Μάχη… Δαβίδ με Γολιάθ ή πιο συγκεκριμένα ενός μικρού ελαφιού με έναν ρινόκερο είδαν… live επισκέπτες στον ζωολογικό κήπο του Βρότσλαβ στην Πολωνία.
Το μικρό ελαφάκι, βάρους 13 κιλών, ήθελε να εμποδίσει τον ρινόκερο, βάρους 1,5 τόνου, να περάσει από μπροστά του και με… περίσσιο θάρρος έβαλε μπροστά το κεφάλι του και απείλησε τον «αντίπαλό του»
Η Τζένη Καρέζη γεννήθηκε στην Αθήνα στις 12 Ιανουαρίου του 1932. Ίσως το πιο σκοτεινό κεφάλαιο της ζωής της αξέχαστης, κοσμαγάπητης ηθοποιού να ήταν η σχέση με τον πατέρα της. Η Ευγενία Καρπούζη, όπως ήταν το αληθινό όνομα της ηθοποιού ήταν μοναχοπαίδι. Και οι δύο γονείς της ήταν εκπαιδευτικοί, ολότελα διαφορετικοί χαρακτήρες ωστόσο. Ο πατέρας της, Κώστας Καρπούζης, ήταν ένας αυστηρός γυμνασιάρχης ενώ η μητέρα της, η τρυφερή, καλλιεργημένη κυρία Θεανώ, δασκάλα. Καθώς ο πατέρας της είχε πάρει εκεί μετάθεση, η Ευγενία μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη.
Με τους γονείς της στη Θεσσαλονίκη.
“Θεσσαλονίκη. Η Θεσσαλονίκη μου!» έγραφε η Τζένη Καρέζη στην βιογραφία της με τίτλο «Τετράδια ζωής»: «Κατοχή. Πείνα, βομβαρδισμοί και καταφύγια. Κι ένα κοριτσάκι, η Ευγενούλα πολύ άρρωστο. Θα ‘ναι δεν θα ‘ναι πέντε χρονών. Η μαμά του δεν μπορεί να το σηκώσει από το κρεβάτι. Και κείνο φοβάται. Ακούει τους άλλους να τρέχουνε, τα άλλα παιδάκια να φωνάζουνε, τις μπόμπες να πέφτουνε, βλέπει τη γιαγιά του και τον πατέρα του να φεύγουν τρομαγμένοι με τους άλλους, και το πιάνουν τα κλάματα. Και τότε η μαμά του, για να το παρηγορήσει, πάει και βάζει στο γραμμόφωνο την Ενάτη του Μπετόβεν. Και το δωμάτιο γεμίζει μάγια.»
«Ήμουν μικρούλα τότε για να της πω: “Μάνα, μη με φορτώνεις έτσι. Δεν το θέλω αυτό το φορτίο. Φύγε. Έχεις τη δουλειά σου, έχεις τα νιάτα σου, έχεις την ομορφιά σου. Φύγε».
Στη Γαλλική σχολή οι καλόγριες θα της αλλάξουν το όνομα σε Τζένη, προς ενόχληση του πατέρα της που δεν έπαψε ποτέ να την φωνάζει Ευγενία. Ο Κώστας Καρπούζης δεν έβλεπε με καλό μάτι τις καλλιτεχνικές ανησυχίες της κόρης του. Άνθρωπος παλαιάς εποχής, βαρύς, δεν είχε καλή σχέση ούτε με τη γυναίκα ούτε με το παιδί του. Η ατμόσφαιρα στο σπίτι της οικογένειας, που είχε μετακομίσει στο Χαλάνδρι, ήταν ασφυκτική.
Ήμουν μικρούλα τότε για να της πω: “Μάνα, μη με φορτώνεις έτσι. Δεν το θέλω αυτό το φορτίο. Φύγε. Έχεις τη δουλειά σου, έχεις τα νιάτα σου, έχεις την ομορφιά σου. Φύγε.» γράφει στα «Τετράδια ζωής». «Σταμάτα να ζεις αυτή την απαίσια ζωή. Φύγε. Μη με αφήνεις να τα βλέπω όλα αυτά. Ό,τι κι αν συμβεί θα ‘ναι καλύτερο. Φύγε, μάνα. Μάνα μου”. Δεν έφυγε. Έμεινε. Έμεινα κι εγώ».
Σχέση ζωής: Με την πολυαγαπημένη της μητέρα Θεανώ.
«Ο χωρισμός κόρης-πατέρα, έγινε όταν η Τζένη ήταν στην πρώτη τάξη του Εθνικού.» έχει διηγηθεί ο Κώστας Καζάκος. «Όταν το έμαθε της έδωσε ένα χαστούκι. Δεν δεχότανε αυτή τέτοια πράγματα. Επαναστάτησε. Του έπιασε το χέρι και του είπε: “Αυτό δεν θα ξαναγίνει”. Και πήρε την μητέρα της και έφυγαν από το σπίτι!».
Τα επόμενα χρόνια δεν είχαν καμία επαφή. Λέγεται ότι ο Κώστας Καρπούζης πήγαινε να δει την κόρη του στο θέατρο, φροντίζοντας να κάθεται πάντα στις τελευταίες σειρές των καθισμάτων. Την επισκέφθηκε απρόσκλητος όταν γεννήθηκε το εγγόνι του το 1969. «Χτύπησε η πόρτα μία ημέρα.» έχει διηγηθεί ο Κώστας Καζάκος στη Μηχανή του Χρόνου. «Και πήγε να ανοίξει η Τζένη και τον είδε μπροστά της. Έπαθε σοκ. Άνοιξε την πόρτα και κρύφτηκε. Βγήκα και εγώ έξω να δω τι συνέβη. Εκείνος ούτε μία ματιά δεν μου έριξε. Ούτε με κοίταξε καθόλου. Της είπε: “Αυτός είναι;”. Και πήγε στο δωμάτιο του Κωνσταντίνου και του έβαλε κάποια ελβετικά φλουριά επάνω του. Κάθισε καμία ώρα και μιλούσε όλο για τον εαυτό του. Πώς θα καταφέρει να ζήσει πολλά χρόνια!».
Την ημέρα του γάμου της με τον Κώστα Καζάκο το 1968, την Τζένη Καρέζη παρέδωσε στον γαμπρό ο θείος της Αντώνης, αδελφός της μητέρας της.
Λίγο αργότερα ωστόσο ο Κώστας Καρπούζης είχε ένα σοβαρότατο αυτοκινητιστικό δυστύχημα εξ αιτίας του οποίου έχασε τη ζωή του. Ο Κώστας Καζάκος είχε αφηγηθεί σχετικά σε συνέντευξή του στο «Βήμα»:
«Το τρομερό συμβάν με τον πατέρα της έλαβε χώρα λίγο αργότερα. Υπήρχε κατά βάθος τέτοια αγάπη μεταξύ τους, που είναι να τρομάζει ο άνθρωπος. Μας ειδοποίησαν ότι τον χτύπησε ένα φορτηγό και τον είχαν στο “Λαϊκό”, σε κώμα. Δεν συνήλθε ποτέ. Τρέξαμε μέσα στη νύχτα και τον βρήκαμε σε ένα ράντζο. Η Τζένη άρχισε να φωνάζει να φέρουμε γιατρούς από τη Γαλλία, όμως ήταν θέμα ωρών, όπως της έλεγαν οι γιατροί. Το άλλο βράδυ, μετά την παράσταση, μπαίνουμε στο δωμάτιο όπου πλέον τον είχαν μεταφέρει και μέσα στο μισοσκόταδο πλησιάζουμε στο προσκεφάλι του, από τη μία μεριά η Τζένη, από την άλλη εγώ. Είχε κλειστά τα μάτια του, δεν τα άνοιξε ποτέ, και όταν η Τζένη έσκυψε επάνω του, τον άκουσα να λέει “Ευγενούλα”. Μου κόπηκαν τα γόνατα, την έπιασαν τα κλάματα την Τζένη. Δεν ξαναμίλησε εκείνος…».
Η Lisa Marie Presley, μοναχοκόρη του θρυλικού Elvis Presley και της Priscilla Presley, πέρασε όλη της τη ζωή προσπαθώντας να διαχωρίσει τη δική της ταυτότητα από τη σκιά του πατέρα της. Η σχέση της με τη μητέρα της, Priscilla, υπήρξε ένα από τα πιο καθοριστικά και σύνθετα κομμάτια της ζωής της. Καθώς οι δύο γυναίκες πέρασαν από κοινές δοκιμασίες, αγαπήθηκαν και συγκρούστηκαν, διαμορφώνοντας μια σχέση γεμάτη αγάπη, αλλά και εντάσεις, που αντικατοπτρίζει τις δυσκολίες που μπορεί να έχει η σχέση μητέρας-κόρης όταν η ζωή και οι προσωπικές δυσκολίες τους είναι συνεχώς μπροστά στις κάμερες και την παγκόσμια προσοχή.
Ζώντας κάτω από τη σκιά του Elvis
Η Lisa Marie Presley γεννήθηκε την 1 Φεβρουαρίου 1968 στο Μέμφις του Τενεσί. Η κληρονομιά της ήταν αδιαμφισβήτητη από τη στιγμή που ήρθε στον κόσμο. Ο πατέρας της, Elvis Presley, ήταν ο μεγαλύτερος μουσικός θρύλος παγκοσμίως και η μητέρα της, Priscilla, ήταν μία από τις πιο γνωστές γυναίκες του κόσμου, όχι μόνο ως σύζυγος του Elvis, αλλά και ως fashion icon, από εκείνα που δε σβήνουν στον χρόνο.
Το 1973, όταν η Lisa Marie ήταν μόλις πέντε ετών, οι γονείς της χώρισαν, κάτι που θα καθόριζε τη ζωή της για πάντα. Το Graceland, το θρυλικό σπίτι του Elvis στο Μέμφις, αποτέλεσε το σκηνικό για την παιδική της ηλικία. Η σχέση της με τη μητέρα της, Priscilla, εξελίχθηκε σε μια σταθερή βάση υποστήριξης, αλλά ταυτόχρονα υπήρχαν και εντάσεις, καθώς η Priscilla βρισκόταν σε έναν διαρκή αγώνα προκειμένου να ισορροπήσει μεταξύ του ρόλου της ως μητέρα και δημόσιο πρόσωπο.
Όταν πέθανε ο βασιλιάς του rock n' roll
Ο θάνατος του Elvis Presley το 1977, όταν η Lisa Marie ήταν μόλις 9 ετών, υπήρξε ένα τραυματικό γεγονός που καθόρισε τη ζωή της με πολλούς τρόπους. Η απώλεια του πατέρα της, του "Βασιλιά της Ροκ", δεν ήταν μόνο μια προσωπική τραγωδία, αλλά και μια συναισθηματική πίεση που επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο την αντιμετώπιζε η κοινωνία. Από τη μια, ήταν η κόρη του Elvis Presley, κάτι που την έκανε ένα παγκόσμιο σύμβολο και αντικείμενο θαυμασμού, αλλά από την άλλη, έπρεπε να ζήσει με το βάρος μιας κληρονομιάς που ήταν αδύνατο να αποφύγει.
Η ζωή της Lisa Marie χαρακτηρίστηκε από τη συνεχιζόμενη αναζήτηση της ταυτότητάς της πέραν από τη λάμψη του πατέρα της. Μετά τον θάνατο του Elvis, η ίδια βρέθηκε να παλεύει με την αίσθηση του ανήκειν, προσπαθώντας να κατανοήσει ποια ήταν και τι έπρεπε να κάνει για να βρει τον δικό της δρόμο στον κόσμο. Ο πόνος από την απώλεια του πατέρα της ήταν μόνιμα παρών και επηρέασε κάθε απόφαση και σχέση που είχε στη ζωή της, ακόμα και το πώς αλληλεπίδρασε με τα δικά της παιδιά, όπως θα αποκάλυπτε αργότερα στα απομνημονεύματά της.
Η σχέση της με την Priscilla
Η σχέση της Lisa Marie με την Priscilla υπήρξε, χωρίς αμφιβολία, η πιο καθοριστική στην ζωή της. Η Priscilla υπήρξε και η βασική φιγούρα εξουσίας στη ζωή της Lisa Marie, καθώς η Lisa ήταν αναγκασμένη να ακολουθήσει τις επιλογές της μητέρας της, πολλές φορές αποδεχόμενη τις κοινωνικές και προσωπικές προσδοκίες που είχαν επηρεάσει τη ζωή τους. Η σχέση των δύο γυναικών είχε έντονες διακυμάνσεις ανά τα χρόνια.
Στα απομνημονεύματά της, "From Here to the Great Unknown", που κυκλοφόρησαν μετά τον θάνατό της τον Ιανουάριο του 2023, η Lisa Marie έγραψε ότι «πάντα ένιωθε» πως η Priscilla δεν την ήθελε. «Η μητέρα μου μου είπε ότι είχε σκεφτεί να πέσει από το άλογό της για να αποβάλει», έγραψε η Lisa Marie. «Δεν ήθελε να πάρει κιλά από την εγκυμοσύνη. Θεωρούσε ότι αυτό δεν θα ήταν καλό για την εικόνα της ως σύζυγος του Elvis». Ο Elvis συχνά πίεζε την σύζυγό του να παίρνει χάπια αδυνατίσματος και να κάνει εξαντλητικές δίαιτες για να παραμένει αδύνατη.
Μετά το διαζύγιο της Priscilla και του Elvis, η Lisa Marie ήθελε να μείνει στο εμβληματικό σπίτι του πατέρα της, το Graceland. Αντ'αυτού, μετακόμισε στο Λος Άντζελες, όπου πήγε σχολείο. «Ο πατέρας μου δεν μιλούσε ποτέ άσχημα για τη μητέρα μου. Δεν ήθελε να σκέφτομαι αρνητικά για εκείνη», ανέφερε στο βιβλίο της. «Έκαναν εξαιρετική δουλειά στο να διατηρήσουν ένα ενιαίο μέτωπο και μια πραγματική σχέση φιλίας».
Η μητέρα μου μου είπε ότι είχε σκεφτεί να πέσει από το άλογό της για να αποβάλει. Δεν ήθελε να πάρει κιλά από την εγκυμοσύνη. Θεωρούσε ότι αυτό δεν θα ήταν καλό για την εικόνα της ως σύζυγος του Elvis
Παρά τις διακυμάνσεις στη σχέση τους, η Lisa Marie θυμόταν επίσης τις καλές στιγμές που μοιράστηκαν. Με τα χρόνια, η σχέση μητέρας και κόρης πέρασε από πολλές φάσεις, με στιγμές έντασης αλλά και συμφιλίωσης.
Το 2023, οι δυο τους παρευρέθηκαν μαζί στις Χρυσές Σφαίρες για να τιμήσουν την ταινία "Elvis" του Baz Luhrmann. Λίγες ημέρες αργότερα, η Priscilla ήταν στο πλευρό της Lisa Marie όταν εκείνη υπέστη καρδιακή ανακοπή. «Με βαριά καρδιά πρέπει να μοιραστώ τη συνταρακτική είδηση ότι η όμορφη κόρη μου, Lisa Marie, δεν είναι πια μαζί μας», δήλωσε τότε η Priscilla. «Ήταν η πιο παθιασμένη, δυνατή και γεμάτη αγάπη γυναίκα που έχω γνωρίσει ποτέ».
Το 2024, η μεγαλύτερη κόρη της Lisa Marie, Riley Keough, ανέφερε στο βιβλίο της πως η σχέση της μητέρας της με την Priscilla βελτιώθηκε προς το τέλος. «Από τη δική μου σκοπιά, ήμασταν μια δεμένη, φυσιολογική οικογένεια», έγραψε.
Η συναισθηματική πίεση της δημοσιότητας ήταν τεράστια, και οι δύο γυναίκες χρειάστηκαν αρκετές φορές να αντιμετωπίσουν κοινά πένθη, ειδικά μετά τον τραγικό θάνατο του γιου της Lisa, Benjamin Keough, το 2020.
Ο γάμος με τον Michael Jackson: Ένα pop culture moment με υψηλές πιέσεις
Ο γάμος της Lisa Marie Presley με τον Michael Jackson το 1994 υπήρξε ένα από τα πιο πολυσυζητημένα pop culture moments των ’90s και παραμένει σήμερα μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και περίπλοκες στιγμές στην ιστορία της ποπ. Ο γάμος των δύο αυτών θρυλικών προσωπικοτήτων δεν ήταν απλά μια συνένωση δύο ανθρώπων με σημαντική πολιτισμική κληρονομιά, αλλά και μια σχέση που προκάλεσε αντιδράσεις στην κοινή γνώμη. Μάλιστα, πολλοί αναρωτιούνταν αν ο έρωτάς τους ήταν πραγματικός ή ένα publicity stunt.
Στο βιβλίο της που κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό της, με τίτλο «From Here To The Great Unknown: A Memoir», η Presley είπε ότι το 1994, όταν ξεκίνησε η σχέση της με τον τότε 35χρονο τραγουδιστή, εκείνος της είπε ότι ήταν ακόμα παρθένος. «Νομίζω ότι είχε φιλήσει την Tatum O’Neal και είχε κάτι με την Brooke Shields, αλλά όχι κάτι ερωτικό πέρα από ένα φιλί», είπε η κόρη του Elvis Presley στο βιβλίο της, το οποίο συνυπογράφει η κόρη της, Riley Keough.
Στο βιβλίο της που κυκλοφόρησε μετά τον θάνατό της, με τίτλο «From Here To The Great Unknown: A Memoir», η Presley είπε ότι το 1994, όταν ξεκίνησε η σχέση της με τον τότε 35χρονο τραγουδιστή, εκείνος της είπε ότι ήταν ακόμα παρθένος.
Ο Jackson της είχε πει επίσης ότι η Madonna «προσπάθησε να κάνει κάτι μαζί του μία φορά, αλλά δεν συνέβη τίποτα». Η αποκάλυψη αυτή είχε σοκάρει αρκετά την Presley, η οποία ήταν σε εντελώς διαφορετική φάση ζωής εκείνη την περίοδο, αν και μία δεκαετία μικρότερή του. Στα 25 της η Lisa Marie Presley βρισκόταν σε διαδικασία διαζυγίου από τον τότε σύζυγό της, Danny Keough, πατέρα της κόρης της, Riley Keough.
Ο Michael Jackson και η Lisa Marie Presley είχαν γνωριστεί για πρώτη φορά χρόνια πριν αλλά επανασυνδέθηκαν στις αρχές τις δεκαετίας του '90. Αν και ήταν ακόμα παντρεμένη με τον Keough, το ζευγάρι χώρισε φιλικά, όταν ο Jackson ομολόγησε τον έρωτά του κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού στο Λας Βέγκας (μάλιστα, είχαμε γράψει ένα σχετικό άρθρο για την ιστορία του έρωτά τους).
Αν και ο γάμος τους συζητήθηκε συχνά αρνητικά από τον Τύπο και το κοινό τους, η ίδια η Lisa Marie πάντα υποστήριζε πως με τον Michael Jackson τους συνέδεε πραγματική αγάπη, παρά την τεράστια πίεση που δέχονταν. Ο γάμος τους, που διήρκησε λιγότερο από δύο χρόνια, ήταν γεμάτος αντιφάσεις. Από τη μία πλευρά, η Lisa Marie φαίνεται να βρήκε έναν άνθρωπο που μπορούσε να κατανοήσει την απόλυτη πίεση της διασημότητας και των αμφιβολιών της προσωπικής της ζωής, ενώ από την άλλη, οι αστάθμητοι παράγοντες της σχέσης τους και η απομόνωση που ένιωθαν και οι δύο από τις κοινές τους προκλήσεις δημιούργησαν ανισορροπίες.
Η αυτοκτονία του γιου της
Η μεγαλύτερη τραγωδία της ζωής της Lisa Marie Presley ήρθε το 2020 με την αυτοκτονία του γιου της, Benjamin Keough, σε ηλικία 27 ετών. Ο Benjamin, γιος της από τον πρώτο της σύζυγο, Danny Keough, ήταν το μοναδικό παιδί της που φαινόταν να κληρονομεί την εξωτερική εμφάνιση του πατέρα της, Elvis, και είχε τη δική του μουσική καριέρα μπροστά του. Η απώλεια του γιου της, όμως, ήταν ένα κενό που δεν μπορούσε να γεμίσει με τίποτα. Η ίδια η Lisa Marie αναγνώριζε τον τεράστιο πόνο που ένιωσε, περιγράφοντας τον Benjamin ως τον άνθρωπο που της έδινε ελπίδα και λόγο να συνεχίζει.
Η σχέση της με τον γιο της ήταν εξαιρετικά στενή, με τη Lisa Marie να περιγράφει πολλές φορές τη σχέση τους ως αυτή που την έκανε να νιώθει "πραγματική μητέρα". Ο θάνατος του Benjamin την καταδίκασε σε μια ατελείωτη θλίψη και την έκανε να αμφισβητήσει την ίδια της την ύπαρξη. Η τραγωδία αυτή ήταν το αποκορύφωμα ενός κύκλου πόνου και απώλειας που η Lisa Marie υπέφερε για πολλά χρόνια και την απομάκρυνε από την επιτυχία που είχε ως δημόσιο πρόσωπο. Αυτή η κατακλυσμική απώλεια φαίνεται να ήταν η αιτί του θανάτου της. «Η μητέρα μου πέθανε από ραγισμένη καρδιά», θα υποστήριζε αργότερα η κόρη της,
Η θλίψη της ήταν έντονα ορατή, και η ίδια αντέτεινε, ότι ο πόνος από την απώλεια του γιου της ήταν ανείπωτος. Το γεγονός ότι λίγα χρόνια αργότερα έφυγε και η ίδια από τη ζωή έδειξε την ένταση του συναισθηματικού φόρτου που έφερε για τόσο καιρό η απώλεια του Benjamin. Η συναισθηματική ένταση και η αδυναμία της να ξεπεράσει αυτόν τον πόνο την ακολούθησαν μέχρι το τέλος της ζωής της, Riley Keough.
Η Lisa Marie Presley πέθανε στις 12 Ιανουαρίου 2023, από καρδιολογικά προβλήματα που συνδέθηκαν με τον τραυματισμό του εντέρου της μετά από προηγούμενη χειρουργική επέμβαση.
Οταν μια ταινία, ένα θεατρικό έργο, μια τηλεοπτική σειρά ή οτιδήποτε τελειώνει, δεν έχεις παρά να το αφήσεις πίσω σου. Πάει, τελείωσε. Εχει φύγει πια από εσένα. Ακόμα και το γεγονός ότι κάθομαι εδώ και το συζητώ μαζί σας μου φαίνεται κάπως περίεργο». Αυτές είναι οι πρώτες κουβέντες που κατέγραψα από τον Μπένεντικτ Κάμπερμπατς σε εκείνη τη συνάντηση που έγινε στο Βερολίνο τον Φεβρουάριο του 2025, όταν στο πλαίσιο του διεθνούς κινηματογραφικού φεστιβάλ της πόλης παρουσιάστηκε η πιο ανορθόδοξη και παράξενη ταινία της φιλμογραφίας του μέχρι σήμερα, «Ενα πράγμα με φτερά» (That Thing with Feathers), η οποία από την περασμένη Πέμπτη προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες.
Πρώτη φορά είχα συναντήσει τον άγγλο ηθοποιό πριν από περίπου 15 χρόνια, στο Λονδίνο, με αφορμή τότε την ταινία «Το άλογο του πολέμου» (War Horse, 2011) του Στίβεν Σπίλμπεργκ. Λίγα λεπτά δίπλα του αρκούν για να σου δώσουν μια ιδέα για την προσωπικότητά του. Ο Μπένεντικτ Τίμοθι Κάρλτον Κάμπερμπατς είναι πραγματικά ευφυής. Γεννημένος στο Χάμερσμιθ του Λονδίνου από γονείς ηθοποιούς, τη Γουάντα Βένθαμ και τον Τίμοθι Κάρλτον, εκπέμπει μια αριστοκρατική αύρα που συνάδει άψογα με την καλλιέργειά του. Μιλάει σαν καθηγητής πανεπιστημίου, επιλέγοντας πολύ προσεκτικά τις λέξεις που χρησιμοποιεί, και σε ταχύτατο ρυθμό, κάτι που ο ίδιος αποδίδει στην «τεράστια κατανάλωση καφέ σε καθημερινή βάση». Στην τελευταία μας συνάντηση, ωστόσο, η οποία έγινε στο συνεδριακό κέντρο AXICA, στο κτίριο της DZ Bank που έχει σχεδιάσει ο διάσημος αρχιτέκτονας Φρανκ Γκέρι, με θέα την Πύλη του Βρανδεμβούργου, ο ηθοποιός είχε επιλέξει πράσινο τσάι.
Στο «Ενα πράγμα με φτερά», που αποτελεί το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ντίλαν Σάουθερν, ο Κάμπερμπατς – ο οποίος έγινε γνωστός ανά τον πλανήτη μέσα από τον ρόλο του Σέρλοκ Χολμς στη σειρά «Σέρλοκ» (2010-2017) και ήταν υποψήφιος για Οσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου για την ταινία «Το παιχνίδι της μίμησης» (The Imitation Game, 2014) – υποδύεται έναν άνδρα που έχει χάσει την επαφή του με τον κόσμο καθώς προσπαθεί να διαχειριστεί την απώλεια της συζύγου του και παράλληλα να παίξει σωστά τον ρόλο του πατέρα για τους δύο ανήλικους γιους του. Οπως ανακαλύπτει στην πορεία ο άνδρας αυτός (του οποίου το όνομα δεν μαθαίνουμε ποτέ), η θλίψη έχει πολλές όψεις. Εκείνη που τον βασανίζει εφιαλτικά φαίνεται να προκύπτει μέσα από την ίδια την εργασία του ως δημιουργού κόμικς: μια τερατώδης μορφή κορακιού εισβάλλει στο σπίτι του σφυροκοπώντας χωρίς έλεος τη συνείδησή του.
«Από ψυχολογική πλευρά, η διαδικασία δημιουργίας αυτής της ταινίας δεν ήταν καθόλου εύκολη – πόσω μάλλον όταν είσαι ο ίδιος πατέρας» είπε ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς και συμπλήρωσε: «Αλλά ως ηθοποιός οφείλεις να μείνεις προσηλωμένος στον ήρωα που υποδύεσαι, να τον υπηρετείς και να τον προστατεύεις ακολουθώντας την ιστορία του και αφήνοντας το κατά δύναμιν απ’ έξω τον εαυτό σου και τα προσωπικά σου βιώματα».
Το εν λόγω φιλμ, όπου ο Κάμπερμπατς κρατά επίσης καθήκοντα παραγωγού, άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό του σκηνοθέτη Ντίλαν Σάουθερν όταν διάβασε το μυθιστόρημα του άγγλου συγγραφέα Μαξ Πόρτερ «Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά» (Grief is the Thing With Feathers), στο οποίο βασίστηκε το κινηματογραφικό σενάριο (να σημειωθεί ότι το βιβλίο έχει συμπεριληφθεί στη λίστα της εφημερίδας «The Times» με τα «100 Καλύτερα Μυθιστορήματα του 21ου Αιώνα»). Οπως είπε ο Σάουθερν, εκτός από τη βαθιά συγκίνηση που ένιωσε διαβάζοντας το βιβλίο, τον προβλημάτισε το «πώς μπορεί κανείς να πάρει ένα ευρηματικό μυθιστόρημα για τη θλίψη – ιδωμένη μέσα από τρεις διαφορετικές οπτικές γωνίες, μία εκ των οποίων είναι ένα κοράκι –, που είναι σπαρακτικό, τρομακτικό και ταυτόχρονα σκοτεινά αστείο, και να το μεταφέρει στη μεγάλη οθόνη με τρόπο που να μπορεί να προσελκύσει και να συγκινήσει τους σινεφίλ».
Εν τέλει, η ιδέα της ταινίας άρχισε να διαμορφώνεται όταν στη μέση μπήκε ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, έχοντας επίσης δείξει ενδιαφέρον, ενώ από την πρώτη στιγμή ενεπλάκη συμβουλευτικά και ο συγγραφέας του μυθιστορήματος, «γεγονός που υπήρξε πολύ βοηθητικό για την αποκρυστάλλωσή του σε εικόνες», όπως επισήμανε ο ηθοποιός. Ενας από τους λόγους για τους οποίους ο Κάμπερμπατς αποφάσισε να επενδύσει σε ένα τόσο δύσκολο project ήταν ακριβώς το στοιχείο της δυσκολίας: «Είναι μια πρόκληση το να ασχοληθείς με κάτι τόσο εύθραυστο επειδή πιστεύεις σε αυτό, ενώ πολλοί άλλοι όχι». Και συμπλήρωσε: «Επίσης, ανέκαθεν μου άρεσε η κίνηση, να δραστηριοποιούμαι με το ένα ή το άλλο, να μη μένω στατικός και “ασφαλής”».
Ο Κάμπερμπατς ανέφερε επίσης ότι ήταν και μια ανάγκη του να υποδυθεί έναν ήρωα που απέχει αρκετά από όσους έχει ενσαρκώσει ως τώρα. «Μεγαλώνεις, όπως όλοι, βρίσκεις τον εαυτό σου μέσα σε συνθήκες που μέχρι πρότινος δεν γνώριζες και αναζητάς κάτι διαφορετικό· νιώθεις ότι θέλεις να ξεφύγεις από αυτά που ήδη ξέρεις, χωρίς όμως να τα παρατήσεις τελείως. Κάνουμε οικογένεια (σ.σ.: έχει αποκτήσει τρία παιδιά με τη σύζυγό του, θεατρική σκηνοθέτρια και ηθοποιό Σόφι Χάντερ), βιώνουμε την απώλεια, σκεπτόμαστε αλλιώτικα, και όλα αυτά επηρεάζουν τις επιλογές μας, τις αποφάσεις μας. Εδώ, σε αυτή την ταινία, με γοήτευσε η ποίηση της θλίψης· γιατί η θλίψη έχει ποίηση».
Για τον Κάμπερμπατς, ο άνθρωπος αλλάζει: «Ρόλο σε αυτό μπορεί να παίξει το περιβάλλον γύρω σου, ακόμα και η πολιτική, όπως και η σκέψη της κληρονομιάς που πρόκειται να αφήσεις στα παιδιά σου ή ο φόβος του θανάτου και η εμμονή της αιωνιότητας. Κάτι που με προσέλκυσε, για παράδειγμα, στον ήρωα αυτής της ταινίας είναι η συναισθηματική του καταπίεση, το γεγονός ότι δεν επιτρέπει στα συναισθήματά του να βγαίνουν προς τα έξω, τα στραγγαλίζει, τα καταπνίγει. Είναι πολύ Βρετανός, μιας συγκεκριμένης ηλικίας και από το βόρειο Λονδίνο – πιστέψτε με, γνωρίζω πολύ καλά αυτόν τον τύπο ανδρός».
Προς το τέλος της συνομιλίας μας, ο Μπένεντικτ Κάμπερμπατς στάθηκε πολύ στη συνεργασία του με τα δύο μικρά παιδιά, τον Χένρι και τον Ρίτσαρντ Μπόξαλ, που υποδύονται τους γιους του: «Νομίζω πως ένα από τα στοιχεία που θα κρατήσω από τη δημιουργία του φιλμ είναι το φως που αυτά τα δύο παιδιά, δύο ανεκπαίδευτοι ηθοποιοί, κατάφεραν να χαρίσουν στην ιστορία, δίνοντας σε όλους μας αυτό που θέλαμε ακριβώς. Δεν είχαν καμία προηγούμενη εμπειρία σε κινηματογραφικό σετ ή θεατρική σκηνή, αλλά λειτούργησαν σαν αληθινοί επαγγελματίες. Πρόσφεραν πραγματική χαρά στην όλη διαδικασία».
INFO
Η ταινία «Ενα πράγµα µε φτερά» προβάλλεται στις ελληνικές κινηµατογραφικές αίθουσες από τη Weirdwave.
