Μια διαφορετική ερμηνεία σήμερα δεν υπαγορεύεται από τη βαθιά νομική εμβρίθεια των εμπνευστών της, αλλά από την ανάγκη υποταγής στα κελεύσματα μιας αιμοβόρας εκτελεστικής εξουσίας
Μιλώντας ο «υπουργός Δικαιοσύνης» στην πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΪ με τους δημοσιογράφους Δ. Οικονόμου και Ακη Παυλόπουλο, που επί μέρες εκτόξευαν χολή και ψέματα για την απόλυση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου («να σαπίσουν στη φυλακή!» κ.ά.), επιχειρηματολόγησε υπέρ της αναίρεσης του βουλεύματος, ισχυριζόμενος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ «έκανε τα ισόβια 20 χρόνια, ενώ αυτός άλλαξε τον νόμο στα 25»!
Η διάταξη του Ποινικού Κώδικα που εισήγαγε για πρώτη φορά τα 25 χρόνια ως ελάχιστη πραγματική έκτιση ποινής για τους πολυϊσοβίτες ήταν διάταξη του Νέου Π.Κ. του ΣΥΡΙΖΑ, που μπήκε σε εφαρμογή λίγο πριν από τις εκλογές του 2019. Ωστόσο με ρητή διάταξη του Νέου Κώδικα, στο άρθρο 465, για τις πράξεις που τελέστηκαν πριν από τη θέση σε ισχύ του νέου θα εφαρμόζονταν οι διατάξεις του προϊσχύσαντος. Η αναδρομική εφαρμογή της επιβαρυντικής διάταξης, που υποστήριξε ο κ. Φλωρίδης, δεν είναι δυνατή.
Και αυτό θα ήταν αυτονόητο για κάθε δίκαιο και όχι χειραγωγούμενο δικαστικό σύστημα, καθώς μια αντίθετη άποψη θα αντέβαινε στις βασικές Αρχές του Ποινικού Δικαίου και την πάγια νομολογιακή ερμηνεία τους και παραβιάζει το Διεθνές Σύμφωνο για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα (άρθρο 15), την ΕΣΔΑ (άρθρο 7), τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ε.Ε. (άρθρο 45) και τη νομολογία του ΕΔΔΑ που θεωρεί παραβίαση του άρθρου 3 (βασανιστήριο) ισόβιες ποινές που δεν επιδέχονται αναθεώρηση.
Η εκδοχή της «αρρύθμιστης περίπτωσης» που υιοθετήθηκε για να στηρίξει την αναδρομική εφαρμογή και την αναίρεση του βουλεύματος είναι δικονομικό τέχνασμα που προσβάλλει αυτούς που το επινόησαν και ταΐζει τα παπαγαλάκια της γραμμής «να σαπίσουν στη φυλακή». Οπως διαχρονικά επισημαίνεται από τους μεγάλους ακαδημαϊκούς, η μακρόχρονη διατύπωση της διάταξης για την «ισόβια ποινή», όπως είχε μέχρι πριν από την τροποποίησή της, αποκαλύπτει ότι ο νομοθέτης συνειδητά επέλεξε την ίδια μεταχείριση στη μία και στις πολλές ποινές ισοβίων και «δεν αποτέλεσε μία ακούσια παράβλεψη, αλλά μια συνειδητή και ηθελημένη δικαιοπολιτική επιλογή», καθώς «η ποινή της ισόβιας κάθειρξης, είτε μία φορά επιβληθεί είτε πολλές, με έναν τρόπο και μία φορά εκτελείται». Ο άνθρωπος μία ζωή έχει, όχι 17.
Ετσι ο Ιωάννης Ε. Μανωλεδάκης σημειώνει ότι μια άλλη ερμηνεία μπορεί να είναι επιτρεπτή μόνο «στο μέτρο που περιορίζει τις δυσμενείς συνέπειες των ποινικών κανόνων. […] Η αναλογία μόνο in bonam partem είναι δυνατή». Αντίστοιχα, κατά τον Ν. Χωραφά, «αληθή κενά του ποινικού δικαίου προς θεμελίωσιν ή επαύξησιν του αξιοποίνου δεν υπάρχουν […]». Κατά τον ίδιο τρόπο και ο Ν. Ανδρουλάκης μιλά για «δικαστική αυθαιρεσία».
Αιφνίδια, το 2018, η άποψη ενός πρώην εισαγγελέα σ’ ένα υπαγορευμένο άρθρο σκοπιμότητας, που προβλήθηκε εκτεταμένα, εισήγαγε για πρώτη φορά (και μόνη) στη θεωρία την έννοια της «αρρύθμιστης περίπτωσης», υποστηρίζοντας στη βάση αυτής τον αποκλεισμό των πολυϊσοβιτών από κάθε δικαίωμα. Αιτία και στόχος ήταν τότε ο Δημήτρης Κουφοντίνας και το δικαίωμά του σε άδεια. Ο Αρειος Πάγος, τότε, κατέρριψε αυτήν την εκδοχή με το βούλευμα 1001/2019 δικαιώνοντας τον Δ. Κουφοντίνα.
Η διαφορετική ερμηνεία του νόμου που επιδιώχθηκε τότε με στόχο τον συγκεκριμένο κρατούμενο υιοθετήθηκε 3 χρόνια αργότερα από μόνα τα δικαστικά συμβούλια μιας μόνης περιοχής της χώρας, της Λαμίας, που αποφάσισαν αυθαίρετα το 2023 ότι η διάταξη των 25 χρόνων θα εφαρμόζεται αναδρομικά στους κρατουμένους της φυλακής του Δομοκού. Γιατί; Γιατί εκεί κρατείτο από το 2021 ο Δημήτρης Κουφοντίνας. Ολα τα δικαστικά συμβούλια σε όλη την υπόλοιπη χώρα συνέχισαν να εφαρμόζουν το άρθρο 465ΠΚ.
Με συνεχείς προτάσεις εισαγγελείς σε σωρεία άλλων περιπτώσεων έκριναν με τον ίδιο τρόπο. Αρεοπαγιτικές εισαγγελικές γνωμοδοτήσεις επισήμαιναν τη δεσμευτικότητά τους (ιδτ 5/2019 και 6/2020). Με εκτεταμένη αρθρογραφία άξιων εισαγγελέων και δικαστών (Παν. Μπρακουμάτσου, Μιχ. Μαργαρίτη, Νικολάου Μύτη κ.ά.) υποστηρίχτηκε η ίδια άποψη. Με σειρά από βουλεύματα αποφυλακίστηκαν καταδικασμένοι σε πολλές φορές ισόβια μετά 19 ή 20 χρόνια πραγματικής έκτισης. Με σωρεία βουλευμάτων των δικαστικών συμβουλίων του Πειραιά, που απέρριπταν για ιδεολογικούς και άλλους λόγους τις αιτήσεις των καταδικασμένων για την υπόθεση της 17Ν, γινόταν δεκτό ότι η τυπική προϋπόθεση της έκτισης είναι τα 19 έτη.
Μια διαφορετική ερμηνεία σήμερα δεν υπαγορεύεται από τη βαθιά νομική εμβρίθεια των εμπνευστών της, αλλά από την ανάγκη υποταγής στα κελεύσματα μιας αιμοβόρας εκτελεστικής εξουσίας που αγκαλιάζεται με τους γενοκτόνους ναζί που δολοφονούν χιλιάδες αμάχων στη Γάζα, τον Λίβανο και το Ιράν, που για να ικανοποιηθεί το εκδικητικό μένος απέναντι στους κρατούμενους της 17Ν δεν διστάζει να καταπατά το δίκαιο, να διαστρεβλώνει τους νόμους και να ταπεινώνει τους δικαστές, όταν δεν ταυτίζονται με τις χολερικές της επιθυμίες.
Μια τέλεια συνταγή για κλασικό τζατζίκι και δύο πιο… γκουρμέ: με καρότο και γαλομυζήθρα η μία, με παντζάρι και καρύδια η άλλη. Διαλέξτε!
Υλικά
Κλασικό τζατζίκι
1 μεγάλο αγγούρι
1-2 σκελίδες σκόρδο, τριμμένες ή πολτοποιημένες
400 γρ. στραγγιστό γιαούρτι
3 κουτ. σούπας φρέσκος δυόσμος ή άνηθος, ψιλοκομμένος
50 ml ελαιόλαδο
30-50 ml ξίδι από κόκκινο κρασί
αλατοπίπερο
Τζατζίκι με καρότο και γαλομυζήθρα (χωρίς σκόρδο)
300 γρ. στραγγιστό γιαούρτι
100 γρ. γαλομυζήθρα
1/2 φλιτζ. τσαγιού ανάμεικτα μυρωδικά της αρεσκείας μας (π.χ. δυόσμο, κόλιανδρο, βασιλικό και μάραθο), χοντροκομμένα
1 καρότο, τριμμένο στη λεπτή πλευρά του τρίφτη
50 ml ελαιόλαδο
20 ml χυμός λεμονιού
1 κουτ. γλυκού ξύσμα λεμονιού
αλατοπίπερο
μαυροκούκι και καυτερό μπούκωβο για πασπάλισμα
Τζατζίκι με παντζάρι και καρύδια
400 γρ. στραγγιστό γιαούρτι
1 φλιτζ. τσαγιού ωμό τριμμένο παντζάρι
1-2 σκελίδες σκόρδου, τριμμένες ή πολτοποιημένες
50 ml ελαιόλαδο
30-50 ml ξίδι από κόκκινο κρασί
3 κουτ. σούπας φρέσκος δυόσμος, ψιλοκομμένος
αλατοπίπερο
3 κουτ. σούπας καρύδια, καβουρδισμένα και χοντροσπασμένα για το σερβίρισμα
επι το έργον
Κλασικό τζατζίκι
Καθαρίζουμε το αγγούρι και το κόβουμε στη μέση, κατά πλάτος, και έπειτα κάθε μέρος ξανά στη μέση, κατά μήκος. Με ένα κουτάλι αφαιρούμε τα σπόρια και κόβουμε το αγγούρι σε μικρά κυβάκια (ή το τρίβουμε στη χοντρή πλευρά του τρίφτη, αλλά το αποτέλεσμα δεν θα είναι τόσο ωραίο). Παίρνουμε λίγο λίγο αγγούρι στη χούφτα μας και στύβουμε να φύγουν τα πολλά ζουμιά. Το βάζουμε σε ένα μπολ, προσθέτουμε το σκόρδο, το γιαούρτι, το μυρωδικό, το ελαιόλαδο, το ξίδι και αλατοπίπερο και ανακατεύουμε καλά. Σκεπάζουμε με μεμβράνη και φυλάσσουμε στο ψυγείο (διατηρείται μέχρι 2 μέρες). Αν όμως σκοπεύουμε να το αφήσουμε παραπάνω από 3 ώρες, κρατάμε το μυρωδικό και το σκόρδο για να τα προσθέσουμε λίγο πριν από το σερβίρισμα.
Τζατζίκι με καρότο και γαλομυζήθρα (χωρίς σκόρδο)
Σε ένα μπολ ανακατεύουμε το γιαούρτι με τη γαλομυζήθρα, τα μυρωδικά, το 1 καρότο, το ελαιόλαδο, τον χυμό και το ξύσμα λεμονιού, αλάτι και φρεσκοτριμμένο πιπέρι. Σκεπάζουμε και διατηρούμε στο ψυγείο. Σερβίρουμε το τζατζίκι πασπαλισμένο με λίγο μαυροκούκι και καυτερό μπούκοβο.
Τζατζίκι με παντζάρι και καρύδια
Σε ένα μπολ ανακατεύουμε το τριμμένο παντζάρι με το σκόρδο, αλατοπίπερο, το ελαιόλαδο και το ξίδι. Προσθέτουμε τον δυόσμο και το γιαούρτι και ανακατεύουμε καλά. Διατηρούμε στο ψυγείο. Λίγο πριν σερβίρουμε, προσθέτουμε τα καρύδια.
H Porsche Cayenne Electric έχει ανέβει στο βάθρο ως το πιο ισχυρό μοντέλο παραγωγής στην ιστορία της μάρκας με την κορυφαία έκδοση να αγγίζει τα 1.156 άλογα!
H νέα Porsche Cayenne Electric συστήνεται στο Ελληνικό κοινό με ανεβασμένες τις μετοχές του, όντας ότι πιο γρήγορο έχει υπάρξει στη γκάμα της φίρμας με πρωταγωνιστή το …ρεύμα και την κορυφαία τεχνολογική καινοτομία, που θα φέρει τον ανταγωνισμό σε δύσκολη θέση.
Το νέο μοντέλο στην πρώτη επίσημη δοκιμή από την Ελληνική αντιπροσωπεία μας άφησε με πολλές δόσεις αδρεναλίνης στο τέλος της ημέρας, πατώντας σε ένα νέο πεδίο που κυριαρχούν τα ηλεκτρικά SUV.
Τι νέο φέρνει το νέο μοντέλο; Η νέα εμφάνιση έχει «χτιστεί» με γνώμονα την αεροδυναμική του «επιτυχία» ποντάροντας στις επιδόσεις που είναι και το μενού του μοντέλου.
Σε διαστάσεις, η νέα Cayenne Electric είναι 55 χιλιοστά μακρύτερη από τη θερμική Cayenne. Σε διαστάσεις αγγίζει τα 5 μέτρα – για την ακρίβεια 4.985 χλστ., πλάτος 1.980 χλστ., και ύψος 1.674 χλστ – ενώ η αύξηση σχεδόν 13 εκατοστών σημαίνει ότι η ηλεκτρική Cayenne προσφέρει περισσότερο χώρο για τα πόδια των πίσω επιβατών.
Στον χώρο αποσκευών, η Porsche τονίζει ότι η χωρητικότητα είναι στα 553 λτ. που αυξάνεται στα 781 λτ. χάρη και φτάνει σε μέγιστη τιμή τα 1.588 λτ. Κάτω από το καπό, υπάρχει επίσης ένα frunk, χωρητικότητας 90 λίτρων.
Το νέο μοντέλο που ήδη ξεκίνησε την εμπορική του καριέρα στην Ελλάδα, οπου είχαμε την ευκαιρία να το οδηγήσουμε στο πλαίσιο του Porsche Cayenne Electric Roadshow που διοργανώθηκε στο ελληνικό κοινό σε μικτές διαδρομές, τόσο σε άσφαλτο όσο και σε χώμα.
Στην πράξη η Porsche Cayenne Electric έχει ανέβει στο βάθρο ως το πιο ισχυρό μοντέλο παραγωγής στην ιστορία της μάρκας. Και επειδή οι αριθμοί φέρνουν τα χαμόγελα, η βασική της έκδοση, η ηλεκτρική Cayenne είναι τετρακίνητη και αποδίδει 408 ίππους σε κανονική λειτουργία ( ενώ με το πρόγραμμα Launch Control η ισχύς της αυξάνεται στα 442 ίππους), επιταχύνοντας από στάση στα 100 χλμ./ώρα σε 4,8 δευτερόλεπτα φτάνοντας τελική ταχύτητα 230 χλμ./ώρα.
Στην κορυφή βρίσκεται η τετρακίνητη έκδοση, που αποδίδει 857 ίππους, αλλά πολύ εύκολα πατώντας το πρόγραμμα Push-to-Pass, προστίθενται εύκολα 176 ίπποι κάτι που εκτοξεύει την ισχύ στο τετραψήφιο νούμερο των 1.156 ίππων.
Με το Launch Control, η Cayenne Turbo επιταχύνει από στάση έως τα 100 χλμ./ώρα σε 2,5 δευτερόλεπτα, έως τα 200 χλμ./ώρα σε 7,4 δευτερόλεπτα και τα φτάνει σε τελική ταχύτητα τα 260 χλμ./ώρα.
Και επειδή αναφερόμαστε σε ένα ηλεκτρικό μοντέλο, η Cayenne Electric έχει στο πάτωμα της μια μπαταρία υψηλής τάσης χωρητικότητας 113 kWh, η οποία προσφέρει έως 642 χιλιόμετρα αυτονομία (WLTP) στη βασική έκδοση και έως 623 χλμ. στην Turbo.
Στον τομέα της τεχνολογία των ηλεκτροκινητήρων, που έχει έρθει από την τεχνογνωσία της Porsche από την Formula E ξεχωρίζει η ανάκτηση ενέργειας κατά το φρενάρισμα που φθάνει έως τα 600 kW, τιμή αντίστοιχη με αυτή που επιτυγχάνουν τα μονοθέσια της Formula E.
Δεν θα αναφερθούμε στον μακροσκελή πίνακα του εξοπλισμού σε θέματα συστημάτων υποβοήθησης και την αρτιότητα στην άνεση.
Ξεχωρίζει η στάνταρ αερανάρτηση με ηλεκτρονικά ελεγχόμενα αμορτισέρ αλλά και το ενεργό σύστημα Porsche Active Ride με ηλεκτροϋδραυλικές μονάδες που η δουλειά του έιναι να ελέγχει πλήρως τις κλίσεις του αμαξώματος κατά τον εγκάρσιο και διαμήκη άξονα.
Στην ελληνική αγορά το νέο μοντέλο κοστίζει για την έκδοση Cayenne Electric από 111.700 ευρώ, η Cayenne S Electric από 133.950 ευρώ και η Cayenne Turbo Electric από 174.980 ευρώ.
Στην «Città Partenopea» περπατάμε στο ιστορικό κέντρο, επισκεπτόμαστε κάστρα και μουσεία, θαυμάζουμε τις γειτονιές και τις πλατείες – και, φυσικά, τρώμε ναπολιτάνικη πίτσα.
Στη Νάπολη φτάσαμε οδικώς, αφού πρώτα πήραμε το πλοίο από Ηγουμενίτσα για Μπάρι, σε μια προσπάθεια να μειώσουμε τις ώρες παραμονής στο πλοίο –καθώς τη βγάζουμε «σπαρτιάτικα»– αλλά και το κόστος.
Η αλήθεια είναι πως αν σκοπεύετε να πάτε μόνο στη Νάπολη, καλύτερα να πετάξετε, καθώς το πάρκινγκ στην πόλη είναι πανάκριβο και ανεβάζει τα έξοδα – εκτός αν εν αγνοία σας νοικιάσετε δωμάτιο του οποίου ο ιδιοκτήτης έχει τις άκρες του και καταλήξετε να δώσετε το κλειδί του αυτοκινήτου σας στον «μικρομαφιόζο» της γειτονιάς για να το… προσέχει.
Ας ξεκαθαρίσουμε πως η Νάπολη δεν μας φάνηκε επ’ ουδενί πιο επικίνδυνη από άλλες ιταλικές πόλεις, και σε γενικές γραμμές για να «μπλέξει» κανείς, πρέπει να κινηθεί σε μέρη που ένας επισκέπτης, θεωρητικά, δεν πρόκειται να βρεθεί – τα αυτονόητα μέτρα αυτοπροστασίας είναι αρκετά· μαθημένα, εξάλλου, τα βουνά απ’ τα χιόνια.
Η Νάπολη έχει και ένα πρόσωπο διαφορετικό από αυτό που κυριαρχεί στις ιταλικές ταινίες, ένα πρόσωπο αριστοκρατικό, που δεν υστερεί καθόλου από τις πόλεις του ιταλικού Bορρά.
Η πρώτη μας επαφή με την πόλη, και μάλιστα με ένα από τα πιο αυθεντικά της κομμάτια, ήταν μια βόλτα στη Rione Sanità –που στην αρχαιότητα χρησιμοποιήθηκε ως νεκρόπολη, εξού και οι Κατακόμβες του San Gennaro (2ος αι. μ.Χ.)–, τη λαϊκή συνοικία με τα εντυπωσιακά μπαρόκ παλάτια και τις εκκλησίες του 17ου και του 18ου αιώνα, η οποία, παρότι γνώρισε για χρόνια την παρακμή, σήμερα μαγνητίζει όσους αγαπούν τη χαρακτηριστική ναπολιτάνικη ατμόσφαιρα.
Περπατώντας ανάμεσα σε ένα πολύβουο πλήθος και αποφεύγοντας τα σκούτερ που διέσχιζαν σαν τρελά τους στενούς δρόμους, μετατρέποντας τη βόλτα σε παιχνίδι επιβίωσης, φωτογραφίσαμε «αρχαία» ψαράδικα και μανάβικα αλλά και γκράφιτι με τη χαρακτηριστική θλιμμένη φάτσα του διάσημου Ιταλού ηθοποιού Totò (1898-1967).
Φωτ.: Gaetano Balestra Φωτ.: Gaetano Balestra Η πρώτη μας επαφή με την πόλη, και μάλιστα με ένα από τα πιο αυθεντικά της κομμάτια, ήταν μια βόλτα στη Rione Sanità, τη λαϊκή συνοικία με τα εντυπωσιακά μπαρόκ παλάτια και τις εκκλησίες του 17ου και του 18ου αιώνα.
Ο μεγάλος κωμικός γεννήθηκε στη Rione Sanità και, παρόλο που ήταν νόθος, αναγνωρίστηκε από το δικαστήριο της Νάπολης ως απόγονος της οικογένειας των Φωκάδων και νόμιμος διάδοχος και κληρονόμος του Μεγάλου Κωνσταντίνου – το σπίτι του, πάντως, μαρτυρά τη μεγάλη φτώχεια των παιδικών του χρόνων.
Κατηφορίζοντας, κατευθυνθήκαμε προς το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης, ένα από τα σπουδαιότερα αρχαιολογικά μουσεία στον κόσμο και από τα ωραιότερα που έχω δει στη ζωή μου.
Στο όχι και τόσο καλοσυντηρημένο, επιβλητικό κτίριο του 16ου αιώνα φιλοξενούνται ανεκτίμητα ευρήματα από την Πομπηία και το αρχαίο Ερκολάνο –ή Ηράκλειον, αν προτιμάτε–, με τα υπέροχα ψηφιδωτά να κλέβουν την παράσταση.
Εδώ βρίσκεται και η περίφημη Συλλογή Φαρνέζε, από τις σημαντικότερες συλλογές κλασικής γλυπτικής, που ανήκε στην οικογένεια Φαρνέζε, μια από τις ισχυρότερες δυναστείες της Αναγέννησης. Ο γιγαντιαίος Ηρακλής κλέβει την παράσταση.
Μην παραλείψετε να μπείτε στο «Μυστικό Δωμάτιο» με τα έργα ερωτικού περιεχομένου κυρίως από την Πομπηία και το Ερκολάνο, που άνοιξε μόνιμα για το κοινό μόλις το 2000, καθώς το περιεχόμενό του θεωρούνταν «ακατάλληλο» και είχαν πρόσβαση σε αυτό λίγοι «εκλεκτοί» – κάποια στιγμή τον 19ο αιώνα είχαν χτίσει κυριολεκτικά την πόρτα.
Το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Νάπολης
Στο Centro Storico di Napoli, που έχει χαρακτηριστεί ως Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, χτυπά η καρδιά της αρχαίας ελληνικής (Νεάπολις) και ρωμαϊκής Νάπολης – το ιπποδάμειο σύστημα, εξάλλου, εξακολουθεί να διακρίνεται.
Περπατήστε στο Quartieri Spagnoli, τη Via dei Tribunali και τη Spaccanapoli και δεν θα αργήσετε να διαπιστώσετε πως οι Ναπολιτάνοι έχουν βρει τον τρόπο να ζουν στην πόλη τους χωρίς να την έχουν παραδώσει άνευ όρων στον τουρισμό.
Η Spaccanapoli είναι ένας από τους πιο εμβληματικούς «άξονες» της Νάπολης, απαρτίζεται από συνεχόμενα δρομάκια και διασχίζει το ιστορικό της κέντρο, δίνοντας την αίσθηση ότι «κόβει» την πόλη στα δύο – αυτό εξάλλου σημαίνει και το όνομά της.
Όσα περιμένει να δει κανείς στη Νάπολη βρίσκονται εδώ: αεικίνητα πλήθη, κρεμασμένες μπουγάδες, μαγαζιά, εργαστήρια, πιτσαρίες και σημαντικές εκκλησίες, όπως ο ελαφρώς μυστήριος Gesù Nuovo (16ος αιώνας) και η αντικρινή Santa Chiara (14ος αιώνας), το γυναικείο μοναστήρι της οποίας διαθέτει μια καταπληκτική αυλή με λεμονιές, πολύχρωμες κεραμικές κολόνες και ασορτί παγκάκια.
Χαϊδέψτε στην Piazza Nilo τον Pulcinella για να σας φέρει τύχη και καθίστε να γλυκαθείτε στην Piazza San Domenico Maggiore, στο Scaturchio, το ζαχαροπλαστείο που από το 1905 φτιάχνει ασυναγώνιστα ναπολιτάνικα γλυκά: μπαμπάδες με ρούμι, frolle, sfogliatelle αλλά και ministeriali, τα δημοφιλή σοκολατάκια του με λικέρ μέντας.
Τα Quartieri Spagnoli δημιουργήθηκαν τον 16ο αιώνα, όταν η πόλη βρισκόταν υπό ισπανική κυριαρχία, για να στεγαστούν τα στρατεύματα. Πρόκειται για μια πρώην κακόφημη λαϊκή συνοικία με στενά δρομάκια, πολυώροφα γηραιά κτίρια και ποδοσφαιρόφιλους που φτάνουν εδώ για να αποτίσουν φόρο τιμής στον «θεό» της μπάλας και της Νάπολης, τον Μαραντόνα.
Ο Μαραντόνα έτσι κι αλλιώς βρίσκεται παντού στην πόλη –ακόμα και μεζούρες για σπαγγέτι υπάρχουν με τη μορφή του–, στα Quartieri Spagnoli, όμως, από το 1990 διατηρείται η φημισμένη τοιχογραφία που δημιούργησε ο νεαρός Μάριο Φιλάρντι, όταν η Νάπολη κατέκτησε το δεύτερό της πρωτάθλημα.
Φωτ.: Άκης Κατσούδας Φωτ.: Άκης Κατσούδας
Σήμερα μπροστά της είναι στημένος ένας «ναός»: σημαίες, κασκόλ, φανέλες, εικονοστάσια, αφίσες και δεκάδες «πιστοί» με υψωμένα κινητά. Παντού πουλάνε τα σχετικά σουβενίρ και ομολογώ ότι μια μπλούζα με το απαραίτητο «δεκάρι» και κάμποσους αναπτήρες τα προμηθευτήκαμε.
Αφού κάναμε το χρέος μας, καθίσαμε για πίτσα στο Santa Maradona, παραβιάζοντας τον κανόνα που λέει ότι δεν τρώμε στις πολύ τουριστικές περιοχές: στη Νάπολη, όπου και να φάτε πίτσα, είναι αφρατούλα, νοστιμότατη και πάμφθηνη, δεν χρειάζεται να στήνεστε στις ουρές με τις ώρες, οι άνθρωποι έχουν το know how – ειλικρινά.
Η Νάπολη έχει και ένα πρόσωπο διαφορετικό από αυτό που κυριαρχεί στις ιταλικές ταινίες, ένα πρόσωπο αριστοκρατικό, που δεν υστερεί καθόλου από τις πόλεις του ιταλικού Bορρά.
Ο κεντρικός εμπορικός δρόμος της πόλης είναι η αρχοντική και «ατελείωτη» Via Toledo (1536), έργο του αντιβασιλέα Δον Πέδρο του Τολέδο, στον οποίο προφανώς οφείλει το όνομά της.
Η λεωφόρος καταλήγει στην επιβλητική Piazza del Plebiscito, την πιο γνωστή πλατεία της Νάπολης, στην οποία κυριαρχεί η νεοκλασική –και εμπνευσμένη από το Πάνθεον της Ρώμης– εκκλησία San Francesco di Paola (1815), με τις χαρακτηριστικές ημικυκλικές κιονοστοιχίες.
Η εντυπωσιακή Galleria Umberto I (τέλη 19ου αιώνα), χαρακτηριστικό δείγμα αρχιτεκτονικής από σίδηρο και γυαλί, που καλύπτεται από έναν θεαματικό γυάλινο θόλο, παραπέμπει στην αντίστοιχη εμπορική στοά του Μιλάνου.
Αντικριστά στην εκκλησία βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά κτίρια της πόλης, το Palazzo Reale, που χτίστηκε στις αρχές του 17ου αιώνα για τους Ισπανούς αντιβασιλείς και αργότερα χρησιμοποιήθηκε από τους Βουρβόνους.
Αν δεν σας αρκεί η μνημειώδης πρόσοψη που έχει μήκος μόλις 169 μέτρα, να ξέρετε ότι το παλάτι λειτουργεί ως μουσείο, φιλοξενεί έργα τέχνης, έπιπλα εποχής και την Εθνική Βιβλιοθήκη Βιτόριο Εμανουέλε Γ’, μία από τις σημαντικότερες της χώρας.
Δίπλα στην πλατεία στέκει το Gran Caffè Gambrinus (1860), ένα από τα πιο διάσημα ιστορικά καφέ της Νάπολης και στέκι πολιτικών, καλλιτεχνών και συγγραφέων, όπως ο Όσκαρ Ουάιλντ και ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Ο φημισμένος ναπολιτάνικος εσπρέσο του μπορεί να σας κοστίσει κάτι παραπάνω, όμως θα μεταφερθείτε μαγικά στην Μπελ Επόκ – αξίζει.
Πολύ κοντά βρίσκεται και η εντυπωσιακή Galleria Umberto I (τέλη 19ου αιώνα), χαρακτηριστικό δείγμα αρχιτεκτονικής από σίδηρο και γυαλί, που καλύπτεται από έναν θεαματικό γυάλινο θόλο, έχει μωσαϊκό δάπεδο με μαρμάρινες διακοσμητικές λεπτομέρειες και παραπέμπει στην αντίστοιχη εμπορική στοά του Μιλάνου – ενδεχομένως και να την κερδίζει στα σημεία.
Δυο βήματα από τη στοά είναι το φημισμένο Teatro di San Carlo (1737), ένα από τα αρχαιότερα εν ενεργεία λυρικά θέατρα στον κόσμο –παλαιότερο από τη γνωστή μας Σκάλα–, με χρυσοποίκιλτη διακόσμηση και εξαιρετική ακουστική. Aν έχετε οργανώσει το ταξίδι εγκαίρως, προσπαθήστε να βρείτε εισιτήρια για μια από τις σπουδαίες παραγωγές του.
Σημαντικός είναι και ο καθεδρικός (13ος αιώνας) της πόλης, που είναι αφιερωμένος στον προστάτη της, Άγιο Ιανουάριο (San Gennaro). Με στοιχεία γοτθικής, μπαρόκ και νεογοτθικής αρχιτεκτονικής και πλούσια διακοσμημένο εσωτερικό, ο ναός φυλάσσει τα λείψανα και το αίμα του αγίου, το οποίο ρευστοποιείται «θαυματουργικά» τρεις φορές τον χρόνο, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης στους Ναπολιτάνους.
Η Νάπολη εννοείται πως έχει κάστρα, πύργους και οχυρώσεις, με πιο σημαντικά το Castel dell’Ovo και το Castel Nuovo (Maschio Angioino).
Το Castel dell’Ovo (πήρε την τελική μορφή του τον 12ο αιώνα), με την εντυπωσιακή θέα στον κόλπο, είναι το παλαιότερο κάστρο της πόλης και βρίσκεται στο νησάκι Μεγαρίς, που συνδέεται με τη στεριά. Το «Κάστρο του Αυγού» χρωστά το όνομά του σε έναν θρύλο, σύμφωνα με τον οποίο ο ποιητής Βιργίλιος –που θεωρούνταν και μάγος– έκρυψε στα θεμέλιά του ένα μαγικό αυγό μέσα σε κλουβί που λειτουργεί ως φυλαχτό για την πόλη όσο παραμένει ακέραιο.
Το επιβλητικό, γοτθικό Castel Nuovo (13ος αιώνας), που χτίστηκε από τους Ανδεγαυούς βασιλείς, προστατεύει το λιμάνι και ξεχωρίζει για τη μεγάλη αναγεννησιακή θριαμβική αψίδα (15ος αιώνας) της μνημειακής του πύλης. Σήμερα διαθέτει χώρους για εκθέσεις και για εκδηλώσεις.
Αν έχετε τον απαραίτητο χρόνο, είναι αυτονόητη μια επίσκεψη στην Πομπηία, καθώς πρόκειται για εμπειρία μοναδική, που θα θυμάστε σε όλη σας τη ζωή. Ο πιο εύκολος και οικονομικός τρόπος να φτάσετε εκεί είναι ο προαστιακός, που ενίοτε είναι ασφυκτικά γεμάτος.
Το επιβλητικό, γοτθικό Castel Nuovo προστατεύει το λιμάνι και ξεχωρίζει για τη μεγάλη αναγεννησιακή θριαμβική αψίδα της μνημειακής του πύλης. Το Castel dell’Ovo είναι το παλαιότερο κάστρο της πόλης και βρίσκεται στο νησάκι Μεγαρίς.
Επειδή τα εισιτήρια είναι «αλμυρά», έχετε στο μυαλό σας ότι την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα η είσοδος σε αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία είναι ελεύθερη – εμείς εξοικονομήσαμε γύρω στα 150 ευρώ κάνοντας χρήση αυτής της πληροφορίας.
Το σημαντικότερο, όμως, για όποιον βρεθεί στη Νάπολη είναι να αφεθεί στον ρυθμό της, να απολαύσει την ενέργεια και ταυτόχρονα τη χαλαρότητα μιας πόλης απόλυτα ιδιοσυγκρασιακής, που δεν μοιάζει με καμία άλλη – τουτέστιν να κλείνει την ημέρα του πίνοντας spritz και κοκτέιλ και μασουλώντας ταράλι, τα ασυναγώνιστα αλμυρά ναπολιτάνικα κουλουράκια που θα βρείτε παντού.
Η Piazza Dante, με το άγαλμα του Δάντη να δεσπόζει στο κέντρο της, και η Piazza Bellini, που βρίσκεται πάνω στα ορατά ερείπια των ελληνικών τειχών της αρχαίας Νεάπολης, είναι από τις πιο ζωντανές και ατμοσφαιρικές πλατείες στο ιστορικό κέντρο αλλά και σημεία συνάντησης για φοιτητές, ντόπιους και επισκέπτες.
Για να φτάσετε από την Piazza Bellini στην Piazza Dante, περνάτε από την Port’ Alba (17ος αιώνας), μια παλιά αστική πύλη που με τα χρόνια έγινε γνωστή γιατί γύρω της αναπτύχθηκε ένας από τους πιο ιστορικούς δρόμους βιβλίων και χαρτικών της πόλης.
Καθίστε στο καταπληκτικό Libreria Berisio στη Via Port’Alba, το λατρεμένο καφέ-βιβλιοπωλείο που ιδρύθηκε το 1947 και εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο γνωστούς πολιτιστικούς χώρους της πόλης. Απολαύστε το ποτό σας μέχρι αργά και να ξέρετε: είναι ένας από τους λόγους που θα θέλετε να επιστρέψετε.
