Tο πρώτο τρίμηνο του 2026, το δημόσιο χρέος της Γαλλίας ξεπέρασε το όριο των 3,5 τρισεκατομμυρίων ευρώ, φτάνοντας τα 3,536,1 τρισ. και ανέρχεται πλέον στο 117,5% του ΑΕΠ, σύμφωνα με το INSEE, το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής και Οικονομικών Μελετών της χώρας.

Η Γαλλία έχει δεσμευτεί έναντι των Βρυξελλών να μειώσει το δημόσιο έλλειμμά της σε λιγότερο από 3% του ΑΕΠ έως το 2029. Με βάση αυτή τη δέσμευση, που κάθε άλλο παρά βέβαιο είναι ότι μπορεί να υλοποιηθεί, το γαλλικό δημόσιο χρέος θα κορυφωνόταν περίπου στο 118,7% του ΑΕΠ το 2027 και το 2028 και στη συνέχεια θα μειωνόταν στο 118% το 2029. Από την άλλη τα επιτόκια δανεισμού της Γαλλίας για 10 χρόνια βρίσκονται πλέον στο 3,7%. Μεγαλύτερα επιτόκια δανεισμού εμφανίζουν στην παρούσα φάση εντός της ευρωζώνης η Μάλτα, η Λετονία και η Λιθουανία.

Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι ότι το ποσό των τόκων που πρέπει να καταβάλλει η γαλλική κυβέρνηση κάθε χρόνο αυξάνεται ραγδαία. Από τα 35,8 δισεκατομμύρια ευρώ που ήταν το 2020 έχει ήδη αυξηθεί στα 50,9 δισεκατομμύρια ευρώ το 2025. Αναμένεται να φτάσει περίπου τα 59 δισεκατομμύρια ευρώ το 2026 και τα 77 δισεκατομμύρια ευρώ το 2028. Οι πληρωμές τόκων «θα γίνουν τότε πολύ πιθανόν το μεγαλύτερο στοιχείο δαπανών στον κρατικό προϋπολογισμό», προβλέπει ο Ρεπουμπλικάνος βουλευτής Φιλίπ Ζουβέν, γενικός εισηγητής για τον προϋπολογισμό του 2027.

«Αν η Γαλλία ήθελε να αποπληρώσει αυτό το χρέος μονομιάς, θα έπρεπε, για παράδειγμα, να πουλήσει όλα τα αποθέματά της σε χρυσό, καθώς και όλες τις εισηγμένες και μη εισηγμένες μετοχές της (EDF, Engie, Airbus κ.λπ.), καθώς και όλα τα δημόσια κτίρια και τη γη της… και ακόμη και αυτό μπορεί να μην είναι αρκετό» αναφέρει σε σημερινό δημοσίευμα της η γαλλική εφημερίδα Le Monde.

Η πρόταση του ΙΝΑΤ οργανώνεται σε τρεις άξονες που λειτουργούν μόνο συνδυαστικά: Υποδομή υποδοχής και πρόσβασης, παραγωγική και ενεργειακή αυτονομία, θεσμική και δημοσιονομική ενίσχυση της περιφέρειας.

H Ομάδα Εργασίας Κοινών, Ομότιμης Παραγωγής και Αποκέντρωσης του Ινστιτούτου Αλέξης Τσίπρας (ΙΝΑΤ) προτείνει τη δημιουργία μόνιμης δημόσιας υποδομής για την αναζωογόνηση της ελληνικής περιφέρειας. Πάνω από 5,5 εκατομμύρια Έλληνες συγκεντρώνονται σήμερα στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, ενώ χωριά, κωμοπόλεις και αγροτική γη ερημώνουν με επιταχυνόμενους ρυθμούς. Παρά τη διαχρονική αναγνώριση του προβλήματος, η χώρα δεν διαθέτει σήμερα κανέναν μόνιμο μηχανισμό προσέλκυσης νέων κατοίκων ή
υποστήριξης της μετεγκατάστασης. Η αποκέντρωση παραμένει σήμερα ατομική υπόθεση υψηλού ρίσκου, χωρίς θεσμική στήριξη.

Η πρόταση του ΙΝΑΤ οργανώνεται σε τρεις άξονες που λειτουργούν μόνο συνδυαστικά. Ο πρώτος, η υποδομή υποδοχής και πρόσβασης, περιλαμβάνει δίκτυο Γραφείων Προσέλκυσης Πληθυσμού, εθνική ψηφιακή πλατφόρμα και τον «Εγγυημένο Χρόνο Πρόσβασης 30 λεπτών», ώστε κανένας κάτοικος της περιφέρειας να μην απέχει περισσότερο από μισή ώρα από βασικές υπηρεσίες υγείας και φροντίδας. Ο δεύτερος, η παραγωγική και ενεργειακή αυτονομία, εισάγει φορέα γης κατά της ακαλλιεργησίας (στα πρότυπα του γαλλικού SAFER), θεσμικό πλαίσιο για την Κοινοτικά Υποστηριζόμενη Γεωργία και ενίσχυση των Ενεργειακών Κοινοτήτων. Ο τρίτος, η θεσμική και δημοσιονομική ενίσχυση της περιφέρειας, προβλέπει μεταφορά δημόσιων φορέων εκτός Αθήνας, ίδρυση Υφυπουργείου Αποκέντρωσης, φορολογικά κίνητρα και ουσιαστική ενίσχυση της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Η μελέτη υπογραμμίζει ότι το κόστος είναι χαμηλό σε σχέση με τα οφέλη, καθώς το μεγαλύτερο μέρος των δαπανών μπορεί να καλυφθεί από ήδη διαθέσιμους ευρωπαϊκούς πόρους (ERDF, ESF+, ΚΑΠ, Ταμείο Ανάκαμψης) που σήμερα υποαξιοποιούνται. Το διακύβευμα, καταλήγει η μελέτη, είναι η επισιτιστική ασφάλεια, η εδαφική συνοχή και το μέλλον της ελληνικής δημοκρατίας.

Σύμφωνα με το INAT, h αποκέντρωση δεν είναι τεχνοκρατικό ζήτημα διοικητικής αναδιάρθρωσης, αλλά πολιτική επιλογή για το ποια χώρα θέλουμε να κληροδοτήσουμε στις επόμενες γενιές.

Το Ισραήλ δεν πρόκειται να δεχτεί ή έστω να ανεχτεί ρόλο της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή και κατά μείζονα λόγο στον Λίβανο και στη Συρία

Πλησιάζει η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στην Αγκυρα, στις αρχές Ιουλίου, ένα πεδίο ιδανικό για τις επικοινωνιακές ανάγκες τόσο του Τραμπ όσο και του Ερντογάν.

Αν δεν υπήρχε η σύνοδος κορυφής στην τουρκική πρωτεύουσα, ο καθορισμός της ατζέντας μιας διμερούς συνάντησης των δύο ηγετών θα ήταν από δύσκολος έως αδύνατος.

Με το Πακιστάν στον ρόλο του πρωταγωνιστή στη διαμεσολάβηση ανάμεσα στις ΗΠΑ και στο Ιράν, δεν είναι εύκολο για τον Ερντογάν να προσπαθήσει να δρέψει δάφνες ειρηνοποιού.

Σήμερα, τα περιθώρια διεκδίκησης περαιτέρω ρόλου από τον πολυπράγμονα Ερντογάν είναι δραματικά συρρικνωμένα σε σχέση με τη συνάντηση της Κωνσταντινούπολης την άνοιξη του 2022.

Τόσο στο επικοινωνιακό όσο στο πεδίο των πραγματικών συσχετισμών, το Ισραήλ δεν πρόκειται να δεχτεί ή έστω να ανεχθεί ρόλο της Τουρκίας στη Μέση Ανατολή και κατά μείζονα λόγο στον Λίβανο και στη Συρία.

Από την εποχή της Καταιγίδας της Ερήμου το 1991, η Τουρκία σύρεται στον ρόλο του διευκολυντή της πολιτικής των ΗΠΑ, με τον μεγάλο κερδισμένο να μην είναι άλλος από το κουρδικό κίνημα στο Ιράκ και στη Συρία.

Η περίπτωση της Συρίας είναι εμβληματική, καθώς ο Ερντογάν έκανε τη βρόμική δουλειά με την ανατροπή του Ασαντ και αμέσως μετά είδαν το Ισραήλ να βγάζει κόκκινη κάρτα στην παρατεταμένη τουρκική παρουσία στη χώρα.

Σήμερα η Τουρκία προσπαθεί να διαμορφώσει την επόμενη μέρα στη Συρία παρά το βέτο των ΗΠΑ και του Ισραήλ.

Η διολίσθηση προς μια γενικευμένη σύγκρουση με τους Κούρδους της Συρίας είναι βέβαιο ότι θα πυροδοτήσει την εμπλοκή του Ισραήλ.

Με δυο λόγια, η Τουρκία είναι σε ταυτόχρονη εντός και εκτός συνόρων κρίση – έξαρση του Κουρδικού, με τις ηγεμονικές περιφερειακές της φιλοδοξίες να περιπλέκουν μια ήδη περίπλοκη κατάσταση.

Πριν από εκατό χρόνια, το 1926, ο Κεμάλ κατανόησε ότι αν συνέχιζε τη διεκδίκηση της Μοσούλης και του Χαλεπιού θα διακινδύνευε ένα ντόμινο κουρδικών εξεγέρσεων στο Βόρειο Ιράκ, στη Βορειοανατολική Συρία, αλλά και στη Νοτιοανατολική Τουρκία.

Τα παραπάνω τα συμπύκνωσε στη φράση «Ειρήνη στη χώρα, ειρήνη στον κόσμο».

Με άλλα λόγια, το ερώτημα που τίθεται αυτή τη στιγμή και με δεδομένο ότι έχει αρχίσει η απευθείας διαπραγμάτευση ΗΠΑ – Ιράν είναι αν και σε ποιο βαθμό ο Ερντογάν θα θελήσει να αξιοποιήσει την κόπωση των χωρών του ΝΑΤΟ από τον παρατεταμένο πόλεμο στην Ουκρανία.

Αλλωστε, ο Τραμπ δεν τσιγκουνεύεται τους δημόσιους επαίνους προς τον Ερντογάν, αλλά γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν μπορεί να ενθαρρύνει τον επιτήδειο οικοδεσπότη σε προσδοκίες χωρίς αντίκρισμα.

Πηγή: efsyn

Η περίπτωση Αβραμόπουλου μπορεί να εξελιχθεί σε νέο πεδίο εσωκομματικής διαμάχης εντός ΝΔ. Τα καρφιά του πρώην Επιτρόπου στον Μιχάλη Χρυσοχοϊδη. Ο κακός χαμός με την Λάουρα Κοβέσι και τον Άρειο Πάγο.

Αγαπημένοι μου συγκάτοικοι στην τρέλα και στην παρακμή, αγαπημένα μου golden boys, αδικημένοι μου μικροαστοί, φτωχοί μου προλετάριοι, έχουν μεγάλο γούστο τελικά οι ψηφοφόροι της ΝΔ, οι φανατικοί τουλάχιστον. Αυτοί που έβγαιναν στις ρούγες επί ΣΥΡΙΖΑ και ανέβαιναν στα κάγκελα με φωνές υπέρ της Ευρώπης και κατά των τρισκατάρατων Αριστερών.

Θεσμικοί a la carte

Που εμφανίζονταν θεσμικοί βεβαίως, βεβαίως και καλωσόριζαν οτιδήποτε ερχόταν από την Εσπερία και καταδίκαζε με κάποιον τρόπο την κυβέρνηση Τσίπρα. Επήλθε λοιπόν η μετάλλαξις. Τώρα που η Ευρώπη ασχολείται με τη γαλάζια διακυβέρνηση του Κυριάκου, οι και καλά Ευρωπαίοι δεξιοί έγιναν πατριώτες που νοιώθουν ότι απειλείται η θεάρεστος κυβέρνηση και κάνουν του κόσμου τα καραγκιοζιλίκια.

Κατά της Κοβέσι

Κάπως έτσι άρχισαν να πανηγυρίζουν για το «άκυρο» που έριξε ο Άρειος Πάγος στην προσφυγή της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας στο θέμα της χρονικής διάρκειας της ανανέωσης των εισαγγελέων που υπηρετούν στο γραφείο της Αθήνας. Και βγήκαν στις ρούγες των social media και άρχισαν τα γαλλικά κατά της Ευρωπαίας Εισαγγελέως Λάουρας Κοβέσι. Εκείνο που δεν ξέρουν βέβαια είναι ότι το πιο πιθανό είναι η Ελλάδα να βρεθεί κατηγορούμενη στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επειδή δεν συμμορφώνεται με την πρακτική των χωρών της Ε.Ε. Εκεί, αν υπάρξει καταδίκη -που το πιο πιθανό είναι να υπάρξει- θα φτάσει για να κοπούν τα χαμόγελα…

Σε «σημείο βρασμού»

Όταν ένας άνθρωπος ευγενής και ηπίων τόνων, όπως είναι κατά τεκμήριο ο κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος, χρησιμοποιεί την φράση «δεν απολογούμαι σε κανένα κερατά», αντιλαμβάνεται κανείς ότι ήδη βρίσκεται σε … «σημείο βρασμού». Και είναι λίγο πριν από την έκρηξη! Εδώ κάτι συμβαίνει. Η κατ΄ αρχήν απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου κ. Παύλου Μαρινάκη ήταν εξαιρετικά προσεκτική παραπέμποντας στην αρχική δήλωση του πρώην επιτρόπου. Τα πράγματα όμως περιπλέχθηκαν και μάλιστα αρκετά.

Μύλος!

Ο κ. Αβραμόπουλος – επί της ουσίας – κατήγγειλε τον υπουργό προστασίας του Πολίτη κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη ότι είχε τρεις μέρες στα χέρια του ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης και ότι ο ίδιος ενημερώθηκε από το γραφείο του πρωθυπουργού – δηλαδή από το Μέγαρο Μαξίμου. Χθες μετά από την αντίδραση με τον … «κερατά», ανέλαβαν να απαντήσουν στον κ. Αβραμόπουλο οι … «πηγές» του Χρυσοχοΐδη και μάλιστα σε αυστηρό τόνο – κάνοντας λόγο περί … ισονομίας. Την σκυτάλη αμέσως μετά πήρε ο κ. Μαρινάκης, ο οποίος τροποποιώντας την προχθεσινή του στάση και παίρνοντας εμφανώς αποστάσεις δήλωσε πως «δεν είμαι δικαστής. Δεν θα αξιολογήσω τις απαντήσεις του κ. Αβραμόπουλου. Δεν τον καταδικάζω, ούτε τον αθωώνω». Τόμπολα!

Θα είναι υποψήφιος;

Εχω την υποψία ότι μετά δυσκολίας ο πρώην επίτροπος θα είναι εν νέου υποψήφιος στο νομό Ηλείας – θέση την οποία σκέφτεται, αφού του έχει γίνει πρόταση, ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών κ. Θεόδωρος Σκυλακάκης. Δύο πρώην υπουργοί σε ένα ψηφοδέλτιο δεν χωράνε – αφήστε που υπάρχει και τρίτος εν ενεργεία υφυπουργός.

Η αλαζονεία ενός … εν αναμονή

Ετσι εκτός από τον κ. Αβραμόπουλο που προσπαθεί να πείσει ότι οι κατηγορίες του Βέλγου εισαγγελέα είναι «μπούρδες», το θέμα έχει πέσει στα πολύ μαλακά. Το σύστημα του Μεγάρου Μαξίμου «παιανίζει» την ρύθμιση για τους – τυχερούς – δανειολήπτες του «νόμου Κατσέλη». Για τους άτυχους που καταστράφηκαν οικονομικά γιατί δεν «τα έβγαζαν πέρα», η θέση τους είναι στον κοινωνικό … «Καιάδα»! Μάλιστα ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών κ. Κυριάκος Πιερρακάκης με την αλαζονεία που πλέον τον διακρίνει, απάντησε στην κριτική του προέδρου του ΠΑΣΟΚ κ. Νίκου Ανδρουλάκη λέγοντας ότι στον ανταγωνισμό του με τον κ. Αλέξη Τσίπρα είναι «έτοιμος να εισβάλει στο Νομισματοκοπείο»! Και ισχυρίστηκε για μία ακόμη φορά ότι για την ρύθμιση – την κουτσή… – δεν υποχρεώθηκε από την απόφαση του Αρείου Πάγου, αλλά ήταν προϊόν … κοινωνικής ενσυναίσθησης, που ως γνωστόν χαρακτηρίζει αυτή την κυβέρνηση!

Με «ομπρέλες»

Τώρα στη Χαριλάου Τρικούπη έχουν προμηθευτεί … «ομπρέλες» για να «προστατευθούν» από την επόμενη – οσονούπω – «καταιγίδα» των δημοσκοπήσεων. Προς το παρόν βέβαια τίμησαν την μνήμη του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ Ανδρέα Παπανδρέου εκδράμοντας σύμπαντες στο Καλέντζι. Δεν γνωρίζω αν φώναξαν και το παλιό σύνθημα «σήκω Ανδρέα για να δεις τα παιδιά της αλλαγής»! Δεν το νομίζω όμως, διότι η εκδήλωση δεν σήκωνε black humor….

Η πιο δραστήρια

Ισως θα έχετε προσέξει ότι από τους «οπλαρχηγούς» του ΠΑΣΟΚ, η πιο δραστήρια στη δημόσια σφαίρα είναι η κυρία Αννα Διαμαντοπούλου. Μετά από τον δήμαρχο Αθηναίων κ. Χάρη Δούκα, σειρά είχε ο κ. Αλέξης Τσίπρας – οπότε ήταν «εντός γραμμής» και δεν πρόκειται να της κάνει παρατήρηση ο κ. Ανδρουλάκης. Για την κινητικότητα όμως της κυρίας Διαμαντοπούλου υπάρχει λόγος και μάλιστα σοβαρός. Επειδή – όπως το απέδειξε ως τώρα – έχει φιλοδοξίες και σκοπεύει να έχει ρόλο στην επόμενη μέρα του ΠΑΣΟΚ που πλησιάζει με ταχείς ρυθμούς, απαιτείται πρωτίστως να εκλεγεί βουλευτής!

Δύο ή ένας;

Όπως είναι γνωστό θα είναι υποψήφια στο Νότιο Τομέα. Εκεί όμως βουλευτής είναι ο κ. Παύλος Χρηστίδης. Εντάξει, θα πείτε, το κίνημα θα εκλέξει δύο βουλευτές. Για να συμβεί όμως αυτό πρέπει στην Αττική το ποσοστό του από περίπου 7,5% που ήταν το 2023 να φτάσει στο περίπου 10%. Εσείς τώρα το βλέπετε πιθανό με την δημοσκοπική πίεση που δέχεται από την ΕΛΑΣ; Ακόμη κι αν δεν βρίσκεται σήμερα σε μονοψήφιο ποσοστό. Ως εκ τούτου, λοιπόν πρέπει να τερματίσει πρώτη. Είναι δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο, θα πείτε. Σωστά.

Όλα για όλα

Όμως στο Νότιο Τομέα από την πλευρά της Νέας Δημοκρατίας είναι υποψήφιος ο κ. Ανδρέας Λοβέρδος – που μαζί με την κυρία Διαμαντοπούλου, αρδεύουν από την ίδια δεξαμενή ψήφων, τους κεντρώους – θυμάστε την προ ημερών αναφορά του υπουργού Υγείας κ. Αδωνι Γεωργιάδη πως «είναι αργά για δάκρυα Αννα»; Ο κ. Γεωργιάδης τον έχει «πάρει επ΄ ώμου» τον κ. Λοβέρδο. Ετσι τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα. Με βάση τα σημερινά δεδομένα η κυρία Διαμαντοπούλου παίζει την τύχη της πολιτικής της επιστροφής. Και μία λεπτομέρεια: Ο κ. Χρηστίδης, ο σημερινός βουλευτής του Νότιου Τομέα του ΠΑΣΟΚ είναι στενός φίλος του κ. Ανδρουλάκη – και σε μία ενδεχόμενη μελλοντική εκλογή προέδρου του κόμματος ίσως να είναι και ο άνθρωπος που θα στηρίξει για διάδοχο…