Το γνωστό επιτραπέζιο Scrabble είναι από τα πιο δημοφιλή παιχνίδια στον κόσμο, έχοντας πουλήσει πάνω από 150 εκατομμύρια σετ.
Η εταιρία που το κατασκευάζει, γιόρτασε πρόσφατα τα 60 χρόνια κυκλοφορίας του και μαζί γιόρτασαν και οι πιο φανατικοί θαυμαστές του. Δείτε κάποιους από αυτούς στις πιο ακραίες παρτίδες που έχουν γίνει ποτέ.
Φωτογραφίες από το ιστορικό καταφύγιο της αγγλόφωνης λογοτεχνίας στο Παρίσι
Ο Τζορτζ Γουίτμαν και η κόρη του Σύλβια μπροστά από το Shakespeare and Company, 1985
To Shakespeare and Company, το πιο διάσημο βιβλιοπωλείο στον κόσμο, βρίσκεται σε ένα ποθητό σημείο του Παρισιού, κοντά στη Notre Dame με θέα τον Σηκουάνα. Άνοιξε τις πόρτες του το 1951 με ιδιοκτήτη τον Τζορτζ Γουίτμαν με αρχικό όνομα "Le Mistral". Μετονομάστηκε σε "Shakespeare and Company" προς τιμή του αρχικού βιβλιοπωλείου της Sylvia Beach που έκλεισε το 1940. Από τη δεκαετία του '50 μέχρι σήμερα είναι καταφύγιο πολλών γενεών ταλαντούχων συγγραφέων, όπως των Allen Ginsberg, Henry Miller, Anaïs Nin, William Styron, Martin Amis, Zadie Smith, Dave Eggers και πολλών άλλων. Τριάντα χιλιάδες επίδοξοι συγγραφείς έχουν περάσει εκεί ώρες διαβάζοντας και γράφοντας ή ξεκλέβοντας λίγες ώρες ύπνου στα ντιβάνια που είναι σκορπισμένα στο χώρο.
Ο Γουίτμαν πέθανε τον Δεκέμβριο του 2011 σε ηλικία 98 ετών, παραμένοντας πιστός στην ιδεολογία του μέχρι το τέλος, σε αντίθεση με πολλούς ιδεαλιστές της εποχής του. Τώρα η παράδοση του καταστήματος συνεχίζεται με την κόρη του, Σύλβια, και τον άντρα της, Ντείβινt, με φεστιβάλ, βραβεία για νέους συγγραφείς και συνεχείς εκδηλώσεις σχετικές με τη σύγχρονη αγγλόφωνη λογοτεχνία.
Η Σύλβια, τώρα 33 χρονών, έξω από το κατάστημα, 2014
Η Σύλβια Μπιτς, ιδρύτρια του πρώτου Shakespeare and Company, 1919
Μια αγαπημένη φράση του Γουίτμαν σε ένα υπέρθυρο που βρίσκεται στον δεύτερο όροφο του καταστήματος. Αν και συνήθως αποδίδεται στον Yeats, είναι μια παραλλαγμένη φράση από τη Βίβλο
Ο Langston Hughes (όρθιος) και ο Ted Jones (με την τρομπέτα) σε μια παρουσίαση βιβλίου στο Shakespeare and Company, 1966
H Αναίς Νιν με τον Γουίτμαν, 1974
Ο Άλεν Γκινσμπεργκ, 1994
Ο Durrell στο Shakespeare and Company, 1968
Ο Richard Wright, η γυναίκα του, Ellen, o Γουίτμαν, ο Max Steele και ο Peter Mattiessen, δεκαετία του ‘50
Μια πρώτη έκδοση του βιβλίου «Οδυσσέας», δώρο του Γουίτμαν προς την κόρη του, Σύλβια, όταν ήταν φοιτήτρια
Ο Γουίτμαν, αριστερά, και πελάτες του Le Mistral στη δεκαετία του ‘50
O σκύλος του καταστήματος, Colette, στο ταμείο
Φωτογραφία από τον όροφο του καταστήματος
Μια παλιά γραφομηχανή πάνω σε ένα γραφείο που έχει θέα τον Σηκουάνα
Ο πρόσφατα ανακαινισμένος χώρος των σπάνιων εκδόσεων του Shakespeare and Company με θέα της Notre Dame
O Γουίτμαν, όρθιος, με τον George Pimpton, ενώ ο Lawrence Ferlingetti υπογράφει βιβλία, 2002
Η Σύλβια αναπαύεται στο μικρό πατάρι που λειτουργεί και ως δώμα, για ξεκούραση το μεσημέρι
Η Zadie Smith υπογράφει τα βιβλία της, 2014
O George και η Sylvia καθισμένοι έξω από το βιβλιοπωλείο το 2009
Η Σύλβια με τον σύντροφό της David και τον γιo τους ,Gabriel έξω από το κατάστημα, 2009
Πηγή: lifo
Ο Τζέιμι Ολιβερ, ο Κάρλο Πετρίνι και η Αλις Γουότερς βάζουν κοινό στόχο τους το καλό, τίμιο και καθαρό φαγητό για όλους!
Άνθρωποι που έχοντας ο καθένας τους κατακτήσει τους προσωπικούς τους στόχους, ενδιαφέρονται περισσότερο για τη πολιτική πλευρά του φαγητού, για το ποιοι πεινούν στη κοινωνία μας, ποια φαγητά μας αρρωσταίνουν, για τη παγκόσμια εξάπλωση των γενετικά μεταλλαγμένων τροφών, για τους ηλικιωμένους που δεν μπορούν να αγοράσουν ποιοτικό φαγητό και τα παιδιά που τρώνε χάλια από γεννησιμιού τους ...
Τρεις άνθρωποι (τέσσερις αν προσθέσεις και τον σεφ Γκαστόν Αστούριο που ξεκίνησε τη γαστρονομική επανάσταση στο Περού στέλνοντας χιλιάδες παιδιά στις σχολές μαγειρικής και πίσω στα χωράφια), τρεις διασημότητες έβαλαν σκοπό της ζωής τους το τίμιο, καλό και καθαρό φαγητό ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ: Ο Κάρλο Πετρίνι, ιδρυτής και πρόεδρος του παγκόσμιου διατροφικού κινήματος Slow Food, η αμερικανίδα σεφ Alice Waters (ο μύθος πίσω από το εστιατόριο Chez Panisse, η "σπίθα" της καμπάνιας "10.000 κήποι στην Αφρική" του Slow Food Αφρικής και των Σχολικών Κήπων ) και ο -δεν-χρειάζεται-συστάσεις- σεφ Τζέιμη Ολιβερ που προσπαθεί να σε μάθει πώς να μαγειρέψεις το πιο γρήγορο και καλό φαγητό στο σπίτι σου).
Είναι οι άνθρωποι που -έχοντας ο καθένας τους κατακτήσει τους προσωπικούς τους στόχους- ενδιαφέρονται περισσότερο για τη πολιτική πλευρά του φαγητού, για το ποιοι πεινούν στη κοινωνία μας , ποια φαγητά μας αρρωσταίνουν, για τη παγκόσμια εξάπλωση των γενετικά μεταλλαγμένων τροφών , για τους ηλικιωμένους που δεν μπορούν να αγοράσουν ποιοτικό φαγητό και τα παιδιά που τρώνε χάλια από γεννησιμιού τους και καθόλου για τις ουάου συνταγές και τα γαστρονομικά βραβεία. Για εκείνους και τους συνεργάτες τους πιο σημαντικός είναι ο μικρο-καλλιεργητής μια ποικιλίας πατάτας που εξαφανίζεται κάπου στις Ανδεις όπως και η κοινή ευρωπαϊκή αγροτική πολιτική (ΚΑΠ) που μπάζει νερά...
Δισεκατομμύρια δολάρια ξοδεύονται κάθε χρόνο για διαφημίσεις φαστ-φουντ που απευθύνονται αποκλειστικά στα παιδιά! Τα νούμερα είναι εξίσου απελπιστικά για τον παιδικό διαβήτη, τη παιδική παχυσαρκία, τα ποσοστά χοληστερίνης στο δημοτικό σχολείο. "Δεν είναι αμαρτία να τρώνε καλύτερα οι φυλακισμένοι από τα παιδιά μας;"
Έτσι, όταν φέτος συγκεντρώθηκαν στην εκδήλωση της Slow Food στο Τορίνο για να να ενώσουν δυνάμεις και να θέσουν κοινούς στόχους (που όλοι εύχονται να ενοχλήσουν κάποιες ευρωπαϊκές ή παγκόσμιες νομοθετικές ρυθμίσεις γύρω από το φαγητό) το αμφιθέατρο του Lingotto γέμισε αισιόδοξους, ιδεολόγους νεαρούς, έτοιμους να στηρίξουν τις φιλελεύθερες, ανθρωπιστικές ιδέες τους.
Συγκινημένη, σχεδόν δακρυσμένη στη συνάντηση, η Alice Waters (από τις ΗΠΑ που , όπως είπε χαριτωμένα, έχει ακόμα στο "σκληρό της δίσκο" αναμνήσεις από το καλομαγειρεμένο αγνό φαγητό του παρελθόντος όσο φαστ-φούντ και αν έφαγε) εξήγησε ότι ο πιο δημοκρατικός τρόπος για να καλυτερεύσει το φαγητό του κόσμου είναι από το φαγητό σε όλα τα δημόσια σχολεία (στις πιό πολλές χώρες παγκοσμίως τα παιδιά τρώνε το κύριο γεύμα τους στο σχολείο) έτσι ώστε τα φτωχότερα παιδιά να τρώνε εξίσου καλά με τα πλουσιότερα. "Είναι πιο δύσκολο είναι να αλλάξεις τη νοοτροπία των μεγάλων, των γονιών που μαγειρεύουν για τα παιδιά τους παρά των παιδιών που είναι πάντα έτοιμα να δοκιμάσουν τα πάντα-όπως καλά γνωρίζετε. Τα παιδιά χαίρονται πολύ με τους σχολικούς κήπους γιατί νιώθουν οτι τα φροντίζουμε χωρίς όμως να τους λέμε τί να κάνουν και αυτό τα κάνει να είναι δεκτικά σε καινούργιες ιδέες και να χαίρονται μέσα από τη σύνδεση με τη Φύση". Μέχρι στιγμής τους 25 σχολικούς κήπους που λειτουργούν στην Αμερική επισκέπτονται καθημερινά χιλιάδες μαθητές και δοκιμάζουν από ραπανάκια μέχρι τοπικές ποικιλίες μήλων που ποτέ δεν θα επιλέξουν γιατί πολύ απλά ποτέ δεν θα μπουν σπίτι τους (λόγω κόστους ή άγνοιας των γονιών τους).
Οι τρεις "υπέροχοι" στην εκδήλωση Slow Food στο Τορίνο
Ένα πράγμα που ζηλεύει η Alice Waters είναι η ευκολία του Jamie Oliver να πείθει τις κυβερνήσεις να αλλάζουν τις διατροφικές τους νομοθεσίες. Πώς το πετυχαίνεις αυτό, τον ρωτά. "Α, είναι απλό, απαντά εκείνος, προσεγγίζω τους πολιτικούς πάντα στις προεκλογικές περιόδους, τότε που αποζητούν την ψήφο του καθενός μας! Τότε απαιτώ ό,τι πρέπει να αλλάξει στα σχολικά γεύματα, στα γηροκομεία και στα νοσοκομεία".
Ο "γυμνός σεφ" Jamie ευαισθητοποιήθηκε περισσότερο για τα σχολικά γεύματα αφού έγινε πατέρας ο ίδιος αρχικά προσεγγίζοντας παραγωγούς βιολογικών και ποιοτικών προϊόντων και βροντοφωνάζοντας ένα παγκόσμιο ηχηρό "όχι σκουπίδια για τα παιδιά μας" σε Αμερική και Αγγλία , μετατρέποντας τη πόρτα της σχολικής καντίνας σε αρχική είσοδο προς το καλό, θρεπτικό φαγητό για όλους ανεξαρτήτως εισοδήματος. Και πριν δώσει το λόγο στον πιο αγαπητό Ιταλό παγκόσμια, τον Κάρλο Πετρίνι, πρόλαβε να σοκάρει το κοινό που τον άκουγε μαγεμένο με ένα και μόνο στοιχείο: δισεκατομμύρια δολάρια ξοδεύονται κάθε χρόνο για διαφημίσεις φαστ-φουντ που απευθύνονται αποκλειστικά στα παιδιά! Τα νούμερα είναι εξίσου απελπιστικά για τον παιδικό διαβήτη, τη παιδική παχυσαρκία, τα ποσοστά χοληστερίνης στο δημοτικό σχολείο. "Δεν είναι αμαρτία να τρώνε καλύτερα οι φυλακισμένοι από τα παιδιά μας, ρώτησε το κοινό, αναφέροντας πόσο τον εντυπωσίασε το φαγητό σε μια κουζίνα φυλακής που φρόντιζε να προμηθεύεται λαχανικά , φρέσκα αυγά και όσπρια από τους κοντινούς παραγωγούς!
Ο εξηντάρης πλέον Πετρίνι από τη μεριά του ξεκίνησε την ομιλία του λέγοντας πόσο ζηλεύει τα νιάτα και την ορμή του Jamie κάνοντας το κοινό του να αναθαρρήσει μετά τα απαισιόδοξα στοιχεία. Ο Καρλίν (όπως όλοι τον φωνάζουν χχαϊδευτικά ξέρει να το κάνει καλά αυτό, να ξεσηκώνει το κόσμο και τις κυβερνήσεις. Είναι ο πατέρας του Slow Food, ο άνθρωπος που από ανέμελος καλοφαγάς της Bra ορκίστηκε να γίνει ο φύλακας-άγγελος του καλού , τίμιου και καθαρού φαγητού όταν ο ίδιος αρρώστησε και χρειάστηκε να μείνει για μήνες στο νοσοκομείο. Πρόσφατα μάλιστα κάλεσε όλους τους ανθρώπους που σχετίζονται με το φαγητό να γίνουν πιο επαναστατικοί, πιο απαιτητικοί και να ενημερώνονται για ό,τι σχετίζεται με αυτό.
"Το σύστημα της διατροφής, όπως είναι τώρα, δεν βλάπτει μόνο την υγεία μας , βλάπτει και το περιβάλλον, το κλίμα, απειλεί τους φυσικούς πόρους και τις ανθρώπινες κοινότητες των αγροτών που πασχίζουν ενάντια σε κολοσσούς για να κρατήσουν τα χωράφια τους και τις καλλιέργειές τους". Δυστυχώς, συνέχισε αφήνοντας άναυδους τους παρευρισκόμενους για μια ακόμα φορά, η διατροφή μας έγινε μια πολιτική πράξη, δεν είναι πιά η φυσική ανθρώπινη λειτουργία που ευφραίνει καρδίαν. Και γι' αυτό πρέπει να επαναστατήσουμε", είπε όπως ακριβώς είπε και στον Μπαράκ Ομπάμα όταν τον συμβουλεύτηκε για να αλλάξει το σύστημα υγείας στη χώρα του! "Αλλαξέ το ριζικά όλο του είπε, από τη βάση, από το φαγητό στα σχολεία!"
Το νεανικό κοινό εμπνέεται, οι συνομήλικοί του τον πιέζουν για ακόμα πιο σκληρή πολιτική, οι πολυεθνικές τροφίμων τον παρακολουθούν και όλοι όσοι ασχολούνται με το φαγητό με τον ένα ή τον άλλον τρόπο συμφωνούν μαζί τους γιατί πραγματικά η κατάσταση στη παγκόσμια διατροφή έχει ξωκείλει κάπως. Για να το πούμε ευγενικά.
Πηγή: lifo
Γράφει ο Γιάννης Βαρουφάκης
Tα μάθατε τα νέα; Οι ελληνικές τράπεζες, όπως και η συντριπτική πλειοψηφία των τραπεζών της Ευρωζώνης, πέρασαν τα τεστ αντοχής της ΕΚΤ!
Περιχαρής ο έλλην πρωθυπουργός ζητά από τους πολίτες να σηκώσουν το κεφάλι, να πιστέψουν επί τέλους πως η χτεσινή Κυριακή επιβεβαίωσε το τέλος της κρίσης, να στρέψουν την πλάτη στην αντιπολίτευση που επιβουλεύεται την έξοδο από το Μνημόνιο.
«Τα τεστ αντοχής των ελληνικών τραπεζών» είπε ο κ. Σαμαράς, «ξεπέρασαν κάθε προσδοκία, πλέον, βήμα-βήμα, πάνω σε στέρεες βάσεις, βγαίνουμε από την κρίση. Έτσι μόνον δημιουργείται μια νέα Ελλάδα, και υπερήφανη και οικονομικά ισχυρή και κοινωνικά δίκαιη. Αυτή την πορεία δεν επιτρέπεται να την ανακόψει κανείς», αναφερόμενος προφανώς σε κακεντρεχείς τύπους σαν και μένα που μια καλή κουβέντα δεν έχουμε να πούμε για τις επιτυχίες της συγκυβέρνησης.
Από κοντά και ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος αδράχνει την ευκαιρία να μας κοιτάξει στα μάτια και να μας πει, άλλη μια φορά, ότι τον διαβάλαμε, ότι τόσο καιρό που τον λοιδορούμε, εκείνος, με το Μνημόνιο 2 και το PSI, έσωζε την Ελλάδα. «Τα σημερινά θετικά αποτελέσματα» είπε χτες, αναφερόμενος στα τεστ αντοχής της ΕΚΤ, «προκύπτουν από μια αλυσίδα κινήσεων της περιόδου 2011-2014, που αρκετοί είχαν σπεύσει να κατακρίνουν χωρίς να μπουν στο κόπο να δουν το συνολικό σχεδιασμό που θα αποβεί επωφελής και για το δημόσιο και για την εθνική οικονομία συνολικά». Και για να μην λείψει από την παρέα κι ο κ. Χαρδούβελης έβγαλε κι αυτός ανακοίνωση με την οποία εκφράζει την χαρά του – βέβαια, ο συγκεκριμένος κύριος είναι ο μόνος που έχει και έννομο συμφέρον να χαίρεται, υπάλληλος μιας από τις εν λόγω τράπεζες για πάνω από μια ντουζίνα χρόνια.
Από την δική μου μεριά, το μόνο που σας θυμίζω είναι πως δεν είναι η πρώτη φορά που πτωχευμένες ελληνικές (και ευρωπαϊκές) τράπεζες πέρασαν ευρωπαϊκά τεστ αντοχής μετ' επαίνων. Κοιτάξτε τι έγραφα εδώ στο protagon τον Ιούλιο του 2010, δύο μόλις μήνες από το 1ο Μνημόνιο, όταν οι τράπεζες πέρναγαν τα τεστ αντοχής χωρίς κανένα πρόβλημα, σε άρθρο με τίλτο ΤΟ ΤΕΣΤ ΤΗΣ ΑΝΤΟΧΗΣ ΜΑΣ. Έγραφα:
«Να το πω απλά: Αν τα τεστ αντοχής που με πολλές φανφάρες πέρασαν όλες οι ιδιωτικές τράπεζες χτες (με εξαίρεση μία ήδη πτωχευμένη γερμανική) είχαν λάβει χώρα το 2007, θα κοβόταν κάποια από τις εκατοντάδες τράπεζες που ουσιαστικά φαλήρησαν (και οι οποίες χωρίς κρατική αρωγή θα έκλειναν όπως η Lehman); Ούτε μία! Τότε προς τι όλη αυτή η φασαρία με τα τεστ αντοχής; Πρόκειται για μια επικοινωνιακή κίνηση της Ε.Ε. με την οποία ελπίζει ότι θα ρίξει σκόνη στα μάτια των αγορών και θα πείσει ότι το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης καλά κρατεί».
Όπως τώρα πολλοί θα βγουν να με χαρακτηρίσουν υπερβολικό, υβριστή των σθεναρών τραπεζών μας, άνθρωπο που δεν έχει να πει μια καλή κουβέντα, έτσι και τότε, το 2010, μετά την δημοσίευση εκείνου του άρθρου με χαρακτήρισαν θιασώτη της πτώχευσης, κακεντρεχή, δύσπιστο, καταστροφολόγο κ.λπ. Κι όταν όλες εκείνες οι τράπεζες που είχαν περάσει στα τεστ πτώχευσαν, και τρέχαμε να τις ανακεφαλαιοποιήσουμε με χρήματα που δανείζονταν οι πολίτες, κανένας υπερασπιστής της τιμής των τεστ αντοχής και των τραπεζιτών δεν είπε κουβέντα.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται, φίλες και φίλοι. Κι όχι, δυστυχώς, ως φάρσα που έλεγε ο Κάρολος Μαρξ. Εκείνα τα τεστ αντοχής αποδείχθηκαν εξευτελιστικά για μια ανόητη και άνευ ουσίας ελεγκτική αρχή, την ΕΒΑ. Αυτή τη φορά η ιστορία των τεστ πλήττει την αξιοπιστία του μοναδικού σοβαρού θεσμού που διαθέτει η Ευρωζώνη: της ΕΚΤ, την οποία η κ. Μέρκελ και οι λοιποί ευρωπαίοι ηγέτες έβαλαν στην τραγική θέση να κάνει αυτά τα τεστ και να εξευτελιστεί αναγκαζόμενη να κάνει τα στραβά μάτια στις μαύρες τρύπες των τραπεζών που βρήκε. Γιατί τραγική θέση; Να σας το εξηγήσω πολύ απλά.
Στις ΗΠΑ, όταν οι αντίστοιχες αρχές, το Fed και το FDIC, κάνουν έλεγχο σε μια τράπεζα του Μιζούρι αν βρει ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα των λογιστικών βιβλίων της εν λόγω τράπεζας, δεν έχει πρόβλημα να το διατυμπανίσει. Και δεν έχει πρόβλημα επειδή η ίδια αρχή, η Fed-FDIC, θα διώξει τη διοίκηση της τράπεζας και θα βάλει ό,τι χρήματα χρειάζονται στην τράπεζα για την εξυγιάνει, πριν την μεταπωλήσει. Φανταστείτε να μην είχε αυτή τη δυνατότητα και να ήξερε ότι, αν έβγαζε στην φόρα τη μαύρη τρύπα της τράπεζας του Μιζούρι, θα έπρεπε την τράπεζα να τη διασώσουν οι φτωχοί φορολογούμενοι του Μιζούρι μέσα από την πολιτειακή τους κυβέρνηση. Ότι αυτό θα έφερνε την πολιτεία του Μιζούρι πιο κοντά στην χρεοκοπία. Ότι, όταν αυτό το μαντάντο κυκλοφορούσε, οι υπόλοιπες τράπεζες του Μιζούρι θα αποκτούσαν πρόβλημα επιβίωσης.
Μια τέτοια ανακοίνωση θα δημιουργούσε πανικό σε όλο το αμερικανικό τραπεζικό σύστημα. Η Fed απλά δεν θα έλεγε την αλήθεια. Θα προσπαθούσε να κρύψει το πρόβλημα της τράπεζας αυτής. Με αποτέλεσμα κανείς σοβαρός άνθρωπος να μην παίρνει στα σοβαρά τα τεστ αντοχής της Fed. Να λοιπόν τι δίνει αξιοπιστία στην Fed: η δυνατότητά της όχι μόνο να χαρακτηρίσει μια τράπεζα πτωχευμένη αλλά και να την εκκαθαρίζει και να την επανακεφαλαιοποιεί η ίδια. Αν δεν είχε αυτή τη διπλή ικανότητα, μια ικανότητα που η κ. Μέρκελ στέρησε στην ΕΚΤ, η Fed θα ήταν όσο αναξιόπιστη, αυτή και τα τεστ αντοχής της, όσο αναξιόπιστη έχει καταντήσει η ΕΚΤ.
Πηγή:protagon
