Βαθύς ο λάκκος που άνοιξε…

Ό,τι κατάφερε να αναχαιτίσει τα προηγούμενα χρόνια με τη Διοίκηση Χιωτάκη, τα ζωντάνεψε και τα έθρεψε. Μπορεί ο Γ. Θωμάκος να επέλεξε ως ένδυση το χρυσό φούμο της αριστείας, αλλά αυτό που μας κληροδοτεί είναι ακροδεξιά, συντηρητισμό, θρησκοληψία και σκοταδισμό.

Έσβησε τα φώτα του πολιτισμού και της γνώσης κι άναψε καντήλια και μανουάλια. Έκλεισε ότι καλό υπήρχε στη πόλη κι άνοιξε τη πόρτα της εκδίκησης. Πέταξε στα σκυλιά ότι κοινωνικό, αλληλέγγυο και προοδευτικό. Και βρομοκόπησε τη πόλη από τα έργα του, τι κι αν έσκαβε λάκκους για να θάβει σκάνδαλα και οικονομικές αμαρτίες που έζεχναν. Είχε την ατυχία ο δήθεν Άριστος, να πέσει ο ίδιος μέσα στο λάκκο των επιλογών του.

Αλλά μαζί του έπεσε και η Δημοκρατία. Κι αυτό είναι συμφορά. Η αποκάλυψη των επιλογών Αυλίτη είναι ένα ιστορικό συμβάν, δεν δρομολογεί όμως από μόνο του εξελίξεις. Τις εξελίξεις τις δρομολογούν οι κοινωνικές αντιδράσεις. Και τέτοιες υπάρχουν αρκετές. Δεν λέω να βγει ο κόσμος στους δρόμους φωνάζοντας με πάθος. Απλά να ‘ρθει στοιχειωδώς στα συγκαλά του αντί να φέρει όλα τα συμπτώματα ηθικής, παράκρουσης και πολιτικής ανεστιότητας. Εκτός αν σπάσει τη σιωπή του στην κάλπη, με όρους εκδίκησης, ως μια ανταπόδοση για την ψυχρολουσία της ακρίβειας συν το ψοφόκρυο που θα υποστεί τούτον τον χειμώνα. Κι εξαντλημένος από τις κάθε είδους Αυλιτηάδες να ψηφίσει ακριβώς αυτούς που του έμαθε θα εχθρεύεται.

Προς ώρας η κοινωνική δικαιοσύνη είναι εξόριστη κι απουσία της στοιχειώνει το παρεκκλίνον πολιτικό παρόν της πόλης. Ακόμα και οι νόμοι είναι λειψοί, αν όχι σε γύψο.-