, ούτε να σβήνουν οι εστίες δυσαρέσκειας τόσο στην Κοινοβουλευτική Ομάδα όσο και σε επίπεδο απογοητευμένων στελεχών και ψηφοφόρων. Ο Μητσοτάκης προτίθεται να συνεχίσει τα τετ α τετ με βουλευτές (το επόμενο ραντεβού με τη γαλάζια ΚΟ το έχει προσδιορίσει για τον Ιούλιο) με εύθραυστες ισορροπίες στις σχέσεις κυβέρνησης – κόμματος, ενώ σε αμιγώς κομματικό επίπεδο παραμένει ανοιχτό το στοίχημα της συστράτευσης δυνάμεων, ύστερα από την αρχηγική οδηγία «βγείτε έξω, μην περιμένετε την προεκλογική περίοδο». Ενδεικτικές οι παραιτήσεις – με βαριές κουβέντες – κυρίως χαμηλών στελεχών.

Τελευταία αποχώρηση αυτή του οικονομολόγου Βασίλη Βαρούχα, άλλοτε αντιπροέδρου στη ΝΟΔΕ Ηρακλείου Κρήτης και άλλοτε αναπληρωτή γραμματέα Τοπικής Αυτοδιοίκησης κεντρικά. Ηταν υποψήφιος για την Πολιτική Επιτροπή αλλά με 58 ψήφους δεν εξελέγη: κατηγόρησε πρόσωπα του πρωθυπουργικού περιβάλλοντος για «απαξίωση», χαρακτήρισε «άψυχο» το συνέδριο, έκρινε ότι η ομιλία του Νίκου Δένδια συνδεόταν με τις παραδοσιακές αξίες της ΝΔ.

Από την πλευρά του ο Μητσοτάκης εμφανώς επιστρέφει στο μότο της «συνέπειας» και παλεύει για ενίσχυση του προφίλ «αξιοπιστίας» της κυβέρνησης, ανοίγοντας ο ίδιος βήμα εντός και εκτός Αττικής. Το ίδιο έχει ζητήσει από υπουργούς και υφυπουργούς: προβολή και επεξήγηση πεπραγμένων, παραδόσεις έργων. Την πρωθυπουργική κινητικότητα καθορίζουν (και) τα επιμόνως προβληματικά για τη ΝΔ σημεία της επικράτειας.

Ανάμεσά τους, η Θεσσαλία (όπου θα βρεθεί ο Μητσοτάκης με αφορμή τον αυτοκινητόδρομο Ε65), η Μακεδονία (με δεδομένες τις εκ δεξιών πιέσεις και ενόψει της ανακοίνωσης του κόμματος της Μαρίας Καρυστιανού) και η Πελοπόννησος. Εκεί θα βρεθεί ο Μητσοτάκης αύριο, Πέμπτη και δεν θα περιοριστεί στην καστροπολιτεία του Μυστρά Λακωνίας (για την τελετή του υπουργείου Πολιτισμού), αφού ζήτησε από τους επιτελείς του να οργανώσουν ευρύτερη περιοδεία με διαφορετικούς σταθμούς – π.χ., το εργοτάξιο του νέου νοσοκομείου Σπάρτης.
  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Ο λαός θα είναι ο καλύτερος κριτής για το ποια ή ποιος θα ηγηθεί της δημοκρατικής παράταξης και θα βγάλει τη χώρα από το σημερινό αδιέξοδο

Το να κρίνουν οι ίδιοι οι ψηφοφόροι το μέλλον του δημοκρατικού και προοδευτικού χώρου, ίσως είναι ο καλύτερος δρόμος

Βγαίνουν διάφοροι από το φιλοκυβερντικό μηντικό οικοσύστημα και παρουσιάζουν την κατάσταση στον δημοκρατικό χώρο και ευρύτερα την αντιπολίτευση ως ένα πρωτάθλημα, με όλες τις ειρωνείες που μπορεί κανείς να φανταστεί, για το ποιος τελικά θα είναι ο αντίπαλος του Κυριάκου Μητσοτάκη, ή ως μια μονομαχία για τη δεύτερη θέση. Και βέβαια δεν παραλείπουν να υπογραμμίζουν ότι ακριβώς αυτό εξηγεί γιατί δεν υπάρχει περίπτωση αυτή η αντιπολίτευση να μπορέσει να κυβερνήσει πραγματικά αποτελεσματικά.

Φαινομενικά αυτή θα μπορούσε να είναι μια περιγραφή της πραγματικότητας. Όλα δείχνουν ότι στις πρώτες εκλογές η ΝΔ θα είναι πρώτη μεν, αλλά στην πραγματικότητα χωρίς την προοπτική να νικήσει. Το άθροισμα των σχηματισμών της δημοκρατικής αντιπολίτευσης θα δείχνει τον πραγματικό νικητή. Και όποια ή όποιος έχει το υψηλότερο ποσοστό εκ των πραγμάτων θα είναι το αντίπαλο δέος στις επόμενες εκλογές και θα πάρει το προβάδισμα.

Εάν υπάρξουν επίσημες συμφωνίες συνεργασιών, θα εμφανιστεί ένας συνασπισμός δυνάμεων της αντιπολίτευσης όπου την ηγεσία προφανώς θα έχει όποιος θα έχει πάρει το προβάδισμα στον «πρώτο γύρο».

Εάν δεν υπάρξουν συνεργασίες, τότε τα πράγματα θα τα κρίνουν οι κάλπες. Μόνο που θα είναι τόσο έντονη η πόλωση και ισχυρή η πίεση να ψηφιστεί ένας σχηματισμός που θα επιτρέψει να υπάρξει απαλλαγή από τη σημερινή διακυβέρνηση, που οι ψηφοφόροι πρωτίστως θα ψηφίσουν με βάση το ποιος είχε το προβάδισμα στις πρώτες εκλογές, καθώς θα έχει τις περισσότερες πιθανότητες να κερδίσει τις δεύτερες εκλογές.

Αυτή είναι η βάση για την υποτιθέμενη μονομαχία για τη δεύτερη θέση στις επερχόμενες εκλογές.

Η κυβέρνηση και τα μέσα που είναι φιλικά σε αυτή εύλογα προσπαθούν να την παρουσιάσουν ως κάτι που απλώς δείχνει πόσο απροετοίμαστη είναι στην πραγματικότητα η αντιπολίτευση για να αναμετρηθεί με τις προκλήσεις της διακυβέρνησης και άρα τον κίνδυνο η χώρα να περάσει επικίνδυνες περιπέτειες κ.λπ.

Αυτό είναι το κυβερνητικό ή φιλοκυβερνητικό αφήγημα. Ωστόσο, το ερώτημα είναι το εξής: γιατί είναι αυτονόητο ότι αυτό το ενδεχόμενο είναι κάτι που θα έπρεπε να στηλιτεύεται;

Σίγουρα, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα, εάν είχαν υπάρξει διεργασίες το προηγούμενο διάστημα που θα είχαν οδηγήσει σε ευρύτερη συνεννόηση των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων και ένα ευρύτερο μέτωπο πάνω σε μια κοινή και συμφωνημένη προγραμματική βάση και προφανώς μια συμφωνημένη και κοινή ηγεσία.

Από την άλλη, κάποιος θα μπορούσε εύλογα να υποστηρίξει ότι μια τέτοια συνεννόηση θα μπορούσε να έπαιρνε και τη μορφή παζαριών κορυφής και μιας συμφωνία «από τα πάνω» που μπορεί και να αποξένωνε τους δημοκρατικούς ψηφοφόρους που θα αντιμετώπιζαν με δυσπιστία μια διεργασία που θα συνέβαινε πίσω από τις πλάτες τους και με τρόπο που δεν θα τους καθιστούσε κοινωνούς και συμμέτοχους.

Άλλωστε, εάν προσπαθήσουμε να σκεφτούμε καλύτερα την ίδια την αντιφατικότητα μιας συγκυρίας που συνδυάζει τη βαθιά αποδοκιμασία της κυβέρνησης με τη δυσπιστία των ψηφοφόρων απέναντι στην επίσημη πολιτική, τότε θα καταλάβουμε ότι η επιβεβλημένη «από τα πάνω» ενότητα και οι συνεργασίες ήδη υπαρχόντων σχηματισμών (άρα και το άθροισμα της φθοράς που κουβαλάνε) μπορεί να μην τα κατάφερναν να εμπνεύσουν την κοινωνία.

Και αυτό μας φέρνει στην ουσία του ζητήματος: ο δημοκρατικός προοδευτικός χώρος σήμερα δεν χρειάζεται συγκολλήσεις αλλά μια βαθύτερη ανασύνθεση, νέο δυναμικό, νέες ιδέες, ένα πραγματικό Bing Bang. Αυτό εκ των πραγμάτων σημαίνει ότι υπάρχει μια πραγματική διαφορά ανάμεσα σε μια ενδεχόμενη συγκόλληση των υπαρχόντων σχηματισμών και μια ανασύνθεση του προοδευτικού χώρου με όρους που δεν θα απαξιώνουν ό,τι υπάρχει αλλά θα φέρνουν και νέες δυνάμεις στο προσκήνιο.

Και αυτό δεν είναι απλώς μια επιλογή ή ένα δίλημμα. Αυτή είναι η πραγματική συζήτηση για το μέλλον του δημοκρατικού χώρου, αλλά και το μέλλον της χώρας εάν θέλουμε να ξεφύγουμε από τη σημερινή συνθήκη μιας χώρας μειωμένων προσδοκιών και ενός κράτους περιορισμένης ευθύνης που απέχει πολύ από το να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες της κοινωνικής πλειοψηφίας.

Στη βάση όλων αυτών, μήπως τελικά ο καλύτερος τρόπος να γίνει αυτή η συζήτηση να είναι ανοιχτά και μέσα στην κοινωνία και ο τελικός κριτής να είναι οι ψηφοφόροι; Μήπως το να δούμε ποιος και ποια πολιτική πρόταση για τον δημοκρατικό και προοδευτικό χώρο έχει την πιο μεγάλη απήχηση δεν είναι ούτε πρωτάθλημα ούτε τρόπαιο, αλλά ο τρόπος ώστε η ίδια κοινωνία να δείξει ποιος θέλει να φέρει την αναγκαία πολιτική αλλαγή; Σε τελική ανάλυση, θα μπορούσε να είναι και ένα είδος προκριματικών εκλογών, έστω και εάν στη χώρα μας δεν έχουμε τέτοια παράδοση.

Βεβαίως, μια τέτοια αντίληψη εμπιστοσύνης τελικά στη συλλογική σοφία του ίδιου του λαού σημαίνει και μια διαφορετική κουλτούρα σε αυτή την προεκλογική εκστρατεία. Σημαίνει συναγωνισμό στη βάση προγραμματικών τοποθετήσεων, προτάσεων για το μέλλον της χώρας, αξιοπιστίας προσώπων και όχι διαγκωνισμό και «χτυπήματα κάτω από τη ζώνη». Σημαίνει διάλογο και διαύλους πραγματικής επικοινωνίας, ακριβώς γιατί η ολοκλήρωση της πολιτικής αλλαγής θα απαιτήσει ευρύτερη συνεννόηση και συνεργασία. Να το πούμε απλά: για να κυβερνηθεί η χώρα με διαφορετικό τρόπο κανείς δεν περισσεύει…

Πηγή: in

Λαβρόφ - Η τρέχουσα επιθετικότητα της Δύσης πηγάζει από τη μείωση της επιρροής της και τον φόβο του ανταγωνισμού

Ο Σεργκέι Λαβρόφ σημείωσε επίσης ότι «το χρηματοπιστωτικό και οικονομικό σύστημα υπό την ηγεσία της Δύσης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν μπορεί πλέον να λειτουργεί με τρόπο που να εγγυάται συνεχή οφέλη για τις δυτικές χώρες».

ΜΟΣΧΑ, 21 Μαΐου. /TASS/. Η επιθετική πολιτική της Δύσης καθοδηγείται από την απώλεια επιρροής της στην παγκόσμια σκηνή και τον φόβο του θεμιτού ανταγωνισμού, δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ σε συνέντευξή του στο Shanghai Media Group (SMG).

«Το χρηματοπιστωτικό και οικονομικό σύστημα υπό την ηγεσία της Δύσης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν μπορεί πλέον να λειτουργεί με τρόπο που να εγγυάται συνεχή οφέλη για τις δυτικές χώρες», επεσήμανε ο Λαβρόφ. «Άλλα κράτη έχουν αρχίσει να ξεπερνούν τη Δύση εντός του ίδιου του συστήματος και σύμφωνα με τους ίδιους τους κανόνες που είχαν αρχικά θεσπίσει οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι δυτικοί σύμμαχοί τους. Αυτό που βλέπουμε σήμερα με τη μορφή κυρώσεων, κατάσχεσης κυρίαρχων κρατών, ακόμη και προσπαθειών παρέμβασης, είναι, πάνω απ 'όλα, μια εκδήλωση αθέμιτου και ανέντιμου ανταγωνισμού», πρόσθεσε.

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών δήλωσε επίσης ότι «η Δύση βασίζεται ολοένα και περισσότερο σε τέτοιες μεθόδους σε πολλούς τομείς - οικονομία, τεχνολογία, εμπόριο και αθλητισμό, όπου αθλητές από ορισμένες χώρες αποκλείονται ξαφνικά από διεθνείς αγώνες». «Πρόκειται για ένα πολύ σοβαρό ζήτημα. Ο φόβος του ανταγωνισμού, ο οποίος αντανακλά την επίγνωση της Δύσης για τη φθίνουσα επιρροή της στις παγκόσμιες υποθέσεις, είναι σαφώς εμφανής σε αυτές τις ενέργειες», πρόσθεσε.

Ο πολυπολικός κόσμος ως σύγχρονη πραγματικότητα

«Καθώς νέα κέντρα οικονομικής ανάπτυξης - ιδιαίτερα η Κίνα, η Ινδία, η Βραζιλία και πολλά αφρικανικά έθνη - άρχισαν να αναπτύσσονται με επιταχυνόμενο ρυθμό, η Δύση έχασε σταδιακά την ικανότητά της να διατηρεί αποικιακές και νεοαποικιακές μεθόδους [κυριαρχίας]. Οι χώρες του Νότου και της Ανατολής απαιτούσαν όλο και περισσότερο τον τερματισμό ενός οικονομικού συστήματος όπου οι πρώτες ύλες και οι φυσικοί πόροι κατασχέθηκαν από αυτές, ενώ η προστιθέμενη αξία παρήχθη και συνεχίζει να παράγεται στις δυτικές οικονομίες. Ως αποτέλεσμα, η παγκόσμια τάξη άρχισε να αλλάζει αντικειμενικά», σημείωσε ο Λαβρόφ. «Αυτός ο μετασχηματισμός δεν συνέβη επειδή κάποιος κήρυξε αυθαίρετα τον κόσμο πολυπολικό. Προέκυψε από αντικειμενικές πραγματικότητες», εξήγησε.

Η ανακατανομή δυνάμεων στην παγκόσμια οικονομία θα συνεχιστεί, δήλωσε ο Λαβρόφ. «Πιστεύουμε ότι αυτή η νέα ισορροπία δυνάμεων πρέπει επίσης να αντικατοπτρίζεται στους διεθνείς θεσμούς που δημιουργήθηκαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε αυτούς περιλαμβάνεται το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, το οποίο θα πρέπει να μεταρρυθμιστεί μέσω της επέκτασης της εκπροσώπησης χωρών από την Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Ισχύει επίσης για τους θεσμούς του Μπρέτον Γουντς, όπου ο αριθμός των ψήφων που κατέχουν οι χώρες BRICS δεν αντικατοπτρίζει το πραγματικό τους βάρος στην παγκόσμια οικονομία. Ωστόσο, τα δυτικά έθνη κάνουν τα πάντα για να εμποδίσουν την αποκατάσταση της δικαιοσύνης εδώ», δήλωσε ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών.

Οι χώρες BRICS, ο Οργανισμός Συνεργασίας της Σαγκάης (SCO), η Ευρασιατική Οικονομική Ένωση (EAEU), ο Σύνδεσμος Χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας (ASEAN), η Αφρικανική Ένωση και η Κοινότητα Κρατών της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής (CELAC) αποτελούν πολυμερείς κόμβους για τη διαμόρφωση της νέας παγκόσμιας οικονομίας, οι οποίες αναπτύσσουν τις δικές τους δυνατότητες και απομακρύνονται ολοένα και περισσότερο από την εξάρτηση από το δολάριο ως το παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, διευκρίνισε ο Λαβρόφ. «Η Ρωσία και η Κίνα, για παράδειγμα, έχουν ήδη μετατρέψει πλήρως το εμπόριό τους σε ρούβλια και γιουάν. Παρόμοιες τάσεις μπορούν επίσης να παρατηρηθούν στη Λατινική Αμερική, στις σχέσεις μας με άλλα κράτη της Ευρασίας και μεταξύ των χωρών του ASEAN και του SCO», επεσήμανε.

Ρωσία και Κίνα ως πυλώνες σταθερότητας

«Η Ρωσία και η Κίνα, ως δύο μεγάλες δυνάμεις, διαδραματίζουν σταθεροποιητικό ρόλο στη διεθνή σκηνή», πιστεύει ο Λαβρόφ. Κατά την άποψή του, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και τα δύο έθνη «ήδη αναδείχθηκαν ως πυλώνες μιας νέας παγκόσμιας τάξης που βασίζεται στις αρχές του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών».

«Αυτές οι αρχές παραμένουν ορθές και επίκαιρες σήμερα, παρά το γεγονός ότι οι δυτικές χώρες έχουν συστηματικά αποτύχει να τις εφαρμόσουν πλήρως ή να σεβαστούν τις αρχές της κυρίαρχης ισότητας και της μη παρέμβασης στις εσωτερικές υποθέσεις των κρατών. Παρ' όλα αυτά, αυτά τα υψηλά ιδανικά κατοχυρώνονται στον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και αντιτιθέμεθα σθεναρά σε οποιεσδήποτε προσπάθειες αναθεώρησης ή επανερμηνείας του προκειμένου να δικαιολογηθούν οι «αναγκαίες» περιπέτειες των δυτικών ομολόγων μας», κατέληξε ο Λαβρόφ.

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0