Η απόρριψη της κλήσης Ντίλιαν - Δημητριάδη στην Επιτροπή Θεσμών αναζωπυρώνει τα ερωτήματα περί συγκάλυψης των υποκλοπών

Δυσκολεύεται κάνεις να θυμηθεί κάποια υπόθεση της Μεταπολίτευσης της οποίας η διαχείριση να αποτελεί, παράλληλα, συγκάλυψη, δημοκρατική εκτροπή, παραβίασης στοιχειωδών λειτουργιών του κράτους δικαίου αλλά και αυτοενοχοποίησης.

Εδώ και περίπου ένα μήνα, μετά την κατάθεση των αιτημάτων της αντιπολίτευσης για την κλήση σε ακρόαση των Ταλ Ντίλιαν και Γρηγόρη Δημητριάδη από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, όλα τα ρεπορτάζ συμφωνούσαν ότι το Μέγαρο Μαξίμου θα εργαλειοποιήσει, για πολλοστή φορά, την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, προκειμένου να αποτρέψει την παρουσία του Ντίλιαν και να απαλλάξει τον Δημητριάδη από την ενόχληση του κοινοβουλευτικού ελέγχου.

Ήταν γνωστό δε ότι το Μέγαρο Μαξίμου θα επιστρατεύσει τον Μάκη Βορίδη, ο οποίος θα επιχειρηματολογήσει ότι οι κ.κ. Ντίλιαν και Δημητριάδης είναι ιδιώτες.

Ο δε κ. Δημητριάδης επειδή μετα την παραίτηση που υπέβαλε το καλοκαίρι το 2022, ιδιωτεύει. Είναι ένας ιδιώτης νομικός με ευμεγέθη αστυνομική φρουρά και συνεχή κομματική δράση στο κυβερνών κόμμα. Ένας «απλός ιδιώτης» με ανοιχτές επαφές με τον επιχειρηματικό κόσμο, που θεωρεί, όμως, πως βάλλεται από τη διαπλοκή, όπως υποστηρίζει κι ο μικρός αυθόρμητος (;) στρατός των (συνήθως ψευδώνυμων) υποστηρικτών του. Ένας «απλός πολίτης» που δίνει συνεντεύξεις στις οποίες εξηγεί πως έχει αναλάβει την «πολιτική ευθύνη» των παρακολουθήσεων. Παραμένει, βέβαια, απορίας άξιον το πώς αναλαμβάνει πολιτική ευθύνη ένας απλός ιδιώτης.

Το πρόβλημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το Μέγαρο Μαξίμου ήταν, λοιπόν, το προφανές.

Αν στην κυβέρνηση δεν είχαν κάτι να φοβηθούν, δεν είχαν κανένα λόγο να μπλοκάρουν την κλήση του και την εξέταση του από βουλευτές. Εξάλλου θα δεχόταν ερωτήσεις, όχι μόνο από την αντιπολίτευση, αλλά και από τη ΝΔ.

Αυτό είναι και το μόνο πράγμα που έχει αλλάξει από το 2022 ως σήμερα, άλλωστε. Όπως απέδειξε η αντιπολίτευση και σχετικό δημοσίευμα των ΝΕΩΝ, η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής δεν είχε κανένα πρόβλημα το 2022 να καλέσει τον ιδιώτη Ταλ Ντίλιαν, και τους «ιδιώτες» πρώην αξιωματούχους Γρηγόρη Δημητριάδη, Γιάννη Ρουμπάτη και Θεόδωρο Δραβίλλα, με προσκλήσεις που υπέγραφε ο ίδιος πρόεδρος, ο Αθανάσιος Μπούρας. Η σημερινή αμηχανία του όταν του εμφάνισαν τις επιστολές εκείνες είναι, τουλάχιστον, κάπως τιμητική. Έχουμε φτάσει στο σημείο να αναγνωρίζουμε έστω και την ελάχιστη υπόνοια, το οποιοδήποτε ίχνος, ότι κάποιος νεοδημοκράτης αντιλαμβάνεται τη δύσκολη θέση στην οποία τον φέρνουν οι μεθοδεύσεις της κυβέρνησης του.

Οι μεθοδεύσεις που έρχονται να προστεθούν στη μακρά λίστα των πρωτοβουλιών κοινοβουλευτικής συγκάλυψης, τον αποκλεισμό κρίσιμων μαρτύρων, την ανεξήγητη ως σήμερα αποστολή των ερωτήσεων που έθεσε η ΝΔ σε μάρτυρα της εξεταστικής των υποκλοπών (βλ. κατάθεση Τρίμπαλη).

Στη μακρά λίστα της συσκότισης και των επιθέσεων με επίκεντρο την επίκληση ενός δήθεν «εθνικού απορρήτου» που έχει γίνει λάστιχο στα επιτελικά χέρια του Μαξίμου.

Στη μακρά λίστα των δηλώσεων στοχοποίησης των θυμάτων που προσέφυγαν για τις υποκλοπές, ανάμεσά τους και του πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά. Χωρίς ποτέ οι κυβερνητικοί να μας εξηγούν πειστικά γιατί δεν γίνεται σε βάθος έρευνα για την παρακολούθηση αξιωματούχων, αφού δεν είναι αυτοί οι εντολοδόχοι της.

Προστίθενται επίσης στη μακρά λίστα των παράξενων εισαγγελικών διατάξεων, των προανακριτικών πράξεων που δεν έγιναν, τις έρευνες συσκευών που δεν έγιναν, τις συσχετίσεις μεταξύ της ΕΥΠ και του Predator που δεν έγιναν και των πληροφοριών για νέες, έτοιμες, φωτογραφικές νομοθετικές ρυθμίσεις.

Στη μακρά λίστα παρεμβάσεων στις ανεξάρτητες Αρχές και στοχοποίησης των λειτουργών τους.

Στη λίστα των δικαστικών αποφάσεων του ΣτΕ που δικαιώνουν τα θύματα (Νίκο Ανδρουλάκη και Θανάση Κουκάκη) για την παράλληλη στοχοποίηση τους από την ΕΥΠ, αλλά μένουν ανεφάρμοστες με απόφαση του Κυριακου Μητσοτάκη και του επιτελικού Μαξίμου, σε μια απόδειξη του βαθέως σεβασμού με τον οποίο περιβάλλουν τη δικαιοσύνη.

Τον ίδιο σεβασμό που έχουν επιδείξει στη δημοκρατία, την έννομη τάξη, το Σύνταγμα και, φυσικά, στην ίδια τη νοημοσύνη μας.

Η Νέα Δημοκρατία καταλαβαίνει ότι χάνει τον έλεγχο της πολιτικής ατζέντας και αντιδρά ήδη από τώρα σπασμωδικά

Φαινομενικά η Νέα Δημοκρατία παραμένει σε μια κυρίαρχη θέση στο πολιτικό σκηνικό. Κυβερνά εδώ και επτά χρόνια, έχει αλλάξει βασικές πλευρές του θεσμικού πλαισίου της χώρας και έχει διαχειριστεί τα μεγάλα κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης. Υπερηφανεύεται ότι έχει εξασφαλίσει υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης από τις περισσότερες χώρες της Ευρωζώνης, ότι έχει δώσει μεγάλες αυξήσεις στον βασικό μισθό και ότι έχει δει τον μέσο μισθό να είναι σε υψηλά επίπεδα. Οι υπουργοί της περιφέρονται στα κανάλια και κάνουν θριαμβευτικούς απολογισμούς του κυβερνητικού έργου, απαριθμώντας ανακαινίσεις νοσοκομείων, δημόσια έργα και «μεταρρυθμίσεις». Είναι μια κυβέρνηση που υποστηρίζει ότι έχοντας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία μπορεί να ξεκινήσει μια διαδικασία Συνταγματικής Αναθεώρησης που θα διαμορφώσει το μέλλον της χώρας ως προς τη λειτουργία του κράτους και των θεσμών για τις επόμενες δεκαετίες.

Επιπλέον, η Νέα Δημοκρατία παραμένει πρώτη στις δημοσκοπήσεις, έχει την πιο συμπαγή και με λιγότερες απώλειες εκλογική βάση, αυξάνει τη συσπείρωσή της το τελευταίο διάστημα, και εάν μπορέσει να κερδίσει ένα σημαντικό μέρος των «αναποφάσιστων» έχει μπροστά της έναν ορίζοντα τρίτης αυτοδύναμης θητείας.

Όλα αυτά σημαίνουν ότι η Νέα Δημοκρατία διατηρεί, τουλάχιστον εκ πρώτης όψεως, τον έλεγχο της «πολιτικής ατζέντας». Ακόμη περισσότερο: θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει ότι το δικό της πολιτικό αφήγημα είναι κυρίαρχο. Άλλωστε, πολλές φορές και η ίδια η κυβέρνηση συμπεριφέρεται ως να είναι η μόνη πολιτική δύναμη που έχει ένα σαφές και ξεκάθαρο αφήγημα, το οποίο υποστηρίζει με την πολιτική της πράξη, την ώρα που οι αντίπαλες δυνάμεις της κυρίως κάνουν πολιτική στα δικά της πεπραγμένα.

Είναι σαφές ότι μια τόσο γρήγορη κατρακύλα σε ένα τέτοιο είδος πολιτικής αντιπαράθεσης – που υπερβαίνει κατά πολύ οποιαδήποτε εκδοχή «σκληρού ροκ» για να θυμηθούμε ένα παλαιότερο κλισέ – δεν αναλογεί σε κυβέρνηση που έχει τον έλεγχο του παιχνιδιού. Πολύ περισσότερο αναλογεί σε κυβέρνηση που βρίσκεται σε πανικό, αισθάνεται ότι η θέση της απειλείται και προσπαθεί να οικοδομήσει μια αμυντική γραμμή βαθαίνοντας τις διαχωριστικές γραμμές.

Γιατί πολύ απλά η κυβέρνηση δεν έχει τον έλεγχο του αφηγήματος. Πιο σωστά: το αφήγημά της αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να πείσει ένα τμήμα της κοινωνίας τόσο μεγάλο, ώστε να μπορεί να οικοδομήσει δυναμική εκλογικής νίκης. Και αυτό έχει να κάνει με το ίδιο το γεγονός ότι σημαντικές πλευρές του αφηγήματος αντιπροσωπεύουν όχι την πραγματικότητα, αλλά τους κυβερνητικούς ευσεβείς πόθους.

Η υπόσχεση μιας εύρυθμης λειτουργίας του κράτους έχει διαψευστεί από μια διαχείριση υποδομών του τύπου «πάμε και όπου βγει» που οδηγεί σε τραγωδίες όπως των Τεμπών, από μια πολιτική προστασία που περιορίζεται στο «112», και βεβαίως από έναν ορυμαγδό σκανδάλων που έχουν κάνει αυτή την κυβέρνηση να έχει ίσως τον μεγαλύτερο αριθμό στελεχών που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο έχουν βρεθεί στο στόχαστρο ποινικής διερεύνησης.

Η θεσμικότητα έχει υποκατασταθεί από τη συνεχή χειραγώγηση όλων των θεσμών, από τις Ανεξάρτητες Αρχές έως τη Δικαιοσύνη, που μπορούν να λειτουργήσουν ως αντίβαρο στην κυβερνητική αυθαιρεσία, την ώρα που η διαφθορά αρχίζει να μοιάζει όντως ενδημική. Η προσπάθεια της κυβέρνησης να αλλάξει το «θεσμικό DNA» της χώρας ολοένα και περισσότερο φαντάζει ως απέλπιδα – καθώς ξέρει ότι δεν έχει τώρα και δεν θα έχει στην επόμενη Βουλή την αναγκαία πλειοψηφία για να «συνταγματοποιήσει» την ίδια την παραμονή της στην εξουσία. Και βέβαια έχει να αντιμετωπίσει τη σιωπηλή εξέγερση της «παραδοσιακής δεξιάς» στο εσωτερικό της που ήδη φαίνεται να δίνει απήχηση στις παρεμβάσεις και δυναμική στις πρωτοβουλίες του Αντώνη Σαμαρά,

Όλα αυτά τα βλέπουν οι πολίτες και αυτό αποτυπώνεται και στις δημοσκοπήσεις, όπου φαίνεται ότι ακόμη και με την αναμενόμενη συσπείρωση που αναλογεί σε μια προεκλογική περίοδο, η Νέα Δημοκρατία δείχνει να μην έχει δυναμική αυτοδυναμίας σε καμία περίπτωση. Και αυτό εξηγεί τα σημάδια πανικού που ήδη δείχνουν.

Βεβαίως, το γεγονός ότι η Νέα Δημοκρατία δεν ελέγχει το πολιτικό αφήγημα, δεν σημαίνει ότι έχει αναδειχτεί, τουλάχιστον ακόμη, ένα αντίπαλο αφήγημα που να εμπνέει την κοινωνία και να διαμορφώνει πλειοψηφική συσπείρωση. Προφανώς είμαστε στην αρχή της προεκλογικής περιόδου, αλλά στην πολιτική όλα αυτά δεν είναι υπόθεση απλώς σταδιακής αύξησης δυνάμεων, αλλά κρίσιμων κόμβων. Η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα πέρασε την πρώτη δοκιμασία που ήταν να δείξει ότι είναι ο αποτελεσματικότερος πόλος αντιπολίτευσης. Όμως, έχει μπροστά της την πιο μεγάλη δοκιμασία που είναι να πείσει ότι έχει όντως ένα εναλλακτικό σχέδιο για τη χώρα, που να είναι ταυτόχρονα ριζοσπαστικό ως προς το μέγεθος των αλλαγών και ρεαλιστικό ως προς τον βηματισμό και την υλοποίησή του. Σε αυτή τη δοκιμασία θα κριθεί τελικά όχι απλώς το αποτέλεσμα των εκλογών αλλά και το μέλλον της χώρας.

Γιατί μπορεί η κυβέρνηση να έχει χάσει σε ένα βαθμό την ψυχραιμία της, αλλά ταυτόχρονα είναι σαφές ότι θα επενδύσει ιδιαίτερα σε μια προεκλογική εκστρατεία γεμάτη διλήμματα και θα προσπαθήσει να συσπειρώσει γύρω της κοινωνικές δυνάμεις και συμφέροντα που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα στη χώρα, με ορίζοντα τον ενδεχόμενο εκβιασμό «προθύμων» υποστηρικτών της δικής της στρατηγικής.

Και η απάντηση σε αυτό δεν είναι η αποδόμηση του κυβερνητικού «έργου», αλλά πρωτίστως η πρόταση διακυβέρνησης που θα παραπέμπει σε ένα νέο εφικτό όραμα για μια χώρα πιο δίκαιη, έτσι ώστε να διαμορφωθεί πλειοψηφική δυναμική για την αλλαγή. Και τότε ούτε η τοξικότητα, ούτε οι εκβιασμοί θα μπορούν να αποδώσουν.

Πηγή: in

Ο Γρηγόρης Δημητριάδης επιχειρεί να εμφανιστεί ξανά ως ο «ήρωας» της παράταξης λειτουργώντας εκ του ασφαλούς, αφού η Επιτροπή Θεσμών με πραξικοπηματικό τρόπο ακύρωσε την κλήση του, κι ενώ οι αντιφάσεις στις οποίες έχει υποπέσει με την κατάθεσή του στον Άρειο Πάγο είναι μεγάλες και δημιουργούν πολλά ερωτήματα.

Την ώρα που στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής το προεδρείο της ΝΔ έκανε από την πρώτη στιγμή γνωστές τις προθέσεις του να μπλοκάρει την κλήση των Ταλ Ντίλιαν και Γρηγόρη Δημητριάδη (κατόπιν σχετικών αιτημάτων των κομμάτων της αντιπολίτευσης), ο πρώην γραμματέας του πρωθυπουργικού γραφείου πραγματοποιούσε ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προκειμένου να κατηγορήσει εκ νέου τα κόμματα της αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ. ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά) ότι ταυτίζονται με τη διαπλοκή, και γι’ αυτό ζητούν την κλήτευσή του.

Εν ολίγοις ο Γρηγόρης Δημητριάδης επιχειρεί να εμφανιστεί ξανά ως ο «ήρωας» και το πρόσωπο της ημέρας, λειτουργώντας μάλλον εκ του ασφαλούς, καθώς ήταν γνωστό εδώ και μέρες ότι το Μαξίμου σε καμία περίπτωση δεν θα επέτρεπε να κληθεί στη Βουλή ο κ. Δημητριάδης, πόσο μάλλον ο Ταλ Ντίλιαν…

Ανάρτηση

Στην ίδια ανάρτηση υπενθύμιζε ότι έχει κληθεί να καταθέσει δύο φορές στην Επιτροπή (το 2022) και άλλη μια στην εισαγγελία του Άρειου Πάγου (στον κ. Ζήση) όταν ο τελευταίος πραγματοποιούσε την έρευνα για σκάνδαλο των υποκλοπών.

Κατάθεση

Ας δούμε λοιπόν τι είχε καταθέσει ο κ. Δημητριάδης στον Άρειο Πάγο. Αναφέρει μεταξύ άλλων, «από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ) αποστέλλονταν και παραλάμβανα αυθημερόν το σταθερό ενημερωτικό καθώς και ad hoc ενημερώσεις τα οποία στη συνέχεια παρέδιδα στον πρωθυπουργό, ουδέποτε, δε με ενημέρωσε ο διοικητής ή κάποιος άλλος για επισυνδέσεις κάποιου προσώπου. Ουδέποτε είχα ενημέρωση για την έκδοση εισαγγελικών διατάξεων νόμιμης επισύνδεσης, για ποια πρόσωπα αφορούσαν οι διατάξεις, χρονικό διάστημα αυτών, τους λόγους έκδοσης αυτών και γενικότερα για όλη τη διαδικασία που προηγείται…

…Επί θητείας μου κατηγορηματικά καταθέτω ότι η ΕΥΠ αλλά και οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία (ΔΑΕΒ-Αντιτρομοκρατική, ΔΙΔΑΠ κλπ.) ουδέποτε προμηθεύτηκε οποιοδήποτε παράνομο λογισμικό τύπου Predator, αλλά και ούτε έγινε χρήση του ως άνω λογισμικού και οποιουδήποτε άλλου από τις ως άνω Υπηρεσίες».

Επ’ αυτών ο Ταλ Ντίλιαν, ιδιοκτήτης της εταιρείας Intellexa έχει διαφορετική άποψη. Πεδίο δόξης λαμπρόν λοιπόν να καταθέσουν στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας εκ νέου και υπό το φως των εξελίξεων και αποκαλύψεων που έχουν εμπλουτίσει την υπόθεση από το 2022 και μετά.

Όμως, όπως ήδη αναφέραμε το προεδρείο της ΝΔ που κατά τα λοιπά κόπτεται να ρίξει φως στο σκάνδαλο, φρόντισε για το ακριβώς αντίθετο. Και επ’ αυτού ο κ. Δημητριάδης με την ανάρτησή του «πουλάει» και πάλι το αφήγημα του… διωκώμενου που τα έβαλε με τα συμφέροντα.

Αντίφαση

Ας πάμε όμως ξανά στην κατάθεσή στον Άρειο Πάγο. Παρατηρούμε μια πολύ συγκεκριμένη αντίφαση. Απ’ τη μια ο κ. Δημητριάδης εμφανίζεται πάνω κάτω να έχει διεκπεραιωτικό ρόλο (μετέφερε τις ενημερώσεις στον πρωθυπουργό χωρίς να έχει καμία γνώση), από την άλλη βέβαια εμφανίζεται σίγουρος πως η ΕΥΠ (αλλά και καμία άλλη υπηρεσία ασφάλειας) δεν αγόρασε και δεν χρησιμοποίησε το Predator. Η πρώτη περίπτωση δείχνει βαθιά άγνοια, η δεύτερη περίπτωση δείχνει βαθιά γνώση και εμπλοκή. Τί άραγε ισχύει απ’ τα δύο;

Aπόσπασμα της δισέλιδης κατάθεσης του κ. Δημητριάδη στον Άρειο Πάγο, όπου δηλώνει ότι είχε επί της ουσίας διεκπεραιωτικό ρόλο στη σχέση του με την ΕΥΠ. Πόθεν προκύπτει λοιπόν η… θυσία;

Πάμε λίγο στη συνέντευξη που έδωσε στην Real News. Εκεί όταν ρωτήθηκε για τις υποκλοπές, απάντησε: «Εγώ ανέλαβα την πολιτική ευθύνη για να προστατέψω την κυβέρνηση, τις μυστικές υπηρεσίες, την παράταξή μου, αλλά πάνω απ’ όλα την πατρίδα. Τίποτε παραπάνω». Και πιο κάτω, στην ίδια συνέντευξη έλεγε: «για να το πω ξεκάθαρα, κατά τη διάρκεια της θητείας μου χάλασα τα χατίρια της διαπλοκής που λειτουργεί ενάντια στα συμφέροντα της πατρίδας. Αυτό το επωμίζομαι και θα συνεχίσω να το κάνω. Να συγκρούομαι με τα συμφέροντα της διαπλοκής προς όφελος της πατρίδας».

Ο… ήρωας

Αφήνουμε κατά μέρος το δακρύβρεχτο του πράγματος και ας έλθουμε στην ουσία. Εδώ ο κ. Γρηγοριάδης εμφανίζεται ως ο «ήρωας» της παράταξης και της χώρας που θυσιάστηκε για χάρη της. Είναι όντως έτσι; Ας δούμε τι έλεγε το Μαξίμου τον Αύγουστο του 2022, όταν ο κ. Δημητριάδης και ο κ. Κοντολέων (τότε διοικητής της ΕΥΠ) είδαν την πόρτα της εξόδου.

Η αρχική ανακοίνωση έλεγε λιτά για την παραίτηση που έγινε αποδεκτή. Εν συνεχεία οι διαρροές από το Μαξίμου ανέφεραν πως η παραίτηση έγινε επειδή το κλίμα ήταν πολύ «τοξικό» για τον κ. Δημητριάδη και βρισκόταν στο στόχαστρο, μαζί του και ο πρωθυπουργός.

Όλο αυτό προερχόταν από τις αποκαλύψεις σχετικά με την παρακολούθηση του Νίκου Ανδρουλάκη (από ΕΥΠ και Predator). Λίγες μέρες αργότερα το  διάγγελμά του ο Κυριάκος Μητσοτάκης παραδεχόταν πως «υπήρξε αποτυχία στη λειτουργία της ΕΥΠ και πως ο κ. Δημητριάδης ανέλαβε την πολιτική ευθύνη», συμπληρώνοντας πως ο ανιψιός του δεν είχε καμία εμπλοκή με όλα αυτά.

Εδώ όμως υπάρχει ένα τεράστιο κενό στο αφήγημα του Μαξίμου και κατ΄ επέκταση σε εκείνο του «ήρωα» Δημητριάδη. Από τι ακριβώς προστάτεψε τη χώρα, το κόμμα, τις μυστικές υπηρεσίες; Το Μαξίμου δεν υποστηρίζει πως οι επισυνδέσεις της ΕΥΠ ήταν νόμιμες; Αυτό δεν λένε ακόμα και σήμερα; Άρα που υπήρξε παρανομία ώστε να αναγκαστεί να θυσιαστεί ο κ. Δημητριάδης;

Και για ποιον θυσιάστηκε εν τέλει; Για τον πολιτικό προϊστάμενο της ΕΥΠ, τον θείο του και πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη; Μα αυτό είναι επί της ουσίας παραδοχή αν όχι γνώσης των κακώς κειμένων της ΕΥΠ, αλλά πλήρους ανικανότητας διαχείρισης τόσο ευαίσθητων ζητημάτων.

Προστασία από ποιον;

Επίσης ο κ. Δημητριάδης δεν μιλάει πουθενά για «τοξικότητα». Στη Real News μίλησε για προστασία. Ποια προστασία μπορεί να εννοεί κάποιος που στον Άρειο Πάγο κατέθεσε ότι δεν είχε καμία γνώση των προσώπων και των διαδικασιών που παρακολουθούνται και ότι απλώς ήταν ο ενδιάμεσος να δίνει τις ενημερώσεις της ΕΥΠ στον πρωθυπουργό, είναι άξιο απορίας…

Αυτό επίσης στο οποίο δεν έχει απαντήσει έως σήμερα ο κατά τα λοιπά λαλίστατος «ήρωας» είναι για ποιους λόγους δεν έχει κινηθεί δικαστικά εις βάρος του κουμπάρου του, Γιάννη Λαβράνου, ενός εκ των 4 «ιδιωτών» του Predator, την ώρα που μοίραζε δεξιά και αριστερά αγωγές και εξώδικα προκειμένου να απεμπλακεί το όνομά του από το σκάνδαλο.

Η αρχιτεκτονική του Γκαουντί διαμορφώνει την τελευταία ραπτική του Σκιαπαρέλι

Η τελευταία συλλογή υψηλής ραπτικής του Daniel Roseberry για την Schiaparelli ξεκινά με την αρχιτεκτονική. Αφού επισκέφθηκε τα κτίρια του Antoni Gaudí στη Βαρκελώνη, ο καλλιτεχνικός διευθυντής βρέθηκε να αμφισβητεί τη δημιουργική φόρμουλα που είχε καθορίσει την προηγούμενη σεζόν του. Η συλλογή φθινόπωρο/χειμώνας 2026–27 που προέκυψε, με τίτλο The Call of the Void, μεταφράζει τις οργανικές μορφές του Gaudí, τις γλυπτικές κατασκευές και τους πειραματισμούς με υλικά σε ενδύματα υψηλής ραπτικής που αντικαθιστούν τα παραδοσιακά μετάξια και σατέν με σιλικόνη, λάτεξ και χειροποίητες επιφάνειες. Η Roseberry υιοθετεί την προσέγγιση του Gaudí στο υλικό, τη δομή και τη φύση, χρησιμοποιώντας την υψηλή ραπτική ως μέσο για την αρχιτεκτονική σκέψη.

Η επιρροή είναι πιο εμφανής στις γλυπτικές σιλουέτες και στις πλούσιες σε υφή επιφάνειες της συλλογής. Ένα απαλό ροζ φόρεμα από σιλικόνη σε σχήμα μπουστού συνδυάζεται με μια πυκνά κεντημένη φούστα που αποτελείται από χιλιάδες λουλούδια, λέπια ψαριού, κορδέλες και μαργαριτάρια, δημιουργώντας μια κατακερματισμένη επιφάνεια που θυμίζει τα σπασμένα κεραμικά ψηφιδωτά, ή τρενακάδι, που βρίσκονται σε όλα τα κτίρια του Γκαουντί. Τα κεντημένα σακάκια ανάγονται σε γλυπτά στοιχεία που πλαισιώνουν το σώμα, ενώ οι υπερβολικοί ώμοι και οι ρέουσες σιλικονούχες μορφές αντανακλούν την προτίμηση του αρχιτέκτονα για ρευστές, οργανικές γεωμετρίες έναντι της άκαμπτης συμμετρίας.

όλες οι εικόνες είναι ευγενική προσφορά της Schiaparelli, εκτός εάν αναφέρεται διαφορετικά

Η φύση γίνεται μια κοινή γλώσσα

Ο διάλογος της Roseberry με τον Γκαουντί εκτείνεται πέρα ​​από την αισθητική, στον πειραματισμό με τα υλικά. Στις σημειώσεις της συλλογής, ο σχεδιαστής περιγράφει την αντικατάσταση των παραδοσιακών υφασμάτων υψηλής ραπτικής με λάτεξ, σιλικόνη και φύλλα ψημένης μπογιάς που έχουν διαμορφωθεί σε ενδύματα. Η μετατόπιση αυτή αντικατοπτρίζει την προθυμία του Γκαουντί να αναδείξει τις αντισυμβατικές μεθόδους κατασκευής και τα ταπεινά υλικά σε εκφραστικές αρχιτεκτονικές μορφές. Εδώ, η σιλικόνη αποκτά τις οπτικές ιδιότητες της γυαλισμένης κεραμικής, ενώ το κέντημα γίνεται μια αρχιτεκτονική επιφάνεια.

Η φύση παρέχει επίσης ένα κοινό λεξιλόγιο. Ο Γκαουντί αντιμετώπισε τα φυσικά συστήματα ως δομικά μοντέλα και όχι ως διακοσμητικές αναφορές, και η Roseberry αντλεί ομοίως έμπνευση από τη θαλάσσια ζωή και τη βοτανική σε όλη τη συλλογή. Σκουλαρίκια σε σχήμα κοχυλιού επενδεδυμένα με πορσελάνη, κοσμήματα εμπνευσμένα από χταπόδι, αξεσουάρ σιλικόνης που μοιάζουν με θαλάσσιες ανεμώνες, λέπια ψαριού και κεντημένα λουλούδια ενισχύουν μια οργανική γλώσσα που διατρέχει με συνέπεια τόσο τα ενδύματα όσο και τα αξεσουάρ. Η παλέτα, που εκτείνεται σε ροζ αστακού, σαφράν, απαλή μέντα, βιολετί και βαθύ μαύρο, θυμίζει περαιτέρω παράκτια τοπία και θαλάσσια οικοσυστήματα.

Η συλλογή αμφισβητεί επίσης μια από τις υπογραφές της Schiaparelli. Το εμβληματικό σακάκι του οίκου επαναπροσδιορίζεται ως ένα γλυπτό αξεσουάρ σχεδιασμένο για να ολοκληρώσει ένα ντύσιμο. Αυτή η σκόπιμη μετατόπιση αντανακλά την ευρύτερη πρόθεση της Roseberry να αμφισβητήσει τους κληρονομημένους κώδικες του οίκου, ενώ παράλληλα απηχεί την πεποίθηση της Elsa Schiaparelli ότι οι οικείες φόρμες θα πρέπει να επανεφευρίσκονται συνεχώς.

ο Κάλεσμα του Κενού αντλεί έμπνευση από τις οργανικές μορφές, τις γλυπτικές κατασκευές και τον πειραματισμό με τα υλικά του Γκαουντί.

Τα κεντημένα σακάκια περιορίζονται σε γλυπτά στοιχεία που πλαισιώνουν το σώμα

Το Casa Batlló Contemporary σηματοδοτεί ένα βήμα στον τρόπο με τον οποίο το κτίριο αλληλεπιδρά με τη σημερινή κουλτούρα | εικόνα μέσω @sutton

πληροφορίες έργου:

συλλογή: The Call of the Void – Υψηλή Ραπτική Φθινόπωρο/Χειμώνας 2026–2027

οίκος μόδας: Schiaparelli  |  @schiaparelli

καλλιτεχνικός διευθυντής: Ντάνιελ Ρόουζμπερι

σεζόν: Υψηλή Ραπτική Φθινόπωρο/Χειμώνας 2026–2027