αζικός βομβαρδισμός των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν, των κέντρων λήψης αποφάσεων αλλά και των υποδομών που διασφαλίζουν την αποτρεπτική εμβέλεια της χώρας και, τέλος, αερομεταφορά ειδικών δυνάμεων του αμερικανικού στρατού που θα καταστρέψουν ό,τι έχει απομείνει.

Ολα τα παραπάνω αθροιστικά στην καλύτερη περίπτωση για τις ΗΠΑ θα οδηγήσουν σε ανατροπή καθεστώτος στην Τεχεράνη και στη χειρότερη σε ανεξέλεγκτο ντόμινο αποσταθεροποίησης και πολυδιάσπασης εντός και εκτός συνόρων.

Το παραπάνω σκηνικό θέτει το εύλογο ερώτημα τι χώρος και τι πεδίο δράσης απομένει για την Τουρκία μετά τη διάλυση της σιιτικής συμμαχίας, μια δυναμική που πυροδοτήθηκε με την ανατροπή του Ασαντ στις αρχές Δεκεμβρίου του 2024.

Η πρόσφατη συνάντηση του Ερντογάν με τον Σίσι και η επικείμενη συνάντηση του Τούρκου ηγέτη με τον διάδοχο του θρόνου της Σαουδικής Αραβίας φαίνεται να επιβεβαιώνει ότι οι τρεις χώρες ξαναπιάνουν το νήμα τής μεταξύ τους προσέγγισης που είχε καταγραφεί στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2023 στη σύνοδο κορυφής του Αραβικού Συνδέσμου και της Ισλαμικής Διάσκεψης στο Ριάντ λίγες μέρες πριν από την εισβολή της Χαμάς στο νότιο Ισραήλ.

Η Τουρκία, που πολέμησε σκληρά το καθεστώς Ασαντ στη Δαμασκό από το 2011 μέχρι το 2024, ανησυχεί όσο κανείς άλλος για την επόμενη μέρα μιας ενδεχόμενης ανατροπής του καθεστώτος της Τεχεράνης.

Από την ανατροπή του σάχη στις αρχές του 1979 μέχρι και σήμερα το ισλαμικό καθεστώς του Ιράν ήταν μια στρατηγικών διαστάσεων απειλή για τις ΗΠΑ και ταυτόχρονα μια δεδομένη υπεραξία για την Τουρκία των στρατηγών και στη συνέχεια του πολιτικού Ισλαμ.

Το Ιράν εδώ και σαράντα επτά χρόνια οριοθετεί τη δυνατότητα των ΗΠΑ αλλά και του Ισραήλ να εξαναγκάσουν την Τουρκία να πάψει να είναι η απρόβλεπτη μεταβλητή μιας πολυπαραμετρικής εξίσωσης.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση επιδιώκει να επιβάλει κυρώσεις σε ξένα λιμάνια, τράπεζες και τρίτες χώρες που φέρονται να διευκολύνουν την παράκαμψη περιορισμών στο ρωσικό πετρέλαιο και την προμήθεια τεχνολογιών διπλής χρήσης, ωστόσο αντιμετωπίζει αντιστάσεις οι οποίες προέρχονται από σειρά χωρών περιλαμβανομένης της Ελλάδας, και οι οποίες απειλούν να αποδυναμώσουν το πακέτο κυρώσεων.

Όπως μετέδωσε το Bloomberg επικαλούμενο καλά πληροφορημένες πηγές, η Ελλάδα, η Μάλτα και πολλά άλλα κράτη μέλη εκφράζουν επιφυλάξεις για την επιβολή κυρώσεων στα λιμάνια της Ινδονησίας. Πολλές χώρες είναι διστακτικές σχετικά με τα λιμάνια της Γεωργίας, και ειδικά Ιταλία και Ουγγαρία, εκφράζουν ανησυχίες για το λιμάνι Κουλέβι. Ιταλία και η Ισπανία διαφωνούν με τις προτεινόμενες κυρώσεις σε μια τράπεζα στην Κούβα.

Η Ιταλία είναι επιφυλακτική με τις κυρώσεις στο λιμάνι Κουλέβι λόγω της εισαγωγής αερίου από το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο είναι σημαντική πηγή ενέργειας για την Ευρώπη. Επίσης, η τράπεζα της Κούβας είναι η μοναδική που διαχειρίζεται ξένα νομίσματα στο νησί, εξυπηρετώντας διπλωμάτες και Ευρωπαίους πολίτες. Αντίθετα, άλλες προτεινόμενες κυρώσεις σε ξένες τράπεζες δεν αντιμετωπίζουν αντίσταση.

Η Ουγγαρία, η οποία αντιτίθεται διαχρονικά σε μέτρα που περιορίζουν τις προμήθειες ενέργειας, και η Ισπανία δεν έχουν σχολιάσει άμεσα τις συζητήσεις.

Απαγόρευση ακόμα και σε ναυτιλιακές υπηρεσίες μεταφοράς και ασφάλισης

Η Ελλάδα και η Μάλτα εκφράζουν κι άλλους προβληματισμούς, συγκεκριμένα για πρόταση που προβλέπει την κατάργηση του ισχύον πλαφόν στην τιμή του ρωσικού πετρελαίου και την αντικατάσταση με πλήρη απαγόρευση σε ευρωπαϊκές εταιρίες να παρέχουν ναυτιλιακές υπηρεσίες, όπως μεταφορά και ασφάλιση, για ρωσικά φορτία. Η εφαρμογή όμως αυτής της κίνησης εξαρτάται από την υποστήριξη της G7, με τις ΗΠΑ να παραμένουν αδιάφορες και να μην έχουν τοποθετηθεί δημόσια.

Το Bloomberg ανέφερε πάντως ότι εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης απέφυγε να τοποθετηθεί για την πρόταση απαγόρευσης των ναυτιλιακών υπηρεσιών και δεν απάντησε άμεσα σε νέο αίτημα σχολίου.

Ειδικοί εκτιμούν ότι οι αυξανόμενες αντιδράσεις ενδέχεται να υπονομεύσουν το νέο πακέτο κυρώσεων της ΕΕ. Οι προτάσεις, που παρουσίασε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή νωρίτερα αυτόν τον μήνα, στοχεύουν στο να περιορίσουν τα έσοδα της Ρωσίας από το πετρέλαιο, ασκώντας πιέσεις στη Μόσχα για να σταματήσει τον πόλεμο στην Ουκρανία. Οι αξιωματούχοι της ΕΕ συζήτησαν τα μέτρα την Δευτέρα, με την ΕΕ να σκοπεύει να εγκρίνει το πακέτο μέσα στον μήνα. Οι κυρώσεις απαιτούν την υποστήριξη κάθε χώρας μέλους προτού εγκριθούν.

του Μπεν Νόρτον

Είναι τρελό.

Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Μάρκο Ρούμπιο, μόλις εκφώνησε μία από τις πιο αποικιοκρατικές ομιλίες που έχω δει στον 21ο αιώνα.

Η αμερικανική αυτοκρατορία θέλει την Ευρώπη να τη βοηθήσει να αποικιοποιήσει ξανά τον Παγκόσμιο Νότο.

Ο Ρούμπιο εξήρε τους δυτικούς αποικιοκράτες για το ότι «εγκατέστησαν νέες ηπείρους, οικοδόμησαν τεράστιες αυτοκρατορίες που εκτείνονταν σε ολόκληρο τον κόσμο».

Έπειτα, παραπονέθηκε για την αποαποικιοποίηση του Παγκόσμιου Νότου, παρουσιάζοντάς την ως ένα ύπουλο κομμουνιστικό σχέδιο.

Ο Ρούμπιο θρηνούσε: «Οι μεγάλες δυτικές αυτοκρατορίες είχαν εισέλθει σε τερματική παρακμή, επιταχυνόμενη από άθεες κομμουνιστικές επαναστάσεις και από αντιαποικιακές εξεγέρσεις που θα μεταμόρφωναν τον κόσμο και θα σκέπαζαν το κόκκινο σφυροδρέπανο σε τεράστιες εκτάσεις του χάρτη στα χρόνια που θα ακολουθούσαν».

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών επέμεινε ότι οι βορειοαμερικανοί και Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές θα πρέπει να ενωθούν για να αντιστρέψουν «τη διαχειριζόμενη παρακμή της Δύσης», να αναβιώσουν «την εποχή της κυριαρχίας της Δύσης», να «ανανεώσουν τον μεγαλύτερο πολιτισμό στην ανθρώπινη ιστορία».

Αυτή είναι μια ξεκάθαρη έκκληση από την αμερικανική αυτοκρατορία να αναστήσει τον δυτικό αποικιοκρατισμό και να αποικιοποιήσει ξανά τον Παγκόσμιο Νότο (που αντιπροσωπεύει τη μεγάλη πλειονότητα του παγκόσμιου πληθυσμού).

Αυτό που η αμερικανική αυτοκρατορία έκανε στη Γάζα, τη Βενεζουέλα και τώρα στην Κούβα είναι αυτό που θέλει να κάνει σε ολόκληρο τον Παγκόσμιο Νότο.

Το απόσπασμα της ομιλίας προέρχεται από το επίσημο απομαγνητοφωνημένο κείμενο που δημοσίευσε το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ:

«Αυτός είναι ο δρόμος στον οποίο έχει επιλέξει να πορευτεί ο Πρόεδρος Τραμπ και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι ο δρόμος στον οποίο σας καλούμε εδώ στην Ευρώπη να συμπορευθείτε μαζί μας. Είναι ένας δρόμος που έχουμε διανύσει μαζί και στο παρελθόν και ελπίζουμε να διανύσουμε ξανά από κοινού.

Για πέντε αιώνες, μέχρι το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Δύση βρισκόταν σε διαρκή επέκταση — οι ιεραπόστολοί της, οι προσκυνητές της, οι στρατιώτες της, οι εξερευνητές της ξεχύνονταν από τις ακτές της για να διασχίσουν ωκεανούς, να εποικίσουν νέες ηπείρους, να οικοδομήσουν τεράστιες αυτοκρατορίες που εκτείνονταν σε ολόκληρο τον κόσμο.

Όμως το 1945, για πρώτη φορά από την εποχή του Κολόμβου, βρισκόταν σε υποχώρηση. Η Ευρώπη ήταν ερειπωμένη. Η μισή ζούσε πίσω από ένα Σιδηρούν Παραπέτασμα και η υπόλοιπη έμοιαζε έτοιμη να ακολουθήσει. Οι μεγάλες δυτικές αυτοκρατορίες είχαν εισέλθει σε τελική παρακμή, επιταχυνόμενη από άθεες κομμουνιστικές επαναστάσεις και από αντιαποικιακές εξεγέρσεις που θα μεταμόρφωναν τον κόσμο και θα σκέπαζαν με το κόκκινο σφυροδρέπανο τεράστιες εκτάσεις του χάρτη τα επόμενα χρόνια.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τότε όπως και τώρα, πολλοί άρχισαν να πιστεύουν ότι η εποχή της κυριαρχίας της Δύσης είχε φτάσει στο τέλος της και ότι το μέλλον μας ήταν καταδικασμένο να αποτελέσει μια αμυδρή και αδύναμη ηχώ του παρελθόντος μας. Όμως μαζί, οι προκάτοχοί μας αναγνώρισαν ότι η παρακμή είναι επιλογή — και ήταν μια επιλογή που αρνήθηκαν να κάνουν. Αυτό είναι που κάναμε μαζί μία φορά στο παρελθόν και αυτό είναι που ο Πρόεδρος Τραμπ και οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να κάνουν ξανά τώρα, μαζί με εσάς.

Και γι’ αυτό δεν θέλουμε συμμάχους αδύναμους, γιατί αυτό μας καθιστά και εμάς ασθενέστερους. Θέλουμε συμμάχους που μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, ώστε κανένας αντίπαλος να μην μπει ποτέ στον πειρασμό να δοκιμάσει τη συλλογική μας ισχύ. Γι’ αυτό δεν θέλουμε συμμάχους δεσμευμένους από ενοχές και ντροπή. Θέλουμε συμμάχους υπερήφανους για τον πολιτισμό και την κληρονομιά τους, που κατανοούν ότι είμαστε κληρονόμοι του ίδιου μεγάλου και ευγενούς πολιτισμού και που, μαζί μας, είναι πρόθυμοι και ικανοί να τον υπερασπιστούν.

Και γι’ αυτό δεν θέλουμε συμμάχους που εξορθολογίζουν ένα προβληματικό στάτους κβο αντί να αντιμετωπίζουν όσα απαιτούνται για να διορθωθεί. Εμείς στην Αμερική δεν έχουμε κανένα ενδιαφέρον να είμαστε ευγενικοί και τακτικοί διαχειριστές της ελεγχόμενης παρακμής της Δύσης. Δεν επιδιώκουμε τον διαχωρισμό, αλλά την αναζωογόνηση μιας παλιάς φιλίας και την ανανέωση του μεγαλύτερου πολιτισμού στην ανθρώπινη ιστορία. Αυτό που επιθυμούμε είναι μια ανανεωμένη συμμαχία που αναγνωρίζει ότι όσα ταλαιπώρησαν τις κοινωνίες μας δεν είναι απλώς ένα σύνολο κακών πολιτικών, αλλά μια γενικευμένη κατήφεια απελπισίας και εφησυχασμού. Μια συμμαχία — η συμμαχία που θέλουμε — δεν είναι εκείνη που παραλύει από τον φόβο: φόβο για την κλιματική αλλαγή, φόβο για τον πόλεμο, φόβο για την τεχνολογία. Αντιθέτως, θέλουμε μια συμμαχία που θα ορμά με τόλμη στο μέλλον. Και ο μόνος φόβος που έχουμε είναι ο φόβος της ντροπής αν δεν αφήσουμε στα παιδιά μας έθνη πιο υπερήφανα, πιο ισχυρά και πιο ευημερούντα».

Πηγή: infowar