Την πρώτη του συλλογή για το Φθινόπωρο/Χειμώνα 2026 ως διευθυντής δημιουργικού ανδρικής μόδας του θρυλικού οίκου υποδημάτων Christian Louboutin παρουσίασε ο Jaden Smith.

Ο Αμερικανός ράπερ, τραγουδιστής, ηθοποιός παρουσίασε μία σειρά από σουρεαλιστικά υποδήματα, μαζί με αξεσουάρ.

Ο νέος ρόλος του Jaden Smith στον οίκο, που ανακοινώθηκε το 2025, ήρθε ως έκπληξη. Ωστόσο, δεν είναι ο μόνος μουσικός που επιλέχθηκε για να ηγηθεί της δημιουργικής διεύθυνσης σε μεγάλο brand πέρυσι. Ο Travis Scott εντάχθηκε στο brand Oakley ως CVO, ο A $ AP Rocky στη Ray Ban ως διευθυντής δημιουργικού και η τραγουδίστρια SZA ανέλαβε τον ίδιο ρόλο στη Vans.

Το μανιτάρι Lanmaoa asiatica αναγνωρίστηκε ως υπεύθυνο για τα περιστατικά «λιλιπούτειων παραισθήσεων» στην Κίνα.

Κάθε καλοκαίρι, τα νοσοκομεία της επαρχίας Γιουνάν στην Κίνα αντιμετωπίζουν μια εποχική επιδημία παραισθήσεων: οι ασθενείς προσέρχονται με ένα αλλόκοτο σύμπτωμα, οράματα μικροσκοπικών ανθρώπων που περνούν κάτω από πόρτες, σκαρφαλώνουν τους τοίχους και κρέμονται από τα έπιπλα.

Τα εκατοντάδες περιστατικά που καταγράφονται κάθε χρόνο αποδίδονται στο Lanmaoa asiatica, ένα μανιτάρι που αναπτύσσει συμβιωτικές σχέσεις με τα πεύκα της περιοχής και θεωρείται περιζήτητο έδεσμα, γνωστό για την πλούσια γεύση του.

Το μανιτάρι πωλείται στις αγορές της επαρχίας και εμφανίζεται στο μενού εστιατορίων από τον Ιούνιο μέχρι τον Αύγουστο.

«Σε ένα εστιατόριο με hot pot [όπου τα φαγητά μαγειρεύονται επί τόπου] ο σερβιτόρος έβαλε χρονόμετρο για 15 λεπτά και μας προειδοποίησε ‘Μην φάτε πριν χτυπήσει αλλιώς μπορεί να δείτε ανθρωπάκια’» λέει στο BBC ο Κόλιν Ντόμναουερ, υποψήφιος διδάκτορας βιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Γιούτα.

«Φαίνεται πως είναι ευρέως γνωστό στην κουλτούρα της περιοχής» συμπεραίνει ο ερευνητής, ο οποίος επιβεβαίωσε ότι το μανιτάρι έχει παραισθησιογόνες ιδιότητες.

Σε αντίθεση με άλλα είδη ψυχεδελικών μανιταριών, τα οποία μπορούν να προκαλέσουν μια ατέλειωτη γκάμα παραισθήσεων, L.asiatica δείχνει να έχει πολύ συγκεκριμένη δράση.

Το φαινόμενο, γνωστό στην ψυχιατρική ως «λιλιπούτεια παραίσθηση», αφορά οράματα με ανθρωπάκια, μικροσκοπικά ζώα ή άλλα φανταστικά πλάσματα.

Το L.asiatica πωλείταιο ευρέως στις αγορές του Κουνμίνγκ, πρωτεύουσας της κινεζικής επαρχίας Γιουνάν (Colin Domnauer)

Η μελέτη του L.asiatica, πιστεύει ο Ντόμναουερ, θα μπορούσε να ρίξει φως στους μηχανισμούς λειτουργίας του εγκεφάλου, ή ακόμα και να οδηγήσει στην ανάπτυξη θεραπειών για τη σχιζοφρένεια, πάθηση στην οποία ενίοτε αναφέρονται λιλιπούτειες παραισθήσεις.

Το L.asiatica αναγνωρίστηκε επίσημα ως είδος μόλις το 2015, όμως οι παραισθησιογόνες ιδιότητές του παρέμεναν τότε άγνωστες.

Η πρώτη μελέτη για τα περιστατικά παραισθήσεων στο Γιουνάν είχε έρθει το 1991. Οι ερευνητές της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών δεν κατάφεραν να βρουν την αιτία, ανέφεραν όμως ότι κύριο σύμπτωμα ήταν οι παραισθήσεις μικροσκοπικών πλασμάτων.

«Τα έβλεπαν στα ρούχα τους ενώ ντύνονταν. Τα έβλεπαν στα πιάτα τους καθώς έτρωγαν» έγραφε η ερευνητική ομάδα. Τα οράματα «ήταν ακόμα πιο έντονα όταν έκλειναν τα μάτια τους».

Σύμφωνα με το BBC, ο Ντομνάουερ ήταν αυτός που βρήκε τον πραγματικό ύποπτο.

Σε μελέτη που ετοιμάζει για δημοσίευση, ο ερευνητής αναφέρει ότι συνέλεξε δείγματα του L.asiatica από το Γιουνάν και διαπίστωσε στο εργαστήριο ότι το εκχύλισμά του προκαλεί συμπεριφορικές αλλαγές στα ποντίκια, οι οποίες βρίσκονται σε συμφωνία με τις επιδράσεις στον άνθρωπο.

Επιπλέον, ο ερευνητής επισκέφθηκε τις Φιλιππίνες, όπου είχε ακούσει φήμες για ένα παραισθησιογόνο μανιτάρι, και διαπίστωσε ότι το L.asiatica φύεται και σε αυτή τη χώρα, έστω κι αν είναι μικρότερο και έχει ροζ αντί για λευκή απόχρωση.

Ο Κόλιν Ντόμναουερ συνέλεξε δείγματα από πωλητές στην επαρχία Γιουνάν (Colin Domnauer)

Το L.asiatica δεν αποκλείεται να ζει και στην Παπούα Νέα Γουινέα, αν και αυτό παραμένει ανεπιβεβαίωτο.

Τη  δεκαετία του 1960, ο αμερικανός συγγραφέας Γκόρντον Ουάσον και ο γάλλος βοτανολόγος Ροζέ Χάιμ, οι οποίοι έκαναν τα «μαγικά» μανιτάρια ψιλοκυβίνης γνωστά στο Δυτικό κοινό, αναζήτησαν στην Παπούα Νέα Γουινέα ένα μανιτάρι που σύμφωνα με αναφορές σε έκανε να «τρελαθείς».

Οι δύο ερευνητές συνέλεξαν δείγματα ύποπτων μανιταριών και τα έστειλαν για ανάλυση στον Άλμπερτ Χόφμαν, τον ελβετό επιστήμονα που ανακάλυψε το LSD, ο οποίος όμως δεν ανίχνευσε καμία γνωστή παραισθησιογόνο ουσία.

Ο Ντομνάουερ δεν κατάφερε να συλλέξει δείγματα από την Παπούα Νέα Γουινέα, οπότε παραμένει ασαφές αν οι αναφορές αφορούν πράγματι το L.asiatica ή άλλο παραισθησιογόνο είδος.

Ο ερευνητής συνεχίζει τώρα τις μελέτες με την ελπίδα ότι θα απομονώσει το παραισθησιογόνο συστατικό.

Όπως συνέβη με άλλες ψυχεδελικές ουσίες, η απάντηση στο ερώτημα θα μπορούσε να προσφέρει νέα στοιχεία για τη συνείδηση και τη σχέση ανάμεσα στον νου και την πραγματικότητα.

Θα μπορούσε επίσης να οδηγήσει στην ανάπτυξη νέων θεραπειών για ψυχώσεις και νευρολογικές παθήσεις που προκαλούν παραισθήσεις.

Δεδομένου ότι οι επιστήμονες εκτιμούν ότι μόνο το 5% των μυκήτων όλου του κόσμου έχει ανακαλυφθεί ως σήμερα, οι φαρμακολογικές τους ιδιότητες παραμένουν εν πολλοίς ανεξερεύνητες.

Η κυβέρνηση υπερηφανεύεται για το ρυθμό ανάπτυξης. Όμως, η χώρα υποχωρεί σε όρους πραγματικής ευημερίας, όπως επιβεβαιώνει (και) η έκθεση του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ. Αξιολογώντας με όρους μιας «οικονομίας της αξιοπρέπειας» επαναφέρει επιτακτικά το ερώτημα: θέλουμε ανάπτυξη δεικτών ή ανάπτυξη που βελτιώνει τις ζωές των ανθρώπων;

«Η Ελλάδα έχει από τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης στην Ευρωζώνη». Αυτή είναι ίσως η δήλωση που έχει επαναλάβει τις περισσότερες φορές ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, όταν αναφέρεται στην κατάσταση της ελληνικής οικονομίας.

Φαινομενικά έχει δίκιο. Η χώρα μας έχει υψηλότερο ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ σε σχέση με αρκετές άλλες χώρες της Ευρωζώνης, καταγράφει υψηλότερους ρυθμούς οικονομικής μεγέθυνσης από τον μέσο όρο της ΕΕ, ο οποίος ωστόσο μειώθηκε κυρίως λόγω της στασιμότητας των μεγάλων οικονομιών (Γερμανία, Γαλλία, Ιταλία).

Όμως, πέραν αυτού του δείκτη η κατάσταση της πραγματικής οικονομίας, αυτή που αφορά το πώς εργάζεται και ζει η κοινωνική πλειονότητα είναι διαφορετική.

Καταρχάς υπάρχουν αρκετές χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, εντός και εκτός Ευρωζώνης, που έχουν υψηλότερο ρυθμό ανάπτυξης αυτή τη στιγμή, ιδίως στην Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια. Στην πραγματικότητα η χώρα μας έχει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης κυρίως εάν συγκριθεί με τη στασιμότητα των «μεγάλων» οικονομιών της Ευρωζώνης, την ώρα που άλλες χώρες, που αποτελούν και τους πιο άμεσους «ανταγωνιστές» μας έχουν σαφώς υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης.

Έπειτα διατηρείται το μεγάλο χάσμα στο επίπεδο ευημερίας μεταξύ Ελλάδας και ΕΕ. Ως αποτέλεσμα η απόκλιση ανάμεσα στο πραγματικό κατά κεφαλήν εισόδημα στην Ελλάδα και στην Ευρώπη παραμένει μεγάλη και μειώθηκε ελάχιστα στα χρόνια που κυβερνά ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει το ΙΝΕ-ΓΣΕΕ το 2019 μας χώριζε ένα χάσμα 15.060 ευρώ και το 2024 η απόκλιση παραμένει περίπου στις 14.600 ευρώ.

Ακόμη χειρότερες είναι οι επιδόσεις ως προς τις αποδοχές των εργαζομένων με όρους αγοραστικής δύναμης. Όπως σημειώνει η Έκθεση το 2009 ο μέσος ετήσιος μισθός στη χώρα μας σε όρους PPS (22.107) αντιστοιχούσε στο 91,8% του μέσου ευρωπαϊκού (24.087), το 2019 η αναλογία αυτή μειώθηκε στο 61,2% (18.204 στην Ελλάδα, έναντι 29.738 στην ΕΕ), ενώ το 2024 διαμορφώθηκε ακόμη χαμηλότερα στο 59,1% (21.486 στην Ελλάδα, έναντι 36.382 στην ΕΕ). Δηλαδή, σε όρους πραγματικής αγοραστικής δύναμης των μισθωτών, η χώρα μας διαρκώς υποχωρεί από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

Μάλιστα, η έκθεση παραθέτει και ειδικότερα στοιχεία: το μέσο ωρομίσθιο των εργαζομένων σε όρους PPS ανερχόταν το 2024 στη χώρα μας σε 11,3, όταν στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης ήταν 15,3, στα κράτη-μέλη των Βαλκανίων 18,1 και στις οικονομίες της Περιφέρειας 20,4. Μάλιστα οι συνθήκες υποαμοιβής των μισθωτών στην Ελλάδα είναι οριζόντιες καλύπτοντας σχεδόν όλους τους οικονομικούς κλάδους. Πάντα σύμφωνα με την έκθεση του επιστημονικού ινστιτούτου της ΓΣΕΕ, το 2024 στους κλάδους της Βιομηχανίας (πλην Κατασκευών) το μέσο ωρομίσθιο σε όρους PPS στην Ελλάδα διαμορφώθηκε σε 14,1, όταν στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης ήταν 15,1, στα κράτη-μέλη των Βαλκανίων 15,2 και στις οικονομίες της Περιφέρειας 21,4. Επίσης, το ίδιο έτος στις υπηρεσίες οι ωριαίες αποδοχές των μισθωτών στην Ελλάδα σε όρους PPS αντιστοιχούσαν μόλις στο 72% του αντίστοιχου μέσου επιπέδου των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, στο 56,5% των κρατών-μελών των Βαλκανίων και στο 54,4% των οικονομιών της Περιφέρειας.

Όλα αυτά αποτυπώνονται και σε μια σειρά από κοινωνικούς δείκτες που παραθέτει η έκθεση και που δείχνουν ότι μπορεί να έχει υπάρξει βελτίωση σε σχέση με την περίοδο της κρίσης, όμως η χώρα μας εξακολουθεί να υπολείπεται σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, αλλά και χώρες που δεν τις θεωρούμε «πλούσιες» σε σχέση με το ποσοστό των μισθωτών που βρίσκονται σε συνθήκες υλικής και κοινωνικής στέρησης.

Την ίδια στιγμή η έκθεση αποδομεί το κυβερνητικό αφήγημα για μια ανάπτυξη που καθοδηγείται από τις επενδύσεις. Και αυτό γιατί καταδεικνύει ότι μπορεί μεν να αυξήθηκαν οι επενδύσεις ως ποσοστό του ΑΕΠ, όμως δεν έχουμε το είδος επενδύσεων που ενισχύοντας την παραγωγικότητα και τον μετασχηματισμό του παραγωγικού μοντέλου, εγγυώνται μια μακροπρόθεσμη αναπτυξιακή δυναμική. Και αυτό γιατί, όπως σημειώνει η Έκθεση, το μερίδιο των επενδύσεων σε κατοικίες ως προς το σύνολο των επενδύσεων αυξήθηκε από 7,1% το 2019 σε 19,0% το 2025, ενώ οι επενδύσεις σε μηχανολογικό εξοπλισμό μειώνονται από 26,8% σε 21,3% και σε τεχνολογία, πληροφορική και επικοινωνία από 9,3% σε 8,0%. Με τέτοιες επενδύσεις δεν πρόκειται να αποκτήσουμε μακροχρόνια αναπτυξιακή δυναμική, δεν πρόκειται να έχουμε κλάδους υψηλής προστιθέμενης αξίας και δεν πρόκειται να δούμε να δημιουργούνται καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας υψηλής ειδίκευσης.

Όλα αυτά δείχνουν τα πραγματικά όρια της «ανάπτυξης» που έφερε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι κυβερνήσεις του. Όρια που θα φανούν ακόμη περισσότερο με την ολοκλήρωση της απορρόφησης των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, πόρων που αντιμετωπίστηκαν πολύ περισσότερο ως ζεστό χρήμα παρά ως εργαλείο παραγωγικής αναδιάρθρωσης της χώρας. Δεν είναι τυχαίο ότι και η ίδια η κυβέρνηση έχει παραδεχτεί υποχώρηση και του ονομαστικού ρυθμού ανάπτυξης από το 2027.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανέλαβε την εξουσία το 2019 σε μια ιδιαίτερα ευνοϊκή συνθήκη. Τα μνημόνια είχαν ολοκληρωθεί, η αγωνία για το χρέος είχε υποχωρήσει, η Ευρώπη δεν έβλεπε πια την Ελλάδα ως κακομαθημένο παιδί. Μπορεί να υπήρξε η περιπέτεια της πανδημίας, αλλά ακολούθησε το Ταμείο Ανάκαμψης που έδωσε πολύ σημαντικούς επιπλέον πόρους. Είχε τη δυνατότητα ο Πρωθυπουργός να αξιοποιήσει αυτό το διάστημα και αυτούς τους πόρους για να βάλει τη χώρα σε μια τροχιά ανάπτυξης με προοπτική και σε κατεύθυνση σύγκλισης με την Ευρώπη.

Αντί για αυτό, όμως, προέκρινε την απλή επίτευξη ονομαστικής αύξησης του ΑΕΠ, κυρίως μέσω της κατανάλωσης, την εύκολη λύση του real estate και του τουρισμού, και την αξιοποίηση των ευρωπαϊκών κονδυλίων ως χρηματοδοτικής ένεσης και όχι ως εργαλείου μετασχηματισμού. Και σήμερα μετράμε τα αποτελέσματα αυτών των επιλογών: μια χώρα που αποκλίνει από την υπόλοιπη Ευρώπη και που βλέπει χώρες των Βαλκανίων να έχουν καλύτερες οικονομικές επιδόσεις, μια χώρα όλο και πιο άνιση, μια χώρα μειωμένων προσδοκιών και ενός μέλλοντος όπου η ρητορική περί «αναβάθμισης» θα συγκρούεται με μια πραγματικότητα υποβάθμισης. Μια χώρα που θα υπερηφανεύεται ότι έχει τον επικεφαλής του Eurogroup, αλλά θα δυσκολεύεται να ξεκολλήσει από τις τελευταίες θέσεις ως προς την αγοραστική δύναμη των μισθωτών της και θα παραμένει εντός μιας κρίσης κόστους ζωής. Μια χώρα που έχει πολλούς λόγους να είναι δυσαρεστημένη και τελικά το εάν και ποιο μέλλον θα έχει θα εξαρτηθεί από το εάν θα αλλάξουν τα πράγματα.

Πηγή: in.gr

Οι διομολογήσεις (capitulations) υπήρξαν από την Αναγέννηση και μετά ένα καθεστώς αυξημένης ετεροδικίας των υπηκόων των ευρωπαϊκών χωρών εντός των ορίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Προξενικά δικαστήρια δίκαζαν τους υπηκόους τους που παρέβαιναν τους νόμους σε δικαστικά μέγαρα που διέθεταν την αναγκαία για την απονομή της δικαιοσύνης υποδομή, δηλαδή φρουρούς, δεσμοφύλακες, κρατητήρια και αίθουσες συνεδριάσεων.

Δεν υπήρξαν ποτέ διεθνείς συμφωνίες που να ορίζουν τη λειτουργία των διομολογήσαν πέραν των διμερών διεθνών συμφωνιών στις οποίες αποτυπώνονταν οι συνολικοί συσχετισμοί δυνάμεων ανάμεσα στις δύο συμβαλλόμενες χώρες.

Η κατάρρευση της αποικιοκρατίας αλλά και ο σταδιακός περιορισμός των ταπεινωτικών στερητικών τής εθνικής κυριαρχίας δικαστικών μονομερών προνομίων δημιούργησαν τη βεβαιότητα ότι οι διομολογήσεις αφορούν τους ιστορικούς ερευνητές.

Οι αεροπορικές επιδρομές του ΝΑΤΟ στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη το 1995 και στη Σερβία το 1999 φώτισαν τη δυνατότητα των ΗΠΑ να κλειδώνουν το λογισμικό των πυραύλων που έχουν πουλήσει ή παραχωρήσει σε κυρίαρχες χώρες, στην κάρτα πορείας στην οποία έχουν αποθηκευθεί ο στόχος αλλά και η πιο ασφαλής για την καταστροφή του διαδρομή.

Η 30ή επέτειος της κρίσης των Ιμίων μάς υπενθύμισε την αποκάλυψη του Χόλμπρουκ στον Πάγκαλο για τη δυνατότητα των ΗΠΑ να κατευθύνουν τους πυραύλους που έχουν πουλήσει σε συμμαχικές χώρες σε στόχους που εξυπηρετούν τα συμφέροντα της πωλήτριας χώρας.

Το μήνυμα ήταν σαφές και δεν επιδεχόταν παρερμηνείες: Μη χάνετε τον καιρό σας, έχουμε την τεχνολογία και την τεχνογνωσία να στερήσουμε και από εσάς και από την Τουρκία τη δυνατότητα εγκλωβισμού σε μια χωρίς επιστροφή κλιμάκωση της κρίσης.

Ετσι η σύγχρονη πυραυλική τεχνολογία από ομπρέλα προστασίας, με την αποστολή από δορυφόρο κωδικού αλλαγής στόχου, μπορεί να αποβεί μοιραία για τον επιτιθέμενο.

Οι αναλογίες και ομοιότητες των διομολογήσεων με τη στοχοποίηση είναι φανερές. Πρόκειται για παραίτηση του πιο αδύνατου των δύο συμβαλλομένων από την πλήρη εξάσκηση της εθνικής κυριαρχίας.

Πηγή: efsyn