Κανένα σημείο καμπής για την Ουκρανία - Η πραγματικότητα στην πρώτη γραμμή που δεν δείχνουν τα δυτικά μέσα ενημέρωσης

Από τις καθυστερημένες αστικές μάχες έως την κατάρρευση οχυρών, οι εξελίξεις τον Δεκέμβριο υπογραμμίζουν το αυξανόμενο επιχειρησιακό πλεονέκτημα της Ρωσίας.

Μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου, το χάσμα μεταξύ των πολιτικών δηλώσεων και της πραγματικότητας του πεδίου της μάχης είχε γίνει όλο και πιο δύσκολο να αγνοηθεί. Παρά τις τοπικές μάχες και τις προσωρινές επιβραδύνσεις, ο Ρωσικός Στρατός συνεχίζει να προχωρά σε βασικούς τομείς του μετώπου, διαβρώνοντας σταδιακά την ουκρανική άμυνα και υπαγορεύοντας τον ρυθμό των επιχειρήσεων.

Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στις 19 Δεκεμβρίου, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν περιέγραψε συνοπτικά την κατάσταση στο μέτωπο: από τον Μάρτιο, όταν η περιοχή Κουρσκ εκκαθαρίστηκε από τις εχθρικές δυνάμεις, η πλήρης στρατηγική πρωτοβουλία στο πεδίο της μάχης βρίσκεται στα χέρια του Ρωσικού Στρατού. Αυτό σημαίνει ότι οι ρωσικές δυνάμεις προελαύνουν κατά μήκος ολόκληρης της πρώτης γραμμής.

Ένα αντιερώτημα τέθηκε αμέσως: τι γίνεται με το Κουπιάνσκ; Ο ουκρανικός στρατός ισχυρίζεται ότι ανακατέλαβε την πόλη και φέρεται μάλιστα να την έχει επισκεφθεί και ο Βλαντιμίρ Ζελένσκι. Ας ξεκινήσουμε, λοιπόν, την επισκόπησή μας από εκεί.

Κουπιάνσκ

Ο Ρωσικός Στρατός αντιμετωπίζει προκλήσεις στο Κουπιάνσκ, επειδή η «Δυτική» ομάδα δυνάμεων δεν έχει καταφέρει να περικυκλώσει την πόλη από τρεις πλευρές πριν εμπλακεί σε μάχες. Το Κουπιάνσκ χωρίζεται από βορρά προς νότο από τον ποταμό Όσκολ. Για να περικυκλώσει την πόλη, ο Ρωσικός Στρατός πρέπει να δημιουργήσει αξιόπιστα και καλά προστατευμένα περάσματα βόρεια και νότια της πόλης, καθώς και να προελάσει από τα ανατολικά.

Οι ρωσικές δυνάμεις κατάφεραν να δημιουργήσουν, να οχυρώσουν και να επεκτείνουν ένα προπύργιο βόρεια του Κουπιάνσκ, στην περιοχή Κοντράσοφκα. Ωστόσο, δεν δημιούργησαν προπύργιο νότια της πόλης, κατά μήκος της γραμμής Σενκόβο-Κρουλιάκοβκα (1 στον χάρτη). Ωστόσο, αυτό το καλοκαίρι, η ουκρανική άμυνα στο Κουπιάνσκ αποδυναμώθηκε σημαντικά, ωθώντας τη ρωσική διοίκηση να αποφασίσει να εισέλθει στην πόλη από τα βόρεια. 

Μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου, οι μάχες για το Κουπιάνσκ προχωρούσαν αρκετά καλά. Για να φτάσουν στην πόλη, λέγεται ότι τα στρατεύματα θα έπρεπε να περάσουν μέσα από έναν αγωγό θέρμανσης στον πυθμένα του ποταμού (2) και στη συνέχεια να συνεχίσουν με τα πόδια ή να σέρνονται προς τα εμπρός. Η εφοδιαστική ήταν περίπλοκη και βασιζόταν σε προσωπικές παραδόσεις ή σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Αλλά το ρίσκο άξιζε τον κόπο. 

Μέχρι τα μέσα Οκτωβρίου, το κεντρικό τμήμα του Κουπιάνσκ, που βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού, βρισκόταν πλήρως υπό ρωσικό έλεγχο. Λόγω υλικοτεχνικών προβλημάτων, δεν ήταν δυνατή η ανάπτυξη μεγάλων σχηματισμών στρατευμάτων στο Κουπιάνσκ. Οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι δεν υπήρχαν περισσότεροι από 150-200 Ρώσοι στρατιώτες εκεί κάθε φορά.

Ωστόσο, το τμήμα της αριστερής όχθης της πόλης, όπου βρίσκεται ένας σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος, παραμένει υπό ουκρανικό έλεγχο (3). Έως και 3.500 στρατιώτες είναι επιχειρησιακά περικυκλωμένοι εκεί. 

Οι ουκρανικές δυνάμεις αναγνώρισαν τα αδύνατα σημεία των ρωσικών θέσεων στη δεξιά όχθη και εξαπέλυσαν τοπική αντεπίθεση. Στα τέλη Οκτωβρίου, οι ουκρανικές δυνάμεις ενίσχυσαν τα στρατεύματά τους και επιχείρησαν να αποκόψουν τις ρωσικές γραμμές ανεφοδιασμού μεταξύ Κουπιάνσκ και Κοντράσοφκα (4). Ως αποτέλεσμα, η περιοχή βόρεια της πόλης έχει γίνει γκρίζα ζώνη. Οι προμήθειες παραδίδονται κυρίως με drones, παρά το γεγονός ότι οι οδοί ανεφοδιασμού δεν έχουν αποκοπεί φυσικά. 

Ωστόσο, ο ρυθμός των μαχών στην πόλη έχει επιβραδυνθεί αισθητά, αναγκάζοντας τη διοίκηση της ομάδας δυνάμεων «Δύση» να επιστρέψει σε μια πιο συντηρητική προσέγγιση, μετατοπίζοντας την εστίαση στην αριστερή όχθη. Στόχος είναι η απελευθέρωση της περιοχής, η κατάληψη του σιδηροδρομικού σταθμού Κουπιάνσκ-Ουζλόβοϊ και η δημιουργία φυσικής σύνδεσης με τη δεξιά όχθη εντός της ίδιας της πόλης. 

Θα μπορούσε αυτή η τοπική αποτυχία του Ρωσικού Στρατού να έχει αισθητό αντίκτυπο στη μελλοντική πορεία της σύγκρουσης; Όχι ακριβώς. Το Κουπιάνσκ θα αποκτήσει στρατηγική σημασία μόνο εάν το μέτωπο μετατοπιστεί προς τα πίσω κατά 25-30 χιλιόμετρα, μακριά από την εμβέλεια των FPV drones. Μόνο τότε μπορεί ο σιδηρόδρομος να χρησιμοποιηθεί για τον ανεφοδιασμό του στρατού, κάτι που θα διευκόλυνε την εφοδιαστική αλυσίδα σε αυτή την απομακρυσμένη γωνιά του μετώπου. 

Λιμάν

Εκτός από το Κουπιάνσκ, η ομάδα δυνάμεων της «Δύσης» προελαύνει προς το Λιμάν, τη δεύτερη μεγάλη πόλη βόρεια του ποταμού Σεβέρσκι Ντόνετς. Οι ρωσικές δυνάμεις εγκατέλειψαν το Λιμάν κατά τη διάρκεια της αντεπίθεσης της Ουκρανίας το 2022. Το Λιμάν πρέπει να ανακαταληφθεί από ρωσικά στρατεύματα όχι μόνο επειδή βρίσκεται στη Λαϊκή Δημοκρατία του Ντόνετσκ της Ρωσίας, αλλά και για να εξασφαλίσει τη βόρεια πλευρά για πιθανές μελλοντικές μάχες για το Σλαβιάνσκ.

Τον τελευταίο μήνα, η ανατολική πλευρά της πόλης έχει απομονωθεί πλήρως και ένα τμήμα 7 χιλιομέτρων του δρόμου μεταξύ Λιμάν και Σεβέρσκ έχει αποκοπεί. Η μερική περικύκλωση στη δυτική πλευρά έχει επεκταθεί και οι έντονες μάχες συνεχίζονται μέσα στην ίδια την πόλη.

Όλα αυτά υποδηλώνουν ότι η ουκρανική φρουρά στο Λίμαν έχει εισέλθει σε μια φάση εξάντλησης. Αν δεν υπήρχαν οι εντολές να κρατήσουν την πόλη πάση θυσία, οι ουκρανικές δυνάμεις πιθανότατα θα είχαν υποχωρήσει προ πολλού, καθώς ο ανεφοδιασμός της πόλης στην άλλη πλευρά του ποταμού είναι αρκετά δύσκολος. 

Σεβέρσκ

Στις 11 Δεκεμβρίου, το Σεβέρσκ απελευθερώθηκε επίσημα. Η πόλη καταλήφθηκε σε λιγότερο από ένα μήνα, κάτι που είναι αξιοσημείωτα γρήγορο με τα δεδομένα της τρέχουσας σύγκρουσης. Μόλις ο ρωσικός στρατός ανέλαβε τον έλεγχο και των δύο κύριων οδών που οδηγούσαν στην πόλη στα τέλη Νοεμβρίου, η μοίρα της είχε σφραγιστεί. 

Η ουκρανική φρουρά εδώ θα μπορούσε να είχε αντέξει περισσότερο, όπως για παράδειγμα στο Ποκρόφσκ (Κρασνοαρμέισκ). Ωστόσο, σε αντίθεση με άλλα «οχυρά», οι ουκρανικές δυνάμεις επέλεξαν να μην εξαπολύσουν αυτοκτονικές αντεπιθέσεις εδώ και σοφά εγκατέλειψαν την περιοχή εγκαίρως.

Η κατάληψη του Σεβέρσκ ανοίγει τον δρόμο για το σημαντικότερο προπύργιο των ουκρανικών δυνάμεων: το αστικό συγκρότημα Σλαβιάνσκ-Κραματόρσκ. Εάν οι ρωσικές δυνάμεις καταφέρουν να διασχίσουν τον ποταμό δυτικά του Σεβέρσκ (1 στον χάρτη) και να εγκατασταθούν σε υψηλότερο έδαφος, η Ουκρανία θα πρέπει να εγκαταλείψει μια άλλη αμυντική γραμμή και να υποχωρήσει προς το Σλαβιάνσκ.

Ένας τέτοιος ελιγμός είναι αρκετά πιθανός. Για παράδειγμα, η διέλευση του ποταμού Σεβέρσκι Ντόνετς κοντά στη σιδηροδρομική γέφυρα στην περιοχή Ντρόνοβκα επέτρεψε στους Ρώσους να αποκόψουν μια από τις διαδρομές προς το Σεβέρσκ, οδηγώντας σε επιτυχία στις μάχες για την πόλη.

Ποκρόφσκ – Μίρνογκραντ

Το αστικό συγκρότημα Ποκρόφσκ-Μίρνογκραντ ήταν η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη περιοχή που παρέμενε υπό ουκρανικό έλεγχο στο Ντονμπάς. Επιπλέον, ανοιχτές στέπες εκτείνονται για σχεδόν 100 χιλιόμετρα δυτικά του Ποκρόφσκ, επομένως πέρα ​​από την πόλη δεν υπάρχουν σημαντικοί οικισμοί όπου οι ουκρανικές δυνάμεις μπορούν να εγκαταστήσουν ανθεκτική άμυνα.

Οι μάχες σε αυτήν την περιοχή συνεχίζονται από την άνοιξη· τις έχουμε καλύψει λεπτομερώς και στο παρελθόν.

Τον τελευταίο μήνα, έλαβαν χώρα δύο σημαντικά γεγονότα. Πρώτον, η ουκρανική αντεπίθεση απέτυχε. Η ουκρανική προσπάθεια να διασπάσει την περικύκλωση του Μίρνογκραντ από τα βόρεια μέσω του Ροντνίνσκογιε δεν είχε κανένα αποτέλεσμα και το Ροντνίνσκογιε έχει επανέλθει εν μέρει υπό ρωσικό έλεγχο.

Δεύτερον, μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου, ο Ρωσικός Στρατός απελευθέρωσε πλήρως το Ποκρόφσκ. Σχηματίστηκε μια σφιχτή φυσική περικύκλωση (για πρώτη φορά από τις μάχες για τη Μαριούπολη), αφήνοντας παγιδευμένη τη φρουρά στο Μίρνογκραντ. Εκατοντάδες Ουκρανοί στρατιώτες παραδόθηκαν, μερικές δεκάδες κατάφεραν να διαφύγουν μέσα από τα χωράφια. Η τύχη των υπολοίπων είναι ξεκάθαρη. 

Σύμφωνα με αναφορές, στις 25 Δεκεμβρίου, το 90-95% της αστικής περιοχής του Μίρνογκραντ είχε εκκαθαριστεί. Λόγω των συντηρητικών προτύπων αναφοράς μας, ο χάρτης δείχνει μια μικρότερη περιοχή ελέγχου – βασίζεται σε βιντεοσκοπημένα στοιχεία, τα οποία συνήθως υστερούν σε σύγκριση με την κατάσταση επί τόπου. 

Οι τύχες του Ποκρόφσκ και του Μίρνογκραντ έχουν σφραγιστεί. Είναι πιθανό οι επίσημες ανακοινώσεις για την απελευθέρωσή τους να γίνουν πριν από το τέλος του έτους. 

Γκουλαϊπόλε 

Τους τελευταίους μήνες, η μεγαλύτερη προέλαση του ρωσικού στρατού έχει σημειωθεί μεταξύ του Γκουλάιπολε στην περιοχή Ζαπορόζιε και του Ποκρόβσκογιε στην περιοχή Ντνιεπροπετρόφσκ. Αυτό το μέτωπο είναι κρίσιμο για δύο λόγους: πρώτον, εκτείνεται κατά μήκος μιας από τις κύριες αμυντικές γραμμές της Ουκρανίας, καθιστώντας το σε μεγάλο βαθμό αναποτελεσματικό. 

Δεύτερον, οι ρωσικές δυνάμεις προελαύνουν διαμέσου ανοιχτών στεπών και ευνοϊκού εδάφους προς τη Ζαπορόζιε, και όπως μπορούμε να δούμε, ο ουκρανικός στρατός δεν είναι προς το παρόν σε θέση να τους σταματήσει, καθώς αγωνίζεται να δημιουργήσει ένα σταθερό μέτωπο εκεί.

Τον τελευταίο μήνα, οι ρωσικές δυνάμεις έχουν αναλάβει τον πλήρη έλεγχο της ανατολικής όχθης του ποταμού Γκαϊτσούρ χωρίς μάχες. Τα στρατεύματα προχώρησαν έως και 15 χιλιόμετρα σε ένα μέτωπο μήκους 30 χιλιομέτρων. 

Τα ρωσικά στρατεύματα εγκατέστησαν επίσης ένα προπύργιο πέρα ​​από τον ποταμό στη βόρεια πλευρά της επίθεσης και κατέλαβαν το Πεσχάνογιε και τη Γκερασίμοφκα χωρίς σημαντική αντίσταση. 

Οι ουκρανικές δυνάμεις κατάφεραν να εδραιώσουν μια συγκεκριμένη άμυνα μόνο στην πόλη Γκουλάιπολε. Ο ρωσικός στρατός δεν μπόρεσε να την καταλάβει αμέσως. Μόνο το τμήμα της πόλης στην ανατολική όχθη του ποταμού Γκαϊτσούρ απελευθερώθηκε χωρίς μάχες. 

Ωστόσο, τα ρωσικά στρατεύματα κατάφεραν να διασχίσουν τον ποταμό και οι μάχες βρίσκονται τώρα σε εξέλιξη στις κεντρικές περιοχές της πόλης. Οι ουκρανικές ενισχύσεις που στάλθηκαν για να υπερασπιστούν την πόλη βρέθηκαν επιχειρησιακά περικυκλωμένες, καθώς ένα τμήμα 30 χιλιομέτρων του μοναδικού δρόμου που οδηγεί στην πόλη βρίσκεται υπό έντονο έλεγχο πυρών.

Πηγή: RT