Το ιστορικό υπόβαθρο, οι δηλητηριώδεις ατάκες και τα fake news της εξελισσόμενης σύγκρουσης μεταξύ Τραμπ και Μακρόν - Πώς συνδέεται η ενίσχυση της Λεπέν από Μόσχα και Ουάσιγκτον με το σχέδιο του ευρωστρατού

Από το 1787, οπότε ο Μαρκήσιος ντε Λαφαγιέτ (πριν γίνει κατάστημα) δήλωνε μετανιωμένος που βοήθησε τον Τζορτζ Ουάσιγκτον να εκδιώξει τους Αγγλους από την Αμερική, έως το 2025, που ο Εμανουέλ Μακρόν κατάλαβε ότι ο τελευταίος άνθρωπος που θα ήθελε να διώξει τους Ρώσους από την Ουκρανία είναι ο Ντόναλντ Τραμπ, οι σχέσεις της Γαλλίας με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής υπήρξαν εξαιρετικά περίπλοκες. Βεβαίως η Γαλλία είναι η μόνη από τις λεγόμενες Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης που ουδέποτε έφτασε σε κατάσταση – ψυχρού ή θερμού – πολέμου με τις ΗΠΑ. Από την άλλη όμως, ουδείς εκ των συμμάχων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αντιπάθησε τόσο πολύ τον αμερικανό πρόεδρο Ρούζβελτ (και τον βρετανό πρωθυπουργό Τσόρτσιλ) όσο ο Ντε Γκωλ. Μια αντιπάθεια που οδήγησε τον γάλλο στρατηγό, μετά τον πόλεμο, στο σωστό – όπως αποδεικνύεται σήμερα – συμπέρασμα ότι «κανένα κράτος χωρίς ατομική βόμβα δεν μπορεί να θεωρηθεί πραγματικά ανεξάρτητο».

Αγάπη, μίσος και fake news

Κατά πάσα πιθανότητα η γαλλική ροπή προς την ανεξαρτησία είναι ο λόγος για τον οποίο Τραμπ και Μακρόν χορεύουν τις τελευταίες ημέρες στον ρυθμό του «je t’ aime moi non plus», ενός τραγουδιού αγάπης και μίσους. Αυτό φυσικά δεν εμποδίζει τους δύο προέδρους να δηλώνουν φίλοι. «Φίλε μου, δεν καταλαβαίνω τι είναι αυτά που κάνεις με τη Γροιλανδία» έγραψε ο Μακρόν στον Τραμπ. «Ο Μακρόν είναι φίλος μου, αλλά δεν θα είναι για πολύ καιρό στα πράγματα» είπε ο Τραμπ στο Νταβός, όπου δεν δίστασε να ασχοληθεί ακόμα και με τα γυαλιά ηλίου τύπου Top Gun με τα οποία εμφανίστηκε στο Παγκόσμιο Φόρουμ ο γάλλος πρόεδρος, λέγοντας πως «το παίζει σκληρός». Fake news βεβαίως, αφού τα γυαλιά του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας ασφαλώς και δεν ήταν το μοντέλο Ray-Ban 3025 Aviator Classic που φορούσε στην ταινία ο Τομ Κρουζ. Ηταν το μοντέλο Pacific SO1, αξίας 650 ευρώ, του γαλλικού οίκου Henry Jullien, τον οποίο, φευ, αγόρασαν πριν από τρία χρόνια οι Ιταλοί.

Αρχή του ρήγματος με τον ευρωστρατό

Ανεξαρτήτως πάντως αυτής της μικρής παρεξήγησης, Τραμπ και Μακρόν γνωρίζονται πολύ καλά. Ο πρώτος εξελέγη για πρώτη φορά το 2016 και ο δεύτερος το 2017, δηλώνοντας τότε, τρόπον τινά, αμφότεροι «αντισυστημικοί». Ηταν η εποχή της bromance (από το brothers και το romance). Οπως όλα τα ωραία πράγματα όμως, έτσι και οι φιλίες, κάποια στιγμή τελειώνουν. Στην περίπτωσή τους η διάλυση της φιλίας έγινε το 2018, όταν ο Μακρόν έκανε, για πρώτη φορά, λόγο για «ευρωστρατό» και ο Τραμπ χαρακτήρισε την αναφορά του «εξόχως προσβλητική».

Εκτοτε πολλά συνέβησαν και τον τελευταίο καιρό η Γαλλία, όχι μόνο κάνει λόγο για ευρωστρατό, αλλά τον έχει και στα σκαριά. Πυλώνας του θα είναι η λεγόμενη συμμαχία των προθύμων ευρωπαϊκών κρατών να συνδράμουν την Ουκρανία, στη μάλλον ατελέσφορη προσπάθειά της να αντισταθεί στη Ρωσία. Ενα εγχείρημα εξαιρετικό σύνθετο, αφού μετά από τρεις γενιές εξάρτησης της ευρωπαϊκής άμυνας από τις ΗΠΑ, η απεξάρτηση δεν μπορεί να γίνει από τη μια στιγμή στην άλλη.

Η ειρωνεία της Ιστορίας είναι ότι η Γαλλία είναι η χώρα που πριν από περίπου 70 χρόνια τορπίλισε τον ευρωστρατό, όταν στο Κοινοβούλιό της μια ανίερη συμμαχία γκωλικών και κομμουνιστών, στο όνομα των εθνικών συμφερόντων, απέρριψε την πρόταση δημιουργίας της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας. Εν πάση περιπτώσει όμως η Γαλλία πρωτοστατεί πλέον στην αμυντική χειραφέτηση της Ευρώπης και αναλαμβάνει πρωτοβουλίες, όπως αυτή της αποστολής προ ημερών μιας μικρής έστω ομάδας ευρωπαίων στρατιωτών στη Γροιλανδία, που προς μεγάλη απογοήτευση του Ντόναλντ Τραμπ, βρίσκει απολύτως σύμφωνη τη μεγάλη πλειονότητα της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης.

Ο Ντόναλντ Τραμπ και η παρέα του (στην οποία συμπεριλαμβάνεται ο Βλαντίμιρ Πούτιν) γνωρίζουν λοιπόν πολύ καλά ότι για να ακυρωθεί εν τη γενέσει της η απόπειρα δημιουργίας μιας αυτόνομης αμυντικά Ευρώπης, θα πρέπει πρωτίστως να «πέσει» η Γαλλία. Και για να συμβεί αυτό θα πρέπει απαραιτήτως στις προεδρικές εκλογές του 2027 να κερδίσει η γαλλική Ακροδεξιά, η οποία μισεί την ένωση της Ευρώπης και ομολογουμένως βρίσκεται στα πρόθυρα της εξουσίας. Ουάσιγκτον και Μόσχα εργάζονται δημοσίως και υπογείως προς αυτή την κατεύθυνση ενισχύοντας ποικιλοτρόπως το κόμμα της Λεπέν. Ο πρόεδρος του κόμματος Ζορντάν Μπαρντελά (που αισίως έγινε τριάντα ετών) είχε κλεισμένο πρώτο τραπέζι-πίστα στην ορκωμοσία του Τραμπ, πέρυσι τέτοια εποχή, ενώ – όπως η ίδια η Λεπέν έχει παραδεχτεί – το κόμμα της έχει κατά καιρούς λάβει διόλου ευκαταφρόνητα δάνεια από ρωσικές τράπεζες.

Η «γαλλική απάντηση» σε Ουάσιγκτον – Μόσχα

Ενδεικτική ασφαλώς της τροπής που έχουν πάρει τα πράγματα, αλλά και των εντάσεων που έχουν δημιουργηθεί, είναι η πρόσφατη απόφαση του γαλλικού υπουργείου Εξωτερικών να δημιουργήσει στο X έναν λογαριασμό υπό τον τίτλο «Γαλλική απάντηση».

«Η εποχή των προσεκτικά διατυπωμένων δηλώσεων οι οποίες καταγγέλλουν τις ξένες παρεμβάσεις και την παραπληροφόρηση που στοχεύουν τα γαλλικά συμφέροντα έχει τελειώσει» δήλωσε εκπρόσωπος του υπουργείου. Ετσι, την περασμένη Τέταρτη, όταν λίγο μετά την ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ στο Νταβός ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο έγραψε στο X: «Η Ευρώπη πρέπει να αποβάλει την κουλτούρα που έχει δημιουργήσει τα τελευταία δέκα χρόνια, διαφορετικά θα αυτοκαταστραφεί», η «Γαλλική απάντηση» δημοσίευσε έναν πίνακα υπό τον τίτλο «Η κουλτούρα μας» που έδειχνε πως σε σχέση με τις ΗΠΑ το προσδόκιμο ζωής στην Ευρώπη είναι μεγαλύτερο, το ποσοστό των ανθρωποκτονιών μικρότερο και η απασχόληση των γυναικών σημαντικότερη.

Την ίδια ημέρα η γαλλική πρεσβεία στη Νότια Αφρική σχολιάζοντας τις δηλώσεις των ιθυνόντων μιας εκεί ρωσικής διπλωματικής αποστολής ότι η Γαλλία κατέχει παράνομα το νησί Μαγιότ, έκανε την εξής ανάρτηση: «Γεια σας, πώς είστε σήμερα @EmbassyofRussia; Για την ενημέρωσή σας, το Μαγιότ ψήφισε το 1974 να παραμείνει έδαφος της Γαλλικής Δημοκρατίας. Γνωρίζετε τι είναι δημοψήφισμα, εκλογές και δημοκρατία; Μάλλον είναι λέξεις που ακούγονται παράξενες στα αφτιά σας».

Οι «κακές παρέες» της Ακροδεξιάς

Στα ηγετικά κυβερνητικά κλιμάκια του Παρισιού είναι εδραιωμένη λοιπόν η πεποίθηση πως οι διαδικτυακές επιθέσεις και οι εκστρατείες παραπληροφόρησης θα ενταθούν ως τις προεδρικές εκλογές του 2027 με στόχο την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ενίσχυση της Ακροδεξιάς.

Ομως, ανεξαρτήτως της παραπληροφόρησης, τόσο η γαλλική όσο και γενικότερα η ευρωπαϊκή Ακροδεξιά αντιμετωπίζουν ένα μείζον πρόβλημα: Τα τελευταία χρόνια τα ακροδεξιά κόμματα έχουν απολύτως ταυτιστεί με τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Βλαντίμιρ Πούτιν, που στην παρούσα φάση είναι λίγο-πολύ τα πλέον μισητά πολιτικά πρόσωπα στη Γηραιά Ηπειρο. Ας πρόσεχαν.

Η Κίνα σκοπεύει να δημιουργήσει διαστημικά κέντρα δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης εντός πενταετίας, ανταγωνιζόμενη τα σχέδια της SpaceX

Η Κίνα σχεδιάζει να αναπτύξει διαστημικά κέντρα δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, σύμφωνα με δημοσίευμα κρατικών μέσων ενημέρωσης, θέτοντας πρόκληση στα σχέδια του Έλον Μασκ και της SpaceX για παρόμοια έργα στο Διάστημα.

Η κρατική εταιρεία China Aerospace Science and Technology Corporation (CASC), ο κύριος ανάδοχος του κινεζικού διαστημικού προγράμματος, δεσμεύθηκε να «κατασκευάσει υποδομή ψηφιακής νοημοσύνης διαστημικής κλίμακας ισχύος γιγαβάτ», σύμφωνα με πενταετές αναπτυξιακό σχέδιο που επικαλείται το κρατικό δίκτυο CCTV.

Τα νέα διαστημικά κέντρα δεδομένων θα «ενσωματώνουν δυνατότητες cloud, edge και terminal» και θα επιτυγχάνουν «βαθιά ολοκλήρωση υπολογιστικής ισχύος, αποθηκευτικής χωρητικότητας και εύρους ζώνης μετάδοσης», επιτρέποντας την επεξεργασία δεδομένων απευθείας στο Διάστημα, ανέφερε το ρεπορτάζ.

Ο Μασκ δήλωσε στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός πως η εταιρεία του προγραμματίζει την εκτόξευση δορυφόρων-κέντρων δεδομένων που θα λειτουργούν με ηλιακή ενέργεια μέσα στα επόμενα δύο έως τρία χρόνια.

«Είναι αυτονόητο ότι τα ηλιακά κέντρα δεδομένων στο Διάστημα θα είναι η οικονομικότερη λύση· σε δύο ή τρία χρόνια αυτό θα είναι γεγονός», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Μασκ, προσθέτοντας πως η ηλιακή ενέργεια σε τροχιά μπορεί να παράγει πέντε φορές περισσότερη ισχύ από ό,τι στην επιφάνεια της Γης.

Το κινεζικό όραμα για τον «Διαστημικό Υπολογιστικό Νέφος»

Η Κίνα σκοπεύει επίσης να μεταφέρει το ενεργοβόρο φορτίο της επεξεργασίας τεχνητής νοημοσύνης σε τροχιά, αξιοποιώντας ηλιακά συστήματα «ισχύος γιγαβάτ» για τη δημιουργία ενός βιομηχανικής κλίμακας Space Cloud έως το 2030, σύμφωνα με πολιτικό έγγραφο της CASC του Δεκεμβρίου.

Το έγγραφο χαρακτηρίζει την ενσωμάτωση της διαστημικής ηλιακής ενέργειας με τους υπολογισμούς τεχνητής νοημοσύνης ως βασικό άξονα του επερχόμενου 15ου Πενταετούς Σχεδίου, του αναπτυξιακού οδικού χάρτη της κινεζικής οικονομίας.

Στο ίδιο σχέδιο προβλέπεται επίσης η «πραγματοποίηση υποτροχιακών πτήσεων διαστημικού τουρισμού» και η σταδιακή ανάπτυξη τουριστικών ταξιδιών σε τροχιά μέσα στα επόμενα πέντε χρόνια, σύμφωνα με το CCTV.

Η μάχη ΗΠΑ – Κίνας για την κυριαρχία στο Διάστημα

Η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες ανταγωνίζονται για να μετατρέψουν την εξερεύνηση του Διαστήματος σε εμπορικά βιώσιμη δραστηριότητα, παρόμοια με την πολιτική αεροπορία, αλλά και για να εξασφαλίσουν στρατηγικά πλεονεκτήματα στη διαστημική κυριαρχία. Η CASC έχει δεσμευθεί να καταστήσει την Κίνα «παγκόσμια διαστημική δύναμη» έως το 2045.

Ωστόσο, το βασικό εμπόδιο για το Πεκίνο παραμένει η αποτυχία ολοκλήρωσης επιτυχούς δοκιμής επαναχρησιμοποιούμενου πυραύλου. Αντίθετα, ο επαναχρησιμοποιούμενος πύραυλος Falcon 9 της SpaceX έχει επιτρέψει στη θυγατρική Starlink να κυριαρχήσει σχεδόν απόλυτα στην αγορά δορυφόρων χαμηλής τροχιάς και χρησιμοποιείται ήδη για διαστημικό τουρισμό.

Η επαναχρησιμοποίηση θεωρείται κρίσιμη για τη μείωση του κόστους εκτοξεύσεων και την ευκολότερη αποστολή δορυφόρων σε τροχιά. Η Κίνα κατέγραψε πέρυσι αριθμό-ρεκόρ 93 εκτοξεύσεων, χάρη στην ταχεία ανάπτυξη των ιδιωτικών διαστημικών εταιρειών της.

Επένδυση στη νέα γενιά διαστημικών επιστημόνων

Τα σχέδια της CASC παρουσιάστηκαν λίγο μετά την ίδρυση της πρώτης Σχολής Διαστρικής Πλοήγησης στην Κινεζική Ακαδημία Επιστημών, με στόχο την εκπαίδευση νέων ειδικών σε τομείς όπως η διαστρική πρόωση και η πλοήγηση στο βαθύ Διάστημα.

Η νέα αυτή πρωτοβουλία σηματοδοτεί τη φιλοδοξία του Πεκίνου να μεταβεί στρατηγικά από τις επιχειρήσεις κοντά στη Γη προς την εξερεύνηση του μακρινού Διαστήματος.

Όπως ανέφερε το πρακτορείο Xinhua, «η επόμενη δεκαετία ή εικοσαετία θα αποτελέσει παράθυρο άλματος ανάπτυξης για την Κίνα στον τομέα της διαστρικής πλοήγησης. Η πρωτότυπη καινοτομία και οι τεχνολογικές ανακαλύψεις θα αναδιαμορφώσουν το τοπίο της εξερεύνησης του βαθιού Διαστήματος».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, από την πλευρά τους, αντιμετωπίζουν εντεινόμενο ανταγωνισμό από την Κίνα στην προσπάθειά τους να επιστρέψουν αστροναύτες στη Σελήνη, όπου δεν έχει πατήσει άνθρωπος από την τελευταία αποστολή Apollo το 1972.

Ο Μπραντ Πιτ θα επισκεφθεί τη χώρα μας και συγκεκριμένα την Ύδρα.

Ο Μπρατ Πιτ δεν είναι η πρώτη φορά που θα επισκεφθεί την Ελλάδα. Αυτή τη φορά, ο διάσημος ηθοποιός θα έρθει για τα γυρίσματα της νέας ταινίας του στα τέλη Φεβρουαρίου.

Για το ταξίδι του ηθοποιού στην Ύδρα μίλησε ο Δήμαρχος του νησιού, Γιώργος Κουκουδάκης στην εκπομπή Happy Day του ALPHA.

Μπραντ Πιτ: Στην Ύδρα για τα γυρίσματα της νέας ταινίας του

«Ο Μπραντ Πιτ έχουμε ενημέρωση ότι θα έρθει στο νησί, από πληροφορίες που έχουν έρθει και σε εμάς.

Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες, αλλά εμάς μας χαροποιεί το γεγονός ότι για πρώτη φορά στην ιστορία του νησιού μας, η τουριστική περίοδος ξεκινάει από Φεβρουάριο.

Η τουριστική σεζόν πλέον τελειώνει μέσα Νοεμβρίου στην Ύδρα, γιατί είχαμε κόσμο και τα Χριστούγεννα.

«Περιμένουμε μερικές εκατοντάδες ανθρώπους από την παραγωγή.

Αυτό που μας έχει ζητηθεί, σύντομα θα γίνει μια συνάντηση με τους εκπροσώπους της παραγωγής για να συγκεκριμενοποιήσουμε τη συνδρομή του Δήμου σε αυτά τα γυρίσματα.

Διότι όπως αντιλαμβάνεστε είμαστε ένα μικρό νησί και πρέπει να διευκολύνουμε μια τέτοια παραγωγή με τα μέσα που έχουμε και με την καλή διάθεση που έχουμε, γιατί το νησί μας αγαπάει τον πολιτισμό» αποκάλυψε ο Γιώργος Κουκουδάκης.

Το μεγάλο ερώτημα είναι ποιες αλλαγές πρέπει και μπορούν όντως να γίνουν στη χώρα για να μη συνεχιστεί η σημερινή κατάσταση

Η χώρα έχει ανάγκη μια μεγάλη αλλαγή. Αυτό, άλλωστε, προκύπτει ως πλειοψηφικό αίτημα σε όλες τις δημοσκοπήσεις, μαζί με την ιδιαίτερα έντονη δυσαρέσκεια για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και τον Κυριάκο Μητσοτάκη με επίκεντρο την ακρίβεια, τα σοβαρά προβλήματα στην καθημερινότητα αλλά και την υπονόμευση των θεσμών και του κράτους δικαίου.

Αυτό εξηγεί γιατί υπάρχει σήμερα ένα τόσο έντονο αίτημα δικαιοσύνης αλλά και γιατί στη συλλογική συνείδηση τα Τέμπη εξακολουθούν να αποτελούν τη συμπύκνωση όλων των προβλημάτων της χώρας.

Σε όλα αυτά προστίθεται και μια μεγάλη δυσπιστία για το πολιτικό σύστημα στο σύνολο του, ένα αντανακλαστικό που σε μεγάλο βαθμό αποτυπώνει και το πόσο βαθύ παραμένει το τραύμα που άφησε η εποχή των Μνημονίων, όταν το ένα μετά το άλλο τα κόμματα βρέθηκαν στη θέση να πρέπει να διαχειριστούν τις απαιτήσεις της Τρόικας.

Και είναι σαφές ότι υπάρχει σήμερα ένα σημαντικό μέρος του εκλογικού σώματος που είναι έτοιμο να ακολουθήσει μια πρόταση που δεν θα εκπροσωπείται από τους «επαγγελματίες της πολιτικής» και θα αποπνέει μια «αντισυστημική» κατεύθυνση.

Όλα αυτά έχουν σημασία, εάν θέλουμε να κατανοήσουμε γιατί η πολιτική πρωτοβουλία της Μαρίας Καρυστιανού, ακόμη και εάν δεν έχει επισήμως ανακοινωθεί, δείχνει να έχει μια πραγματική απήχηση. Μια απήχηση, βέβαια, που δοκιμάστηκε με τις δηλώσεις για τις αμβλώσεις και βέβαια θα υποστεί και το τίμημα της μετάβασης από την ιδιότητα ενός προσώπου που εκπροσώπησε ένα πάνδημο αίτημα δικαιοσύνης για τα Τέμπη, στην ιδιότητα της ηγετικής προσωπικότητας σε έναν κομματικό σχηματισμό, αλλά αυτό δεν σημαίνει και αυτόματη «αποδόμηση». Ας μην ξεχνάμε ότι αυτός ο υπό διαμόρφωση σχηματισμός δεν θα περιορίζεται απλώς σε κάποια πρόσωπα ή και πολιτικές θέσεις που θα προσέρχονται από ένα είδος «θρησκευτικής δεξιάς». Όλα δείχνουν ότι καταβάλλεται προσπάθεια για τη συσπείρωση και ανθρώπων ή και συλλογικοτήτων που προέρχονται από αυτό που κάποτε λέγαμε «αντιμνημονιακό χώρο», ιδίως την πιο «πατριωτική» του εκδοχή. Αυτό παραπέμπει σε ένα λόγο που θα προσπαθεί να συνδυάσει το αίτημα της «κάθαρσης», με την έμφαση στην «εθνική κυριαρχία», με το «ούτε δεξιά ούτε αριστερά», με έναν «αντισυστημικό» τόνο στην οικονομία (π.χ. αμφισβήτηση του ευρώ). Όλο αυτό θα μπορεί να έχει μια απήχηση, ιδίως εάν ενδυθεί μια αυθεντία «επιτροπών σοφών», καθώς θα δίνει την αίσθηση ότι εκπροσωπεί μια συνολική εναλλακτική.

Ότι θα έχει απήχηση, δεν σημαίνει ότι θα δώσει και προοπτική. Γιατί, ακόμη και εάν φαντάζει «ριζοσπαστικό», δεν θα είναι συνεκτικό και επεξεργασμένο και δεν θα μπορεί να μετασχηματιστεί σε κυβερνητικό έργο. Ακόμη χειρότερα, επειδή θα είναι ένα άθροισμα δεξιών (ενίοτε και πολύ δεξιών) και αριστερών τοποθετήσεων, υπό την πίεση της πραγματικότητας θα πρέπει να διαλέξει «πλευρά». Και τότε η διολίσθηση προς μια πιο κλασική δεξιά τοποθέτηση θα είναι πιο έντονη, ακόμη και εάν δεν δηλώνεται σαν τέτοια. Προσθέστε σε αυτά και όλα τα προβλήματα που ούτως ή άλλως έχουν τα προσωποκεντρικά κόμματα – έχουμε άλλωστε ήδη εμπειρία αυτών.

Από την άλλη μεριά, για να υπάρξει μια εναλλακτική προϋποθέτει συγκεκριμένες αφετηρίες και προτάσεις: Επίγνωση ότι η χώρα δεν μπορεί να φύγει από το ευρωπαϊκό πλαίσιο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για αναδιανομή, δίκαιη ανάπτυξη, και δημόσια επένδυση. Συγκεκριμένα βήματα για την ενίσχυση της θέσης των εργαζομένων και των δικαιωμάτων. Χάραξη στρατηγικής για ανάπτυξη που να στηρίζεται σε κλάδους υψηλής προστιθέμενης αξίας. Πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική που να συνδυάζει την αποφασιστικότητα με τη διάθεση διαλόγου. Ανασυγκρότηση των θεσμών με έμφαση στη δημοκρατία, αλλά και την κατοχύρωση και διεύρυνση των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Πολιτική για το μεταναστευτικό και το προσφυγικό που να είναι ρεαλιστική και στη βάση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στήριξη της δημόσιας παιδείας και υγείας.

Όλα αυτά δεν μπορούν να υποκατασταθούν από μια απλώς «αντισυστημική» ή «πατριωτική» ρητορική. Παρότι στην πραγματικότητα εκπροσωπώντας την αλλαγή σε σχέση με τη σημερινή καθοδική πορεία της χώρας αποτελούν ρήξη με τον τρόπο που έχει διαμορφωθεί ένα σύστημα εξουσίας (με παρακλάδια και στην οικονομία και στην ενημέρωση) και μορφές πραγματικού πατριωτισμού.

Ούτε είναι τυχαίο, βέβαια, ότι σήμερα ο φιλοκυβερνητικός μηχανισμός δείχνει να προκρίνει ως ένα βαθμό την κ. Καρυστιανού ως βασική αντίπαλο. Δεν είναι επειδή υποτιμούν την απήχησή της. Αλλά γιατί έχοντας ήδη επενδύσει στο «ΝΔ ή Χάος» σενάριο εκτιμούν ότι στον αναπόφευκτο «δεύτερο γύρο» θα κερδίσουν επενδύοντας σε δεξιόστροφα αντανακλαστικά αυτού του ακροατηρίου σε συνδυασμό με τον μπαμπούλα του «χάους».

Ας μην ξεχνάμε ότι και στο εξωτερικό έχουμε δει σχηματισμούς που βγήκαν στο προσκήνιο ως εκφράσεις δυσαρέσκειας, αλλά δεν είχαν συγκροτημένη πολιτική φυσιογνωμία να λειτουργούν τελικά ως καταλύτες για να πάει το πολιτικό σκηνικό σε πιο δεξιές και τελικά «συστημικές» λογικές. Οι ταλαντεύσεις των «5 αστεριών» στην Ιταλία είναι χαρακτηριστικές όπως και το πώς συνέβαλαν – μαζί με την ανεπάρκεια της Κεντροαριστεράς – στη σημερινή κατάσταση στη γειτονική χώρα.

Από την άλλη, όλα όσα βλέπουμε υπογραμμίζουν την αναντιστοιχία του σημερινού τοπίου της αντιπολίτευσης με την ίδια την αγωνία της κοινωνίας και τις δυναμικές της πολιτικής αλλαγής. Όπως και την αδυναμία αυτής της αντιπολίτευσης, στη σημερινή της μορφή και διάταξη δυνάμεων, να μπορέσει όχι μόνο να έχει μια σαφή προοπτική εξόδου από τη σημερινή κρίση, αλλά και τον αντίστοιχα «παιδαγωγικό» χαρακτήρα απέναντι στην κοινωνία, δηλαδή αποτυγχάνει και στο να βοηθά την κοινωνία να σκεφτεί και το πρόβλημα και την ενδεχόμενη λύση του πέρα από την απλή αναζήτηση «άφθαρτης» ψήφου διαμαρτυρίας.

Πράγμα που υποδηλώνει και την πρόκληση που είναι ακριβώς η προβολή μιας πειστικής και εφικτής εναλλακτικής πολιτικής πρότασης, με εχέγγυα για τη δυνατότητά της να γίνει κυβερνητικό έργο, μαζί με την προσπάθεια να επιστρέψει η πραγματική πολιτική συζήτηση για το τι χώρα θέλουμε, ποια δημοκρατία έχουμε ανάγκη και ποια ανάπτυξη χρειαζόμαστε. Μιας πρότασης που θα ανασυνθέτει μια σύγχρονη δημοκρατική παράταξη και ταυτόχρονα θα διαμορφώνει την κοινωνική συμμαχία που θα την στηρίξει, βοηθώντας τελικά τον λαό να ξαναγίνει πρωταγωνιστής.

Πηγή in.gr