Η αρχή έγινε με κάποιους δημοσιογράφους, νομίζω. Πολλοί από αυτούς που περιφέρονται γύρω από τα γραφεία πολιτικών κομμάτων και πολιτικών, είδαν από νωρίς πως το προσωπικό τους μέλλον είναι προς Κουμουνδούρου μεριά. Κάποιοι που το υποψιάστηκαν πιο νωρίς, έκαναν τα κουμάντα τους, προσέγγισαν τον ΣΥΡΙΖΑ, έδωσαν παρών, πήραν κάποιες θέσεις και τώρα προσδοκούν περισσότερα από την επικείμενη ανάληψη της εξουσίας. Η συνέχεια δόθηκε από κάποιους πολιτικούς και αυτό έγινε σε δημόσια θέα, οι μεταγραφές της τελευταίας στιγμής έγιναν αντικείμενο έντονου σχολιασμού, αφού κάποιες ήταν κραυγαλέες. Και τώρα ήρθε η ώρα των εκδοτών/καναλαρχών - για να ειμαστε δίκαιοι,  κάποιων από αυτούς.

Το πιο κραυγαλέο το είδαμε στο πρωτοσέλιδο του Βήματος της Κυριακής, αλλά δεν ήταν το μοναδικό. Ήταν αυτό που έκανε περισσότερο θόρυβο γιατί αφορούσε μια ιστορική εφημερίδα, η οποία τα τελευταία χρόνια, τουλάχιστον, είχε στηρίξει με φανατισμό τις επιλογές της συγκυβέρνησης. Ωστόσο, είναι αρκετά ακόμα Μέσα τα οποία αναζητούν νέες ισορροπίες (sic), αναζητούν δηλαδή συνομιλητές με αυτούς που, όπως όλα δείχνουν, Ηθα έρθουν σε λίγες ημέρες στην εξουσία. Και αυτό είναι και το μεγάλο πρόβλημα. Ότι ένα μεγάλο μέρος των Μέσων Ενημέρωσης δεν παίζουν τον ρόλο για τον οποίο (θα έπρεπε να) υπάρχουν, αλλά προσπαθούν να διαιωνίσουν τον ρόλο που έχουν συνηθίσει να παίζουν εδώ και αρκετά χρόνια.

Και αυτός είναι η παράλληλη πορεία με τις εκάστοτε εξουσίες (όχι μόνο πολιτικές αλλά και οικονομικές) με αμοιβαία οφέλη. Ενδεχομένως αυτό να συμβαίνει και σε άλλες δυτικές χώρες, αλλά είμαι σίγουρος πως δεν συμβαίνει σε τέτοια έκταση. Ακόμα και στη μητρόπολη του καπιταλισμού, σημείο αναφοράς παγκοσμίως, τις ΗΠΑ, οι εφημερίδες παίζουν με πιο καθαρό τρόπο. Δηλώνουν με σαφήνεια ποιο κόμμα στηρίζουν, τους Δημοκρατικούς ή τους Ρεπουμπλικάνους.

Γιατί συμβαίνει αυτό στη χώρα μας, γιατί δηλαδή πολλά ΜΜΕ διαπλέκονται με την εξουσία, είναι μια ιστορία για την οποία χρειάζονται εκατομμύρια λέξεις για να ειπωθεί. Ας περιοριστούμε να σημειώσουμε ένα φαινομενικά παράδοξο. Η πλειονότητα των Μέσων στη χώρα μας, δεν είναι οικονομικά βιώσιμα. Παρόλα αυτά επιβιώνουν, και η επιβίωση αυτή συνδέεται με τη διαπλοκή στην οποία αναφερόμαστε. Πάμε παρακάτω λοιπόν.

Και το παρακάτω είναι τι θα κάνει μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σ' αυτό το μέτωπο. Το οποίο δεν αφορά απλά σε κάποιες επιχειρήσεις και μερικές χιλιάδες εργαζόμενους, αρκετοί από τους οποίους παρότι θύματα της κρίσης και των πολιτικών που έχουν εφαρμοστεί, αναγκάζονται λόγω γραμμής των Μέσων στα οποία εργάζονται να υπερασπίζονται τις πολιτικές αυτές. Τα ΜΜΕ και ο τρόπος λειτουργίας τους, αφορούν την ίδια την ποιότητα της δημοκρατίας, άρα το ζήτημα έχει πολύ μεγαλύτερες παραμέτρους απ' όσες φαίνονται από μια πρώτη προσέγγιση.

Η λογική απάντηση θα έπρεπε να είναι ότι μια νέα κυβέρνηση, αν θέλει να παίξει με καθαρούς όρους το παιχνίδι, δεν πρέπει να κάνει τίποτα. Για την ακρίβεια, το μόνο που έχει να κάνει και το οποίο θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, είναι να εφαρμόσει τους νόμους. Τίποτα περισσότερο. Τους νόμους (αλλά και το Σύνταγμα στη συγκεκριμένη περίπτωση), που λένε πως οι ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες είναι δημόσιο αγαθό και η χρήση τους απαιτεί και την καταβολή κάποιου σεβαστού αντιτίμου. Είναι γνωστό πως κάποιοι ισχυροί εκδότες το 1989-90 πήραν τις συχνότητες με τις ευλογίες της τότε οικουμενικής κυβέρνησης, όχι με δημόσιους διαγωνισμούς, και έγιναν πανίσχυροι. Μεγάλης κυκλοφορίας -τότε- εφημερίδες, κανάλια και ραδιόφωνα, συγκεντρωμένα στα χέρια λίγων. Και αυτοί οι λίγοι επηρέασαν, καθοριστικά θα έλεγα, τις τύχες του τόπου στη συνέχεια. Είναι οι ίδιοι λίγοι που προσπαθούν τώρα να διατηρήσουν αυτά τα προνόμια με τη νέα τάξη πραγμάτων.

Η διαχείριση του μεγάλου αυτού θέματος από μια ενδεχόμενη και πιθανή νέα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, θα αποτελέσει και ένα μεγάλο στοίχημα γι' αυτήν. Ένα στοίχημα ανέξοδο οικονομικά μάλιστα, αφού δεν χρειάζονται πόροι για να εφαρμοστούν οι νόμοι. Το αντίθετο, η εφαρμογή των νόμων θα φέρει χρήματα. Χρήματα στα δημόσια ταμεία από τη χρήση συχνοτήτων, χρήματα από τα δάνεια τα οποία πήραν πολλοί ισχυροί των ΜΜΕ, χωρίς να είναι σίγουρο ότι τα έβαλαν στις επιχειρήσεις τους, δημιουργώντας προσωπικές περιουσίες και αφήνοντας εργαζόμενους απλήρωτους...

Τις ένδοξες ημέρες του θριάμβου της Έλενας Παπαρίζου υποσχέθηκε ότι θα ξαναζήσουμε φέτος η εκπρόσωπος Χιωτάκη-Βάρσου, καθώς στoν ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού που θα διοργανώσει η «Κηφισιά», με τη δική της καθοδήγηση, θα υπάρχουν μόνο ελληνικές συμμετοχές

Η Μ. Σαλματάνη-Κεφαλά ανακοινώνει την εθνική λύση που θα μας φέρνει πάντα νικητές, απαλάσσοντάς μας από την αγωνία και τα έξοδα της συμμετοχής σε ένα διαγωνισμό με φίλους του Θωμάκου που θέλουν το κακό μας.

Ντυμένη με το XXL version, φόρεμα-κειμήλιο της Έλενας Παπαρίζου προκειμένου να ανυψώσει το εθνικό φρόνημα, ύστερα από την είδηση του αποκλεισμού της πανακηφισιώτικης ελεύθερης ενημέρωσης από τον φετινό διαγωνισμό του επίσημου παπαγάλου, από την σαφώς φιλο-Θωμακική ΤΠΡ, (τα παίρνω από παντού) η Μαρία Σαλματάνη έστειλε ένα ξεκάθαρο μήνυμα: «Καλύτερα χωρίς αυτούς». «Είναι όλοι τους προσκυνημένα τομάρια».

Σύμφωνα με την κ. Σαλματάνη, ο διαγωνισμός θα πραγματοποιηθεί στον χώρο του Δημαρχίου, θα έχει για σήμα τις καρυάτιδες και θα είναι αφιερωμένος στον ελληνικό πολιτισμό, που άλλωστε έδωσε τα φώτα του στην Ευρώπη και στους διαγωνισμούς της.

Εξάλλου, όπως τόνισε η εκπρόσωπος Χιωτάκη-Βάρσου, ένας διεθνής διαγωνισμός με αποκλειστικά ελληνικές συμμετοχές ( με την Ν. Ερυθραία και την Εκάλη για να μας δώσει το 12άρι), θα αναδείξει σίγουρα νικητή από τη χώρα μας και θα αποδείξει σε όλη την Ευρώπη, ότι οι τραγουδιστές νικάνε σαν Κηφισιώτες.

Στα «συν» της ιδέας μάλιστα ανέφερε το γεγονός ότι δεν πρόκειται να ζήσουμε την ετήσια αδικία από την αλληλοβαθμολόγηση των πολιτών μόνο Θωμάκου, ενώ θα σταματήσουμε επιτέλους να τρώμε στη μάπα (όπως είπε χαρακτηριστικά), όλους αυτούς του αμφιβόλου ανδρισμού τραγουδιστές -τύπου Κοντσίτα- που δεν θα σκανδαλίζουν πλέον τα ορθόδοξα ήθη μας.

«Ποιοι είναι αυτοί που πρέπει να τους ακούμε από την τηλεόρασή ΜΟΥ και να τους μεταδίδουμε live;», κατέληξε αναφερόμενη στους καλλιτέχνες των άλλων χωρών. «Μήπως νομίζουν ότι είναι ο Μπετόβεν»;

Μάλιστα, ύστερα από συνεννόηση με τον αρμόδιο σε θέματα αθλητισμού, γίνεται η σκέψη να προχωρήσουμε και στη διοργάνωση ενός αποκλειστικά Κηφισιώτικου Champions League, όπου οι ομάδες θα φτάνουν στον τελικό και δεν θα κινδυνεύουν να αποκλειστούν, πικραίνοντας έτσι τους φιλάθλους και φρενάροντας λόγω του κακού κλίματος την ανάπτυξη.

Μπροστά στον κίνδυνο να βρεθεί η Ελλάδα εκτός του διαγωνισμού της Γιουροβίζιον, η διοίκηση Θωμάκου σκέφτεται να διοργανώσει διαγωνισμό τραγουδιού στον τάφο με τα Αρχαία.

Στον διαγωνισμό τραγουδιού της Κηφισιάς θα συμμετέχουν η Ν. Ερυθραία και η Εκάλη, που θα ψηφίσουν η μία την άλλη και θα ισοβαθμήσουν στην πρώτη θέση.

Μικροφωνική εγκατάσταση δεν θα υπάρχει, αφενός από σεβασμό στον άγνωστο νεκρό και αφετέρου για να μην τους έρθει ο τάφος στο κεφάλι από τα πολλά ντεσιμπέλ.

Τον διαγωνισμό θα παρουσιάσει η κ. Τσιάμα ντυμένη Ρωξάνη, ενώ τα αποτελέσματα θα μεταδώσει ο Χρήστος Καλός με ασπίδα, σάρισα και περικεφαλαία.

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο και η φωτογραφία είναι όλο προϊόν φαντασίας με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορείτε να το καταναλώσετε άφοβα.

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Αντζελα Γκερέκου, 5 Ιανουαρίου 2015: «Δεν θα μπορούσα παρά να συνεχίσω, όπως ακριβώς ξεκίνησα αυτή τη διαδρομή, ως υποψήφια του ΠΑΣΟΚ στην Κέρκυρα».

Αντζελα Γκερέκου, 8 Ιανουαρίου 2015: «Αποφάσισα να ανταποκριθώ στην πρόσκληση του Αντώνη Σαμαρά…».

Βασίλης Οικονόμου: πρόλαβε να κάνει τα εξής άλματα μέσα σε τρία χρόνια. Μέχρι το 2011 βουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Μετά φτιάχνει το «Αρμα Πολιτών» με τον Γιάννη Δημαρά. Φεύγει κι από εκεί και φτιάχνει τους δικούς του «Ελεύθερους Πολίτες». Το διαλύει κι αυτό και γίνεται βουλευτής με την ΔΗΜΑΡ. Μετά ανεξαρτητοποιείται. Αρχίζει να αναζητεί νέα στέγη (στο Ποτάμι, στο ΠΑΣΟΚ ξανά κτλ) και, τελικά,  τη βρίσκει στη ΝΔ. Κανονικός νταραβεριτζής και γυρολόγος, δηλαδή.  Για την εδρούλα του.

Στην Κηφισιά -όπως και σε κάθε Δήμο- τώρα έχουμε πολλά μα πάρα πολλά παραδείγματα τέτοιων μεγάλων πολιτικών. Από πού να ξεκινήσω, είναι τόσα τα δείγματα επιφανών πολιτικών ανδρών αλλά και γυναικών.

Ας κάνουμε μια αναδρομή στους παλιούς όχι και ξεχασμένους. Ο Βαγγέλης Σιδέρης, ο Τηλέμαχος Τσιλιγκίρης, η ηλικία αμφοτέρων δεν τους εμπόδισε στις μεγάλες-περήφανες τούμπες. Τι και αν προσκυνάνε σε ένα νιάναρο –έτσι αποκαλούσαν τον Ν Χιωτάκη- δεν έχει καμία σημασία. Αλλού είναι το θέμα στην κονόμα, την λεηλασία, την ανομία, το συμφέρον, στην παλιανθρωπιά.

Για το λαμπρότερο αστέρι, τον πολιτικό που παρά το βάρος του οι τούμπες είναι οι κανόνες. Της επιβίωσης, στον βούρκο, την λάσπη, στα βρομόνερα τα απόβλητα. Από πού να ξεκινήσω και που να τελειώσω, το φαινόμενο Βάρσος είναι ίσως το μοναδικό πρόσωπο που έχει κάνει τις τόσες υποσχέσεις του πραγματικές.

Ας μην πάω μακριά, σχετικά πρόσφατα λοιπόν έλεγε –στους υπηκόους- ότι η διοίκηση Χιωτάκη είναι η μελαγχολικότερη παρένθεση στην ιστορία της Κηφισιάς. Λαύρος ο Βασίλης ενάντια στην διοίκηση, εξαπέλυε βολές αλλά –που και το σημαντικό- την βολή της δικιά του, είχε πάντα στο μυαλό του. Όταν του χάλασαν το γνωστό του τροπάριο, όταν έριξαν άπλετο φώς πάνω του, τα γύρισε. Και πάλι όμως δεν έβγαινε το παιχνίδι που τον βόλευε, αναγκάστηκε να κάνει την επιδέξια τούμπα, μπρος-πίσω.

Πάλι στα πόδια του ο Βασίλης τα γύρισε –μανούλα σε αυτά- και προσκύνησε εκεί που τόσα χρόνια «έφτυνε» Το υπάκουο σκυλί.

Τα υπόλοιπα δεν χρειάζεται να τα επαναλάβω, ο Βασίλης Βάρσος με τον σύντροφό του Νίκο Χιωτάκη στο καναβάτσο της Κηφισιάς. Χρεωκοπημένοι και οι δύο, με εμφανή τα τραύματα από τα απανωτά χτυπήματα. Της μοίρας.      

Η Άντζελα ο Οικονόμου και ο Βάρσος δεν είναι, ασφαλώς, τα μοναδικά παραδείγματα πολιτικής αναξιοπρέπειας. έχουν γίνει και στο παρελθόν τέτοια. Και, προφανώς, θα γίνουν και στο μέλλον, εφόσον οι ψηφοφόροι συνεχίζουν να επιβραβεύουν τέτοιες συμπεριφορές.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να τα συνηθίσουμε και να τα περνάμε «στο ντούκου». Πόσω μάλλον που η Γκερέκου ο Οικονόμου και ο Βάρσος προσπαθούν να υποτιμήσουν τη νοημοσύνη των (υποψήφιων) ψηφοφόρων τους, λέγοντας ότι έκαναν αυτήν την μεγαλοπρεπή κολοτούμπα(όχι για την εδρούλα τους αλλά) για να …κρατήσουν την Ελλάδα στην Ευρώπη!

Τέτοια σούργελα (δεν) μας ταιριάζουν;

ΥΓ1: Σούργελο: απο το  σούρνω(σέρνω) και το γέλιο(τα λεξικά).

ΥΓ2: Αν οι μισοί από όσους έχουν ψηφίσει τέτοια  σούργελα, κάνουν σήμερα  ένα τηλεφώνημα ή στείλουν  ένα mail  διαμαρτυρίας στα γραφεία τους, θα υπάρχει κάποια ελπίδα.