Η Mouna Ayoub είναι ένα από τα πιο μυθικά πρόσωπα του κόσμου της υψηλής ραπτικής. Για δεκαετίες, το όνομά της ψιθυριζόταν στα ατελιέ του Παρισιού με θαυμασμό: η πελάτισσα που αγόραζε τα πάντα, που δεν φορούσε ποτέ το ίδιο φόρεμα δεύτερη φορά, που είχε το δικό της μανεκέν στα εργαστήρια της Dior, της Chanel και της Schiaparelli.

Σήμερα, αυτή η ίδια γυναίκα ανοίγει τα αρχεία της και βγάζει στο σφυρί 126 μοναδικές δημιουργίες Dior, σε μια δημοπρασία που ήδη χαρακτηρίζεται ως «η δημοπρασία του αιώνα».

Από τον Λίβανο στο Παρίσι – «Όταν ήρθα, δεν είχα τίποτα»

Η Mouna Ayoub γεννήθηκε στον Λίβανο και έφτασε στο Παρίσι νέα, σχεδόν άγνωστη και χωρίς περιουσία. Όπως έχει πει η ίδια:

«Όταν ήρθα στο Παρίσι, δεν είχα τίποτα. Μόνο ένα τζιν, ένα πουλόβερ και ένα ζευγάρι μπότες. Κρύωνα πολύ. Περπατούσα στους δρόμους μόνο και μόνο για να χαζεύω τις βιτρίνες της Chanel και της Dior. Τότε η Avenue Montaigne ήταν εντελώς διαφορετική».

Η ζωή της άλλαξε ριζικά όταν παντρεύτηκε τον Nasser Al-Rashid, δισεκατομμυριούχο επιχειρηματία και σύμβουλο του βασιλιά Fahd της Σαουδικής Αραβίας. Ο γάμος τους κράτησε περίπου 20 χρόνια και τη μετέφερε σε έναν κόσμο ακραίου πλούτου – αλλά και αυστηρών περιορισμών.

Πολυτέλεια χωρίς ελευθερία

Παρότι είχε πρόσβαση στα πιο ακριβά φορέματα και κοσμήματα του κόσμου, η Ayoub ζούσε μια έντονη αντίφαση. Στο βιβλίο της La Vérité έγραφε:

«Μου χάριζαν τα πιο υπέροχα φορέματα και είχα μια τεράστια συλλογή κοσμημάτων. Κι όμως, φορούσα μόνο μαύρη αραβική κάπα και πέπλο. Από τη μία, δεν μου αρνήθηκαν ποτέ την πολυτέλεια. Από την άλλη, έπρεπε πάντα να κρύβομαι».

Ένας χαρακτηριστικός καβγάς με τον σύζυγό της στάθηκε η αφετηρία για κάτι που έμελλε να γίνει θρύλος. Θυμάται:

«Ήταν ένα φόρεμα Marc Bohan, χωρίς μανίκια. Για τα σαουδαραβικά δεδομένα ήταν προκλητικό. Μου είπε “Αποκλείεται να πας έτσι”. Του απάντησα “τότε δεν πάω”. Εκείνος πήγε μόνος του. Εγώ έμεινα σπίτι, αλλά κράτησα το φόρεμα».

Και προσθέτει, με απόλυτη ειλικρίνεια:«Άρχισα να συλλέγω μετά τον πρώτο μου καβγά με τον σύζυγό μου».

Ο Galliano, η ελευθερία και η couture ως τέχνη

Από όλους τους σχεδιαστές που πέρασαν από τον Dior, ένας ξεχωρίζει στην καρδιά της: John Galliano.

«Ο Galliano ήταν τα πάντα για μένα. Ήταν διασκεδαστικός, τολμηρός, ελεύθερος. Για μένα αντιπροσώπευε την ελευθερία μου».

Η Ayoub δεν έχανε επίδειξή του. Ήταν εκεί στα δραματικά shows, στις συλλογές που δίχασαν, όπως η περίφημη “Clochards” (hobo collection) του 2000, εμπνευσμένη από τους άστεγους του Παρισιού. Την ώρα που ακτιβιστές εξοργίζονταν και η μόδα διχαζόταν, εκείνη στάθηκε ανοιχτά στο πλευρό του.

«Είχε όραμα, κατασκευή, κομψότητα. Δημιουργούσε κόσμους. Κάθε φόρεμα είχε συναίσθημα, χάος, αλλά και πιστή τελειότητα στη λεπτομέρεια».

Ένα ζωγραφιστό μεταξωτό βραδινό φόρεμα από εκείνη τη συλλογή εκτιμάται σήμερα 80.000 έως 120.000 ευρώ, ενώ κομμάτια από τη “Mata Hari” συλλογή του 1997 φτάνουν τις 60.000 ευρώ.

Πλούτος που ξεπερνά τη μόδα

Μετά το διαζύγιό της – από τα πιο ακριβά της εποχής του – η Ayoub απέκτησε κάτι που θεωρεί πολυτιμότερο από τα χρήματα: την ελευθερία της. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, μόνο το 2000 ξόδεψε περίπου ένα δισεκατομμύριο δολάρια σε couture. Λίγα χρόνια αργότερα, αγόρασε το Phocea, το μεγαλύτερο ιστιοπλοϊκό γιοτ στον κόσμο τότε, όπου φιλοξενούσε βασιλιάδες, προέδρους και διεθνείς προσωπικότητες, με δείπνα σε σερβίτσια Meissen 150 ετών.

Γιατί πουλάει τώρα τα Dior της

Σήμερα, στα 70+ της, η Ayoub αποφάσισε να αποχωριστεί μέρος της συλλογής της. «Δεν νομίζω ότι θα τα φορέσω ξανά. Κάποια βρίσκονταν σε κουτιά για δεκαετίες. Ήρθε η ώρα να τα χαρεί κάποιος άλλος», δηλώνει.

Τα φορέματα φυλάσσονται σε ειδική αποθήκη, άγνωστης τοποθεσίας, με συνθήκες μουσείου. «Δεν αγοράζω φορέματα για να τα πετάξω. Με συνοδεύουν σε μια στιγμή της ζωής μου».

Και εξηγεί γιατί δεν τα φορά ποτέ δεύτερη φορά: «Δεν τα φοράω πάνω από μία φορά γιατί δεν θέλω να τα φθείρω».

Η μοναδική εξαίρεση; Ένα νυχτερινό φόρεμα Galliano από τη συλλογή “Clochards”, το οποίο φόρεσε δύο φορές: στα γενέθλια του Elton John και στο Φεστιβάλ Καννών.

Η δημοπρασία που γράφει ιστορία

Η δημοπρασία, σε συνεργασία με Kerry Taylor Auctions και Maurice Auctions, πραγματοποιείται στο Παρίσι την ίδια εβδομάδα που ο Jonathan Anderson παρουσιάζει την πρώτη του couture συλλογή για τον Dior. Ο συγχρονισμός δεν είναι τυχαίος. Τα κομμάτια καλύπτουν την περίοδο 1984–2022 και περιλαμβάνουν δημιουργίες των Marc Bohan, Gianfranco Ferré, John Galliano, Raf Simons και Maria Grazia Chiuri. Και αν θα αγοράσει κάτι από τον νέο Dior; «Αν μου αρέσει, θα πάρω τουλάχιστον ένα φόρεμα. Το prêt-à-porter δεν είναι για μένα».

Η Mouna Ayoub μπορεί να «αδειάζει» τη ντουλάπα της, αλλά παραμένει αυτό που ήταν πάντα: η γυναίκα που έζησε τη μόδα όσο λίγοι, και τώρα μοιράζεται την ιστορία της με τον κόσμο.

πάλι ο Συριζα θα φταίει...

Ηλεκτρονική επιτήρηση προβλέπει το νέο σχέδιο αντιμετώπισης του υπερπληθυσμού των φυλακών - Ποιοι κρατούμενοι θα αφεθούν ελεύθεροι - Προβληματισμός στις αρχές ασφαλείας

Στη σταδιακή μαζική αποφυλάκιση 2.500 κρατουμένων με νέα «βραχιολάκια» ευρείας χρήσης θα προχωρήσει τις επόμενες εβδομάδες η Κατεχάκη. Η κίνηση αυτή γίνεται σε μία προσπάθεια αποσυμφόρησης των σωφρονιστικών ιδρυμάτων, καθώς υπάρχει υπερπληθυσμός φυλακισμένων της τάξης του 25%.

Ανάμεσα σε αυτούς που θα βγουν από τις φυλακές με σύστημα επιτήρησης θα είναι πολλοί υπόδικοι, αλλά και δράστες ενδοοικογενειακής βίας.

Το πιλοτικό σύστημα ηλεκτρονικού ελέγχου 10-20 αποφυλακισθέντων που υπήρχε τα τελευταία χρόνια – με τουλάχιστον τρεις παραβιάσεις – ουσιαστικά καταργείται. Στη θέση του θα υπάρξει νέο σύστημα, κόστους 7.000.000 ευρώ, για χρονική διάρκεια δύο ετών.

Δωρεάν

Στην πρώτη φάση λειτουργίας του, το νέο σύστημα θα έχει τη δυνατότητα ταυτόχρονης καταγραφής των κινήσεων 500-700 ατόμων μέσω των πομπών που θα φέρουν στο σώμα τους. Τα «βραχιολάκια» δεν θα πληρώνονται πλέον από τους κρατουμένους, όπως συνέβαινε μέχρι τώρα, αλλά τα σχετικά έξοδα θα καλύπτονται από το κράτος.

Για τους επιτελείς της Αντιεγκληματικής και Σωφρονιστικής Πολιτικής, κύριο ζητούμενο είναι αυτές οι μαζικές αποφυλακίσεις κρατουμένων με ηλεκτρονική επιτήρηση να μην προκαλέσουν προβλήματα στη δημόσια ασφάλεια με έναν νέο κύκλο βίαιων επιθέσεων ή με παραβιάσεις του ηλεκτρονικού συστήματος επιτήρησης.

Ταυτόχρονα, σε πλήρη εξέλιξη βρίσκεται το πρόγραμμα κατασκευής 10 νέων σωφρονιστικών καταστημάτων (Χαλκίδα, Αγχίαλος, Κέρκυρα, Φιλιάτες, Βόιο Κοζάνης και αλλού), κόστους 268 εκατομμυρίων ευρώ.

Ολοκληρώνεται επίσης η θωράκιση των φυλακών με νέα ηλεκτρονικά συστήματα ελέγχου πρόσβασης και αδρανοποιητές κινητών τηλεφώνων. Ομως προβληματισμό προκαλεί το γεγονός ότι σε ένα-δύο σωφρονιστικά καταστήματα όπου ήδη έχουν εγκατασταθεί παρόμοια συστήματα περιορισμού επικοινωνιών με παράνομα κινητά διαπιστώθηκε και πάλι η οργάνωση ένοπλων επιθέσεων.

Νέα καταστήματα

Η ανησυχία για την κατάσταση σε ορισμένα σωφρονιστικά καταστήματα εντάθηκε μετά τη δολοφονία 49χρονου αλβανού ποινικού στη Γ’ Πτέρυγα των φυλακών Κορυδαλλού. Η δολοφονία έγινε παρότι υπήρχε προειδοποίηση στις αρμόδιες αρχές ότι ήταν στόχος «συμβολαίου θανάτου».

Επιπλέον ερευνήθηκαν καταγγελίες, και από το εξωτερικό, για κατοχή όπλων από αλλοδαπούς κρατουμένους στην ίδια φυλακή.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Αντιεγκληματικής και Σωφρονιστικής Πολιτικής, υπό τον κ. Αρίστο Περρή, αυτή τη στιγμή στις ελληνικές φυλακές κρατούνται 13.535 άτομα. Η χωρητικότητά τους όμως είναι μόνο για 10.763 άτομα.

Ορισμένες φυλακές έχουν σχετικά χαμηλή πληρότητα, όπως η Αγροτική Τίρυνθας (67,5%), ενώ κάποιες άλλες (κλειστές) έχουν εξαιρετικά υψηλά ποσοστά πληρότητας, όπως οι Κομοτηνής (210,4%), Νέων Βόλου (246,2%) και Τρίπολης (228,3%).

Σημειώνεται ότι την 1η Ιανουαρίου 2025 το σύνολο των κρατουμένων ήταν 11.484. Το 2015 η πληρότητα των ελληνικών φυλακών ήταν 119,34%, ενώ το 2019 107,24%. Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες το ποσοστό πληρότητας είναι: Ιταλία 118%, Γαλλία 123%, Κύπρος 132%.

Αύξηση φυλακίσεων

Η αύξηση του πληθυσμού των κρατουμένων αποδίδεται κυρίως στην αύξηση φυλακίσεων για αδικήματα διακίνησης λαθρομεταναστών, στην αυστηροποίηση της νομοθεσίας για την προφυλάκιση εμπλεκομένων σε κλοπές, διαρρήξεις και απάτες (κυρίως υπότροποι), καθώς και στις νομοθετικές αλλαγές που δυσχεραίνουν τις υφ’ όρον απολύσεις κρατουμένων.

Σύμφωνα με τον σχεδιασμό της Κατεχάκη, προτεραιότητα στις αποφυλακίσεις με «βραχιολάκι» θα έχουν οι υπόδικοι (όχι για ανθρωποκτονίες και άλλες βίαιες επιθέσεις), όσοι έχουν ποινές μέχρι δύο ετών, όσοι έχουν ζητήσει υπό όρους απολύσεις και εκείνοι που έχουν δικαίωμα άδειας για να παρακολουθούν μαθήματα σε εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Επιφυλάξεις

Για πολλούς από αυτούς υπήρχαν επιφυλάξεις των δικαστικών λειτουργών σχετικά με την αποφυλάκιση ή τις άδειές τους. Τώρα, όμως, εκτιμάται ότι η δυνατότητα ηλεκτρονικής καταγραφής των κινήσεών τους θα οδηγεί και σε δικαστικές αποφάσεις για την αποφυλάκιση πολλών εξ αυτών.

Ανάμεσα σε αυτούς που αναμένεται να τοποθετηθούν συσκευές καταγραφής κινήσεων είναι και ορισμένοι πρωταγωνιστές υποθέσεων ενδοοικογενειακής βίας, όπως και ανήλικοι κρατούμενοι.

Σημειώνεται ότι είχε προηγηθεί διαγωνιστική διαδικασία, με τη συμμετοχή δύο πολυεθνικών εταιρειών στο θέμα της ιδιωτικής ασφάλειας.

Μεταξύ άλλων, προβλέπεται η λειτουργία τερματικού συστήματος με πλήρη πρόσβαση στο αρχείο συλλογής, καταγραφής, επεξεργασίας, αποθήκευσης και χρήσης των στοιχείων όλων των αποφυλακισθέντων με «βραχιολάκια».

Επιπλέον, θα παρέχεται η δυνατότητα ελεγχόμενης και προδιαγεγραμμένης κίνησης των φορέων αυτών των συσκευών και εκτός του σπιτιού τους. Την αρμοδιότητα της τήρησης Μητρώου Επιτηρουμένων θα έχει το Τμήμα Διαχείρισης Σωφρονιστικών Καταστημάτων και Θεμάτων Μεταγωγών.

Το 1936, το Opel Kadett κέρδισε γρήγορα τη φήμη του ως ένα από τα κορυφαία αυτοκίνητα, κερδίζοντας τις καρδιές και τις συνειδήσεις του κοινού και του τύπου.

Το 1936, η Opel ήταν η πρώτη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία που κυκλοφόρησε ένα προσιτό, οικογενειακό συμπαγές αυτοκίνητο, το Kadett. To 1936, η Opel ήταν η πρώτη γερμανική αγορά αυτοκινήτου που κυκλοφόρησε ένα προσιτό, οικογενειακό συμπαγές αυτοκίνητο, το Opel Kadett. 

Το 1936, το Opel Kadett κέρδισε γρήγορα τη φήμη του ως ένα από τα κορυφαία αυτοκίνητα, κερδίζοντας τις καρδιές και τις συνειδήσεις του κοινού και του τύπου. 

Διαθέτοντας ένα αμάξωμα από ατσάλι και απομακρύνοντας το κλασικό ξύλινο πλαίσιο για να ωφελήσει τόσο την οδηγική απόδοση όσο και την κατανάλωση καυσίμου από το χαμηλότερο βάρος, το γρήγορο τετραθέσιο μπορούσε να φτάσει σχεδόν τα 100 χλμ./ώρα, με 23 ίππους. 

Η αγορά συμπαγών αυτοκινήτων αναπτύχθηκε τόσο έντονα κατά τη διάρκεια των ετών της μεταπολεμικής γερμανικής οικονομικής ανάπτυξης, που η Opel, το 1962, κατασκεύασε ένα ολοκαίνουργιο εργοστάσιο παραγωγής ειδικά για το Kadett στο Μπόχουμ της Γερμανίας.

Ένα μεγάλο πορτμπαγκάζ και άφθονος χώρος για τέσσερα άτομα, καθώς και ένας νέος, ζωηρός κινητήρας και το χαμηλό κόστος συντήρησης αποτέλεσαν τη συνταγή της επιτυχίας για το Kadett A. Η Opel κατασκεύασε σχεδόν 650.000 από αυτά από το 1962 έως το 1965.

Το 1965, μια νέα σειρά αντικατέστησε το πρώτο μοντέλο. Η νέα έκδοση είχε μήκος πάνω από 4 μέτρα και επομένως ήταν αρκετά μεγαλύτερη από τον προκάτοχό της. Όσον αφορά το μοντέρνο σχήμα της, οι σχεδιαστές εμπνεύστηκαν από τους συναδέλφους τους στο εξωτερικό: το επίπεδο, κεκλιμένο πίσω μέρος θύμιζε τα μοντέλα fastback που ήταν τότε δημοφιλή στις ΗΠΑ. Μια επιτυχία που σημείωσε μια νύχτα, με πάνω από 2,6 εκατομμύρια μονάδες να παράγονται (1965-1973), καθώς πελάτες από 120 χώρες σε όλο τον κόσμο άρπαξαν το Kadett B.

Συνολικά 1,7 εκατομμύρια από αυτά κατασκευάστηκαν μεταξύ 1973 και 1979. Το Kadett C με κίνηση στους πίσω τροχούς έκανε το ντεμπούτο του τον Αύγουστο του 1973 με ένα καθαρά σχεδιασμένο αμάξωμα και έναν νέο μπροστινό άξονα με διπλά ψαλίδια. Το ισχυρό GT/E έκανε το ντεμπούτο του το 1975 με κινητήρα 1,9 λίτρων με ψεκασμό Bosch L-Jetronic, που απέδιδε 105 ίππους και κινούσε τα μόλις 900 κιλά του Kadett σε τελική ταχύτητα 184 χλμ./ώρα.

Όλοι αυτοί που ακόμη ζουν στο 2015…

Η μεγάλη σύγκρουση του 2015 άφησε βαθιά αποτυπώματα στην ελληνική κοινωνία. Η στάση απέναντι στα μνημόνια διαμόρφωσε μια διαιρετική γραμμή, που θα αναπαραχθεί και αργότερα, σε διάφορες παραλλαγές.

Δεν αναφέρομαι τόσο σε όσους είχαν διαφορετικές τοποθετήσεις για το πώς μπήκαμε στα μνημόνια, ή για το εάν έπρεπε να έρθουμε σε μικρότερη ή μεγαλύτερη ρήξη με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ούτε, σε αυτούς που μπορεί να διαφώνησαν με το πώς χειρίστηκε η τότε κυβέρνηση το «ΟΧΙ» του δημοψηφίσματος. Ούτε στο τι ψήφισαν οι άνθρωποι στο δημοψήφισμα, γιατί ούτε όσοι είπαν «ΟΧΙ» ήταν κάποιοι «ανεύθυνοι» που γενικώς ήθελαν η χώρα να παρασυρθεί σε περιπέτειες, ούτε αυτοί που θεώρησαν ασφαλέστερη επιλογή το «ΝΑΙ» ήταν «γερμανοτσολιάδες». Σεβαστές και οι δύο επιλογές σε μια εξαιρετικά δύσκολη ώρα για τη χώρα.

Αναφέρομαι κυρίως σε μια διαίρεση που καταγράφηκε περισσότερο σε επίπεδο «ελίτ» κάποιων κομματικών ηγεσιών και «διαμορφωτών κοινής γνώμης».

Η διαίρεση αυτή δεν καταγράφηκε μόνο στο δημοψήφισμα, αλλά και στην περίοδο της διακυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα. Ακόμη και όταν ολοκλήρωνε την εφαρμογή των μνημονίων και άρα, στην πράξη, κρατούσε την Ελλάδα εντός Ευρώπης, η πολεμική παρέμεινε λες και επρόκειτο την επόμενη μέρα να επαναφέρει τη δραχμή. Συνεχίστηκε μάλιστα και όταν ο Τσίπρας βρέθηκε στην αντιπολίτευση, όπου συνέχιζε να δέχεται την ίδια επίθεση, συνδυαζόμενη με την ίδια απαξιωτική αντιμετώπιση των ανθρώπων που είχαν ξεσηκωθεί κατά των μνημονίων. Ο τόνος ήταν «επιστρέψαμε ‘στα πράγματα’ και δεν θα ξαναφύγουμε ποτέ από αυτά», η «αριστερή παρένθεση» θα έκλεινε για πάντα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι συχνά οι πιο διαπρύσιοι υποστηρικτές αυτού του τόνου, από το 2015 έως και σήμερα δεν ήταν οι παραδοσιακοί φιλελεύθεροι ή συντηρητικοί. Ήταν αυτοί που υποτίθεται ότι προέρχονταν από την Κεντροαριστερά και το ΠΑΣΟΚ, αλλά στην πράξη συσπειρώνονταν γύρω από την αντίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ και στον Τσίπρα και τελικά την υποστήριξη στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Το «αντισύριζα» μέτωπο, που εξελίχθηκε σε «αντι-Τσίπρα» μέτωπο, δεν ήταν ποτέ απλώς μια πολιτική αντίθεση σε πολιτικές, προγράμματα, ιδεολογία. Ήταν περισσότερο μια κυνική πολιτική κουλτούρα που θεωρούσε ότι δεν έπρεπε να παραδοθούν τα κάστρα της εξουσίας.

Αυτό μπορεί να εξηγήσει σε μεγάλο βαθμό γιατί όλες και όλοι αυτοί επί της ουσίας στήριξαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά και γιατί τόσα στελέχη του ΠΑΣΟΚ και της Κεντροαριστεράς μετακινήθηκαν προς τα δεξιά και συμμετείχαν (και συμμετέχουν) στην κυβέρνησή του, μέχρι του σημείου ο Κυριάκος Πιερρακάκης, ένας πολιτικός προερχόμενος από το ΠΑΣΟΚ, να έχει σχεδόν πάρει το «δαχτυλίδι» της διαδοχής από τον Πρωθυπουργό.

Το μένος ενάντια στον Τσίπρα το βλέπουμε και σήμερα, που αρκετοί από αυτούς – όχι προφανώς όσοι εντάχθηκαν κομματικά στη ΝΔ – υποτίθεται ότι παραμένουν στην Κεντροαριστερά και μάλιστα στηρίζουν και τον νυν αρχηγό του ΠΑΣΟΚ Νίκο Ανδρουλάκη. Βεβαίως, η υποστήριξή τους είναι της κατηγορίας «εάν έχεις τέτοιους φίλους, τι να τους κάνεις τους εχθρούς».

Γιατί όταν έρθει η ώρα που τα πράγματα γίνονται σοβαρά και το επίσημο κυβερνητικό αφήγημα αναπαράγουν για συγκεκριμένα κρίσιμα ζητήματα και υπουργούς της κυβέρνησης προβάλουν και, βεβαίως δεν παραλείπουν να στάξουν την απαραίτητη χολή τους απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα και πάλι όχι γιατί έχουν τη μία ή την άλλη διαφωνία, αλλά γιατί εκπροσωπεί όσα μισούν.

Την ίδια στιγμή βεβαίως που απλώς αναπαράγουν διαχωριστικές γραμμές και τρόπους πολιτικής επικοινωνίας περασμένων δεκαετιών (για να μην πω αιώνων, διότι εκτός των άλλων κάποιες φορές με τα νέα Μέσα δεν τα πάνε πολύ καλά και δεν συνειδητοποιούν ποια απήχηση μπορεί να μην έχει ένα τυπωμένο παραπολιτικό σχόλιο λίγων γραμμών στην κοινωνία), δεν αντιλαμβάνονται ότι η επαφή τους με τις πραγματικές κοινωνικές δυνάμεις, αυτές που σε τελική ανάλυση διαμορφώνουν τους πολιτικούς συσχετισμούς, είναι μηδαμινή. Ο κόσμος τους παραμένει ένας κόσμος προθαλάμων και συναλλαγών με την εξουσία χωρίς πραγματική επαφή με τις ανάγκες και τις αγωνίες της κοινωνίας.

Το γεγονός ότι σε αυτό το φόντο δεν έχουν κανένα πρόβλημα να αναπαράγουν όχι μόνο ξαναζεσταμένες πολεμικές της προηγούμενης δεκαετίας, ή ειρωνείες χωρίς τεκμηρίωση, αλλά και ανυπόστατα ψεύδη, απλώς συμπυκνώνει την αντίληψή τους -και τη διαθεσιμότητά τους- για την «εξυπηρέτηση» της εξουσίας (με την ελπίδα ότι και αυτή θα επιδείξει κάποια ευγνωμοσύνη) και την πραγματική τους αδιαφορία για το μέλλον αυτού του τόπου και των ανθρώπων που ζουν σε αυτόν. Κοινώς η δουλίτσα να συνεχίσει να γίνεται και οι άλλοι ας κόψουν τον λαιμό τους.

Πηγή: in.gr