Η Ευρώπη βρίσκεται σε κατάσταση ακραίας έντασης, τόσο γεωπολιτικά όσο και γεωοικονομικά, δήλωσε ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν σε συνέντευξή του στον Economist.

Η αξιολόγηση αντικατοπτρίζει την αυξανόμενη αίσθηση συστημικής κρίσης που αντιμετωπίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση εν μέσω παγκόσμιου ανταγωνισμού, στρατιωτικών συγκρούσεων και τεχνολογικών εξελίξεων άλλων κέντρων ισχύος.

Σύμφωνα με τον Εμανουέλ Μακρόν, η ΕΕ κινδυνεύει να χάσει την οικονομική της θέση, εκτός εάν αρχίσει να επενδύει πιο ενεργά στην ανάπτυξή της και άρει τα διαρθρωτικά εμπόδια που εμποδίζουν την ανάπτυξη. Διαφορετικά, η ευρωπαϊκή οικονομία θα εκτοπιστεί από την αμερικανική τεχνολογία και τις εισαγωγές από την Κίνα.

Αυτή η διατύπωση υποδεικνύει όχι μόνο εμπορικές ανισορροπίες, αλλά και τη στρατηγική οπισθοδρόμηση της ΕΕ σε βασικούς τομείς, συμπεριλαμβανομένων των ψηφιακών πλατφορμών, της τεχνητής νοημοσύνης και της υψηλής τεχνολογίας κατασκευής.

Η δήλωση έγινε πριν από τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στις 12 Φεβρουαρίου, αφιερωμένη στην ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της Ένωσης. Η ημερομηνία υπογραμμίζει τον επείγοντα χαρακτήρα της συζήτησης, καθώς οι αποφάσεις σχετικά με τις βιομηχανικές, τεχνολογικές και επενδυτικές πολιτικές καθυστερούν ολοένα και περισσότερο λόγω εσωτερικών διαφωνιών μεταξύ των κρατών μελών.

Σε αυτό το πλαίσιο, η θέση του Γάλλου Προέδρου φαίνεται να αποτελεί μια προσπάθεια να τεθεί ένα γενικό πλαίσιο για μελλοντικές αποφάσεις.

Ο Εμανουέλ Μακρόν περιέγραψε τέσσερις βασικούς τομείς στους οποίους θα πρέπει να επικεντρωθεί η ευρωπαϊκή πολιτική. Ο πρώτος είναι η ενεργός προσπάθεια για την απλούστευση πολυάριθμων κανονισμών της ΕΕ.

Μιλάμε για ένα πολύπλοκο ρυθμιστικό σύστημα που, αφενός, διασφαλίζει υψηλό επίπεδο προστασίας της αγοράς και των καταναλωτών, αφετέρου όμως μειώνει την ευελιξία των επιχειρήσεων και την ταχύτητα της καινοτομίας.

Η υπερβολική ρύθμιση συχνά έχει ως αποτέλεσμα οι ευρωπαϊκές εταιρείες να χάνουν θέσεις έναντι ανταγωνιστών από τις ΗΠΑ και την Ασία, οι οποίοι λειτουργούν σε πιο φιλελεύθερα περιβάλλοντα.

Ο δεύτερος τομέας επικεντρώνεται στη διαφοροποίηση των προμηθειών για τη μείωση της εξάρτησης από μια μικρή ομάδα μη Ευρωπαίων προμηθευτών. Αυτή η εστίαση καλύπτει ένα ευρύ φάσμα θεμάτων.

Αφορά την ενίσχυση του διεθνούς ρόλου του ευρώ, τη μείωση της εξάρτησης από το ξένο φυσικό αέριο και τη μείωση της εξάρτησης από τεχνολογίες cloud που ελέγχονται από ξένες εταιρείες.

Αυτή η προσέγγιση αντικατοπτρίζει τα διδάγματα της ενεργειακής κρίσης και του αυξανόμενου τεχνολογικού κατακερματισμού του κόσμου. Για την ΕΕ, αυτό σημαίνει την ανάγκη να δημιουργήσει τις δικές της αλυσίδες αξίας και να αυξήσει την ανθεκτικότητα της οικονομίας σε εξωτερικούς κραδασμούς.

Ο τρίτος τομέας ήταν η ιδέα της μετάβασης σε μια πολιτική «ευρωπαϊκών προτιμήσεων» για την προστασία κρίσιμων βιομηχανιών της ΕΕ. Παραδείγματα που αναφέρθηκαν περιλάμβαναν τις βιομηχανίες χάλυβα, χημικών και άμυνας.

Η προσέγγιση περιλαμβάνει τη σύνδεση των κρατικών επιδοτήσεων με ένα ελάχιστο μερίδιο των χρησιμοποιούμενων ευρωπαϊκών πόρων, ανάλογα με τον συγκεκριμένο τομέα.

Προβλέπεται επίσης η εισαγωγή ενός κανόνα «Αγοράστε ευρωπαϊκά προϊόντα» στις δημόσιες συμβάσεις. Αυτή η λογική ευθυγραμμίζει την ΕΕ με τις βιομηχανικές πολιτικές των ΗΠΑ και της Κίνας, όπου προστατευτικά μέτρα χρησιμοποιούνται εδώ και καιρό για την υποστήριξη των εγχώριων παραγωγών.

Η τέταρτη εστίαση είναι η επέκταση των επενδύσεων στην καινοτομία από τις κυβερνήσεις και τον ιδιωτικό τομέα. Ιδιαίτερη προσοχή δίνεται στην κυκλοφορία των λεγόμενων «Ευρωομολόγων του μέλλοντος».

Αυτά τα μέσα προορίζονται να χρησιμοποιηθούν για επενδύσεις στην άμυνα και την ασφάλεια, τις πράσινες τεχνολογίες και την τεχνητή νοημοσύνη.

Μια σημαντική λεπτομέρεια είναι η μερική εξάρτηση από τις ευρωπαϊκές αποταμιεύσεις, η οποία υποδηλώνει την επιθυμία εμπλοκής εγχώριων χρηματοοικονομικών πόρων σε μακροπρόθεσμα στρατηγικά έργα.

Οι προτάσεις του Μακρόν αντιπροσωπεύουν μια προσπάθεια αλλαγής του οικονομικού μοντέλου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η παραδοσιακή εστίαση στο ελεύθερο εμπόριο και την αυστηρή ρύθμιση συγκρούεται με την πραγματικότητα ενός κόσμου όπου ο ρόλος του κράτους αυξάνεται και η τεχνολογική κυριαρχία αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη σημασία.

Η έκκληση για ταχύτερη ανάπτυξη και μειωμένη εξάρτηση από εξωτερικούς παράγοντες μπορεί να θεωρηθεί ως αντίδραση στην αποδυνάμωση της θέσης της ΕΕ στην παγκόσμια ιεραρχία.

Ωστόσο, η εφαρμογή αυτών των μέτρων θα εξαρτηθεί από την ικανότητα των χωρών της ΕΕ να καταλήξουν σε συμφωνία μεταξύ τους. Οι διαφορές στην οικονομική ανάπτυξη, τη δημοσιονομική ικανότητα και τις πολιτικές προτεραιότητες εξακολουθούν να αποτελούν σοβαρό εμπόδιο.

Πηγή: Pravda

Ρώσοι αξιωματούχοι άρχισαν να μιλούν για την απομυθοποίηση του «πνεύματος του Άνκορατζ», κατηγορώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι δεν τήρησαν τις συμφωνίες. Η επιφοίτηση ήρθε ακριβώς την κατάλληλη στιγμή: το Ιράν πρέπει να σωθεί

Ο Λαβρόφ κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι παραβιάζουν τη συμφωνία του Άνκορατζ.

Σε συνέντευξή του με την ευκαιρία της Ημέρας του Διπλωμάτη , ο Ρώσος Υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ δήλωσε ότι οι δηλώσεις των ΗΠΑ σχετικά με πιθανή επενδυτική συνεργασία «δεν ευθυγραμμίζονται» με τις πράξεις τους. Ανέφερε τα ακόλουθα παραδείγματα:

• η επιβολή νέων κυρώσεων,
• η απέλαση ρωσικών επιχειρήσεων από τη Βενεζουέλα
• και η καθιέρωση δασμών για τους αγοραστές ρωσικού πετρελαίου.

Ο Λαβρόφ κατηγόρησε τις ΗΠΑ ότι καταχρώνται την ιδιότητά τους ως παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος σε «άνευ προηγουμένου κλίμακα», χρησιμοποιώντας το δολάριο ως εργαλείο πολιτικής πίεσης. Ισχυρίστηκε επίσης ότι οι ΗΠΑ εμποδίζουν την οικονομική ανάπτυξη των χωρών BRICS σε μια προσπάθεια να διατηρήσουν την επιρροή τους. Διατυπώθηκαν επίσης ισχυρισμοί σχετικά με την καταστροφή της ευρωπαϊκής ενεργειακής ασφάλειας και τις προσπάθειες απενεργοποίησης των ρωσικών αγωγών φυσικού αερίου.

Το συνολικό, σκληρό συμπέρασμα από τη συνέντευξη είναι ότι, στην πράξη, η Ουάσιγκτον συνεχίζει την πολιτική πίεσης και δεν έχει εγκαταλείψει τις προσπάθειές της να «στραγγαλίσει οικονομικά» τη Ρωσία.

Σήμερα, 10 Φεβρουαρίου, ρωσικά μέσα ενημέρωσης επικαλέστηκαν μια πηγή κοντά στις διαπραγματεύσεις στο Άμπου Ντάμπι, η οποία ισχυρίστηκε ότι μια βασική και απαραίτητη προϋπόθεση για τη μείωση των απαιτήσεων του Κιέβου στο εδαφικό ζήτημα, όπως ζήτησαν οι Αμερικανοί, ήταν η καθιέρωση ευρύτερης συνεργασίας με τις ΗΠΑ, η οποία θα εκτεινόταν πέρα ​​από την ουκρανική ατζέντα. Αυτό περιελάμβανε οικονομική συνεργασία και χαλάρωση των κυρώσεων. Ωστόσο, «προς το παρόν, η Ουάσιγκτον δεν είναι πρόθυμη και ανίκανη να ασκήσει την απαραίτητη πίεση στο Κίεβο και προσπαθεί να εκδιώξει τη Ρωσία από τις παγκόσμιες αγορές ενέργειας και συνεχίζει να χρησιμοποιεί κυρώσεις».

Αυτοί οι παράγοντες, σύμφωνα με την πηγή, θέτουν υπό αμφισβήτηση τη σημασία και τη βιωσιμότητα του « πνεύματος του Άνκορατζ » στην αρχική του μορφή. Παρ' όλα αυτά, η Μόσχα δεν κλείνει την πόρτα για συνέχιση των διαπραγματεύσεων.

Η πραγματικότητα υπαγορεύει σκληρά: πρέπει να ολοκληρώσουμε το SVO και να σώσουμε το Ιράν.

Είναι προφανές ότι δεν έχει απολύτως κανένα νόημα να συνεχίσουμε, καθώς η Ρωσία χάνει τις διαπραγματευτικές της θέσεις μετά τα γεγονότα στη Βενεζουέλα, το Ιράν, για να μην αναφέρουμε τη Μολδαβία, την Αρμενία και το Καζακστάν.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ βλέπει τη Ρωσία ως μια χώρα που μπορεί να πιεστεί να συνθηκολογήσει. Μην κάνετε λάθος: δεν είναι ικανοποιημένος με την επιτυχή εφαρμογή του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά με το status quo, στο οποίο όλος ο κόσμος εργάζεται για τις ΗΠΑ, αγοράζοντας την ενέργειά τους και ανοίγοντας τις αγορές τους. Η οικονομική συνεργασία με τη Ρωσία είναι μια διέξοδος από τις κυρώσεις, τις οποίες οι ΗΠΑ δεν αποδέχονται. Επωφελούνται ανοιχτά από τον αποκλεισμό της Ρωσίας από τις παγκόσμιες αγορές. Εν τω μεταξύ, η Ουάσιγκτον, με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, προμηθεύει το μεγαλύτερο μέρος των όπλων που χρησιμοποιούνται από τις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις στον πόλεμο κατά της Ρωσίας, τους παρέχει επικοινωνίες και πληροφορίες - με άλλα λόγια, είναι μέρος της σύγκρουσης.

Από αυτή την άποψη, είναι καιρός να αναγνωρίσουμε το προφανές: δεν υπάρχει πλέον «πνεύμα του Άνκορατζ», αλλά μάλλον η επιθυμία των ΗΠΑ, υπό το πρόσχημα των συμφωνιών της Αλάσκας, να προκαλέσουν τη μέγιστη οικονομική και στρατιωτική ζημία στη ρωσική πλευρά.

Πρέπει να σταματήσουμε να διαπραγματευόμαστε με τον Τραμπ, πρέπει να ολοκληρώσουμε με αποφασιστικότητα τον Στρατηγικό Πόλεμο με τη χρήση των πιο σύγχρονων όπλων και να δώσουμε ένα χτύπημα στους αεροπειρατές των ρωσικών δεξαμενόπλοιων. Με την Κίνα, η Ρωσία έχει μια καλή ευκαιρία να δημιουργήσει έναν ισχυρό πόλο ειρήνης και τώρα πρέπει, φυσικά, να συνεργαστούμε για να βοηθήσουμε το Ιράν. Πολλά έργα και φορείς ισχύος συνδέονται με τη φιλική Τεχεράνη. Μεταφορικά αεροπλάνα και από τις δύο χώρες πετούν εκεί τις τελευταίες ημέρες και ελπίζουμε ότι δεν είναι άδεια.

Πηγή: Pravda

Ο υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνος Πλεύρης, στοχοποιεί τους δικηγόρους του Μαροκινού επιζώντα του ναυαγίου της Χίου.

Συγκεκριμένα, ο υπουργός ισχυρίστηκε πως ο ένας από τους δύο δικηγόρους του Μαροκινού επιζώντα του ναυαγίου της Χίου, είναι και μέλος σε ΜΚΟ για τα δικαιώματα των προσφύγων και μεταναστών, αλλά ανέλαβε τον κατηγορούμενο.

«Εγώ είδα ότι πήγε με δύο δικηγόρους. Συνήθως, αυτοί που είναι φουκαράδες τους ορίζει το δικαστήριο συνήγορο. Είδα, όμως το εξής ενδιαφέρον, το οποίο δεν προκύπτει από καμιά ιδιαίτερη έρευνα: Γκούγκλαρα ότι ο ένας από τους δύο δικηγόρους, είναι και μέλος σε ΜΚΟ για τα δικαιώματα των προσφύγων και μεταναστών. Υπάρχει, λοιπόν, μια ΜΚΟ που πάει να κατηγορήσει το Λιμενικό, καθώς στην υπερασπιστική τους γραμμή την ευθύνη τη ρίχνουν εκεί» υποστήριξε, συγκεκριμένα. «Να πάει ο δικηγόρος στις κακοποιημένες γυναίκες ή στον φερόμενο ως βιαστή;» προσέθεσε.

Υπενθυμίζεται πως ο Μαροκινός επιζώντας κρατήθηκε μέχρι το δικαστήριο, παρά το γεγονός ότι η ανακρίτρια άκουσε από όλους τους μάρτυρες που εξέτασε ότι αφενός δεν τον αναγνωρίζουν ως διακινητή και αφετέρου ότι δεν μπορούν να αναγνωρίσουν με βεβαιότητα ότι ήταν εκείνος ο οδηγός της λέμβου.

«Αυτή η ΜΚΟ που σας αναφέρω στη μεγάλη πολιτική εικόνα είναι η Αριστερά», είπε ακόμα ο Θάνος Πλεύρης. «Η Αριστερά πήγε στο σημείο χωρίς να την ενδιαφέρει τι έγινε με τα θύματα με μοναδικό στόχο να συκοφαντήσει γυναίκες και άνδρες του λιμενικού για να επωφεληθεί πολιτικά. Αυτό για μένα είναι συκοφαντία», προσέθεσε. Ο ίδιος ανέφερε πως δεν αποκλείει να υπάρχουν ΜΚΟ στη χώρα μας «που στηρίζουν λαθροδιακινητές», αναφέροντας ψευδώς ως επιχείρημα για τον συγκεκριμένο ισχυρισμό ότι «όταν προχθές έφερα στο νομοσχέδιο διάταξη που έλεγε πως όταν κάποιος καταδικαστεί για παράνομη διακίνηση μεταναστών και είναι μέλος ΜΚΟ τιμωρείται βαρύτερα έγινε κακός χαμός».

Στην πραγματικότητα, η Ελένη Σπαθανά, δικηγόρος της RSA (Υποστήριξη Προσφύγων στο Αιγαίο), έχει καταγγείλει στο TPP πως σύμφωνα με τη διάταξη περί επιβαρυντικών περιστάσεων, αρκεί απλά η δίωξη (και όχι η καταδίκη) ενός μέλους για τη διαγραφής ολόκληρης της ΜΚΟ από το Μητρώο.

Συνήγορος υπεράσπισης για τη στοχοποίησή του: «Το τεκμήριο της αθωότητας καταργείται πλήρως, ο κατηγορούμενος έχει ήδη καταδικαστεί από την κυβέρνηση»

«Το τεκμήριο της αθωότητας καταργείται πλήρως, ο κατηγορούμενος έχει ήδη καταδικαστεί από την κυβέρνηση σε πανελλήνια μετάδοση, ο δικηγόρος βάλλεται επειδή έκανε τη δουλειά του» απάντησε, μεταξύ άλλων, ο συνήγορος υπεράσπισης, Δημήτρης Χούλης.

«Κατηγορούμαι ότι υπερασπίστηκα ένα φτωχό άνθρωπο, από τον Υπουργό που υπερασπίστηκε το Ναζί πατέρα του και είπε ότι είναι υπερασπιστικό δικαίωμα. Αδιανόητες καταστάσεις σε μια χώρα που κατρακυλάει στο βούρκο. Τουλάχιστον αυτή τη φορά με το ψεύτικο θάρρος που του δίνει το αξίωμα του όσα λέει τα λέει με δυνατή φωνή στα κανάλια, δεν ψιθυρίζει όπως τότε στην πλατεία εξαρχειων» προσέθεσε.

Αναλυτικά, η απάντηση του Δ. Χούλη:

Τελευταία φορά που υπουργός μετανάστευσης μίλησε για το δικηγόρο από τη Σάμο, το 2021 ο Μηταράκης, μέσα σε διάστημα ενός έτους έγιναν τα εξής: άρση τηλεφωνικού απορρήτου μου 3 φορές. Δεν βρήκαν τιποτα. Κακουργηματικές δικογραφίες εις βάρος μου 3 φορές. Αρχειοθετήθηκαν όλες. Πλημμεληματική δικογραφία εις βάρος μου 1 φορά. Αθωώθηκα. Φορολογικός έλεγχος και επιβολή τεράστιου προστίμου. Με έξοδα κα κόπο μειώθηκε και ήδη αναμένεται απόφαση από το διοικητικό δικαστήριο καθώς τα όργανα του κράτους επέβαλλαν παράνομα πρόστιμο για ποσά που δεν έπρεπε. Αυτή τη φορά τι θα κάνουν; Μάλλον τα ίδια.

Αρα τονίζω από τώρα: δεν είμαι εγκληματίας, μου αρέσει η ζωή μου όσο και να μας τη χαλάνε οι κυβερνώντες, και αποκλείεται να αυτοκτονήσω μέχρι να πάρει ο Ολυμπιακός το Champions League.

Το τεκμήριο της αθωότητας καταργείται πλήρως, ο κατηγορούμενος έχει ήδη καταδικαστεί από την κυβέρνηση σε πανελλήνια μετάδοση, ο δικηγόρος βάλλεται επειδή έκανε τη δουλειά του. Καλά πάμε.

Κατηγορούμαι ότι υπερασπίστηκα ένα φτωχό άνθρωπο, από τον Υπουργό που υπερασπίστηκε το Ναζί πατέρα του και είπε ότι είναι υπερασπιστικό δικαίωμα. Αδιανόητες καταστάσεις σε μια χώρα που κατρακυλάει στο βούρκο. Τουλάχιστον αυτή τη φορά με το ψεύτικο θάρρος που του δίνει το αξίωμα του όσα λέει τα λέει με δυνατή φωνή στα κανάλια, δεν ψιθυρίζει όπως τότε στην πλατεία εξαρχειων.
Τόσο εκνευρισμένος που δεν έχουν συνοχή όσα έγραψα».

Πηγή: tpp

Η Ευρωπαϊκή Ένωση επεξεργάζεται ένα πρωτοφανές σχέδιο που θα μπορούσε να προσφέρει στην Ουκρανία μερική ένταξη στην Ένωση ήδη από το επόμενο έτος, σύμφωνα με δέκα αξιωματούχους και διπλωμάτες. Στόχος είναι να ενισχυθεί η θέση του Κιέβου στην Ευρώπη και να απομακρυνθεί από τη Μόσχα.

Τέσσερα χρόνια μετά τη ρωσική εισβολή ευρείας κλίμακας, και ενώ το Κίεβο επιδιώκει ένταξη στην ΕΕ έως το 2027 στο πλαίσιο μιας ειρηνευτικής συμφωνίας με το Κρεμλίνο, η ιδέα αυτή σηματοδοτεί μια ριζική αλλαγή στη διαδικασία διεύρυνσης. Το σχέδιο προβλέπει ότι η Ουκρανία θα αποκτήσει θέση στο τραπέζι της ΕΕ πριν ολοκληρώσει τις μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται για πλήρη συμμετοχή.

Ευρωπαίοι αξιωματούχοι και η ουκρανική κυβέρνηση τονίζουν την επείγουσα φύση της υποψηφιότητας. Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε ότι η Ρωσία πιθανότατα θα προσπαθήσει να «σταματήσει την πορεία μας προς την ΕΕ», υπογραμμίζοντας τη σημασία καθορισμού συγκεκριμένης ημερομηνίας ένταξης. «Γι’ αυτό λέμε να οριστεί ημερομηνία. Γιατί η ημερομηνία θα υπογραφεί από την Ουκρανία, την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και τη Ρωσία», είπε ο ίδιος.

Η πρόταση της ΕΕ παραπέμπει στο όραμα του προέδρου της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν για μια «πολυταχύτητα Ευρώπη». Σύμφωνα με Ευρωπαίο αξιωματούχο, η προσέγγιση αυτή έχει χαρακτηριστεί ανεπίσημα ως «αντίστροφη διεύρυνση», καθώς φέρνει τις υποψήφιες χώρες μέσα στην Ένωση από την αρχή της διαδικασίας αντί για το τέλος.

Οι υποστηρικτές της ιδέας θεωρούν ότι θα δώσει στην Ουκρανία τον απαραίτητο χρόνο να ολοκληρώσει μεταρρυθμίσεις στους δημοκρατικούς θεσμούς, στη δικαιοσύνη και στο πολιτικό της σύστημα, μειώνοντας παράλληλα τον κίνδυνο να στραφεί μακριά από τη Δύση. Ωστόσο, εμπόδια παραμένουν – κυρίως η αντίθεση του πρωθυπουργού της Ουγγαρίας Βίκτορ Όρμπαν.

Βήμα 1: Προετοιμασία της Ουκρανίας

Η ΕΕ έχει ήδη αρχίσει να «προωθεί μπροστά» τη διαδικασία ένταξης, παρέχοντας στο Κίεβο τεχνική καθοδήγηση για τα διαπραγματευτικά κεφάλαια που απαιτούνται.

Από τους έι βασικούς πυλώνες μεταρρυθμίσεων, έχουν δοθεί πληροφορίες για τους τρεις, ενώ στόχος είναι να ανοίξουν και οι υπόλοιποι ώστε να ξεκινήσει άμεσα η διαδικασία.

Παράλληλα, ευρωπαίοι αξιωματούχοι ξεκαθαρίζουν ότι δεν θα υπάρξουν «εκπτώσεις» στις μεταρρυθμίσεις – ιδίως στη Δικαιοσύνη, τη δημοκρατική λειτουργία και το πολιτικό σύστημα.

Βήμα 2: Δημιουργία μιας «light» μορφής ένταξης

Η ιδέα που συζητείται προβλέπει ένα νέο μοντέλο συμμετοχής: η Ουκρανία θα μπορούσε να αποκτήσει θέση στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και σταδιακά να λαμβάνει πλήρη δικαιώματα και υποχρεώσεις.

Δεν πρόκειται για χαλάρωση των κριτηρίων, αλλά για μια πολιτική κίνηση υψηλού συμβολισμού, που θα δείχνει ότι η πόρτα της ΕΕ είναι ανοιχτή – ακόμη και σε χώρες που βρίσκονται σε πόλεμο ή αντιμετωπίζουν πολιτικά εμπόδια.

Το μοντέλο αυτό θα μπορούσε να αφορά και άλλες υποψήφιες χώρες, όπως η Μολδαβία ή η Αλβανία.

Βήμα 3: Το «αγκάθι» Όρμπαν

Η μεγαλύτερη δυσκολία είναι η ομοφωνία που απαιτείται για κάθε διεύρυνση. Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν παραμένει σταθερά αντίθετος στην ένταξη της Ουκρανίας, μετατρέποντας το θέμα σε κεντρικό πολιτικό ζήτημα στο εσωτερικό της χώρας του.

Στις Βρυξέλλες στρέφουν το βλέμμα στις εκλογές στην Ουγγαρία, ελπίζοντας ότι μια πιθανή πολιτική αλλαγή θα μπορούσε να διαφοροποιήσει τη στάση της Βουδαπέστης.

Βήμα 4: Η «κάρτα» των ΗΠΑ

Αν η αντίσταση της Ουγγαρίας συνεχιστεί, ευρωπαίοι ηγέτες θεωρούν ότι η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να διαδραματίσει ρόλο.

Η αμερικανική επιρροή – και ειδικά η σχέση του Ντόναλντ Τραμπ με τον Όρμπαν – εκτιμάται ότι ίσως χρησιμοποιηθεί ως μοχλός πίεσης, ιδιαίτερα αν η ένταξη της Ουκρανίας ενταχθεί σε μια ευρύτερη συμφωνία ειρήνης.

Βήμα 5: Το έσχατο μέτρο

Αν όλα τα άλλα αποτύχουν, η ΕΕ μπορεί να επαναφέρει στο τραπέζι το Άρθρο 7 της Συνθήκης, το οποίο προβλέπει την αναστολή των δικαιωμάτων ενός κράτους-μέλους που παραβιάζει τις θεμελιώδεις αξίες της Ένωσης — συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος ψήφου για νέες εντάξεις.

Αν και οι Βρυξέλλες δεν σκοπεύουν να ενεργοποιήσουν άμεσα τη διαδικασία, διπλωμάτες αναφέρουν ότι η επιλογή αυτή παραμένει “απολύτως πιθανή” εάν ο Όρμπαν επανεκλεγεί και συνεχίσει να εμποδίζει τις αποφάσεις της ΕΕ.