Ογδόντα χρόνια μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η Γερμανία και η Ιαπωνία φαίνεται να μπαίνουν σε μια νέα εποχή στρατιωτικής ενίσχυσης. Οι δύο χώρες, που κάποτε συμμάχησαν ως μέλη του Αξονα και γνώρισαν την ολοκληρωτική ήττα αφού αιματοκύλισαν την υφήλιο, επανεξετάζουν σήμερα τις αμυντικές τους στρατηγικές στο πλαίσιο ενός ολοένα πιο αβέβαιου διεθνούς περιβάλλοντος 

Το 1940, τα καθεστώτα της Γερμανίας και της Ιαπωνίας εντάχθηκαν στις Δυνάμεις του Αξονα, δεμένες από την αμοιβαία αντίθεσή τους προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Πολέμησαν σε έναν παγκόσμιο πόλεμο και τον έχασαν, και οι κοινωνίες τους, υπενθυμίζουν οι New York Times, πέρασαν τα επόμενα 85 χρόνια με συρρικνωμένους στρατούς και μεγάλη εξάρτηση από τον πρώην εχθρό τους, την Αμερική, για την ασφάλειά τους. Σήμερα, όμως, η δυσπιστία απέναντι στην αμερικανική αξιοπιστία επανέρχεται, αν και με διαφορετικό τρόπο. Οι ΗΠΑ δεν είναι πλέον ο εχθρός για την Ιαπωνία και τη Γερμανία, αλλά ο σύμμαχος που τους γυρίζει την πλάτη.

Την ίδια στιγμή, σημειώνουν οι ΝΥΤ, εντείνονται οι ανησυχίες για την αυξανόμενη ισχύ της Κίνας και τη δυναμική, συχνά επιθετική, στάση της Ρωσίας. Μέσα σε αυτό το κλίμα, το Τόκιο και το Βερολίνο επιταχύνουν την ανασυγκρότηση των ενόπλων δυνάμεών τους και ενισχύουν εκ νέου τη μεταξύ τους συνεργασία. Η προσέγγιση αυτή αναμένεται να αποκτήσει μεγαλύτερη δυναμική κατά την συνάντηση των ηγετών της Ομάδας των Επτά, που ξεκινά τη Δευτέρα στο Εβιάν της Γαλλίας. Hδη, οι δύο χώρες ανταλλάσσουν τεχνογνωσία, αναπτύσσουν κοινές τεχνολογικές εφαρμογές και συνεργάζονται σε εξοπλιστικά προγράμματα που περιλαμβάνουν μη επανδρωμένα αεροσκάφη και ελικόπτερα, κρίσιμα εργαλεία για τα σχέδια επανεξοπλισμού τους.

Παρά τις ιστορικές αναλογίες, γράφουν οι NYT, η σημερινή συνεργασία απέχει πολύ από μια αναβίωση του Αξονα. Αυτήν τη φορά, η Γερμανία και η Ιαπωνία παρουσιάζουν τις πρωτοβουλίες τους ως αμυντική αναγκαιότητα. Το Βερολίνο στηρίζει ενεργά την Ουκρανία απέναντι στη ρωσική εισβολή, ενώ το Τόκιο δηλώνει ότι ανησυχεί για τις απειλές που προέρχονται από την Κίνα και τη Βόρεια Κορέα. Παράλληλα, εντάσσονται σε ένα ευρύτερο δίκτυο συνεργασίας με άλλες μεσαίες δυνάμεις, όπως η Βρετανία, ο Καναδάς και η Γαλλία, χώρες που υπήρξαν αντίπαλοί τους στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Προβάλλουν, αμφότερες, τον εαυτό τους ως υπερασπιστή της διεθνούς νομιμότητας και των πολυμερών θεσμών, οι οποίοι λειτουργούν ως ανάχωμα απέναντι στις πιέσεις των ισχυρότερων κρατών.

Ο Μπόρις Πιστόριους, υπουργός Αμυνας της Γερμανίας, δήλωσε τον Μάρτιο, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του σε ιαπωνική ναυτική βάση, ότι «χώρες όπως η Γερμανία και η Ιαπωνία, που εξακολουθούν να πιστεύουν στη διεθνή τάξη που βασίζεται σε κανόνες, οφείλουν να έρθουν ακόμη πιο κοντά και να καταστήσουν σαφές τι ακριβώς υπερασπίζονται». Μετά τον πόλεμο, σημειώνουν οι ΝΥΤ, και οι δύο χώρες επικεντρώθηκαν στην ανοικοδόμηση και την οικονομική ανάπτυξη. Η ασφάλεια των πολιτών τους στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στην αμερικανική στρατιωτική παρουσία. Στη διαιρεμένη Γερμανία, οι ΗΠΑ εγκατέστησαν μεγάλες στρατιωτικές βάσεις και χιλιάδες στρατιώτες στο δυτικό τμήμα της χώρας, το οποίο αποτελούσε προκεχωρημένο φυλάκιο του Ψυχρού Πολέμου απέναντι στη Σοβιετική Ενωση.

Παρότι τόσο η Ανατολική όσο και η Δυτική Γερμανία διέθεταν ισχυρούς στρατούς, μετά την πτώση του Τείχους του Βερολίνου η επανενωμένη χώρα προτίμησε να επενδύσει περισσότερο σε κοινωνικές πολιτικές παρά στην άμυνα. Στην Ιαπωνία, το μεταπολεμικό Σύνταγμα επιβλήθηκε υπό την εποπτεία του αμερικανού στρατηγού Ντάγκλας ΜακΑρθουρ. Το κείμενο αυτό, σύμφωνα με τους ΝΥΤ, απέρριπτε τον πόλεμο ως μέσο επίλυσης διαφορών και επέτρεπε τη διατήρηση στρατιωτικών δυνάμεων αποκλειστικά για αμυντικούς σκοπούς. Ετσι δημιουργήθηκαν οι Δυνάμεις Αυτοάμυνας (JSDF), ο επίσημος τίτλος που εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για τον ιαπωνικό στρατό.

Για δεκαετίες, ισχυρά αντιμιλιταριστικά κινήματα προωθούσαν αξίες όπως η ειρήνη, η διπλωματία, το ελεύθερο εμπόριο και οι πολιτιστικές ανταλλαγές. Το κλίμα αυτό έχει υποχωρήσει σημαντικά τα τελευταία χρόνια, γράφουν οι ΝΥΤ, ιδιαίτερα μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022 και την πιο διεκδικητική πολιτική της Κίνας υπό την ηγεσία του Σι Τζινπίνγκ. Καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις έπαιξαν και οι τοποθετήσεις του αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ σχετικά με την φθίνουσα αμερικανική δέσμευση στην ευρωπαϊκή ασφάλεια, καθώς και η προθυμία του να επιδιώξει εμπορικές συμφωνίες με το Πεκίνο. Οι εξελίξεις αυτές, εκτιμούν οι ΝΥΤ,  ενίσχυσαν την πεποίθηση ότι η Γερμανία και η Ιαπωνία πρέπει να ενισχύσουν τις δικές τους στρατιωτικές δυνατότητες.

Ο Τόμας Μπέργκερ, καθηγητής του Πανεπιστημίου της Βοστόνης και ερευνητής της μεταπολεμικής ιστορίας των δύο χωρών, υπογράμμισε ότι η Γερμανία και η Ιαπωνία ευθύνονται για «ίσως τη μεγαλύτερη καταστροφή του εικοστού αιώνα», αναφερόμενος στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οπως εξήγησε στους ΝΥΤ, η ήττα τους «διέλυσε τις αντιλήψεις τους για την αυτοκρατορική ισχύ και τη στρατιωτικοποίηση». Ο ίδιος πρόσθεσε ότι η απρόβλεπτη στάση των ΗΠΑ δημιουργεί έναν δικαιολογημένο φόβο εγκατάλειψης. Λίγο πριν αναλάβει τη γερμανική καγκελαρία, ο Φρίντριχ Μερτς προώθησε την αναστολή των δημοσιονομικών περιορισμών που εμπόδιζαν τον κρατικό δανεισμό, με στόχο τη σημαντική αύξηση των αμυντικών δαπανών.

Εφόσον συνεχιστεί αυτή η πορεία, γράφουν οι ΝΥΤ, η Γερμανία θα μπορούσε σύντομα να δαπανά για την άμυνα περισσότερα από όσα διαθέτουν συνολικά η Γαλλία και η Βρετανία. Η Ιαπωνία επενδύει περίπου τα μισά ποσά, ωστόσο εξακολουθεί να συγκαταλέγεται μεταξύ των χωρών που δαπανούν τα μεγαλύτερα ποσά για την Αμυνα παγκοσμίως. Ο φετινός αμυντικός προϋπολογισμός της ανέρχεται περίπου στα 58 δισεκατομμύρια δολάρια. Η Σαναέ Τακαΐτσι, πρωθυπουργός της Ιαπωνίας και συντηρητική πολιτικός, εξελέγη προβάλλοντας την ανάγκη αναζωογόνησης των ενόπλων δυνάμεων. Εχει αναπτύξει πυραύλους μεγάλου βεληνεκούς στη νότια Ιαπωνία, με δυνατότητα να πλήξουν στόχους στην Κίνα, ενώ έχει ήδη ανατρέψει τους μεταπολεμικούς περιορισμούς στις εξαγωγές οπλικών συστημάτων.

Η Κίνα και η Ρωσία κατηγορούν την Τακαΐτσι ότι επιδιώκει την αναβίωση του ιαπωνικού μιλιταρισμού. Η ίδια, σημειώνουν οι ΝΥΤ, απορρίπτει τις κατηγορίες, υποστηρίζοντας ότι η χώρα της αντιμετωπίζει το δυσκολότερο περιβάλλον ασφαλείας από το τέλος του πολέμου. Οπως δήλωσε, «καμία χώρα δεν μπορεί πλέον να διασφαλίσει μόνη της την ειρήνη και την ασφάλειά της». Πρόσθεσε ακόμη ότι «δεν έχει αλλάξει στο παραμικρό η προσήλωσή μας στην πορεία ενός έθνους που αγαπά την ειρήνη εδώ και περισσότερα από ογδόντα χρόνια». Στη Γερμανία, η κοινή γνώμη αποδέχεται τον επανεξοπλισμό με επιφυλάξεις, αλλά ταχύτερα από ό,τι συμβαίνει στην Ιαπωνία.

Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι η πλειονότητα των Γερμανών θεωρεί τον κόσμο πιο επικίνδυνο ακόμη και από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, ενώ περίπου τα δύο τρίτα υποστηρίζουν την αύξηση των στρατιωτικών δαπανών. Αντίθετα, στο Τόκιο χιλιάδες πολίτες διαδήλωσαν εναντίον των πολιτικών ασφαλείας της κυβέρνησης. Οι διαμαρτυρίες, γράφουν οι ΝΥΤ, επικεντρώθηκαν στις εξαγωγές όπλων και στη δημιουργία εθνικής υπηρεσίας πληροφοριών, ενώ εκφράστηκαν φόβοι ότι ενδέχεται να καταργηθεί το Αρθρο 9 του Συντάγματος, το οποίο αποκηρύσσει ρητά τον πόλεμο σε κάθε του μορφή. Η 37χρονη ακτιβίστρια Ναόκο Χισιγιάμα, μία από τις διοργανώτριες των κινητοποιήσεων, προειδοποιεί ότι «οι πολιτικές της κυρίας Τακαΐτσι προκαλούν βαθιά ανησυχία, καθώς στοχεύουν στη μετατροπή της Ιαπωνίας σε στρατιωτική δύναμη».

Η Αλεξάνδρα Σακάκι, ερευνήτρια του Γερμανικού Ινστιτούτου Διεθνών Υποθέσεων και Ασφάλειας με ειδίκευση στην Ιαπωνία, λέει στους ΝΥΤ ότι ο επανεξοπλισμός θα απαιτήσει βαθύτερες αλλαγές νοοτροπίας: «Οι κοινωνίες πρέπει να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση τους με το στρατό. Θα είναι έτοιμες για μάχη; Θα είναι έτοιμες να πολεμήσουν; Η Γερμανία και η Ιαπωνία χρειάζονται τη στήριξη των πολιτών για να υλοποιήσουν αυτό το όραμα», εκτιμά. Μία χώρα, πάντως, αντιμετωπίζει θετικά αυτές τις εξελίξεις: οι Ηνωμένες Πολιτείες. Ο Ντόναλντ Τραμπ υποστήριζε διαχρονικά ότι οι σύμμαχοι της Ουάσιγκτον οφείλουν να αναλαμβάνουν μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για την άμυνά τους.

Σε συνάντησή του με τον Φρίντριχ Μερτς, χαιρέτισε την αύξηση των γερμανικών αμυντικών δαπανών, αν και με μια δόση επιφύλαξης. Από την άλλη, σημειώνουν οι ΝΥΤ, με τη χαρακτηριστική του ειρωνεία, παρατήρησε ότι ίσως οι αμερικανοί ηγέτες που νίκησαν τη ναζιστική Γερμανία να μην έβλεπαν τόσο θετικά μια νέα στρατιωτικά ισχυρή Γερμανία. «Δεν είμαι βέβαιος ότι ο στρατηγός Ντάγκλας ΜακΑρθουρ θα θεωρούσε αυτή την εξέλιξη κάτι θετικό», σχολίασε. Ισως να έχει δίκιο. 

Το έκανε σε 10:29.483 λεπτά, που είναι σχεδόν 3 λεπτά και 7 δευτερόλεπτα πιο αργό από οδηγό αγώνων που σημείωσε το προηγούμενο ρεκόρ.

Παρά το γεγονός ότι προς το παρόν πωλείται μόνο στην Κίνα, η Xiaomi έχει στείλει για πρώτες δοκιμές τα πιο σπορ μοντέλα της στην πίστα του Νίρμπουργκρινκ.Και μάλιστα ήδη σημειώνουν ρεκόρ. Ωστόσο, η αυτοκινητοβιομηχανία δοκιμάζει κάτι νέο με το YU7 GT, το οποίο έγινε το πρώτο αυτοκίνητο χωρίς οδηγό που ολοκλήρωσε έναν γύρο στο Nurburgring σε 10:29.483 λεπτά. 

Το YU7 GT έγινε το πρώτο αυτοκίνητο που ολοκλήρωσε τον γύρο του Nordschleife χωρίς οδηγό, ανακοίνωσε η Xiaomi. Το έκανε σε 10:29.483 λεπτά, που είναι σχεδόν 3 λεπτά και 7 δευτερόλεπτα πιο αργό από οδηγό αγώνων που σημείωσε το προηγούμενο ρεκόρ. Αυτός δεν είναι χρόνος ρεκόρ, αν σκεφτεί κανείς ότι κανένα άλλο αυτοκίνητο, ούτε καν ένα Tesla, δεν έχει ολοκληρώσει τον γύρο του Nurburgring χωρίς οδηγό.

Σε απελπισία ο Κυριάκος, που συνειδητοποιεί ότι με το posokanei θα μετράει μόνο posoxanei σε εκλογικό ποσοστό. Σε απόγνωση ο Stefanos, που εκτός από τη μάνα του κανείς δεν τον θυμάται, έκλεισε live show με τον ινφλουένσερ υπουργό Αδωνι Γεωργιάδη να παίξουν το «νούμερο» τους με τον Τσίπρα μπας και κερδίσει τίποτα από την εκλογική πίτα

Αγαπημένοι μου συγκάτοικοι στην τρέλα και στην παρακμή, αγαπημένα μου golden boys, αδικημένοι μου μικροαστοί, φτωχοί μου προλετάριοι «το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνη». Και στους βαθιά θλιμμένους προστέθηκε και ο Κασσελάκης -που αν με είχε ακούσει από την αρχή και είχε έρθει στο κόμμα το σωστό που του ταίριαζε- δεν θα διοργάνωνε τώρα live show με τον Αδωνι, για να βρίσει τον Τσίπρα μπας και θυμηθεί ο κόσμος ποιος είναι. Εδώ που τα λέμε και εγώ, που ξέρετε πώς τον συμπαθώ, δεν ήξερα ότι είναι ακόμη εδώ ο Στέφανος. Νόμιζα είχε γυρίσει στην Αμερική το πουλάκι μου. Μαθαίνω δε ότι προσεύχονται με τον Τάιλερ να απαντήσει και ο Τσίπρας μπας και κρατηθούν δύο – τρεις μέρες στη δημοσιότητα… Δεν το σκέφτηκε όμως καλά. Γιατί δεν κάλεσαν και την Κωνσταντοπούλου που λέει ωραία 11 χρόνια τώρα το ίδιο ποίημα για τον Τσίπρα;

Stefanos και Αδωνις: It’s show time

Με τον Στέφανο Κασσελάκη θα συναντηθεί απόψε διαδικτυακά ο υπουργός Άδωνις Γεωργιάδης. Για την ακρίβεια με τον Στέφανο και τον σύζυγό του, Τάιλερ Μακμπέθ. Η υπόθεση έχει ενδιαφέρον, καθώς υποτίθεται ότι η συζήτηση θα αφορά στην κατάσταση που επικρατεί στο ΕΣΥ. Υποτίθεται, γιατί ήδη ο Άδωνις έδωσε τρέιλερ για το σόου και μας είπε ότι θα θέσει θέμα και θα ρωτήσει τον Stefanos και για τον Αλέξη Τσίπρα, και για όσα με τα σπαστά ελληνικά του έχει κατά καιρούς πει για τον πρώην πρωθυπουργό. Όπως είπε ο υπουργός Άδωνις θα ρωτήσει τον αρχηγό των «Δημοκρατών» να του πει τι ξέρει για τα «μαύρα ταμεία» του ΣΥΡΙΖΑ. Το δεύτερο και βασικότερο ερώτημα βέβαια εν προκειμένω, είναι γιατί μετά από τόσες καταγγελίες ο Stefanos δεν έχει πάει σ’ έναν εισαγγελέα ώστε να αποδείξει τα όσα κατά καιρούς καταγγέλλει. Εν ολίγοις μένει να δούμε εάν η συζήτηση θα αφορά όντως την Υγεία ή πως οι συμμετέχοντες θα επιχειρήσουν να αναχαιτίσουν τη δημοτικότητα Τσίπρα και της ΕΛΑΣ.

Το «κόλπο»

Θα μπορούσε να πει κανείς – και δεν θα είχε άδικο – ότι ο «πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται»! Προσέξτε να δείτε το «κόλπο» που έστησε το Μέγαρο Μαξίμου σχετικά με το θέμα της ακρίβειας. Ο πληθωρισμός κινείται περί το 5% και χωρίς η βιομηχανία να έχει προχωρήσει σε ανατιμήσεις, δηλαδή δεν έχει ενσωματώσει το υπερβάλλον κόστος που έχει προκύψει από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Ετσι τον πρώτο λόγο στην άνοδο την έχουν τα ενοίκια και το πετρέλαιο – τα προϊόντα ευρείας κατανάλωσης τον επιβαρύνουν κατά περίπου 1,5%. Η ακρίβεια επανήλθε – αν και δεν έφυγε ποτέ – στο προσκήνιο … πλησίστια, κι απειλεί να ροκανίσει περαιτέρω το εκλογικό ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας.

 Και η επικοινωνία

Επειδή το Μέγαρο Μαξίμου δεν έχει κάνει κάτι – και δεν σκοπεύει να κάνει κάτι – σ΄ αυτές τις δύο κατηγορίες, επανέφερε στο προσκήνιο το θέμα του σούπερ μάρκετ – είναι, εξάλλου, ένας βολικός αντίπαλος! Εν προκειμένω, λοιπόν, ο πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης μέσα στη μαύρη απελπισία του, «αγόρασε» την – ήδη υπάρχουσα από το 2010! – την πλατφόρμα για τις τιμές που του «πακετάρισε» και του την «πούλησε» ο υπουργός Ανάπτυξης κ. Τάκης Θεοδωρικάκος. Κι έτσι η κυβέρνηση βρήκε ένα καινούργιο επικοινωνιακό εργαλείο για … να «τρολάρει» επί της ουσίας τους καταναλωτές στο θέμα της ακρίβειας – λες κι οι ίδιοι δεν γνωρίζουν από που μπορούν να αγοράσουν το άλφα ή το βήτα προϊόν φθηνά. Περιμένουν την πλατφόρμα για το … μάθουν! Το γεγονός ότι 50% των νοικοκυριών δεν μπορούν να βγάλουν τον μήνα, θα το αντιμετωπίσουν με το … «posokanei»! Διότι ως γνωστόν, κατά το Μαξίμου οι καταναλωτές είναι αφελείς….

Πρώτο βήμα

Όμως ο κ. Μητσοτάκης όσο κι αν πλέον βρίσκεται σε δύσκολη θέση – κι όσο περνάει ο καιρός θα γίνεται δυσκολότερη … – σας το έχω επισημάνει δεν είναι εύκολος αντίπαλος. Εκτός από το γεγονός ότι διαθέτει την κρατική εξουσία στα χέρια του, επειδή «παίζει τα ρέστα» του, δηλαδή την πολιτική του επιβίωση, γι΄ αυτό ακριβώς και θα προσπαθήσει με κάθε τρόπο να ελέγξει τις εξελίξεις της επόμενης μέρας. Το πρώτο και το βασικό αυτές τις μέρες είναι να βρεθούν δικοί του στην ηγεσία της δικαιοσύνης.

Κινδυνεύει

Αυτό θα το πετύχει, δεν υπάρχει αμφιβολία – αλλά το κόστος θα είναι μεγάλο, η δυσαρέσκεια στα υψηλά κλιμάκια της Δικαιοσύνης είναι πολύ έντονη κι αυτό δεν είναι καλό σημάδι, καθόλου καλό σημάδι! Όπως είπε κι ένας συνταξιούχος πολιτικός αναλυτής, που την ιδρώνει τη φανέλα για να τον υπερασπίζεται από κανάλι σε κανάλι, ο κ. Μητσοτάκης αν πάρει 25% στις εκλογές κινδυνεύει να πάει στο ειδικό δικαστήριο για τις υποκλοπές! Καταλάβατε γιατί πρέπει να πάρει τα μέτρα του;

Εδώ ο Ντίλιαν, εκεί ο Ντίλιαν…

Είπα όμως υποκλοπές και θυμήθηκα ότι αυτή την Κυριακή που μας πέρασε ο κ. Ντίλιαν είχε … ρεπό! Δεν γνωρίζω αν έτυχε ή αν βρίσκεται σε mood καλοκαιρινών διακοπών στην όμορφη Κύπρο – αν και πλησιάζουν οι μέρες που η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής πρέπει να αποφασίσει τελικά για την εξέταση του – μαζί και του ανιψιού κ. Γρηγόρη Δημητριάδη.

Ο «θεματοφύλακας»!

Ανέφερα τον ανιψιό και θυμήθηκα ότι όπως μου είπαν προ ημερών είχε βρεθεί σε συγκέντρωση κομματική στο Χαϊδάρι και μεταξύ των άλλων τι τους είπε; Πως είναι κι αυτός δυσαρεστημένος, αλλά η παράταξη πάνω απ΄ όλα! Ο οποίος ανιψιός έχει αναθέσει στον εαυτό του ένα … βαρύ καθήκον – θεωρεί πως σε πολιτικό επίπεδο είναι ο «θεματοφύλακας της οικογένειας! Ναι αλήθεια σας λέω….

Δεύτερο βήμα

Το επόμενο βήμα του πρωθυπουργού είναι να εκλέξει μία κοινοβουλευτική ομάδα η οποία θα … «πίνει νερό στο όνομα του». Ετσι επέτρεψε σε διάφορους υψηλόβαθμους αυτοδιοικητικούς παράγοντες να ενταχθούν στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας. Εκεί θα υπάρξει ο επόμενος γύρος της εσωκομματικής αντιπαράθεσης – οι βουλευτές που ευθέως θα πληγούν, όχι μόνο δεν θα «τρέξουν», αλλά αρκετούς από αυτούς τους περιμένει ο πρώην πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς να τους εντάξει στα ψηφοδέλτια του νέου κόμματος….

«Τσάι και συμπάθεια»

Θυμάστε προ ημερών που αιφνιδίως κυκλοφόρησε η φήμη ότι επίκειται συνάντηση του κ. Μητσοτάκη με τον πρώην πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή και μετά ξαφνικά αποσύρθηκε τόσο ξαφνικά όσο εμφανίστηκε; Ανέλαβε έμαθα ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο κ. Κωστής Χατζηδάκης – που γενικά έχει μόνο … φίλους, λόγω του ήπιου χαρακτήρα του – να επικοινωνήσει με τον πρώην πρωθυπουργό. Συναντήθηκε μαζί του. Αλλά η συνάντηση δεν απέδωσε – είχε μόνο … τσάι και συμπάθεια!

Κυνηγητό

Ως εκ τούτου ο κ. Καραμανλής στηρίζει – underground – τον φίλο του κ. Σαμαρά στο νέο πολιτικό του εγχείρημα, δίνοντας του ανθρώπους σε διάφορες περιοχές, τους οποίους εν συνεχεία ο μηχανισμός του Μαξίμου κι η Πειραιώς τους κυνηγάνε για να τους …. εξουδετερώσουν. Ανα την Ελλάδα γίνεται ένας χαμός το τελευταίο διάστημα.

Πηγή: in

Ο Άδωνις Γεωργιάδης λέει ότι διεξάγει ιδεολογικό αγώνα. Στην πραγματικότητα απλώς δεν θέλει τα λαϊκά στρώματα να έχουν έναν βίο αξιοβίωτο και ένα καλύτερο μέλλον

Με την «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς» τα έβαλε ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης. Κατά τη γνώμη του, το πρόβλημα της χώρας ήταν ότι η Αριστερά είχε την ηγεμονία όλα αυτά τα χρόνια και έκανε τους ανθρώπους να μισούν την αγορά και τον καπιταλισμό και να πιστεύουν ότι μπορούν να υπάρχουν δημόσια αγαθά που προσφέρονται δωρεάν.

Προφανώς και οποιοσδήποτε έχει την παραμικρή σχέση με την πραγματικότητα και έστω στοιχειώδη γνώση της ιστορίας αυτής της χώρας δύσκολα μπορεί να δεχτεί ότι υπάρχει «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς», εάν αναλογιστούμε ότι με εξαίρεση την περίοδο 2015-2019 οι κυβερνήσεις των τελευταίων δεκαετιών ιδεολογικά μικρή σχέση είχαν με την Αριστερά. Ουσιαστικά, πρέπει να πάμε πίσω στη δεκαετία του 1980 και την πρώτη τετραετία του Παπανδρέου για να δούμε όντως ένα τέτοιο κλίμα. Ακόμη και όταν είχαμε μια κυβέρνηση με συμμετοχή της Αριστεράς στην περίοδο 2015-2019, αυτό δεν σήμαινε ότι η ελληνική κοινωνία είχε γίνει ιδεολογικά αριστερή.

Επιπλέον, αυτό το σχήμα ότι στην κοινωνία υπάρχει ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς, είναι ένας κοινός τόπος της Ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς εδώ και αρκετά χρόνια. Με αυτό τον τρόπο μπορούσαν να υποστηρίξουν ότι αυτό που προτάσσουν δεν είναι μια αυταρχική, συντηρητική, οπισθοδρομική και σε ορισμένες περιπτώσεις φασίζουσα ιδεολογία, αλλά μια μάχη ενάντια στην υποτιθέμενη ηγεμονία της Αριστεράς.

Σημαίνει αυτό ότι ο Άδωνις Γεωργιάδης κυνηγάει ιδεολογικούς ανεμόμυλους; Όχι! Στην πραγματικότητα, όταν μιλάει για «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς», αυτό που εννοεί είναι ότι μέσα στην κοινωνία εξακολουθούν να υπάρχουν ακόμη συγκεκριμένα αιτήματα και διεκδικήσεις. Και υπάρχουν όχι επειδή η Αριστερά τους έχει κάνει «πλύση εγκεφάλου», αλλά επειδή αντιστοιχούν σε βασικές, θεμελιώδεις θα μπορούσαμε να πούμε, κοινωνικές ανάγκες.

Γιατί είναι αλήθεια ότι στην κοινωνία εξακολουθούν να πιστεύουν ότι πρέπει να υπάρχει ένα καθολικό ποιοτικό δημόσιο και δωρεάν σύστημα υγείας, στο οποίο να έχει πρόσβαση όλη η κοινωνία. Όπως και εξακολουθούν να θεωρούν αυτονόητη την ύπαρξη ενός δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος, στο οποίο να έχουν πρόσβαση όλα τα παιδιά, από την προσχολική αγωγή μέχρι την πανεπιστημιακή εκπαίδευση.

Στο ίδιο πλαίσιο, οι άνθρωποι θεωρούν αναγκαίο να υπάρχουν δημόσιες συγκοινωνίες, σε προσιτή τιμή, όπως και να αναλαμβάνει το κράτος να κάνει μεγάλα δημόσια έργα και έτσι να διαμορφώνει τις υποδομές της χώρας.

Οι άνθρωποι, επίσης, αντιλαμβάνονται ότι η εργασία πρέπει να αμείβεται αξιοπρεπώς, ότι πρέπει να υπάρχουν συνδικάτα που να διαπραγματεύονται συλλογικές συμβάσεις, ότι χρειάζονται πολιτικές που θα οδηγούν σε αναδιανομή εισοδήματος και θα μειώνουν τις ανισότητες. Και θα ήθελαν ένα αναπτυξιακό μοντέλο που να περιλαμβάνει αυτές τις προτεραιότητες.

Και όντως οι άνθρωποι προτιμούν μια κοινωνία με περισσότερη αλληλεγγύη και ένα αίσθημα δικαιοσύνης παρά μια κοινωνία κατακερματισμένη, φοβική, που οι άνθρωποι αντί να βρίσκουν συλλογικούς τρόπους να λύσουν προβλήματα θα μισούν όποιον είναι λίγο πιο αδύναμος από αυτούς, ξεκινώντας από τον μετανάστη και τον πρόσφυγα.

Όλα αυτά μισεί ο Άδωνις Γεωργιάδης. Και όλα αυτά βαφτίζει «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς» που θέλει να ξεριζώσει. Γιατί θέλει μια χώρα όπου όλα θα έχουν μια τιμή και θα είναι εμπορεύματα, όπου το κράτος δεν θα εγγυάται ούτε δημόσια αγαθά, ούτε την αναδιανομή, όπου αντί για την αλληλεγγύη θα κυριαρχεί ο φόβος και το μίσος.

Και επειδή δεν μου αρέσει να μασάω τα λόγια μου. Αυτή τη στιγμή ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς δεν έχουμε. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα έπρεπε να έχουμε. Μόνο που αυτό θα απαιτούσε να είχαμε όντως μια Αριστερά, όπως και μια προοδευτική παράταξη, που να έχει βαθιά σχέση με την κοινωνία, η οποία να μην περιορίζεται στην εκλογική εκπροσώπηση, που να ασκεί έναν «παιδαγωγικό ρόλο» και που να μπορεί σε αυτή τη βάση να στηριχτεί στην κοινωνία για πολύ βαθύτερους μετασχηματισμούς. Μια Αριστερά, που θα είχε όχι απλώς συνθήματα, αλλά κοσμοθεωρία και που σε αυτή τη βάση θα μπορεί να έχει επεξεργασμένο πρόγραμμα και στρατηγική.

Και έχουμε ανάγκη μια τέτοια Αριστερά και μια τέτοια ηγεμονία, γιατί διαφορετικά θα κυριαρχήσει στην κοινωνία η απογοήτευση, η εξατομίκευση, η αίσθηση ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, ο κοινωνικός κανιβαλισμός. Και τότε όντως το όραμα του Άδωνι για την κοινωνία θα μπορούσε να γίνει ηγεμονικό και να μιλάμε για ηγεμονία της Ακροδεξιάς. Δεν θα είναι εύκολο, ούτε θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Αλλά, θα μπορούσε να γίνει. Και στη χώρα μας σίγουρα αξίζει καλύτερο μέλλον από κάτι τέτοιο.

Πηγή: in