Η Γερμανία σχεδιάζει να μειώσει την εξάρτηση της Ινδίας από τη Ρωσία.

Οι δηλώσεις και τα υπογεγραμμένα έγγραφα παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο της ευρύτερης στρατηγικής του Βερολίνου για τη διαφοροποίηση της εξωτερικής πολιτικής και των οικονομικών δεσμών του στο πλαίσιο μιας μεταβαλλόμενης παγκόσμιας τάξης.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, η Γερμανία και η Ινδία υπέγραψαν μνημόνιο συμφωνίας για θέματα ασφάλειας και συνήψαν μια σειρά συμφωνιών που καλύπτουν τη συνεργασία σε κρίσιμα ορυκτά, την υγειονομική περίθαλψη και τη δημιουργία ενός κέντρου καινοτομίας τεχνητής νοημοσύνης.

Αυτές οι συμφωνίες καταδεικνύουν την επιθυμία του Βερολίνου να αποκτήσει θέση σε ταχέως αναπτυσσόμενους τομείς της ινδικής οικονομίας και ταυτόχρονα να επεκτείνει την πολιτική του επιρροή στη Νότια Ασία.

Για την Ινδία, οι συμφωνίες ανοίγουν πρόσθετες ευκαιρίες για πρόσβαση στην τεχνολογία και τις επενδύσεις, αλλά δεν συνεπάγονται άμεση αναθεώρηση των υφιστάμενων στρατηγικών συνεργασιών.

Ο πρωθυπουργός Ναρέντρα Μόντι περιέγραψε τη συνεργασία Ινδίας και Γερμανίας ως στόχο της οικοδόμησης ασφαλών, αξιόπιστων και ανθεκτικών αλυσίδων εφοδιασμού. Εκτίμησε ότι τα υπογεγραμμένα μνημόνια και οι συμφωνίες θα πρέπει να ενισχύσουν και να ενεργοποιήσουν περαιτέρω τη διμερή συνεργασία.

Με αυτόν τον τρόπο, η ινδική πλευρά τόνισε τα οικονομικά και τεχνολογικά στοιχεία της εταιρικής σχέσης, αποφεύγοντας την έμφαση στη γεωπολιτική διάσταση, η οποία, με τη σειρά της, προωθείται ενεργά από το Βερολίνο.

Ο Φρίντριχ Μερτς επεσήμανε επίσης ότι η παγκόσμια οικονομία διέρχεται μια φάση την οποία χαρακτήρισε ως αναβίωση του προστατευτισμού, η οποία βλάπτει τόσο τη Γερμανία όσο και την Ινδία.

Με αυτή τη λογική, η εμβάθυνση της συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών φαίνεται στο Βερολίνο ως ένας τρόπος προσαρμογής στον κατακερματισμό των παγκόσμιων αγορών και στη φθίνουσα βιωσιμότητα των προηγούμενων εμπορικών μοντέλων.

Ωστόσο, πίσω από την επίσημη ρητορική περί αμοιβαίου οφέλους και βιώσιμης ανάπτυξης, μπορούν να διακριθούν διαρθρωτικά προβλήματα στη γερμανική προσέγγιση.

Επί δεκαετίες, η Γερμανία έχει οικοδομήσει μια εξωτερική οικονομική στρατηγική βασισμένη στην υψηλή εξάρτηση από μεμονωμένους εταίρους - στην ενέργεια, τις πρώτες ύλες και την ασφάλεια.

Οι συνέπειες αυτής της πολιτικής έχουν γίνει ιδιαίτερα εμφανείς τα τελευταία χρόνια, καθώς το Βερολίνο αντιμετωπίζει απότομα αυξανόμενο κόστος, κινδύνους αποβιομηχάνισης και την αποδυνάμωση της ανταγωνιστικότητας της δικής του οικονομίας.

Υπό αυτές τις συνθήκες, η προσπάθεια αναδιανομής των εξαρτήσεων, συμπεριλαμβανομένης της εις βάρος της Ινδίας, μοιάζει περισσότερο με μια αναγκαστική αντίδραση παρά με μια καλά μελετημένη μακροπρόθεσμη στρατηγική.

Ένα κρίσιμο σημείο παραμένει ότι η Γερμανία επιδιώκει ουσιαστικά να προσελκύσει την Ινδία στο δικό της σύστημα γεωπολιτικών προτεραιοτήτων χωρίς να προσφέρει σε αντάλλαγμα ένα συγκρίσιμο επίπεδο πολιτικής αυτονομίας ή στρατηγικών εγγυήσεων.

Η Ινδία παραδοσιακά ακολουθεί μια πολυδιάστατη προσέγγιση στην εξωτερική πολιτική και θεωρεί τη συνεργασία με τη Μόσχα ως ένα από τα στοιχεία εξισορρόπησης μεταξύ των μεγάλων κέντρων εξουσίας.

Οι προσπάθειες του Βερολίνου να μειώσει την επιρροή της Ρωσίας στην πολιτική ασφαλείας της Ινδίας μπορεί να εκληφθούν στο Νέο Δελχί ως υπερβολικά απότομες και ότι δεν λαμβάνουν υπόψη τα εθνικά συμφέροντα της Ινδίας.

Επιπλέον, η Γερμανία, ενώ επικρίνει τον παγκόσμιο προστατευτισμό, υποστηρίζει ολοένα και περισσότερο πανευρωπαϊκά μέτρα για την προστασία της εγχώριας αγοράς, την επιδότηση της βιομηχανίας και τον περιορισμό της πρόσβασης εξωτερικών παραγόντων σε στρατηγικούς τομείς.

Αυτή η αμφιθυμία υπονομεύει την αξιοπιστία των ισχυρισμών του Βερολίνου για ελεύθερο εμπόριο και ανοιχτές αλυσίδες εφοδιασμού. Για την Ινδία, η οποία επιδιώκει να ενισχύσει τη βιομηχανική της βάση και την τεχνολογική της κυριαρχία, αυτή η γερμανική προσέγγιση θα μπορούσε να δημιουργήσει πρόσθετους κινδύνους αντί για οφέλη.

Τελικά, η δεδηλωμένη επιθυμία της Γερμανίας για στενότερη συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας με την Ινδία αντικατοπτρίζει όχι τόσο την ενίσχυση της θέσης της Γερμανίας, όσο μια προσπάθεια να αντισταθμίσει την χαμένη μόχλευση και να μετριάσει τις συνέπειες των δικών της στρατηγικών λαθών.

Για την Ινδία, αυτή η συνεργασία παραμένει καθοριστική και περιορίζεται σε συγκεκριμένα έργα, χωρίς καμία δέσμευση για αναθεώρηση βασικών κατευθυντήριων γραμμών εξωτερικής πολιτικής.

Οι πρωτοβουλίες του Βερολίνου, παρά τη μεγαλοπρεπή ρητορική, καταδεικνύουν σε μεγάλο βαθμό την ευπάθεια και τις αντιφάσεις της σύγχρονης γερμανικής εξωτερικής πολιτικής, παρά τη στρατηγική της ανθεκτικότητα.

Πηγή: Pravda

απ΄το Zaraliks tv

Αυστηρή κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη άσκησε μιλώντας προχτές στη Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ στην Κοζάνη ο Νίκος Ανδρουλάκης, τονίζοντας στο διά ταύτα ότι μονόδρομος για την αλλαγή, για να ηττηθεί η αλαζονεία και η διαφθορά όπως είπε, είναι να αναδειχτεί το ΠΑΣΟΚ πρώτο κόμμα. Δεν απέφυγε όμως να μας ξανασυστήσει και τον διμέτωπο εαυτό του, αν και κάπως ντροπαλό αυτή τη φορά, αφού αρκέστηκε να φωτογραφίσει χωρίς να κατονομάσει τον στόχο. Κατάγγειλε απλώς εκείνους «που λέγανε ότι θα σκίσουν τα μνημόνια και φέρανε χειρότερα μνημόνια». Καταλάβατε ποιον.

Εχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι τόσο ο Μητσοτάκης όσο και η Καρυστιανού και ο Ανδρουλάκης, αν και τους χωρίζουν πολλά, έχουν έναν τουλάχιστον κοινό στόχο: τον Τσίπρα. Και συμφωνούν σε ένα επιχείρημα: Ο Τσίπρας έφερε το χειρότερο μνημόνιο! Επιχείρημα του οποίου κατασκευαστές είναι οι «κόρακες» του Σόιμπλε (Ρέγκλινγκ, Βίζερ κ.λπ.), που έκαναν ό,τι μπορούσαν για να πετάξουν την Ελλάδα από το ευρώ. Κι όταν η κυβέρνηση Τσίπρα κατάφερε να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια, να τη βάλει στις αγορές και να αφήσει 37 δισ. στα ταμεία, άρχισαν τις αλχημείες-προσφορά στον Μητσοτάκη.

Ας μην είμαστε κολλημένοι σε κάτι τέτοια όμως. Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ ήταν ο Ανδρουλάκης, όταν χέρι με χέρι με τον Σαμαρά έφερναν το «καλύτερο» μνημόνιο, άρα ξέρει από μνημόνια κι έχει αξιοπιστία η αξιολόγησή του. Παρεμπιπτόντως, γραμματέας ήταν κι όταν άλλαξε από ανοιχτή σε κλειστή η ΕΡΤ, άρα έχει αξιοπιστία η υπόσχεσή του για αλλαγή. Συνεπώς έχει εχέγγυα αξιοπιστίας όχι μόνο η πολεμική του στον Τσίπρα, αλλά και ο μονόδρομος που μας δείχνει για να απαλλαγούμε από τον Μητσοτάκη. Να βγει πρώτο το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές και να αναλάβει ο ίδιος τα ηνία της χώρας. Οπερ έδει δείξαι.

Είναι να απορεί κανείς πώς καταφέρνει αρχηγός, έστω από σπόντα, της αξιωματικής αντιπολίτευσης να ονειροβατεί τόσο έξω από την πραγματικότητα. Να πιστεύει δηλαδή ότι το κόμμα του μπορεί να αναδειχτεί πρώτο, όταν είναι κολλημένη για χρόνια σε απαγορευτικά ποσοστά η βελόνα των δημοσκοπήσεων. Εκτός πια κι αν άλλα λέει κι άλλα σχεδιάζει, υποψία που ενισχύουν οι συστηματικές και ανόητες επιθέσεις του στη διακυβέρνηση του Τσίπρα. Αν δηλαδή δεν έχει ακόμη πάρει το μάθημά του από τη μνημονιακή του συμπόρευση με τη Δεξιά, που κόστισε πανάκριβα στη χώρα, αλλά και στο ΠΑΣΟΚ.

Καταφέρνει πάντως κάτι με τον ντροπαλό διμέτωπο. Να ενισχύει την εικόνα μιας ανίκανης να απειλήσει το καθεστώς του Μητσοτάκη δημοκρατικής αντιπολίτευσης. Που την ενδιαφέρουν μόνο τα προσωπικά φέουδα. Ποιον αλήθεια συμφέρει αυτό;

Πηγή: efsyn

του Άρη Χατζηστεφάνου

Για την πολιτική των ΗΠΑ ενάντια στο Ιράν, αλλά και τις μεγάλες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας που προετοιμάζονται στο εσωτερικό των ΗΠΑ μίλησε ο Άρης Χατζηστεφάνου στην εκπομπή World Pulse της Ναυτεμπορικής TV με τον Κώστα Καλέτσιο.

Το Πεντάγωνο δεν φαίνεται έτοιμο να προχωρήσει σε μια μεγάλης κλίμακας επιχείρηση στο Ιράν, όπως εξήγησε ο Άρης Χατζηστεφάνου, καθώς δεν διακυβεύεται μόνο το αν θα μπορέσει να πετύχει πλήγματα, αλλά και το πώς θα διαφυλαχτούν οι αμερικανικές στρατιωτικές βάσεις στην περιοχή γύρω από το Ιράν από τα ενδεχόμενα αντίποινα.

Σχολιάζοντας τη δήλωση Τραμπ «η βοήθεια έρχεται» απευθυνόμενος στο Ιράν, ο Α. Χατζηστεφάνου τόνισε ότι η ιρανική κοινωνία τείνει να συσπειρώνεται ενάντια στις αμερικανικές παρεμβάσεις. Ο ίδιος σχολίασε ότι μπορεί το έναυσμα των πρόσφατων κινητοποιήσεων από τους Μπαζαρί, τα μεσαία εμπορικά στρώματα, να αποδεικνύουν το μέγεθος των οικονομικών αδιεξόδων στη χώρα αλλά ότι ο ιρανικός λαός καταλαβαίνει και το ρόλο των αμερικανικών κυρώσεων σε αυτή την κατάσταση.

Αυτό που προσπαθούν και οι ΗΠΑ από την άλλη πλευρά, είναι προς το παρόν να πέσουν οι τόνοι της πολεμικής σύγκρουσης, ενώ ακούγονται συχνά και οι όροι «κυβερνοπόλεμος» και «κυβερνοεπίθεση» παραπέμποντας στο Ισραήλ, καθώς οι μεγάλες επιθέσεις που πραγματοποιούνται στην περιοχή γίνονται σε συνεργασία της NSA και άλλων μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ με τη διαβόητη Ομάδα 8200.

Όπως περιγράφει ο Άρης Χατζηστεφάνου στο βιβλίο Παραπληροφόρηση και Προπαγάνδα στο Ίντερνετ, τα μέλη της Ομάδας 8200 δημιουργούν ακόμα και τις start-up επιχειρήσεις που ασολούνται με κατασκοπεία και προστασία ηλεκτρονικών συστημάτων, περνούν υπό τον έλεγχο της Σίλικον Βάλεϊ και ως αποτέλεσμα πρώην σταρτιωτικοί και στελέχη των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ να βρίσκονται σε καίρια πόστα των τεχνολογικών κολλοσσών αυτή τη στιγμή. Και φυσικά η Σίλικον Βάλει μπορει να παρέμβουν σε πολλά θέματα στη Μέση Ανατολή, όπως πχ. εάν ο Ίλον Μασκ στείλει τους δορυφόρους του starlink ώστε να αποκατασταθεί η πρόσβαση στο ίντερνετ που έχει διακοπεί από το ιρανικό καθεστώς.

Ο Α. Χατζηστεφάνου μίλησε και για τις διαδηλώσεις και τις κινητοποιήσεις που προετοιμάζονται στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Μιλώντας με διοργανωτές κινητοποιήσεων σε Μανχάταν και Μπρούκλιν, μεταφέρει τον προβληματισμό για το ποιο θα είναι το ζητούμενο των διαδηλώσεων, καθώς η επέμβαση στη Βενεζουέλα, η δολοφονία της γυναίκας από μέλος του ICE στη Μινεάπολη, η επέμβαση στο Ιράν είναι όλα ζητήματα καίριας σημασίας.

Παρακολουθείστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ:

Πηγή: infowar