Οι εισαγωγές ρωσικού LNG στην ΕΕ ανήλθαν σε 2,276 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, σύμφωνα με υπολογισμούς του TASS που βασίζονται σε δεδομένα από το ευρωπαϊκό αναλυτικό κέντρο Bruegel.

ΜΟΣΧΑ, 7 Φεβρουαρίου. /TASS/. Οι προμήθειες ρωσικού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) στην Ευρωπαϊκή Ένωση έφτασαν σε ιστορικό υψηλό τον Ιανουάριο, εν μέσω της πλήρους απαγόρευσης των εισαγωγών ρωσικού φυσικού αερίου στην ΕΕ από το 2027, σύμφωνα με υπολογισμούς του TASS που βασίζονται σε δεδομένα του ευρωπαϊκού αναλυτικού κέντρου Bruegel.

Οι εισαγωγές ρωσικού LNG στην ΕΕ τον Ιανουάριο ανήλθαν σε 2,276 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα (ελαφρώς πάνω από το επίπεδο του Δεκεμβρίου 2025) σε σύγκριση με 2,05 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα τον Ιανουάριο του 2025.

Οι προμήθειες LNG στην ΕΕ από την αμερικανική κατεύθυνση (Ηνωμένες Πολιτείες και Τρινιντάντ και Τομπάγκο) τον Ιανουάριο αυξήθηκαν κατά 18% σε σύγκριση με τον Δεκέμβριο, φτάνοντας τα 8 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα. Περίπου 772 εκατομμύρια κυβικά μέτρα LNG παραδόθηκαν στην Ευρώπη από την Αφρική τον Ιανουάριο και 571 εκατομμύρια κυβικά μέτρα από τη Μέση Ανατολή.

Οι συνολικές εισαγωγές LNG από την Ευρώπη τον Ιανουάριο, σύμφωνα με στοιχεία της Bruegel, ανήλθαν σε 12,2 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, ποσό που είναι 1,3% υψηλότερο από ό,τι τον Δεκέμβριο του 2025 και 6% υψηλότερο από ό,τι ένα χρόνο νωρίτερα.

Οι προμήθειες LNG από τη Ρωσία προς την Ευρωπαϊκή Ένωση το 2025 μειώθηκαν κατά 5,6% και ανήλθαν σε 20,3 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα. Συνολικά, το 2025, η Ρωσία κατέλαβε την τέταρτη θέση όσον αφορά τον όγκο προμήθειας φυσικού αερίου στις χώρες της ΕΕ με 38 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, μετά τη Νορβηγία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αλγερία.

Ο εμβληματικός αριστερός γερουσιαστής από το Βερμόντ, μαχητικός και αεικίνητος παρά τα 84 χρόνια του, σε άρθρο του στον Guardian ασκεί δριμεία κριτική για την παρακμιακή κατάσταση που επικρατεί σήμερα στις ΗΠΑ, επιτίθεται στον Τραμπ και στις αυταρχικές πολιτικές του, και καλεί σε παλλαϊκή συσπείρωση ώστε να μπει ένα φρένο στην κατρακύλα της αμερικανικής δημοκρατίας 

Παρά τα 84 χρόνια που φέρει στις πλάτες του, τον περασμένο Απρίλιο, στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης Fighting Oligarchy Tour, σε ένα κατάμεστο από 36.000 ανθρώπους πάρκο του Λος Αντζελες, και αφού θρυλικές μορφές του πολιτικού τραγουδιού όπως ο Νιλ Γιανγκ και η Τζόαν Μπαέζ είχαν ξεσηκώσει το πλήθος, ο Μπέρνι Σάντερς ανέβηκε στη σκηνή με υπόκρουση το επιβλητικό «Power to the People» και κάλεσε τον κόσμο να «πάρει πίσω την Αμερική» από τον Τραμπ και τους δισεκατομμυριούχους φίλους του που τους κλέβουν το μέλλον. Σήμερα, ο γηραιός όσο και αεικίνητος και μαχητικός ανεξάρτητος γερουσιαστής του Βερμόντ, σε άρθρο του στον Guardian ασκεί δριμεία κριτική για την τρέχουσα κατάσταση των Ηνωμένων Πολιτειών, προειδοποιώντας ότι η χώρα βρίσκεται σε πορεία βαθιάς παρακμής.

Ωστόσο δεν περιορίζεται σε διαπιστώσεις και επικρίσεις. Σκιαγραφεί επίσης έναν ριζοσπαστικό αλλά ρεαλιστικό οδικό χάρτη για την αναγέννηση της αμερικανικής δημοκρατίας. Εστιάζοντας στην οικονομική ανισότητα, στην κατάρρευση των κοινωνικών υποδομών και στην απειλή του αυταρχισμού, καλεί σε μια παλλαϊκή κινητοποίηση της εργατικής τάξης, που θα υπερβαίνει τις φυλετικές, κοινωνικές και όποιες άλλες διαιρέσεις, με στόχο την επικράτηση της δικαιοσύνης έναντι της ολιγαρχικής απληστίας. «Σε αυτή τη δύσκολη περίοδο της αμερικανικής ιστορίας είναι επιτακτική η ανάγκη να έχουμε το θάρρος να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας. Οι ΗΠΑ, που κάποτε ήταν αντικείμενο παγκόσμιου φθόνου, είναι τώρα ένα κράτος σε βαθιά παρακμή.

Για χάρη των παιδιών μας και των μελλοντικών γενεών πρέπει να αντιστρέψουμε αυτή την παρακμή και να αλλάξουμε, με πολύ ουσιαστικούς τρόπους, την κατεύθυνση της χώρας μας», γράφει. «Πριν από όχι πολύ καιρό, οι ΗΠΑ θαυμάζονταν για τη δημοκρατία, το Σύνταγμα, το κράτος Δικαίου, την ισχυρή μεσαία τάξη και ένα αμερικανικό όνειρο, που υπόσχονταν ότι τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα είχαν μια καλύτερη ζωή από τους γονείς τους. Δυστυχώς, αυτό δεν ισχύει πια». Η χρόνια παρακμή «Είχαμε την ισχυρότερη και πιο ζωντανή μεσαία τάξη στον πλανήτη. Οχι πια»: Το 60% των Αμερικανών ζει από μισθό σε μισθό, ενώ οι ΗΠΑ έχουν την υψηλότερη ανισότητα εισοδήματος και πλούτου από οποιαδήποτε άλλη μεγάλη, ανεπτυγμένη χώρα.

Παρά τις τεράστιες προόδους στην τεχνολογία και στην παραγωγικότητα των εργαζομένων, οι πραγματικοί εβδομαδιαίοι μισθοί για τον μέσο Αμερικανό είναι χαμηλότεροι σήμερα από ό,τι πριν από 53 χρόνια. «Ημασταν κάποτε η χώρα με το υψηλότερο μορφωτικό επίπεδο στη Γη, με ένα εξαιρετικό δημόσιο εκπαιδευτικό σύστημα και το υψηλότερο ποσοστό νέων πτυχιούχων από οποιαδήποτε άλλη χώρα. Οχι πια»: Σήμερα οι ΗΠΑ υπολείπονται σημαντικά των αντίστοιχων χωρών στο συνολικό μορφωτικό επίπεδο, το σύστημα παιδικής μέριμνας είναι κατεστραμμένο και εκατομμύρια νέοι δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να σπουδάσουν. «Είχαμε το καλύτερο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης στον κόσμο. Οχι πια»:

Παρά το γεγονός ότι οι Αμερικανοί ξοδεύουν πολύ περισσότερα κατά κεφαλήν για υγειονομική περίθαλψη από οποιονδήποτε άλλο λαό, 85 εκατομμύρια πολίτες είναι ανασφάλιστοι ή υποασφαλισμένοι, το προσδόκιμο ζωής στη χώρα είναι χαμηλότερο από όσο στα περισσότερα πλούσια κράτη, ενώ υπάρχει τεράστια έλλειψη σε γιατρούς, νοσηλευτές, οδοντιάτρους, συμβούλους ψυχικής υγείας και άλλους επαγγελματίες υγείας. «Ημασταν μια χώρα με αξιοπρεπή, οικονομικά προσιτή στέγαση. Οχι πια»: Από την πανδημία και μετά η μέση τιμή αγοράς κατοικίας έχει αυξηθεί κατά 55% – σε περισσότερα από 410.000 δολάρια. Σήμερα, πάνω από 20 εκατομμύρια νοικοκυριά ξοδεύουν περισσότερο από το ήμισυ των περιορισμένων εισοδημάτων τους για στέγαση, περίπου 800.000 άνθρωποι είναι άστεγοι, ενώ τα  νεαρά ζευγάρια αγοράζουν (όσα το καταφέρνουν) το πρώτο τους σπίτι κατά μέσο όρο δέκα χρόνια αργότερα σε σχέση με τους γονείς τους.

«Είχαμε ένα αρκετά θρεπτικό διατροφικό σύστημα. Οχι πια»: Σήμερα, ως αποτέλεσμα της εταιρικής γεωργίας (corporate agriculture) και της απληστίας της βιομηχανίας τροφίμων και ποτών, πολλά από τα παιδιά στις ΗΠΑ είναι εθισμένα σε υπερεπεξεργασμένα τρόφιμα, ενώ η χώρα καταγράφει υψηλότερα ποσοστά παχυσαρκίας και διαβήτη από οποιαδήποτε άλλη. «Είχαμε το πιο προηγμένο σύστημα μεταφορών στον κόσμο. Οχι πια»: Οι δημόσιες συγκοινωνίες και οι σιδηροδρομικές μεταφορές στις ΗΠΑ υστερούν πολύ σε σχέση με τις περισσότερες άλλες ανεπτυγμένες χώρες και εκατομμύρια άνθρωποι περνούν ώρες κολλημένοι στην κίνηση κάθε μέρα. Ο Τραμπ και η διολίσθηση προς τον αυταρχισμό

Επιπλέον, σαν να μην ήταν αρκετά όλα αυτά, «το πολιτικό μας σύστημα είναι διεφθαρμένο και κυριαρχείται από μια εξαιρετικά άπληστη τάξη δισεκατομμυριούχων που μπορεί να αγοράζει και να πουλάει πολιτικούς. Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι ότι η χώρα μας διολισθαίνει ταχύτατα στον αυταρχισμό, υπό την ηγεσία ενός ασταθούς, ναρκισσιστή ηγέτη, που διψάει για ολοένα περισσότερη εξουσία. Ο Ντόναλντ Τραμπ σφετερίζεται τις εξουσίες του Κογκρέσου, επιτίθεται στα δικαστήρια, εκφοβίζει τα μέσα ενημέρωσης, απειλεί τα πανεπιστήμια και διώκει ή συλλαμβάνει τους πολιτικούς του αντιπάλους», καταγγέλλει ο Μπέρνι Σάντερς. Υπάρχει, φυσικά, και ο εγχώριος στρατός του Τραμπ, η διαβόητη ICE, μια υπηρεσία που ενεργεί με εξωφρενικό και αντισυνταγματικό τρόπο, καταλαμβάνοντας και τρομοκρατώντας κοινότητες, εισβάλλοντας παράνομα σε σπίτια, στέλνοντας πεντάχρονα παιδιά σε κέντρα κράτησης, απελαύνοντας παράνομα ανθρώπους και σκοτώνοντας αμερικανούς πολίτες εν ψυχρώ.

Ομως ο αυταρχισμός του Τραμπ εκτείνεται πολύ πέρα από τα σύνορα των ΗΠΑ. «Σήμερα έχουμε έναν πρόεδρο που αισθάνεται πολύ πιο άνετα με τις δικτατορίες της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και των ΗΑΕ παρά με τα δημοκρατικά κράτη της Ευρώπης, έναν πρόεδρο που, μαζί με τον Ελον Μασκ και άλλους, υποστηρίζει ακροδεξιά εξτρεμιστικά κόμματα σε όλον τον κόσμο. »Εχουμε έναν πρόεδρο που έχει παράσχει άνευ όρων υποστήριξη στον ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, έναν εγκληματία πολέμου που κατηγορείται από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για τις γενοκτονικές πολιτικές του. Εχουμε έναν πρόεδρο που παραβιάζει το διεθνές Δίκαιο ατιμώρητα, επιτιθέμενος παράνομα στη Βενεζουέλα, προτείνοντας, παράλογα, στον Καναδά να γίνει η 51η Πολιτεία μας και απειλώντας, εντελώς εξωφρενικά, να αρπάξει τη Γροιλανδία από τη Δανία», γράφει ο Σάντερς.

Το παράδειγμα του Μαμντάνι Πού οδεύουν, λοιπόν, οι ΗΠΑ; Πώς μπορεί να αναστραφεί η παρακμή της χώρας; Πώς μπορούν οι Αμερικανοί να οικοδομήσουν  μια οικονομία που να λειτουργεί για τους εργαζόμενους και όχι μόνο για τους δισεκατομμυριούχους; Πώς μπορούν να αναζωογονήσουν τη δημοκρατία τους; Πώς μπορούν να χαράξουν μια εξωτερική πολιτική που να εδράζεται στο διεθνές δίκαιο; Σύμφωνα με τον δις υποψήφιο για το προεδρικό χρίσμα των Δημοκρατικών (το 2016 και το 2020) η απάντηση δεν είναι περίπλοκη. «Το κάνουμε κτίζοντας ένα εθνικό λαϊκό κίνημα που θα αγωνίζεται για τις ανάγκες της αμερικανικής εργατικής τάξης. Το κάνουμε συσπειρώνοντας τους ανθρώπους –μαύρους, λευκούς, Λατίνους, Ασιάτες, ομοφυλόφιλους και ετεροφυλόφιλους– γύρω από μια ατζέντα που θα αντιμετωπίζει την απληστία των ολιγαρχών και θα βασίζεται στις αρχές της οικονομικής, κοινωνικής, φυλετικής και περιβαλλοντικής δικαιοσύνης».

«Είναι αυτό ένα άπιαστο όνειρο; Μπορεί να γίνει πραγματικότητα;», διερωτάται. «Σίγουρα μπορεί», απαντά. «Η επιτυχημένη εκστρατεία του Ζόραν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη μάς έδωσε τον οδικό χάρτη». Θυμίζει ότι, ξεκινώντας από μόλις 1% στις δημοσκοπήσεις, ο Μαμντάνι είχε τα κότσια να αντιμετωπίσει το Δημοκρατικό κατεστημένο, το Ρεπουμπλικανικό κατεστημένο και τους ολιγάρχες. Και κέρδισε οργανώνοντας μια εκστρατεία με περισσότερους από 90.000 εθελοντές που χτυπούσαν πόρτες, προωθώντας μια στιβαρή προοδευτική ατζέντα. «Ναι. Αυτό που πέτυχε ο Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη μπορεί και πρέπει να επαναληφθεί και στις 50 Πολιτείες», επισημαίνει ο Μπέρνι Σάντερς. Ομως για να συμβεί αυτό δεν αρκούν οι επικρίσεις κατά του Τραμπ και των καταστροφικών πολιτικών του.

Χρειάζεται επίσης ένα εναλλακτικό όραμα (όπως κατέδειξε με επιτυχία ο νέος δήμαρχος της Νέας Υόρκης) με στόχο τη βελτίωση της ζωής των απλών Αμερικανών – μέσω της απαλλαγής της αμερικανικής δημοκρατίας από την επιρροή των δισεκατομμυριούχων χορηγών, μέσω της καθολικής υγειονομικής περίθαλψης, της προσιτής στέγασης, της δωρεάν τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, αξιοπρεπών μισθών και συντάξεων, δίκαιης φορολογίας των δισεκατομμυριούχων και των πολυεθνικών κολοσσών, συνοψίζει αναφερόμενος σε μερικά μόνο από τα πιο φλέγοντα ζητήματα που θα πρέπει να αντιμετωπιστούν. «Βιώνουμε μία από τις πιο δύσκολες περιόδους στην ιστορία της χώρας μας. Ομως η αλήθεια είναι ότι κατά την πορεία του έθνους μας έχουμε αντιμετωπίσει ξανά τεράστιες προκλήσεις.

Από την Επανάσταση μέχρι το όνειδος της δουλείας, από τη Μεγάλη Υφεση μέχρι τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και από τον εκατονταετή αγώνα για τα πολιτικά δικαιώματα μέχρι τους αγώνες για τα δικαιώματα των γυναικών, των εργαζομένων και της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, ο αμερικανικός λαός αγωνίστηκε για δικαιοσύνη – και επικράτησε. Μπορούμε να το κάνουμε ξανά», γράφει. «Σε περιόδους μεγάλων κρίσεων οι Αμερικανοί ενώθηκαν και επέλεξαν τη δημοκρατία αντί για τον αυταρχισμό, τη δικαιοσύνη αντί για την απληστία, την αλληλεγγύη αντί για τον διχασμό. Αντιλαμβάνονταν κατά το παρελθόν –και αντιλαμβανόμαστε και σήμερα– πως όταν είμαστε ενωμένοι, όσο πλούτο και όση ισχύ κι αν κατέχουν οι ολιγάρχες, δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορούμε να κατορθώσουμε. Με αυτόν τον τρόπο θα αναστρέψουμε την παρακμή της Αμερικής, θα ανανεώσουμε τη δημοκρατία μας και θα οικοδομήσουμε ένα μέλλον αντάξιο των παιδιών μας και των μελλοντικών γενεών», καταλήγει. 

Το διαζύγιο επικεντρώνεται πλέον σε ευαίσθητους τομείς που θεωρούνται ζητήματα εθνικής ασφάλειας, όπως οι ημιαγωγοί, τα τρόφιμα και η ενέργεια

Στην βορειοανατολική ζώνη καλλιέργειας δημητριακών της Κίνας, οι αγρότες επωφελούνται από μια οικονομική «ένεση» της κυβέρνησης: αυξημένες επιδοτήσεις για την καλλιέργεια σόγιας, στο πλαίσιο μιας εθνικής προσπάθειας αξίας περίπου 1 τρισεκατομμυρίου δολαρίων με στόχο την οικονομική ανεξαρτησία από τις ΗΠΑ.

Περισσότερα από 7.500 μίλια μακριά, στο Μιλγουόκι των ΗΠΑ, η βιομηχανία κατασκευής βιομηχανικών εξαρτημάτων Husco προσπαθεί να μειώσει τη χρήση κινεζικών εξαρτημάτων στα εργοστάσιά της στις ΗΠΑ, καθώς η κυβέρνηση Τραμπ εφαρμόζει δασμούς για να περιορίσει τις εισαγωγές και να αναζωογονήσει την αμερικανική βιομηχανία.

«Ορισμένοι πελάτες», είπε ο διευθύνων σύμβουλος της Husco, Όστιν Ραμίρεζ, «απαιτούν μηδενική έκθεση στην Κίνα». Οι δυναμικές που καθοδηγούν αυτές τις δύο τάσεις αντικατοπτρίζουν μια πραγματικότητα που καθιερώνεται τόσο στην Ουάσινγκτον όσο και στο Πεκίνο: οι δύο χώρες αρχίζουν να διαχειρίζονται έναν «δύσκολο διαζύγιο» σε ζητήματα εμπορίου. Και οι δύο πλέον θεωρούν τον οικονομικό ανταγωνισμό ως ζήτημα εθνικής ασφάλειας.

Η αποσύνδεση προχωρά

Οι ηγέτες της Κίνας έχουν αποφασίσει ότι η «αποσύνδεση» των δύο οικονομιών—συχνά αναφερόμενη ως decoupling ή derisking—είναι αναπόφευκτη. Αυτή η στροφή ικανοποιεί ένα διαχρονικό κινεζικό σχέδιο: να μην είναι πλέον η Κίνα «δευτερεύων» εταίρος της Δύσης. Αποτελεί ρήξη με δεκαετίες ορθοδοξίας που θεωρούσαν ότι η επιτυχία της κινεζικής οικονομίας βασιζόταν στην πώληση φτηνών προϊόντων στους Αμερικανούς καταναλωτές και στην οικοδόμηση τεχνολογικής ισχύος με αμερικανική χρηματοδότηση και τεχνογνωσία.

Κανένα από τα δύο μέρη δεν επιδιώκει να σταματήσει εντελώς τις εμπορικές σχέσεις μεταξύ των δύο, αλλά η έντονη οικονομική αντιπαλότητα με τις ΗΠΑ αποτελεί πλέον τον κύριο οδηγό της κινεζικής στρατηγικής. Ο Σι Τζινπίνγκ είναι αποφασισμένος να υπερισχύσει. «Τον τελευταίο χρόνο, η Κίνα άρχισε να βλέπει τις ΗΠΑ ως ίσος προς ίσο», δήλωσε η Σάρα Μπεράν, έμπειρη Αμερικανίδα διπλωμάτης και πλέον εταίρος της Macro Advisory Partners. «Η Κίνα έχει αποδεχθεί την αποσύνδεση και τώρα εστιάζει στον έλεγχο του ρυθμού αυτής της αποσύνδεσης».

Από τις αρχές του 2024, το Πεκίνο έχει διαθέσει σχεδόν 1 τρισεκατομμύριο δολάρια για να ενισχύσει την αυτάρκεια σε γεωργία, ενέργεια και ημιαγωγούς που τροφοδοτούν την τεχνητή νοημοσύνη, σύμφωνα με ανάλυση των κινεζικών δημόσιων δεδομένων από τη Wall Street Journal. Η στρατηγική αυτή έχει ήδη βοηθήσει την Κίνα να εξελιχθεί σε ηγέτη σε τομείς όπως η πράσινη ενέργεια και τα ηλεκτρικά οχήματα.

Ακόμη και οι υποτιθέμενες ενδείξεις συνέχισης της οικονομικής ενσωμάτωσης, όπως η έγκριση από τον Τραμπ της πώλησης των H200 chips της Nvidia στην Κίνα, θεωρούνται από το Πεκίνο ως επιτάχυνση της τελικής ανεξαρτησίας από την αμερικανική τεχνολογία. Ο Τραμπ δήλωσε ότι η απόφαση επιτρέπει στις ΗΠΑ να εκμεταλλευτούν την τεχνολογική τους υπεροχή, κρατώντας παράλληλα τα πιο προηγμένα προϊόντα της Nvidia εκτός Κίνας.

Η Εθνική Στρατηγική Ασφαλείας των ΗΠΑ του 2025, που δημοσιεύτηκε τον Δεκέμβριο, αναφέρει ότι οι ΗΠΑ θα «αποκαταστήσουν την αμερικανική οικονομική ανεξαρτησία» και ότι το εμπόριο με την Κίνα «πρέπει να είναι ισορροπημένο και να επικεντρώνεται σε μη ευαίσθητους τομείς». Ο Λευκός Οίκος επιδιώκει να μειώσει την εξάρτηση από στρατηγικής σημασίας πρώτες ύλες που παράγονται στην Κίνα, όπως τα σπάνια μέταλλα που χρειάζονται για ηλεκτρονικά και στρατιωτικό εξοπλισμό. Η προσπάθεια αυτή καθίσταται πιο επείγουσα λόγω των περιορισμών της Κίνας στις εξαγωγές αυτών των υλικών.

Οι ΗΠΑ έχουν συμφωνήσει να συνεργαστούν με την Ιαπωνία, το Μεξικό και την ΕΕ για την ανάπτυξη της αλυσίδας αυτών των πρώτων υλών, συμπεριλαμβανομένης της δημιουργίας «ζωνών προτιμησιακού εμπορίου» μεταξύ των συμμάχων για να αντιμετωπιστεί η κυριαρχία της Κίνας.

Ως ο μεγαλύτερος καταναλωτής στον κόσμο, η Αμερική θα είναι πάντα μια τεράστια πηγή ζήτησης για τα προϊόντα που παράγει η Κίνα. Ακόμη και μια μικρή μείωση των αγορών κινεζικών προϊόντων από τις ΗΠΑ μπορεί να έχει σημαντική επίπτωση και στις δύο οικονομίες. Οι δασμοί του Τραμπ έχουν ήδη αυξήσει τις τιμές ορισμένων καταναλωτικών αγαθών, αν και ο γενικός πληθωρισμός παραμένει σχετικά σταθερός.

Το μερίδιο των κινεζικών εισαγωγών στις ΗΠΑ έπεσε περίπου στο 7,5% στα τέλη του 2025, σύμφωνα με την Goldman Sachs, διαγράφοντας πάνω από δύο δεκαετίες μεγέθυνσης από την είσοδο της Κίνας στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου το 2001. Για να αντισταθμίσει, η Κίνα πλημμύρισε την υπόλοιπη αγορά με φτηνά προϊόντα και παρακάμπτει τους δασμούς μεταφέροντας εξαρτήματα σε άλλες χώρες για να συναρμολογηθούν σε προϊόντα που καταλήγουν στις ΗΠΑ. Το ετήσιο εμπορικό πλεόνασμα της Κίνας ανήλθε σε ρεκόρ 1,2 τρισεκατομμυρίου δολαρίων πέρυσι.

Συνολικά, το εμπόριο μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας έχει υποχωρήσει στα επίπεδα του 2010, σύμφωνα με τον επικεφαλής οικονομολόγο της Moody’s Analytics, Μαρκ Ζάντι, ενώ οι επενδύσεις και ο τουρισμός μειώνονται σημαντικά και στις δύο κατευθύνσεις. «Οι δύο υπερδυνάμεις πλέον απομακρύνονται όσο το δυνατόν περισσότερο», είπε ο Ζάντι.

Επιστροφή παραγωγής στις ΗΠΑ

Οι επιπτώσεις της αποσύνδεσης μόλις αρχίζουν να γίνονται αισθητές. Ορισμένες επιχειρήσεις έχουν μεταφέρει παραγωγή από την Κίνα στις ΗΠΑ για να αποφύγουν τους δασμούς, αν και η ροή παραμένει περιορισμένη. Πιο συχνά οι παραγωγοί μεταφέρονται στο Μεξικό ή σε χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας.

Σε πρόσφατη έρευνα, περίπου 9% των βιομηχανιών του Οχάιο ανέφεραν ότι επέστρεψαν μέρος της παραγωγή τους στις ΗΠΑ το 2025, από 4% το 2021. Περίπου το 60% αυτής της επιστροφής αφορούσε παραγωγή που προερχόταν από την Κίνα.

Ο Ραμίρεζ ανέφερε ότι η Husco κατάφερε να φέρει πίσω σε ένα εργοστάσιο στο Μίσιγκαν την παραγωγή ενός ηλεκτρικού πηνίου από χαλκό επικαλυμμένο με πλαστικό και εκπαίδευσε τους εργαζόμενους. Άλλα εξαρτήματα, όπως χυτά μέταλλα που απαιτούν έντονη εργασία υπό δυσμενείς συνθήκες, παραμένουν πιο δύσκολο να μεταφερθούν και η εταιρεία προτιμά να πληρώσει δασμούς για αυτά.

Η Τρέισι Ρόμπερτς, διευθύνουσα σύμβουλος της Montville Plastics & Rubber στο Οχάιο, είπε ότι η αυτοματοποίηση και η τεχνητή νοημοσύνη βοηθούν την εταιρεία της να ανταγωνιστεί τις χαμηλότερους μισθούς στην Κίνα. Οι δασμοί στις κινεζικές εισαγωγές έδωσαν στη Montville μια ακόμη ώθηση, είπε η Ρόμπερτς, βοηθώντας την εταιρεία να κερδίσει νέες δουλειές από επιχειρήσεις που αναθέτουν στη Montville την κατασκευή πλαστικών προϊόντων τα οποία τελικά πωλούνται σε μεγάλες αλυσίδες λιανικής. Από τότε που επιβλήθηκαν οι δασμοί, ο τζίρος της Montville από αυτούς τους πελάτες έχει αυξηθεί κατά περίπου 20%, πρόσθεσε.

Προϊόντα που περιλαμβάνουν ηλεκτρονικά ή πολλά σύνθετα εξαρτήματα είναι πιο δύσκολο να επαναπατριστούν παραγωγικά στις ΗΠΑ. Επιπλέον, πολλοί Αμερικανοί κατασκευαστές χρειάζονται στήριξη για να καλύψουν το κόστος προσθήκης ρομπότ και άλλου αυτοματοποιημένου εξοπλισμού, πρόσθεσε.

Το Πεκίνο έχει βρει τρόπους να παρακάμψει τους δασμούς. «Πολλά προϊόντα που προηγουμένως εισάγαμε από την Κίνα μετατρέπονται τώρα σε εξαρτήματα που εξάγονται στη Νοτιοανατολική Ασία για τελική συναρμολόγηση», δήλωσε ο Μπραντ Σέτσερ, ανώτερος ερευνητής στο Council on Foreign Relations. «Η υποκείμενη εξάρτηση παραμένει η ίδια».

Για να σταματήσουν αυτή τη παράκαμψη, οι ΗΠΑ διαπραγματεύτηκαν ξεχωριστές συμφωνίες με χώρες όπως Βιετνάμ και Ταϊλάνδη, προσφέροντας εξαίρεση από υψηλούς δασμούς εφόσον μειώσουν τα κινεζικά υλικά στα προϊόντα που συναρμολογούν.

Η προσπάθεια των ΗΠΑ για οικονομική ανεξαρτησία έχει όρια. Στις αρχές του 2025, η κυβέρνηση Τραμπ αύξησε τους δασμούς σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα, αλλά συμφώνησε σε προσωρινή ανακωχή μετά από σθεναρή απάντηση του Πεκίνου. Ο πρόεδρος Τραμπ εστιάζει τώρα στο να διατηρηθεί η εμπορική αυτή ανακωχή, προετοιμάζοντας παράλληλα την επίσκεψή του στο Πεκίνο τον Απρίλιο.

Πέραν των δασμών, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι προετοιμάζουν μια αντεπίθεση, μέσω της απορρύθμισης και νέων συμμετοχών του κράτους με μετοχικό κεφάλαιο σε τομείς όπως οι ημιαγωγοί και τα κρίσιμα ορυκτά, θα βοηθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες να αποκτήσουν σταδιακά ανεξαρτησία από την Κίνα σε καίριους τομείς.

Η Κινεζική στρατηγική σήμερα

Η Κίνα σήμερα έχει υιοθετήσει τελείως διαφορετική θέση σε σχέση με την πρώτη θητεία Τραμπ, όταν απέρριπτε την ιδέα ότι αποτελεί στρατηγικό οικονομικό ανταγωνιστή, όπως ανέφεραν πρώην και νυν Αμερικανοί διπλωμάτες. «Θεωρεί πλέον ότι μπορεί να ανταγωνιστεί ισότιμα και να σταθεί στα πόδια της» ανέφερε η Μπέραν.

Η στροφή αυτή αποτυπώθηκε ξεκάθαρα σε άρθρο που δημοσίευσε τον Νοέμβριο ο αντιπρόεδρος της κινεζικής κυβέρνησης Χε Λιφένγκ, ο «τσάρος» της οικονομίας του Σι Τζινπίνγκ. Σε αυτό υπογράμμισε ότι η ανάπτυξη της εγχώριας, επόμενης γενιάς, υψηλής τεχνολογίας, βιομηχανίας της Κίνας για τα επόμενα πέντε χρόνια αποτελεί «εγγενή προϋπόθεση για τη διασφάλιση της στρατηγικής πρωτοβουλίας στον ανταγωνισμό των μεγάλων δυνάμεων».

Το Πεκίνο καλεί πλέον σε «αποφασιστική πρόοδο» σε έξι βασικούς τομείς μέσα στην επόμενη πενταετία: ημιαγωγούς, λογισμικό, μηχανήματα υψηλής τεχνολογίας, ιατρικό εξοπλισμό, προηγμένα υλικά και βιοπαραγωγή. Ήδη, η ώθηση ύψους περίπου 1 τρισ. δολαρίων προς την αυτάρκεια δείχνει ότι το Πεκίνο επιχειρεί ουσιαστικά να ξεπεράσει τη Δύση σε επενδύσεις, προκειμένου να θωρακίσει τα τρωτά του σημεία.

Οι δαπάνες για τους ημιαγωγούς έχουν εκτοξευθεί, με 47,5 δισ. δολάρια να αντλούνται το 2024, ποσό που διοχετεύτηκε κυρίως μέσω του China Integrated Circuit Industry Investment Fund, γνωστού ως «Big Fund». Οι προηγούμενες φάσεις του Big Fund επικεντρώνονταν στην κατασκευή εργοστασίων παραγωγής τσιπ. Πλέον, όμως, στρέφονται στη χρηματοδότηση εξειδικευμένου εξοπλισμού, ο οποίος εξακολουθεί να αποτελεί «στενωπό» λόγω της εξάρτησης από το εξωτερικό.

Στα τέλη του 2024, το ταμείο διοχέτευσε περίπου 63 εκατ. δολάρια στην Piotech Jianke, θυγατρική της Piotech, κατασκευάστριας εργαλείων με έδρα το Σενγιάνγκ. Η Piotech πειραματίζεται με μια λύση για μια από τις βασικές αδυναμίες της Κίνας στην κατασκευή τσιπ. Καθώς οι ΗΠΑ εμποδίζουν την Κίνα να αποκτήσει τις πιο προηγμένες μηχανές λιθογραφίας που απαιτούνται για τη σμίκρυνση των τσιπ σε οριζόντια διάταξη, το Πεκίνο ποντάρει στη μέθοδο της Piotech για «κάθετη στοίβαξη», η οποία επιτρέπει τη στοίβαξη διαφορετικών τύπων τσιπ —όπως μνήμης και επεξεργαστών— το ένα πάνω στο άλλο, η οποία αυξάνει την ισχύ και την αποδοτικότητα χωρίς να απαιτούνται τα μικρότερα τρανζίστορ που υπόκεινται σε περιορισμούς.

Η Piotech και η Εθνική Επιτροπή Ανάπτυξης και Μεταρρυθμίσεων, που χειρίζεται τα ερωτήματα για το Big Fund, δεν απάντησαν σε αιτήματα για σχόλιο.

Η Κίνα δαπανά περισσότερα για την καθαρή ενέργεια από οποιαδήποτε άλλη χώρα, με τις συνολικές επενδύσεις να φτάνουν εκτιμώμενα τα 940 δισ. δολάρια το 2024, σύμφωνα με το βρετανικό Carbon Brief, που παρακολουθεί ζητήματα ενέργειας και κλίματος. Για να μειώσει την εξάρτησή της από εισαγόμενη ενέργεια από τις ΗΠΑ και άλλες χώρες, η Κίνα σχεδιάζει την κατασκευή δεκάδων πυρηνικών αντιδραστήρων κατά μήκος των ακτών της. Παράλληλα, τεράστια υδροηλεκτρικά και ηλιακά έργα βρίσκονται σε εξέλιξη στο εσωτερικό της χώρας.

Η αίσθηση επείγοντος εντάθηκε ακόμη περισσότερο μετά τη σύλληψη τον Ιανουάριο από τις ΗΠΑ του Βενεζουελάνου ηγέτη Νικολάς Μαδούρο και την απειλή επιβολής δασμού 25% σε οποιαδήποτε χώρα συναλλάσσεται με το Ιράν — δύο εξελίξεις που θα μπορούσαν να θέσουν σε κίνδυνο περισσότερα από 1,8 εκατ. βαρέλια των ημερήσιων εισαγωγών πετρελαίου της Κίνας.

Αγροτικό «χρυσωρυχείο»

Ίσως το ισχυρότερο γεωπολιτικό χαρτί στο σύγχρονο εμπόριο να είναι η σόγια. Αν και η Κίνα είναι αυτάρκης σε βασικά δημητριακά όπως το ρύζι και το σιτάρι, η τεράστια βιομηχανία χοιρινού κρέατος εξαρτάται σε ποσοστό άνω του 80% από εισαγόμενη σόγια για ζωοτροφές. Αν διαταραχθούν οι εμπορικές οδοί, η τιμή του χοιρινού —της βασικής πηγής πρωτεΐνης για 1,4 δισ. ανθρώπους— εκτοξεύεται, με κίνδυνο εσωτερικής αποσταθεροποίησης.

Τα τελευταία χρόνια, το Πεκίνο έχει μεταφέρει μέρος των αγορών σόγιας από τις ΗΠΑ στη Βραζιλία και την Αργεντινή. Πλέον, όμως, ενισχύει ολοένα και περισσότερο την εγχώρια παραγωγή, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ετήσια δέσμευση αγοράς 25 εκατ. τόνων από τις ΗΠΑ ως τακτικό έρεισμα για την τρέχουσα εμπορική εκεχειρία.

Στη βορειοανατολική επαρχία Χεϊλονγκτζιάνγκ, όπου το καλαμπόκι ήταν παραδοσιακά η κυρίαρχη καλλιέργεια, το κράτος προσέφερε στους παραγωγούς σόγιας επιδοτήσεις περίπου 739 δολαρίων ανά εκτάριο — σχεδόν 17 φορές υψηλότερες από εκείνες για το καλαμπόκι. Για τους τοπικούς αγρότες, αυτό το απροσδόκητο όφελος υπερισχύει της λογικής της αγοράς, που διαφορετικά θα ευνοούσε φθηνότερες εισαγωγές από τις ΗΠΑ ή τη Βραζιλία.

Παράλληλα, ερευνητές της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών εργάζονται για να επιταχύνουν την ανάπτυξη μιας νέας, υψηλής απόδοσης ποικιλίας σπόρων σόγιας. Στόχος τους είναι να κλείσουν το «χάσμα απόδοσης» —το πλεονέκτημα αποδοτικότητας που παραδοσιακά διατηρούσαν οι αμερικανικές φάρμες— αναπτύσσοντας σπόρους που μεγιστοποιούν την περιεκτικότητα σε έλαιο και είναι ανθεκτικοί στα τοπικά παράσιτα.

Σε όλους τους τομείς, η Κίνα ενθαρρύνει τις επιχειρήσεις της να επενδύουν στο εξωτερικό, ιδίως στην Αφρική και τη Νοτιοανατολική Ασία, ώστε να διαφοροποιήσουν τις εφοδιαστικές αλυσίδες και να παρακάμψουν τους αμερικανικούς δασμούς.

Η βασική ιδέα, όπως λένε άνθρωποι κοντά στο Πεκίνο, είναι ότι ο διαχωρισμός από τις ΗΠΑ είναι αποδεκτός, αρκεί η Κίνα να παραμένει σταθερά συνδεδεμένη με τον υπόλοιπο κόσμο.

Μια ανώνυμη πηγή εμφανίζεται να λέει στην υπηρεσία ότι ο Τζέφρι Έπσταϊν ήταν πράκτορας της Μοσάντ.

Ένα έγγραφο του FBI του 2020 που περιλαμβάνεται στους φακέλους Έπσταϊν ισχυρίζεται ότι ο δισεκατομμυριούχος παιδόφιλος Τζέφρι Έπσταϊν «εκπαιδεύτηκε ως κατάσκοπος» υπό τον πρώην πρωθυπουργό του Ισραήλ, Εχούντ Μπαράκ.

Το έγγραφο, το οποίο χαρακτηρίζεται από την αμερικανική υπηρεσία ως αναφορά «Εμπιστευτικής Ανθρώπινης Πηγής» (CHS), περιέχει πληροφορίες σχετικά με «αθέμιτη εγχώρια ή ξένη επιρροή στην εκλογική διαδικασία στις ΗΠΑ», αλλά η πηγή «επεκτάθηκε σε διάφορα θέματα».

Σύμφωνα με το έγγραφο, η πηγή «μοιράστηκε τηλεφωνικές κλήσεις μεταξύ του [καθηγητή νομικής του Χάρβαρντ Άλαν] Ντέρσοβιτς και του Έπσταϊν, κατά τη διάρκεια των οποίων κρατούσε σημειώσεις».

Ο πληροφοριοδότης, ο οποίος παρέδωσε τις πληροφορίες στις 16 Οκτωβρίου 2020, ισχυρίστηκε ότι ο Μπαράκ θεωρούσε τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου «εγκληματία» και ότι άκουσε πολλές συζητήσεις για τον Έπσταϊν πριν «πειστούν ότι ο Έπσταϊν ήταν στρατολογημένος πράκτορας της Μοσάντ».

Η πηγή θυμήθηκε επίσης τον Ντέρσοβιτς να λέει σε άλλον Αμερικανό δικηγόρο ότι «ο Έπσταϊν ανήκε τόσο στις αμερικανικές όσο και σε συμμαχικές υπηρεσίες πληροφοριών».

Ο Ντέρσοβιτς, μια εξαιρετικά αμφιλεγόμενη προσωπικότητα και μακροχρόνιος φίλος και σύμβουλος του Νετανιάχου, έχει εμπλακεί στην υπεράσπιση αρκετών υποθέσεων υψηλού προφίλ στις ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του Έπσταϊν, του Χάρβεϊ Γουάινστιν και του Ντόναλντ Τραμπ.

Η πηγή πρόσθεσε ότι πίστευαν πως η εταιρεία επιχειρηματικών κεφαλαίων «Day One Ventures βρισκόταν στη Σίλικον Βάλεϊ για να κλέψει τεχνολογία».

Η Day One ιδρύθηκε από μια πρώην υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του Έπσταϊν, τη Μάσα Μπούτσερ, η οποία, σύμφωνα με την πηγή, ήταν «η κύρια επαφή του Βλαντιμίρ Πούτιν στο κίνημα της Ρωσικής Νεολαίας».

Η πηγή συνεχίζει υπονοώντας μια μακροχρόνια σχέση μεταξύ της οικογένειας του Τζάρεντ Κούσνερ, γαμπρού και άλλοτε βοηθού του Τραμπ, και του Ισραήλ.

Η πηγή αναφέρει επίσης τον πατέρα του Τζάρεντ, Τσαρλς Κούσνερ, και «τους βαθιούς δεσμούς που έχει η οικογένεια Κούσνερ με το Ισραήλ και το ιστορικό τους στις διεφθαρμένες επιχειρηματικές πρακτικές». Η πηγή δεν επεκτείνεται στις φερόμενες διεφθαρμένες επιχειρηματικές πρακτικές.

Άλλοι φάκελοι που δημοσιεύθηκαν πρόσφατα αποκαλύπτουν ότι ο Έπσταϊν και ο Μπαράκ, ο οποίος διετέλεσε επίσης υπουργός Άμυνας μεταξύ 2007 και 2013, είχαν μακροχρόνια σχέση.

Έγγραφα έχουν δείξει ότι ο δισεκατομμυριούχος παιδόφιλος συμβούλευε τον Μπαράκ για την εταιρεία τεχνολογίας Palantir, ζήτησε από τον πρώην Ισραηλινό ηγέτη να δώσει στον πρώην Βρετανό υπουργό Λόρδο Πίτερ Μάντελσον μια δουλειά σε ενεργειακή εταιρεία και συζήτησε τις «τεράστιες» αμοιβές παροχής συμβουλών που θα καταβάλλονταν στον πρώην πρωθυπουργό της Βρετανίας Τόνι Μπλερ.

Την Παρασκευή, ο Νετανιάχου δημοσίευσε στο X: «Η ασυνήθιστα στενή σχέση του Τζέφρι Έπσταϊν με τον Εχούντ Μπαράκ δεν υποδηλώνει ότι ο Έπσταϊν εργαζόταν για το Ισραήλ. Αποδεικνύει το αντίθετο. Ο Μπαράκ προσπαθεί εμμονικά εδώ και χρόνια να υπονομεύσει την ισραηλινή δημοκρατία συνεργαζόμενος με την αντισιωνιστική ριζοσπαστική αριστερά σε αποτυχημένες προσπάθειες ανατροπής της εκλεγμένης ισραηλινής κυβέρνησης. Η προσωπική εμμονή του Μπαράκ τον οδήγησε να εμπλακεί σε δραστηριότητες, δημοσίως και παρασκηνιακά, για να υπονομεύσει την κυβέρνηση του Ισραήλ».