Στο μέλλον ένα τεστ αίματος μπορεί να βοηθάει τους καπνιστές να κόβουν το τσιγάρο, καθώς θα αποκαλύπτει πόσο γρήγορα και αποτελεσματικά ο οργανισμός τους διασπά (δηλαδή μεταβολίζει) τη νικοτίνη, τη βασική ουσία του καπνού που προκαλεί εθισμό. Είναι η μεγαλύτερη κλινική μελέτη του είδους της που έχει γίνει μέχρι σήμερα.

Τουλάχιστον δύο στους τρεις καπνιστές (65% έως 70%) που προσπαθούν να κόψουν το τσιγάρο, τελικά το ξαναρχίζουν μέσα στην πρώτη εβδομάδα. Οι μελέτες έχουν δείξει ότι αν κανείς αντέξει, χωρίς τσιγάρο, για μια εβδομάδα, έχει αυξημένες πιθανότητες να τα καταφέρει τελικά.

Μόνο το 4% των ανθρώπων όμως, εκτιμάται ότι καταφέρνουν να το κόψουν τελείως μόνοι τους, χωρίς κανένα βοήθημα. Αν και το μυστικό της επιτυχίας βρίσκεται στο να μην σταματά κανείς να προσπαθεί, αλλά να συνεχίσει να επιμένει ξανά και ξανά, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν τη δύναμη να κάνουν κάτι τέτοιο.

Όμως αμερικανοί και καναδοί επιστήμονες, με επικεφαλής την καθηγήτρια ψυχιατρικής Κάριν Λέρμαν του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιστημονική επιθεώρηση Lancet Respiratory Medicine, ισχυρίζονται ότι ακόμη και όσοι δεν έχουν ισχυρή θέληση, μπορούν να βοηθηθούν σημαντικά, αν ακολουθήσουν την κατάλληλη στρατηγική που ταιριάζει στο βιολογικό «προφίλ» τους.

H νικοτίνη δημιουργεί μεγάλο εθισμό στους καπνιστές, με αποτέλεσμα όταν το επίπεδό της πέφτει στον οργανισμό τους, να νιώθουν την ανάγκη να ξανακαπνίσουν. Όμως δεν «χειρίζεται» ο οργανισμός όλων των ανθρώπων τη νικοτίνη με τον ίδιο τρόπο. Μερικοί άνθρωποι τη διασπούν πιο γρήγορα μέσα στο σώμα τους και άλλοι πιο αργά. Όσο πιο γρήγορα μεταβολίζει κανείς τη νικοτίνη (με τη βοήθεια του ενζύμου του ήπατος CYP2A6), τόσο περισσότερο την επιθυμεί και άρα καπνίζει περισσότερο ή δυσκολεύεται πιο πολύ να το κόψει.

Οπως ανέφερε το BBC, oι ερευνητές μελέτησαν 1.246 ανθρώπους που προσπαθούσαν να το κόψουν και ανέλυσαν δείγματα αίματος από όλους για να δουν πόσο γρήγορα η νικοτίνη διασπάτο στον καθένα. Στη συνέχεια, οι συμμετέχοντες έλαβαν επί 11 εβδομάδες είτε «τσιρότα» νικοτίνης, είτε χάπια βαρενικλίνης (φάρμακο γνωστό εμπορικά και ως Champix ή Chantix που βοηθά κάποιον να κόψει το κάπνισμα αυξάνοντας το επίπεδο της ντοπαμίνης στον εγκέφαλο), είτε ένα εικονικό φάρμακο (πλασέμπο).

Η μελέτη έδειξε ότι όσοι (που είναι και οι περισσότεροι άνθρωποι, γύρω στο 60% του πληθυσμού) διασπούν τη νικοτίνη με πιο γρήγορο ρυθμό, το κόβουν πιο εύκολα, όταν παίρνουν τη βαρενικλίνη. Όσοι διασπούν τη νικοτίνη πιο αργά, έχουν ανάλογα ποσοστά επιτυχίας είτε με το τσιρότο νικοτίνης, είτε με τη βαρενικλίνη, αλλά έχουν περισσότερες παρενέργειες με το εν λόγω φάρμακο, συνεπώς θα προτιμούσαν μάλλον τα τσιρότα.

Όπως είπε η Κάριν Λέρμαν, όσοι έχουν πιο γρήγορο μεταβολισμό νικοτίνης και παίρνουν βαρενικλίνη, φαίνεται να έχουν διπλάσιες πιθανότητες να κόψουν το τσιγάρο, σε σχέση με όσους παίρνουν τσιρότα νικοτίνης, ενώ είναι επίσης πολύ πιο πιθανό να έχουν παραμείνει μη καπνιστές έξι μήνες μετά.

Τα τεστ αίματος για τον μεταβολισμό της νικοτίνης, τα οποία σήμερα χρησιμοποιούνται μόνο για επιστημονικούς σκοπούς, θα μπορούσαν στο μέλλον να αξιοποιηθούν ευρύτερα για να καθοδηγούν τους καπνιστές στην καλύτερη για εκείνους μέθοδο, προκειμένου να το κόψουν.

Η μελέτη δεν συμπεριέλαβε τα ηλεκτρονικά τσιγάρα, τα οποία ορισμένοι προτιμούν ως μέθοδο σταδιακής απεξάρτησης από τον καπνό. Περίπου 6 εκατ. θάνατοι παγκοσμίως κάθε χρόνο αποδίδονται στο κάπνισμα.

Ο κόσμος αντέδρασε με τρόμο απέναντι στη δολοφονική επίθεση στη γαλλική σατιρική εφημερίδα Charlie Hebdo. Στους New York Times, ο βετεράνος Ευρωπαίος ανταποκριτής, Steven Erlanger, περιέγραψε με γλαφυρότητα τον άμεσο αντίκτυπο, αυτό που πολλοί αποκαλούν «11η Σεπτεμβρίου της Γαλλίας», ως «μια μέρα με σειρήνες, ελικόπτερα στον αέρα και ξέφρενα δελτία ειδήσεων, με τις αστυνομικές προστατευτικές ταινίες και τα ανήσυχα πλήθη, με το αίμα και τον τρόμο μέσα και γύρω από το Παρίσι». Η τεράστια διεθνής κατακραυγή συνοδεύτηκε από μια αντανάκλαση των βαθύτερων αιτιών που οδήγησαν σε αυτή την ωμότητα. «Δεν είναι λίγοι εκείνοι που διαβλέπουν μια Μάχη μεταξύ Πολιτισμών», έγραφε ο τίτλος ενός άρθρου στους New York Times.

Ο Erlanger περιγράφει ζωηρά τη σκηνή της φρίκης. Επικαλείται τα λόγια ενός δημοσιογράφου που επέζησε και είχε δηλώσει: «Όλα ήταν σμπαραλιασμένα. Δεν υπήρχε πουθενά διέξοδος. Υπήρχε καπνός παντού. Ήταν τρομερό. Κόσμος ούρλιαζε. Έμοιαζε με εφιάλτη». Ένας άλλος δημοσιογράφος που επίσης γλίτωσε ανέφερε: «Έγινε μια τεράστια έκρηξη και μετά όλα σκοτείνιασαν». «Η σκηνή», όπως μετέδωσε ο Erlanger, «έμοιαζε πολύ με ένα σκηνικό όπου υπάρχουν σπασμένα τζάμια, διαλυμένοι τοίχοι, κομμάτια ξύλου ανάκατα, καμένη μπογιά και συναισθηματική συντριβή». Τουλάχιστον δέκα άτομα αναφέρεται πως σκοτώθηκαν επί τόπου κατά την έκρηξη, με άλλους 20 να αγνοούνται, «πιθανώς θάφτηκαν στα ερείπια».

Ωστόσο, αυτές οι δηλώσεις, όπως μας θυμίζει ο ακούραστος David Peterson, δεν προέρχονται από τα γεγονότα του Ιανουαρίου του 2015. Αντίθετα, προέρχονται από ένα ρεπορτάζ του Erlanger στις 24 Απριλίου 1999, το οποίο έπαιξε μόλις στην 6η σελίδα των New York Times και στο οποίο δεν δόθηκε η σημασία που δόθηκε στην επίθεση στη Charlie Hebdo. Το ρεπορτάζ του Erlanger αναφερόταν σε «μια πυραυλική επίθεση του ΝΑΤΟ (δηλαδή των ΗΠΑ) κατά του κτιρίουτης κρατικής τηλεόρασης της Σερβίας, η οποία έθεσε εκτός λειτουργίας το εθνικό ραδιοτηλεοπτικό δίκτυο της χώρας».

Τότε, υπήρξε επίσημη δικαιολόγηση για την επίθεση. «Νατοϊκοί και Αμερικανοί αξιωματούχοι υπεραμύνθηκαν της επίθεσης», αναφέρει ο Erlanger,  «ως μια προσπάθεια υπονόμευσης του καθεστώτος του Πρόεδρου Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς στη Γιουγκοσλαβία». Ο εκπρόσωπος του Πενταγώνου, Kenneth Baco, δήλωσε σε συνέντευξη Τύπου στην Ουάσιγκτον ότι «η σερβική τηλεόραση αποτελεί ως επί το πλείστον μέρος της δολοφονικής μηχανής του Μιλόσεβιτς, όπως είναι και ο στρατός του», δικαιολογώντας, έτσι, τη νομιμότητα της επίθεσης εναντίον του συγκεκριμένου στόχου.

Υπό το πρίσμα αυτό, μπορούμε αμέσως να κατανοήσουμε το σχόλιο στους New York Times από το δικηγόρο και γνωστό υπερασπιστή των ατομικών δικαιωμάτων και της ελευθερίας της έκφρασης, Floyd Abrams, ότι η επίθεση στη Charlie Hebdo «είναι η πλέον απειλητική επίθεση εναντίον της δημοσιογραφίας, απ’όσο μπορεί κανείς να εγγράψει στη ζώσα μνήμη». Και είναι αρκετά σωστός σε ό,τι αφορά τη «ζώσα μνήμη», η οποία τοποθετεί τις επιθέσεις εναντίον της δημοσιογραφίας αλλά και τις τρομοκρατικές πράξεις στις κατηγορίες που τους αρμόζουν: Τις δικές τους, οι οποίες είναι αποκρουστικές και τις δικές μας που είναι ενάρετες και εύκολα αποδεσμεύονται από τη ζώσα μνήμη.

Μπορούμε επιπλέον να θυμηθούμε ότι αυτή είναι μόνο μία από τις πολλές επιθέσεις των Ενάρετων στην ελεύθερη έκφραση. Για του λόγου το αληθές, παραθέτω ένα και μόνον παράδειγμα, το οποίο διαγράφηκε πολύ εύκολα από τη «ζώσα μνήμη», η επίθεση των αμερικανικών δυνάμεων στη Φαλούτζα το Νοέμβριο του 2004, ένα από τα χειρότερα εγκλήματα της εισβολής στο Ιράκ, που ξεκίνησε με την κατοχή του Γενικού Νοσοκομείου της Φαλούτζα. Βεβαίως, επρόκειτο για στρατιωτική κατοχή του νοσοκομείου, ένα σοβαρό έγκλημα πολέμου από μόνο του, ακόμα και πέρα από τον τρόπο που εξελίχθηκε, ένα έγκλημα που προβλήθηκε με ήπιο τρόπο σε πρωτοσέλιδο των New York Times, συνοδευόμενο από μια φωτογραφία που απεικόνιζε το έγκλημα.

Το ρεπορτάζ έγραφε ότι «ασθενείς και υπάλληλοι του νοσοκομείου οδηγήθηκαν έξω από τους θαλάμους από πάνοπλους στρατιώτες και διατάχθηκαν να καθίσουν ή να πέσουν στο έδαφος, τη στιγμή που οι στρατιώτες έδεναν τα χέρα τους πίσω από τις πλάτες τους». Τα εγκλήματα απεικονίζονται ως απολύτως δικαιολογημένα: «Μέσω της επίθεσης αυτής, οι αξιωματικοί δήλωσαν ότι εξόντωσαν ένα βασικό όπλο προπαγάνδας των μαχητών: το Γενικό Νοσοκομείο Φαλούτζα αλλοίωνε συστηματικά τον αριθμό των απωλειών των αμάχων».

Προφανώς, σε μια τέτοια υπηρεσία προπαγάνδας δεν θα μπορούσε να επιτραπεί η διασπορά της χυδαίας αισχρολογίας της. (Μετάφραση - Νοηματική απόδοση στα ελληνικά: Χρήστος Θ. Παναγόπουλος))

Πηγή:tvxs