Ο σουρεαλισμός ζωντανός, ζει στην Κηφισιά

Γράφει ο Γιάνης Κατσίμπας

Ζέστη, πολύ ζέστη λιώνουν τα πάντα γύρω μας. Όσοι έχουμε μείνει στη πόλη κάνουμε εφευρέσεις για να βρούμε λίγη δροσιά, πέραν των κλιματιστικών.

Μέσα στην αφόρητη ζέστη, που μας έπιασε για τα καλά θελήσαμε να δούμε η πόλη πως αντιμετωπίζει αυτή την κατάσταση.

Θέλουμε να δούμε από κοντά τις δύσκολες συνθήκες.

Ξεκινάμε από την Ν. Κηφισιά, κατεβαίνοντας την Ελαιών στην πλατεία σε πιάνει μια αύρα δροσιάς από το υπέροχο σιντριβάνι, μια ελπίδα μέσα σε αυτόν τον καύσωνα. Τα αυτοκίνητα πηγαινοέρχονται, η ζέστη αφόρητη μα η δροσιά που εκπέμπει το σιντριβάνι κάνει μια διαφορά.

Προχωράμε να πιούμε ένα αναψυκτικό, επόμενη στάση στην άλλη πλατεία της Ν. Κηφισιάς, Πλατεία Ηρώων Πολυτεχνείου.

Μια όαση, ένα μεγάλο - μεγαλειώδες πάρκο με τη λίμνη του, μια όαση, πραγματική. Μέσα στη λίμνη οι πάπιες, τα παιδάκια τις ταΐζουν, οι γονείς, ηλικιωμένοι κάθονται στην καφετέρια. Διασκεδάζουν. Συμβάλουν σε αυτό οι υποδομές του Δήμου, το περιβάλλον πραγματικά εξαιρετικό. Περπατάς στην γέφυρα και σε πιάνει μια αγαλλίαση. Τα βλέπεις όλα τριγύρω σου τόσο όμορφα, είναι κάτι μοναδικό.

Μόνη κακή παραφωνία το πολεμικό αεροπλάνο, αυτό να στέκει σαν ο μπαμπούλας, να μας θυμίζει τα τερατουργήματα - έργα του τέως Δημάρχου Νίκου Χιωτάκη. Μας υπενθυμίζει ακόμη σε ποια πόλη ζούμε, αυτό όμως είναι και η καλή πλευρά. Μας υπενθυμίζει τις εικόνες όπου κάθε Δήμαρχος, Κοινοτάρχης της Ελληνικής επαρχίας θεωρούσε σαν κόσμημα την τοποθέτηση τέτοιων αεροπλάνων στο πουθενά, σε κάθε χωριό. Μας θυμίζει το πόσο χαμηλής στάθμης, επιπέδου, ήταν οι Δημοτικοί άρχοντες. Αλλά και πόσο μεγάλη ευθύνη εμείς σαν υπεύθυνοι πολίτες, που τους εκλέγαμε.

Αναρωτιέμαι είναι τόσο καλά σε όλα τα πάρκα, έχει παντού όλες τις ανθρώπινες ανέσεις;

-Πάμε αλλού να δούμε τι γίνετε, λέω στους φίλους.

-Πάμε μου λένε

Φεύγουμε και πάμε στη Ν. Ερυθραία, όχι εδώ δεν θα βρούμε λίμνες με πάπιες, θα βρούμε μια πλατεία, στην πλατεία 28ης Οκτωβρίου, την παλιά Πλατεία Τσαχπίνη. Από το όνομα παλιού κατοίκου της περιοχής.

Θαυμάζουμε την ωραία Πλατεία με τα παγκάκια που κάθονται οι ηλικιωμένοι, γονείς  με τα μικρά παιδιά τους να παίζουν αμέριμνα.

Καταλήγουμε στο Κεφαλάρι, την Πλατεία με το νερό που πάντα ανέβλυζε και κύλαγε στους δρόμους της Κηφισιάς, μέσα από τις αμπολές.

Η λίμνη σήμα κατατεθέν της πόλης, υπέροχη. Άλλη μια όαση δροσιάς μέσα στο καμίνι. Οι κάτοικοι ή οι επισκέπτες χαίρονται πραγματικά αυτή την διαφορετικότητα, μέσα στην δραματική ζωή που περνάμε και το επιτείνει η αφόρητη ζέστη. Μια ανάσα δροσιάς και χαράς.

Σε αυτή τη λίμνη γίνετε και η ρίψη του Σταυρού, των Θεοφανείων. Όλα λειτουργούν τέλεια, ο κόσμο ευχαριστημένος που μπορεί να βρίσκει τέτοιες μικρές αποδράσει από το μίζερο παρόν. Το Κεφαλάρι ήταν πάντα το σήμα κατατεθέν την ωραίας πόλη της Κηφισιάς.

Μοναδική παραφωνία το εγκαταλειμμένο χρόνια κτήριο της Αλάσκα που μας θυμίζει τις τόσες ψεύτικες υποσχέσεις του πρώην Δημάρχου Ν. Χιωτάκη.

Αλλά η ζέστη είναι αφόρητη, μην την εντείνουμε με τα σχόλια.

Ευχαριστούμε τον Δήμαρχο Κηφισιάς Γ. Θωμάκο και όλους τους συνεργάτες του που μας δίνουν μια αίσθηση ελπίδας  σε αυτούς του δύσκολους καιρούς.

Ευχαριστούμε κ. Θωμάκο που μας μεταφέρετε τον σουρεαλισμό στην πεζή καθημερινή πραγματικότητα.

Να είστε καλά κ. Θωμάκο. Ο θεός να σας έχει καλά.-