Στο νοτιο-ανατολικό Αιγαίο υπάρχει ένα νησί που πλέον αναγνωρίζεται διεθνώς για τις καλές πρακτικές που εφαρμόζει στον τομέα της βιώσιμης ανάπτυξης.

Mε μια ιδιαίτερα προσωπική αλλά και ουσιαστική τοποθέτηση συμμετείχε ο δήμαρχος Λειψών Φώτης Μάγγος στο πρώτο συνέδριο «Water Dialogues», με θέμα τη λειψυδρία και τις πλημμύρες στη νησιωτική Ελλάδα, που διοργάνωσαν στη Ρόδο, ο πρόεδρος του Ινστιτούτου Ερευνών Διαχείρισης Υδάτινων Πόρων & Ενέργειας «WE ARE GREECE» Αντώνης Γιαννικουρής και το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας.

Ο κ. Μάγγος ξεκίνησε την ομιλία του ανατρέχοντας στα φοιτητικά του χρόνια, όταν οι Λειψοί ήταν ένα άγνωστο νησί για τους περισσότερους Έλληνες. Όπως χαρακτηριστικά επισήμανε, συχνά τον ρωτούσαν πού βρίσκονται οι Λειψοί, ενώ αρκετοί τους μπέρδευαν ακόμη και με άλλους νησιωτικούς προορισμούς όπως τους… Παξούς ή άλλα νησιά. Τότε γεννήθηκε μέσα του η επιθυμία να συμβάλει, ώστε ο τόπος του να αποκτήσει τη θέση που του αξίζει στον χάρτη της Ελλάδας.

Σήμερα, όπως τόνισε, οι Λειψοί δεν αποτελούν πλέον έναν άγνωστο προορισμό, αλλά ένα νησί που αναγνωρίζεται πανελλαδικά και διεθνώς για τις καλές πρακτικές που εφαρμόζει στον τομέα της βιώσιμης ανάπτυξης. Ένα νησί που έχει καταφέρει να μετατρέψει τις προκλήσεις της μικρονησιωτικότητας σε ευκαιρίες και να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση στη διαχείριση των φυσικών πόρων, των αποβλήτων και ιδιαίτερα του νερού.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην πορεία που ακολούθησε το νησί για την επίτευξη της υδατικής του αυτονομίας, ευχαριστώντας όλους όσοι συνέβαλαν σε αυτή την προσπάθεια. Μνημόνευσε τον αείμνηστο Νεκτάριο Σαντορινιό, επί υπουργίας του οποίου εγκαταστάθηκε για πρώτη φορά η μονάδα αφαλάτωσης, η οποία σήμερα εξασφαλίζει στους Λειψούς πλήρη κάλυψη των αναγκών τους σε νερό. Παράλληλα, εξήρε τη συμβολή του γενικού γραμματέα Νησιωτικής Πολιτικής Μανώλη Κουτουλάκη, υπογραμμίζοντας ότι έχει κατανοήσει σε βάθος τα ιδιαίτερα ζητήματα που αντιμετωπίζουν τα μικρά νησιά.

Ο δήμαρχος αναφέρθηκε επίσης στα έργα που βρίσκονται σε εξέλιξη για τη βελτίωση του δικτύου ύδρευσης και τον εκσυγχρονισμό του βιολογικού καθαρισμού, επισημαίνοντας ότι παρά τις γραφειοκρατικές δυσκολίες και τις χρονοβόρες διαδικασίες περιβαλλοντικής αδειοδότησης, ο δήμος συνεχίζει με συνέπεια να επενδύει σε υποδομές που ενισχύουν την περιβαλλοντική προστασία και την βιώσιμη ανάπτυξη.

Στην ομιλία του ανέδειξε ακόμη τη διαφορετική φιλοσοφία με την οποία αναπτύσσονται οι Λειψοί. Όπως υπογράμμισε, το νησί δεν βασίζει την ταυτότητά του σε πρακτικές μαζικού τουρισμού, αλλά στην προστασία του φυσικού του πλούτου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το γεγονός ότι και οι 23 παραλίες του νησιού έχουν χαρακτηριστεί απάτητες, διατηρώντας αναλλοίωτο το φυσικό τους περιβάλλον. Παράλληλα, δεν υπάρχουν πισίνες, μια επιλογή που συνδέεται άμεσα με την εξοικονόμηση πολύτιμων υδάτινων πόρων, καθώς η συντήρησή τους απαιτεί σημαντικές ποσότητες νερού κατά τη διάρκεια της τουριστικής περιόδου.

Ι

διαίτερα σημαντική είναι και η εφαρμογή του συστήματος διαλογής απορριμμάτων στην πηγή και της συλλογής πόρτα-πόρτα, χωρίς την ύπαρξη κάδων σε δημόσιους χώρους. Το μοντέλο αυτό έχει συμβάλει καθοριστικά στη διατήρηση της καθαριότητας του νησιού, αποτελώντας μία ακόμη καινοτόμο πρακτική που ενισχύει το περιβαλλοντικό του αποτύπωμα.

Η παρέμβαση του δημάρχου Λειψών στο συνέδριο ανέδειξε ότι η αποτελεσματική διαχείριση του νερού και των φυσικών πόρων δεν αποτελεί αποκλειστικά ζήτημα τεχνικών έργων, αλλά κυρίως αποτέλεσμα στρατηγικής, συνεργασίας και συλλογικής προσπάθειας. Οι Λειψοί αποδεικνύουν στην πράξη ότι ακόμη και ένα μικρό νησί μπορεί να πρωτοπορήσει, να καινοτομήσει και να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τη βιώσιμη ανάπτυξη και την ανθεκτικότητα των νησιωτικών κοινωνιών απέναντι στις σύγχρονες περιβαλλοντικές προκλήσεις.

Νέα τροπή στην υπόθεση του Μοντιλιάνι που λεηλατήθηκε από τους Ναζί, καθώς ο Ντέιβιντ Ναχμάντ ετοιμάζει νέα έφεση

Η πολυετής δικαστική διαμάχη για έναν πίνακα του Αμεντέο Μοντιλιάνι, ο οποίος συνδέεται με τις λεηλασίες έργων τέχνης από τους Ναζί, μπαίνει σε νέα φάση. Σύμφωνα με το Art Newspaper, δικαστήριο της Νέας Υόρκης έδωσε εντολή στον έμπορο τέχνης Ντέιβιντ Ναχμάντ να παραδώσει μέσα σε 30 ημέρες το έργο «Καθιστός Άνδρας με Μπαστούνι» (1918) στον Φιλίπ Μαεστρατσί, εγγονό του εβραίου εμπόρου τέχνης Όσκαρ Στετινέρ, από τον οποίο οι κληρονόμοι υποστηρίζουν ότι αφαιρέθηκε παράνομα κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής.

Η απόφαση έρχεται λίγους μήνες μετά την κρίση του δικαστή Τζόελ Κόεν ότι ο πίνακας πρέπει να επιστραφεί στην οικογένεια Στετινέρ. Αυτή τη φορά το δικαστήριο προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, ορίζοντας συγκεκριμένη προθεσμία για την παράδοση του έργου.

Νέα έφεση από την πλευρά Ναχμάντ

Η πλευρά του Ναχμάντ, ωστόσο, δεν δείχνει διατεθειμένη να εγκαταλείψει τη μάχη. Οι δικηγόροι του ανακοίνωσαν ότι θα προσφύγουν εκ νέου στη Δικαιοσύνη, υποστηρίζοντας πως η υπόθεση κρίθηκε χωρίς να εξεταστούν σημαντικοί μάρτυρες που είχαν δει το έργο το οποίο βρίσκεται στο επίκεντρο της διαμάχης. Σύμφωνα με τους ίδιους, τα στοιχεία δείχνουν ότι ο πίνακας που χάθηκε από τον Στετινέρ δεν είναι ο ίδιος με εκείνον που κατέχει σήμερα ο Ναχμάντ.

Από την άλλη πλευρά, ο δικηγόρος του Μαεστρατσί, Φίλιπ Λαντριγκράν, θεωρεί ότι οι νέες προσφυγές έχουν μοναδικό αποτέλεσμα την παράταση μιας υπόθεσης που εκκρεμεί εδώ και περισσότερο από μία δεκαετία. Όπως επισημαίνει, τα εφετεία έχουν ήδη απορρίψει επανειλημμένα τις ενστάσεις του Ναχμάντ και εκτιμά ότι το ίδιο θα συμβεί και τώρα.

Οι μαρτυρίες που αμφισβητούν την ταυτότητα του πίνακα

Κεντρικό ρόλο στη νέα υπερασπιστική γραμμή του Ναχμάντ παίζουν οι καταθέσεις του φωτογράφου Φρεντερίκ Αλέν και της συζύγου του, Οντίλ Καρλότι-Αλέν. Ο Αλέν είναι βαφτισιμιός του Ζαν Βαν ντερ Κλιπ, ο οποίος είχε αποκτήσει το έργο που θεωρείται λεηλατημένο από τους Ναζί το 1944.

Στις ένορκες καταθέσεις τους, οι δύο μάρτυρες περιγράφουν έναν διαφορετικό πίνακα από εκείνον που διεκδικείται σήμερα. Όπως υποστηρίζουν, το έργο που είχαν δει ήταν μικρότερων διαστάσεων, πιο σκοτεινό χρωματικά και απεικόνιζε έναν άνδρα χωρίς μπαστούνι και χωρίς να κάθεται. Για τον λόγο αυτό θεωρούν αδύνατο να ταυτίζεται με τον «Καθιστό Άνδρα με Μπαστούνι».

Η υπόθεση παραμένει ανοιχτή

Οι εκπρόσωποι του Μαεστρατσί απορρίπτουν αυτές τις μαρτυρίες και επιμένουν ότι τα στοιχεία που έχουν συγκεντρωθεί επί χρόνια αποδεικνύουν την προέλευση του έργου. Ο Λαντριγκράν μάλιστα υποστηρίζει ότι ο Ναχμάντ θα μπορούσε να είχε κλείσει την υπόθεση επιστρέφοντας τον πίνακα, αποφεύγοντας περαιτέρω φθορά στη δημόσια εικόνα του.

Παρά τη νέα δικαστική απόφαση, η υπόθεση φαίνεται πως δεν έχει φτάσει ακόμη στο τέλος της. Η πλευρά του Ναχμάντ ζητά να διεξαχθεί κανονική δίκη με παρουσία μαρτύρων στο δικαστήριο, θεωρώντας ότι μόνο έτσι θα εξεταστούν πλήρως όλα τα δεδομένα. Μέχρι τότε, ένα από τα πιο γνωστά έργα που συνδέονται με διεκδικήσεις για ναζιστικές λεηλασίες παραμένει στο επίκεντρο μιας αντιπαράθεσης που διαρκεί εδώ και χρόνια.

Κάποιοι στην κυβέρνηση πιστεύουν ότι προεκλογική εκστρατεία σημαίνει δούλεμα κανονικό

Καταλαβαίνω ότι σε μια προεκλογική εκστρατεία τα κόμματα προσπαθούν να υποσχεθούν αυτά που οι ψηφοφόροι τους θέλουν να ακούσουν, ακόμη και αν γνωρίζουν ότι κάποιες υποσχέσεις δεν είναι πάντα εφικτό να υλοποιηθούν, είτε αντικειμενικά, είτε επειδή στην πραγματικότητα έχουν άλλες προτεραιότητες.

Όμως, ανάμεσα σε αυτό και το κανονικό παπατζιλίκι, υπάρχει, ομολογουμένως, μια απόσταση

Και η κυβέρνηση, αν κρίνω από αυτά που «διαρρέει» έχει αποφασίσει να πουλήσει μπόλικο παπατζιλίκι.

Τώρα, όμως, βλέπουμε τους «Μένουμε Ευρώπη» να είναι έτοιμοι να γράψουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τα ευρωπαϊκά ιδεώδη, στα οποία υποτίθεται ότι είναι ταγμένοι, αλλά και να περιφρονήσουν τις απαιτήσεις των ευρωπαϊκών θεσμών, μόνο και μόνο για να μπορέσουν να περιορίσουν τις κυβερνητικές διαρροές προς τα δεξιά.

Μόνο που ξέρουν πολύ καλά ότι «ευρωπαϊκός δρόμος» α λα καρτ δεν υπάρχει. Όποιος θέλει να «μείνει Ευρώπη» πρέπει να αποδεχτεί ένα πλαίσιο αρχών, κανόνων.

Διαφορετικά ας πάνε σε χώρες που δεν νοιάζονται και πολύ για δικαιώματα και κανόνες. Δίπλα είναι η Τουρκία, μπορούν να πάνε να ζήσουν εκεί.

Όμως, ας σταματήσουν να λένε και να γράφουν ανοησίες για κυβερνητικά σχέδια να υπάρξει ένα τέτοιο πισωγύρισμα σε ζητήματα δικαιωμάτων. Για να μην μιλήσω για το μέγεθος της κατακραυγής που θα υπάρξει εντός και εκτός της χώρας.

Όμως, δεν είναι μόνο στα θέματα δικαιωμάτων που βλέπουμε αυτό το παπατζιλίκι. Το βλέπουμε και στα θέματα οικονομικής πολιτικής. Και πάλι αναφέρομαι στις διαρροές που κάνει η κυβέρνηση. Από τη μια έχουμε όλη τη συζήτηση για την επαναφορά τουλάχιστον της 13ης σύνταξης και του 13ου μισθού. Αίτημα απόλυτα δίκαιο και επείγον, προς αποφυγή παρανόησης. Όμως, μετά, κυβερνητική πάλι διαρροή υποστηρίζει ότι ίσως να μην είναι τόσο εφικτό γιατί έχει κοστολογηθεί στα 4 δισεκατομμύρια και η κυβέρνηση δεν τα έχει, οπότε ίσως η κυβέρνηση σε πρώτη φάση να δοκιμάσει κάτι άλλο, δηλαδή να περιορίσει κάπως τη μεγάλη φορολογική επιβάρυνση των ελεύθερων επαγγελματιών. Αναγκαίο και αυτό, αλλά στα σοβαρά τώρα θα ρίξουμε κλήρο ποιος θα ευνοηθεί, οι ελεύθεροι επαγγελματίες ή οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι του δημοσίου; Ή μήπως θα γίνει διαγωνισμός για το ποια κατηγορία δικαιούται μεγαλύτερη υποστήριξη;

Και σε τελική ανάλυση εάν όντως αυτό που τους απασχολεί είναι να βρουν πόρους για να μπορέσουν να κάνουν πιο φιλολαϊκή πολιτική, ας πάνε π.χ. να τα βρουν από τα τεράστια ποσά που δίνονται σε «εταιρείες συμβούλων», που έχουν πάρει πάνω από 1,7 δισεκατομμύρια για «συμβουλευτικές υπηρεσίες» αγνώστου ποιότητας και χρησιμότητας. Ή πολύ απλά ας κάνουν πραγματικές παρεμβάσεις για να πέσουν οι τιμές σε βασικά προϊόντα, αντί να φτιάχνουν «εφαρμογές» που απλώς επικυρώνουν αυτό που ο πολίτης ούτως ή άλλως ήξερε: ότι έχουν ακριβύνει τα πάντα. Ή ας αξιοποιήσουν τώρα το «χρηματοδοτικό μαξιλάρι» που έχουν εξασφαλίσει για «οριζόντια» μέτρα, αντί για «στοχευμένες» παρεμβάσεις, αντί για εξυπηρέτηση του ενός ή άλλου φίλου» με άλλη μία «απευθείας ανάθεση».

Σε κάθε περίπτωση πρέπει να καταλάβουν ότι είναι γελασμένοι εάν νομίζουν ότι θα τη βγάλουν καθαρή με το δούλεμα και με υποσχέσεις που όχι μόνο θα μένουν υποσχέσεις, αλλά θα είναι και αλληλοαναιρούμενες. Ανόητοι δεν είναι οι ψηφοφόροι και ξέρουν να διακρίνουν πότε κάτι όντως τους προσφέρεται και πότε απλώς τους σερβίρουν παπατζιλίκι.

Πηγή: in