O Ρόουαν Ατκινσον γιόρτασε τα 71 του χρόνια. Ομως το πάθος του για γρήγορα αυτοκίνητα δεν γερνά

 Ο άνθρωπος που επί δεκαετίες έκανε, ως Μίστερ Μπιν, όλο τον κόσμο να ξεκαρδίζεται χάρη στο τεράστιο ταλέντο του ως κωμικός, ταυτόχρονα είχε, εξαρχής, και μια πολύ σοβαρή φιλοδοξία: να βγάλει πολλά χρήματα και να τα ξοδέψει αγοράζοντας αυτοκίνητα. Η συλλογή του; Από τις καλύτερες και με δείγμα καλού γούστου. Για παράδειγμα, στο γκαράζ του έχει διατελέσει το συγκλονιστικό McLaren F1, το δημιούργημα του Γκόρντον Μάρεϊ.

Ο Ρόουαν Ατκινσον το απέκτησε με τα χρήματα που κέρδισε από την πρώτη ταινία, το 1997. Το πούλησε οκτώ χρόνια αργότερα, το 2015, έναντι 8 εκατομμυρίων λιρών και, ναι, είναι γεγονός πως είχε προλάβει να το τρακάρει όχι μία, αλλά δύο φορές. Μάλιστα, γράφτηκε ότι το κόστος για τις επισκευές που πλήρωσε η ασφαλιστική του εταιρεία ήταν το μεγαλύτερο που έχει καταβληθεί ποτέ στη Βρετανία για αντίστοιχη ζημιά, κάπου 910.000 λίρες.

Μάλλον κάποιοι δεν γέλασαν καθόλου στα γραφεία της.

Μερικά από τα αυτοκίνητα από την κατά καιρούς συλλογή του… Μίστερ Μπιν (Media Press)

Παρά ταύτα, μη νομίζετε ότι ο Ρόουαν Ατκινσον είναι οδηγικά ατάλαντος. Εχει συμμετάσχει σε πολλούς αγώνες, κυρίως ιστορικών μοντέλων, στο Goodgood και σε αντίστοιχες διοργανώσεις ευγενούς motorsport.

Για να επανέλθουμε στη συλλογή, που κατά καιρούς ανανεώνεται, μεταξύ άλλων είχε συμπεριλάβει τα Aston Martin V8 Zagato του 1986, Ford Falcon Sprint (1964), Bentley Mulsanne Birkin-Edition (2014), Rolls-Royce Phantom Drophead (2011), ένα σπάνιο BMW 328 του 1939, ένα Lancia Ιntegralle (1989), ένα επίσης Lancia, Thema 8.32 του 1989, ένα Μercedes 500E (1990), το εμβληματικό Honda NSX του 2002, ένα Aston Martin V8 Vantage (1977) και διάφορα άλλα.

Γενικά, εκτιμάται ότι το ύψος της αξίας των αυτοκινήτων που κατέχει είναι περί τις 20 με 25 εκατομμύρια λίρες, αναλόγως αγοραπωλησιών που επιχειρεί εν τω μεταξύ.

Τα Porsche τα εκτιμά, όχι όμως και το στυλ των ανθρώπων που τα αγοράζουν. Τάδε έφη Ρόουαν Ατκινσον (Media Press)

Για την Ιστορία, ένα δημοσίευμα τον Φεβρουάριο του 2024 κατηγορούσε εν μέρει τον Ατκινσον για τις χαμηλές πωλήσεις των ηλεκτρικών αυτοκινήτων στη Βρετανία.

Οπως υποστήριζε το άρθρο, ο ηθοποιός είχε επηρεάσει το κοινό προς μια περιορισμένη αποδοχή αυτής της κατηγορίας αυτοκινήτων. Είχε προηγηθεί ένα άρθρο γνώμης του Ατκινσον στον Guardian τον Ιούνιο του 2023. Εγραφε πως ήταν από τους πρώτους που είχαν δει θετικά τα EV, καθώς είναι «γρήγορα, ήσυχα και φθηνά στη συντήρησή τους». Στη συνέχεια, ωστόσο, μάλλον τα «έθαβε», λόγω των προβλημάτων με μπαταρίες και των απόψεών του για την ευρύτερη επίπτωσή τους στο περιβάλλον. Εξ ου και στον τίτλο περιέγραφε τον εαυτό του ως εξαπατημένο.

Ο Ατκινσον οδηγώντας ένα κλασικό Jaguar σε αγώνα στο Goodwood (Goodwood)

Τέλος, αν αναρωτιέστε ποιο αυτοκίνητο δεν έχει αγοράσει ποτέ του ο «Μίστερ Μπιν», αντίθετα από ό,τι ίσως να υποθέτετε, δεν έχει ψωνίσει ποτέ Porsche. Οπως έχει εξηγήσει ο ίδιος, «δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτά καθαυτά τα Porsche. Eίναι υπέροχα αυτοκίνητα αλλά ξέρω ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να ζήσω με ένα τέτοιο. Κατά κάποιο τρόπο, ο τυπικός ανθρωπότυπος που αγοράζει Porsche δεν είναι αυτός που μου ταιριάζει». 

Δεν βρίσκονται όλοι οι θησαυροί του κόσμου στη Γη. Μικροί βράχοι, οι οποίοι ταξιδεύουν δισεκατομμύρια μίλια μακριά, από τη ζώνη των αστεροειδών, τη Σελήνη ή τον Άρη, καταλήγουν στον πλανήτη μας ως μετεωρίτες – εξαιρετικά σπάνιοι και συχνά εκπληκτικά όμορφοι. Αυτές οι εξωγήινες πέτρες δεν είναι μόνο αντικείμενο επιστημονικής μελέτης· είναι και θησαυροί για συλλέκτες σε όλο τον κόσμο.

Ο δρ. Άλαν Ρούμπιν, αναπληρωτής καθηγητής και επιμελητής της Συλλογής Μετεωριτών του UCLA, εξηγεί ότι οι μετεωρίτες μπορεί να είναι εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια παλαιότεροι από τα αρχαιότερα πετρώματα της Γης, ενώ ορισμένοι είναι ακόμα και κατά 60 εκατομμύρια χρόνια παλαιότεροι από τη Σελήνη.

Οι μετεωρίτες είναι θραύσματα από αστεροειδείς, από τη Σελήνη ή τον Άρη, που εκτοξεύθηκαν στο διάστημα έπειτα από ισχυρές συγκρούσεις. Διασχίζουν το διάστημα πριν προσκρούσουν στη Γη και αποτελούν τα αρχαιότερα γνωστά πετρώματα του ηλιακού μας συστήματος. Παρά το μικρό τους μέγεθος, η αξία τους μπορεί να ξεπεράσει ακόμη και αυτή του χρυσού.

Η δημοπρασία μετεωριτών έχει γίνει πεδίο υψηλού ενδιαφέροντος για συλλέκτες και επιστήμονες. Ο οίκος Christie’s έχει αναδείξει τη σπανιότητά τους μέσα από σημαντικές δημοπρασίες.

Σύμφωνα με τον δρ. Rubin, οι μετεωρίτες αποτελούν ένα «ζωντανό αρχείο» της προέλευσης του ηλιακού συστήματος.

Η συντριπτική πλειονότητα των μετεωριτών προέρχεται από τη ζώνη των αστεροειδών, από 100 έως 150 διαφορετικά ουράνια σώματα, ενώ μερικές εκατοντάδες δείγματα προέρχονται από τη Σελήνη ή τον Άρη.

Οι σεληνιακοί μετεωρίτες, για παράδειγμα, είναι εξαιρετικά σπάνιοι – μόλις το 0,6% των γνωστών μετεωριτών είναι σεληνιακής προέλευσης, ενώ τα δείγματα από τον Άρη ανιχνεύονται κυρίως μέσω της σύστασης αερίων που ταιριάζουν με την ατμόσφαιρα του πλανήτη.

Η δημοπρασία μετεωριτών έχει γίνει πεδίο υψηλού ενδιαφέροντος για συλλέκτες και επιστήμονες. Ο οίκος Christie’s έχει αναδείξει τη σπανιότητά τους μέσα από σημαντικές δημοπρασίες. Μερικά εντυπωσιακά παραδείγματα:

Saint-Pierre-Le-Viger

Willamette

Gibeon

Seymchan

NWA 11057

Tisserlitine 001

Tisserlitine 001: ο δεύτερος μεγαλύτερος σεληνιακός μετεωρίτης που βρέθηκε στην έρημο Σαχάρα πωλήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 2024 στο Christie’s Shanghai έναντι 1.764.000 γουάν.

Οι μετεωρίτες ταξινομούνται σε τρεις βασικές κατηγορίες:

• Λιθώδεις (95% των πτώσεων): Πυριτικά πετρώματα από λιωμένους και μη λιωμένους αστεροειδείς, τη Σελήνη και τον Άρη. Ορισμένα ίσως μετέφεραν νερό και οργανικές ενώσεις στη Γη.

• Σιδερένιοι (4% των πτώσεων): Μάζες σιδήρου-νικελίου, κυρίως από πυρήνες λιωμένων αστεροειδών.

• Λιθοσιδηρούχοι (1% των πτώσεων): Μισοί πέτρα, μισοί μέταλλο. Οι παλλασίτες θεωρούνται από πολλούς το πιο όμορφο εξωγήινο υλικό που υπάρχει.

Σήμερα υπάρχουν πάνω από 60.000 μετεωρίτες σε συλλογές παγκοσμίως. Κάθε χρόνο εντοπίζονται μόλις 8 έως 10 «φρέσκες πτώσεις» και μερικές εκατοντάδες παλαιότερα, αλλοιωμένα ευρήματα, με τα περισσότερα να έχουν βάρος κάτω από 200 γραμμάρια. Η συλλογή και δημοπράτηση μετεωριτών απαιτεί συνεργασία μεταξύ επιστημόνων, «κυνηγών» μετεωριτών και εμπόρων. Για να ταξινομηθεί σωστά ένας μετεωρίτης, το δείγμα πρέπει να κοπεί ή να σπάσει – μόνο τότε μπορεί να προσφερθεί προς πώληση ως τεκμηριωμένο κομμάτι.

Δεν χωράει καμιά συζήτηση ότι με σεβασμό οφείλει να μιλάει κανείς για τη Μαρία Καρυστιανού και τις πολιτικές και κομματικές της φιλοδοξίες. Κι αυτό γιατί, από τη μια, έζησε όπως και εκατοντάδες συγγενείς, μια τραγωδία ανείπωτη και κουβαλάει ένα πένθος ασήκωτο. Κι από την άλλη, γιατί μαζί με εκατοντάδες συγγενείς δημιούργησε ένα κίνημα δικαιοσύνης για τα Τέμπη, που άλλαξε πολλά από τα δεδομένα στην κοινωνία και την πολιτική.

Αυτό, ωστόσο, δεν μπορεί να οδηγήσει στη σιωπή για τα κομματικά της σχέδια. Προφανώς και είναι χυδαιότητα η κατηγορία της «εργαλειοποίησης» των νεκρών, την οποία μηρυκάζουν οι αυτουργοί της τραγωδίας των Τεμπών. Αλλά, εξίσου προφανώς, είναι απαράδεκτη η απαίτηση, που ρητά ή υπόρρητα διατυπώνεται από δημοσιογραφικούς και λοιπούς διαφημιστές της «μάνας των Τεμπών» και του πολιτικού της εγχειρήματος, να αποδεχτούμε ως αυταπόδεικτη την ανιδιοτέλεια, την ειλικρίνεια, την ορθότητα όσων δημόσια διακηρύσσει. Να εκλάβουμε δηλαδή το πένθος ως απόδειξη της πολιτικής της αξιοπιστίας.

Τι ανακοίνωσε, λοιπόν στην τελευταία της συνέντευξη, στην οποία κατά πολλούς «άνοιξε τα χαρτιά της»;

● Ενα κόμμα, που θα στηρίζεται στην ανιδιοτέλεια, την αγάπη, τον εθελοντισμό, την ακεραιότητα χαρακτήρα των στελεχών του. Και δεν θα κάνει δεκτό στις γραμμές του κανέναν από το σημερινό πολιτικό σύστημα.

● Μια ιδεολογία, που δεν θα είναι όπως καταλαβαίνουμε ώς τώρα τις ιδεολογίες, καθώς το εγχείρημα θα είναι πάνω από την Αριστερά και τη Δεξιά, πάνω απ’ όλα, όπως είπε.

● Ενα πρόγραμμα βασισμένο στην αγάπη. «Αγαπάμε τις ευπαθείς ομάδες, αγαπάμε τους πάντες, θέλουμε να είμαστε όλοι καλά», Με κεντρική επιδίωξη την κάθαρση και τη δικαιοσύνη.

● Κι έναν ηγέτη, που ο λαός θα εκλέξει, «ακολουθώντας αυτό που λέει το μέσα του».

Ακροθιγώς μίλησε και για την οικονομία, την εμπειρία της που διαψεύδει το success story της κυβέρνησης, την εξωτερική πολιτική. Αποφεύγοντας όμως με μεγάλη επιμέλεια να γίνει έστω και ελάχιστα συγκεκριμένη για το τι πρέπει να γίνει, ποια βήματα, ποιες τομές, ποιες συγκρούσεις, ούτως ώστε να υπάρξει η κάθαρση, η δικαιοσύνη, το μέλλον που περιγράφει. Για την ασυδοσία ας πούμε του πλούτου, το τεράστιο οικονομικό χάσμα ανάμεσα στη μεγάλη πλειονότητα και τους έχοντες, τη διαπλοκή, τα σκανδαλώδη προνόμια μιας ολιγαρχίας που λυμαίνεται το κράτος και τα ταμεία του, δεν είπε λέξη. Και ποιον ανέδειξε ως μόνο αντίπαλο; Το πολιτικό σύστημα στο σύνολό του. Χωρίς καμιά εξαίρεση.

Θα επεξεργαστούν οι σοφοί τις θέσεις του κόμματος, είπε. Σε ποια κατεύθυνση όμως; Αν έλεγε, ας πούμε, ότι πρέπει να περιορίσουμε τα προνόμια του μεγάλου πλούτου, να θεσπίσουμε δίκαιη φορολογία, να αποκαταστήσουμε σταδιακά την εργασία και το ακρωτηριασμένο εισόδημα των πολλών, αυτό θα έδινε στους σοφούς ένα πλαίσιο. Και σε μας μια ένδειξη για τις προθέσεις της. Αλλά προτιμά τη σιωπή και τις γενικότητες.

Η σιωπή και οι γενικότητες όμως αυτού του είδους, ακόμα κι αν εκληφθούν ως προϊόντα αφέλειας ή ως προσπάθεια να προσελκύσει ένα ετερόκλητο κοινό απογοητευμένων, είναι κακό μαντάτο. Μια επικίνδυνη υπόκλιση στην αντιπολιτική. Ακόμα χειρότερο μαντάτο είναι η μηδενιστική κατεδάφιση όλου του πολιτικού συστήματος, που βάζει όλους τους πολιτικούς, όλα τα κόμματα, στο ίδιο τσουβάλι ιδιοτέλειας και διαφθοράς. Γιατί αυτή ακριβώς η άποψη, που υποτίθεται ότι είναι πάνω από ιδεολογίες, είναι η επιτομή της χειρότερης, της πιο αντιδημοκρατικής, απεχθούς και βίαιης ιδεολογίας, που σήμερα επανέρχεται με αξιώσεις στην Ευρώπη και την Ελλάδα.

Με αυτές τις επιλογές, που αποσαφηνίζονται στη συνέντευξή της, γίνεται νομίζω φανερός και ο λόγος για τον οποίο από όλο το πολιτικό σύστημα, όλους τους πολιτικούς, αρχηγούς και μη, επέλεξε να επιτεθεί με σφοδρότητα στον Αλέξη Τσίπρα. Αγαπάει τους πάντες, αλλά όχι αυτόν. «Ο Τσίπρας έχει υπογράψει το χειρότερο μνημόνιο το οποίο υποθήκευσε το κράτος σαν να είναι δικό του για 100 χρόνια. Δεν είχε ξανά κυβερνήσει και έλεγε θα τα αλλάξω όλα, έδωσε ελπίδα. Μας ανέβασε ψηλά και μετά μας γκρέμισε. Αυτό ήταν το χειρότερο απ’ όλα». Αυτά είναι τα λόγια της και προφανώς δεν χωράει εδώ κανένα πιστοποιητικό αφέλειας και απειρίας. Με όσα είπε είναι λογικό τον Τσίπρα να αντιλαμβάνεται ως αντίπαλο. Και για να γίνουν πιο σαφή τα πράγματα, τι κάνει; Αντιγράφει κατά λέξη τις ομάδες αλήθειας και δολοφονίας χαρακτήρα, που αποτελούν την αιχμή του δόρατος της Δεξιάς και της Ακρας Δεξιάς. Ανασύρει από τα αρχεία τους τις γνωστές χυδαιότητες κατά του Τσίπρα. Υποθήκευσε το κράτος σαν να είναι δικό του. Το χειρότερο απ’ όλα. Ο Τσίπρας!

Μια τέτοια άποψη, καθόλου δεν είναι πάνω από την Αριστερά και τη Δεξιά, όπως η ίδια διατείνεται. Είναι εκεί που είναι, ως αντιγραφή μιας ξεφτισμένης και χυδαίας προπαγάνδας. Και μας δίνει το δικαίωμα να σκεφτούμε ότι επιλέγει με περιτύλιγμα το «θέλουμε να είμαστε όλοι καλά» μια θέση στο πολιτικό σύστημα, που με τόση σφοδρότητα καταδικάζει. Και μάλιστα στην πλευρά του που όταν ακούει δικαιοσύνη και κάθαρση επιστρατεύει τον Αδωνι, τη Λατινοπούλου, τις συκοφαντίες και τα μπάζα. Κρίμα!

Πηγή: efsyn