Η μακροσκοπική εξέταση, από στελέχη του υπουργείου Πολιτισμού και ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες, επιβεβαίωσε την αυθεντικότητα του υλικού των φωτογραφιών της Καισαριανής

Πιστοποιήθηκε η αυθεντικότητα των φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, με το υπουργείο Πολιτισμού να προχωρά στην υπογραφή προσύμφωνου με τον Βέλγο δημοπράτη, Τιμ Ντε Κράνε.

Ταυτόχρονα, σύμφωνα με δήλωση της υπουργού Πολιτισμού, Λίνας Μενδώνη, αφού η αντιπροσωπεία του υπουργείου που μετέβη στη Γάνδη εξέτασε το σύνολο της συλλογής Χόιερ, η οποία αποτελείται από 262 φωτογραφίες, πιστοποίησε την αυθεντικότητά της.

«Σήμερα, στο δημαρχείο του Έβεργκεμ, η αντιπροσωπεία του υπουργείου Πολιτισμού συναντήθηκε με τον συλλέκτη Τιμ Ντε Κράνε. Η αντιπροσωπεία εξέτασε το σύνολο της συλλογής Χόιερ, η οποία αποτελείται από 262 φωτογραφίες, τραβηγμένες στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της θητείας του, το 1943-1944, καθώς και κάποια έντυπα που ο ίδιος είχε περιλάβει σε αυτή. Η μακροσκοπική εξέταση, από έμπειρα στελέχη του υπουργείου Πολιτισμού και ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες, επιβεβαίωσε την αυθεντικότητα του υλικού. Υπεγράφη προσύμφωνο μεταξύ του υπουργείου Πολιτισμού και του συλλέκτη και η συλλογή αποσύρθηκε από τον διαδικτυακό τόπο δημοπρασιών», τόνισε χαρακτηριστικά η κ. Μενδώνη.

Το σύνολο της συλλογής φωτογραφιών με τους 200 Έλληνες κομμουνιστές που εκτέλεσαν την Πρωτομαγιά του 1944 στη Καισαριανή οι ναζί, κηρύχθηκε μνημείο από το υπουργείο Πολιτισμού – μετά τη γνωμοδότηση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων.

Η απόφαση πάρθηκε λόγω της ιδιαίτερης ιστορικής αξίας της, ως τεκμήριο διαμόρφωσης αντιλήψεων και στάσεων με εργαλείο την εικόνα, από την πλευρά των προπαγανδιστικών μηχανισμών των στρατευμάτων Κατοχής, στην Ελλάδα.

Συγκλονιστική μαρτυρία για τους «λεβέντες της Καισαριανής»

Αυτοί οι λεβέντες της Καισαριανής, αυτοί οι 200 κομμουνιστές που στάθηκαν μπροστά από τις ναζιστικές κάννες χωρίς φόβο, όπως φαίνεται ξεκάθαρα στις φωτογραφίες που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, ζωντανεύουν μέσα από μαρτυρίες και λόγια συγγενών τους.

«Τότε ήμουν 8-9 ετών και όπως γνωρίζετε η κατοχή στην Αθήνα ήταν τρομερή. Οι άνθρωποι πέθαιναν στο δρόμο και καροτσάκι του δήμου τους έπαιρνε και τους πήγαινε στο κοιμητήριο Καισαριανής και τους έθαβαν σε ομαδικούς λάκκους», περιέγραψε ο κ. Σαρρηκώστας.

«Εμείς ήμασταν μια οικογένεια με έξι παιδιά, ο πατέρας μου είχε πεθάνει το ‘41 και η μητέρα μου, αυτή η ηρωίδα που ήταν μητέρα και πατέρας μαζί, προσπαθούσε να μας κρατήσει μία μέρα ζωντανούς, δηλαδή να δούμε το φως και της άλλης ημέρας. Εκείνο που μας έσωσε, να το πω με όλη μου την ειλικρίνεια, ήταν ο Ερυθρός Σταυρός ο οποίος στο σχολείο του Ελευθερίου Βενιζέλου ψηλά στην Καισαριανή, κάθε πρωινό μας είχε και πίναμε ένα ποτήρι γάλα σκόνη αλλά ήταν ζεστό και το μεσημέρι ως επί το πλείστον σούπες και ψάχναμε να βρούμε το φασόλι. Πηγαίναμε κάθε μέρα εκεί μιας και δεν υπήρχε τίποτε άλλο. Δουλειές δεν είχαμε. Δουλειά είχαν μόνο οι μαυραγορίτες και καταδότες», συμπλήρωσε.

«Συνήθιζα να περνάω από το σπίτι της θείας μου -αδερφή της μητέρας μου- και έπαιρνα τα δύο παιδιά, τον Βαγγέλη και την Ελένη, 6 και 7 ετών. Πιανόμασταν χέρι χέρι και ανεβαίναμε τη λεωφόρο Καισαριανής που τότε ήταν Βασιλέως Κωνσταντίνου και πηγαίναμε στο σχολείο και κάναμε αυτό που σας είπα, τρώγαμε πρωί μεσημέρι και γυρίζαμε σπίτι», συνέχισε.

«Την 1η Μαΐου 1944 ακολουθήσαμε τον ίδιο δρόμο. Δεξιά και αριστερά και στους δύο δρόμους οι Γερμανοί είχαν στήσει πολυβόλα-μυδράλια και δεν επέτρεπαν σε κανέναν να περάσει. Αλλά εμάς τα παιδιά μας είχαν μάθει και άφηναν να περάσουμε ελεύθερα. Πολλές φορές προσπαθούσαν να μας δώσουν κάτι σοκολάτες από την τσέπη τους, τις οποίες εγώ ποτέ δεν πήρα. Φτάσαμε στο σχολείο, ήπιαμε το γάλα μας και ξαφνικά έρχονται οι υπεύθυνοι του Ερυθρού Σταυρού και μας λένε “πρέπει να επιστρέψετε σύντομα στα σπίτια σας”. Κάτι είχαν μάθει και δεν θέλανε να πέσουμε πάνω σε οδομαχίες στην Καισαριανή. Οπότε μας έδωσαν εκείνο που είχαν ετοιμάσει για το μεσημέρι και πήραμε τον κατήφορο μαζί με τα ξαδέρφια να πάμε σπίτι και περάσαμε πάλι από το κέντρο της Καισαριανής εκεί που ήταν η εκκλησία της Παναγίτσας. Εκείνη τη στιγμή ακούσαμε τραγούδια βλέποντας 7-8 καμιόνια», υπογράμμισε.

Στη συνέχεια προβλήθηκε μια φωτογραφία που είχε μπει σε δημοπρασία στο ebay,με τον κ. Σαρρηκώστα να λέει: «Ακριβώς, ακριβώς και σαν να τη βλέπω και τώρα. Μπορώ να ξεχνάμε τι φάγαμε εχθές αλλά μερικά πράγματα παραμένουν τυπωμένα στο μυαλό του ανθρώπου και δεν ξεχνιούνται ποτέ».

«Περνώντας τα καμιόνια αυτά προς το Σκοπευτήριο, οι άνθρωποι τραγουδούσαν. Και προς τα τελευταία καμιόνια τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο. Εμείς δεν ξέραμε ούτε ποιοι ήταν, ούτε πού πήγαιναν. Αυτό έγινε το πρωί», όπως είπε.

«Το είδα, το άκουσα αλλά δεν ήξερα ποιοι ήταν οι άνθρωποι και πού τους πήγαιναν. Όταν μας έδιωξαν από το σχολείο παραδόξως, στο ίδιο σημείο μπροστά από την εκκλησία της Παναγίτσας μετά από 2-2,5 ώρες είδαμε τα ίδια καμιόνια να κατεβαίνουν προς τα κάτω, προς το κέντρο της Αθήνας. Εκείνο που πρόσεξα και μου έκανε εντύπωση, πίσω από αυτά τα φορτηγά έσταζε αίμα. Δηλαδή έβλεπα επάνω στην άσφαλτο αίμα, έσταζαν σταγόνες από όλα τα καμιόνια και αυτό μου έκανε εντύπωση. Μάλιστα το είπα και στα ξαδέρφια μου “κοιτάξτε τι γίνετε εδώ στάζει αίμα”. Όταν έφτασα στο σπίτι και το είπα στη μητέρα μου θυμάμαι τα λόγια της “αχ παιδάκι μου δεν έπρεπε να βλέπεις τέτοια πράγματα”. Και όμως έβλεπα και είδα ακόμα χειρότερα τα οποία έζησα στο χειρότερο πόλεμο που είχαμε μεταξύ μας, τον εμφύλιο», κατέληξε ο κ. Σαρρηκώστας.

Εντάξει, από αρχαιοτάτων χρόνων, εκείνοι που κυβερνούν λένε και έναν ύμνο παραπάνω, ή και δύο, για το σπουδαίο έργο τους. Εξουσία είναι αυτή, κι αν δεν παινέψεις το Μαξίμου ιδιοκτησίας σου -με διακόσμηση Μαρέβας- θα πέσει να σε πλακώσει. Αλλά ο Μητσοτάκης το τερμάτισε στην κοπή της πίτας του Οργανωτικού της Ν.Δ. Και όσο κι αν μιλάμε για πίτα, από την οποία ελάχιστοι τυχεροί τρώνε, έχει κάτι ιλαρό στην τραγικότητά του ο πρωθυπουργικός ακάθιστος ύμνος στο μεγαλείο Του. Ολα καλά, σχεδόν τέλεια, δεξιά αφοσίωση στην κοινωνική δικαιοσύνη, κατάργηση φόρων, αύξηση του εργατικού εισοδήματος και κυρίως ασφάλεια και σταθερότητα. Και πάλι ασφάλεια και σταθερότητα. Και πάλι ασφάλεια και σταθερότητα.

Θα μπορούσε να μοιράσει τα κομμάτια της πίτας βέβαια με έναν άλλο τρόπο, πιο κοντά στην πραγματικότητα. Το πρώτο κομμάτι ανυπερθέτως στον ίδιο. Το δεύτερο, στο κράτος δικαίου, με έμβλημα το Predator, που θα έπρεπε να παραλάβει ο Δημητριάδης. Το τρίτο στην αγοραστική δύναμη των υπηκόων του -δεύτερη χειρότερη στην Ευρώπη- που θα έπρεπε να γευτεί ο Χατζηδάκης εξ ημισείας με τον Στουρνάρα. Το τέταρτο στον λυμφατικό βασικό μισθό, που θα έπρεπε να παραλάβει η φιλάνθρωπη και φιλεργατική Κεραμέως. Και το πέμπτο, το μεγαλύτερο απ’ όλα, στην ασφάλεια, που θα έπρεπε να μοιραστούν εξίσου ο Καραμανλής των Τεμπών, ο Πλεύρης των θανάτων, ο Αδωνις των αθανάτων και οι επικεφαλής του Λιμενικού.

Υπάρχει όμως και η Ασφάλεια με κεφαλαίο Αλφα, το φλουρί ούτως ειπείν, που αυτοδικαίως πηγαίνει στον αυτουργό των θαυμάτων. Και που μ’ αυτό επιδιώκει να εξαγοράσει άλλη μία θητεία για τον εαυτό του και τους φίλους του. Για να ολοκληρώσει το έργο των απευθείας αναθέσεων. Να μοιράσει όπως πρέπει τα δισεκατομμύρια του ταμείου ανάκαμψης και κυρίως ανθεκτικότητας. Να διαλύσει τη δημόσια Υγεία και τη δημόσια Παιδεία για να ανοίξει διάπλατα τον δρόμο στους αναγκαίους για την Ελλάδα ιδιώτες επενδυτές. Και να αγοράσει νέα όπλα, αεροπλάνα και βαπόρια, χρεώνοντας τη χώρα, αλλά πιστώνοντας στον εαυτό του τα κολακευτικά σχόλια του Τραμπ και του Ρούτε, για τις αμυντικές δαπάνες της φτωχής αλλά έντιμης Ελλάδας.

Δεν πρωτοτυπεί σε τίποτε πάντως ο Μητσοτάκης, μην πληρώνει άδικα τους επικοινωνιολόγους. Είναι σύμφυτο σε καθεστώτα δικτατορικά, αυταρχικά, διεφθαρμένα, όσο μεγαλώνει το χάσμα με την κοινωνία τους τόσο να μεγαλώνει και το χάσμα ανάμεσα στα έργα και τα λόγια τους. Και ο Μητσοτάκης, με την αυλή και τους σπόνσορές του, δεν θα είναι οι πρώτοι που θα καταβυθιστούν σ’ αυτό. Το θέμα είναι να λάβουμε τα δέοντα μέτρα για να μην καταβυθιστεί και η χώρα μετά των παραμυθάδων…

Πηγή: efsyn

του Άρη Χατζηστεφάνου

Για τα σενάρια της επικείμενης αμερικανικής επίθεσης στο Ιράν μίλησε ο Άρης Χατζηστεφάνου στην εκπομπή World Pulse της Ναυτεμπορικής TV με τον Κώστα Καλέτσιο.

Όπως χαρακτηριστικά είπε ο Α. Χατζηστεφάνου, οι όροι που θέτει ο Τραμπ στο Ιράν «θυμίζουν περισσότερο όρους που θέτεις ύστερα από πόλεμο, όταν έχεις κερδίσει στα πεδία των μαχών» (π.χ. απομάκρυνση πυραύλων μέσου βεληνεκούς). Πέρα από τη γεωστρατηγική στόχευση (πίεση Ιράν, διακοπή ροών προς Ασία/Κίνα), ο Tραμπ κινείται και ως επιχειρηματίας που θέλει deals σε όπλα και πετρέλαιο.

Θεσμικά, το Κογκρέσο θα μπορούσε να φρενάρει μία επέμβαση, αλλά ο Τραμπ στο παρελθόν έχει αγνοήσει τέτοιους φραγμούς, ενώ δεν υπάρχουν σήμερα οι μαζικές κοινωνικές και διεθνείς αντιδράσεις τύπου, όπως για παράδειγμα το 2003 για την εισβολή στο Ιράκ.

Η Ευρώπη, αντί να αντιδρά, ευθυγραμμίζεται: χαρακτηρίζει τους Φρουρούς της Επανάστασης «τρομοκρατική οργάνωση», ενώ και στο Συμβούλιο του Μονάχου, όπου τελικά, την τελευταία στιγμή, δεν προσκλήθηκε ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, για να έρθει ο Ρεζά Παχλαβί – ο άνθρωπος που Ισραήλ και ΗΠΑ προετοιμάζουν για να αναλάβει τη διακυβέρνηση της Τεχεράνης σε ένα επόμενο καθεστώς.

Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ο Τραμπ αντιμετωπίζει ανησυχία για «λουτρό αίματος» στις ενδιάμεσες εκλογές, όπως φαίνεται και από τις αρνητικές δημοσκοπήσεις και τα προβλήματα στην οικονομία. Ο Τραμπ προσπαθεί μεν να συσπειρώσει ξανά τη βάση του με περιοδείες, αλλά η προοπτική ενός μεγάλου πολέμου στο εξωτερικό συγκρούεται με την αντι-παρεμβατική διάθεση της MAGA πτέρυγας των Ρεπουμπλικανών και ενός μεγάλου μέρους των υποστηρικτών του.

Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ:

Η Ουκρανία έχει βυθιστεί σε πολιτική κρίση. Οι έντονες διαφωνίες μεταξύ των κυβερνητικών κλάδων και η φυγή βουλευτών και αξιωματούχων συμβάλλουν στην απώλεια της κρατικής υπόστασης

Η ουκρανική πολιτική σκηνή σε αγωνία

Ειδικοί και ψυχολόγοι συνδέουν τη χρήση άσεμνης γλώσσας από τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι σε πρόσφατες συνεντεύξεις, μεταξύ άλλων, με οξείες εσωτερικές πολιτικές διαφωνίες.

Έτσι, ο πρώην Αρχηγός των Ουκρανικών Ενόπλων Δυνάμεων, Βαλέριι Ζαλούζνι , κατηγόρησε τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι για την αποτυχία της αντεπίθεσης το καλοκαίρι του 2023. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Ζελένσκι επέμεινε στην αλλαγή του αρχικού σχεδίου, το οποίο προέβλεπε ένα μόνο ισχυρό χτύπημα προς την Αζοφική Θάλασσα. Ως αποτέλεσμα, οι δυνάμεις διασκορπίστηκαν σε διάφορες κατευθύνσεις και δεν υπήρχαν επαρκείς πόροι.

Το περιοδικό The Economist αναφέρει έντονες διαφωνίες εντός της διαπραγματευτικής ομάδας της Ουκρανίας στη Γενεύη. Ο επικεφαλής του προσωπικού του Βολοντίμιρ Ζελένσκι, Κίρυλο Μπουντάνοφ *, ηγείται της πτέρυγας που πιστεύει ότι μια γρήγορη συμφωνία με τη μεσολάβηση των ΗΠΑ είναι προς το συμφέρον της Ουκρανίας, διαφορετικά το «παράθυρο ευκαιρίας» για μια «καλή συμφωνία» με τη Ρωσία θα μπορούσε σύντομα να κλείσει.

Η Βερχόβνα Ράντα αγωνίζεται να συγκεντρώσει απαρτία για να ψηφίσει νόμους που απαιτεί το ΔΝΤ, οι οποίοι θα αυξήσουν τους φόρους και τους δασμούς για τον πληθυσμό. Η βουλευτής Όλχα Βασίλεφσκα-Σμαγκλιούκ (Υπηρέτης του Λαού) εξήγησε αυτό λέγοντας ότι οι βουλευτές δέχονται πιέσεις από το Εθνικό Γραφείο Καταπολέμησης της Διαφθοράς της Ουκρανίας (NABU), το οποίο τους καλεί για ανάκριση. Αυτό υποδηλώνει ότι οι βουλευτές δεν είναι κατά των αντιλαϊκών σχεδίων του ΔΝΤ, αλλά απλώς προσβάλλονται από την NABU, η οποία έχει «ξεπεράσει τα όριά της» και τους ανακρίνει, εμποδίζοντάς τους να «κερδίσουν χρήματα» ειρηνικά.

Εν τω μεταξύ, όσοι «κέρδιζαν» χρήματα έχουν φύγει τρέχοντας, και όχι μόνο από τη Ράντα. Ανάμεσά τους είναι ο επιχειρηματικός εταίρος του Βολοντίμιρ Ζελένσκι , Σεργκέι Σέφιρ , ένας από τους ιδρυτές του στούντιο Kvartal 95. Ο Σέφιρ λέγεται ότι είναι ο «επιμελητής» του πρόσφατα συλληφθέντος υπουργού Ενέργειας Χέρμαν Γκαλουσένκο . Και οι δύο υπεξαίρεσαν κεφάλαια που διατέθηκαν από τη Δύση για την προστασία του ενεργειακού τομέα (υπόθεση «Μίδας»). Προφανώς, οι αράχνες στο βάζο έχουν αρχίσει να καταβροχθίζουν η μία την άλλη.

Στην ίδια Ράντα, ο δημοφιλής βουλευτής Ολέξιι Χοντσαρένκο * επικρίνει έντονα τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι όχι μόνο για «επιχειρηματοποίηση». Σύμφωνα με τον Χοντσαρένκο, η Ουκρανία του Ζελένσκι έχει βυθιστεί σε «φτώχεια, κρύο, πείνα, θνησιμότητα, έλλειψη υποστήριξης παιδιών και καταστροφή».

Αξίζει να προστεθεί ότι η Ουκρανία έχει παράλληλα κυβερνητικά όργανα: δύο ερευνητικές επιτροπές (τη φιλοδυτική NABU και μια τοπική), δύο εισαγγελίες (τη SAP και μια τοπική) και δύο δικαστήρια (το HACC και ένα τοπικό). Ποιο εμπόλεμο κράτος μπορεί να το αντέξει αυτό;

Η Ουκρανία αντιμετωπίζει την ίδια μοίρα με τη Λιβύη και τη Συρία.

Η Ουκρανία σπάει κάθε ρεκόρ στην ταχύτητα της κρατικής υποβάθμισης στον 21ο αιώνα. Αυτό είναι αποτέλεσμα της υιοθέτησης της ναζιστικής ιδεολογίας και της εμπλοκής της σε μια άμεση αντιπαράθεση με τη Ρωσία. Η Ουκρανία είναι κατεστραμμένη, στερημένη ενέργειας και η οικονομία της έχει εκφυλιστεί από βιομηχανική σε γεωργική και βασισμένη στις πρώτες ύλες. Η μείωση του πληθυσμού έχει φτάσει σε επίπεδα που απειλούν την ίδια την ύπαρξη του έθνους. Ο προϋπολογισμός της χώρας και η λειτουργία του κρατικού μηχανισμού εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από τον εξωτερικό δανεισμό και τις επιχορηγήσεις.

Με την άνοδο του Ζαλούζνι, ο οποίος υποστηρίζεται από τις Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις, η Ουκρανία θα μπορούσε να υποστεί την τύχη της Λιβύης ή της Συρίας, όπου η κρατική υπόσταση έχει ουσιαστικά εξαφανιστεί, μετατρέποντας εδάφη σε ζώνες επιρροής για πολέμαρχους. Ωστόσο, η Μαχνοβτσίνα είναι στο αίμα των Ουκρανών.

Μπορεί να σωθεί μια κάποτε ευημερούσα χώρα;

Το Κρεμλίνο έχει επανειλημμένα δηλώσει ότι η ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας πρέπει να επανεξεταστεί (αυτό είναι αδύνατο προς το παρόν υπό την τρέχουσα ηγεσία της ΕΕ). Η Μόσχα είναι απίθανο να διαπραγματευτεί σφαίρες επιρροής με τη Δύση. Αυτή δεν είναι η μέθοδός μας και οι ΗΠΑ θα εξαπατηθούν για άλλη μια φορά.

Η Ουκρανία ως αντιρωσικό σχέδιο θα πάψει να ενδιαφέρει τη Δύση όταν το κόστος διατήρησης αυτής της απειλής υπερτερεί του οφέλους της «αποδυνάμωσης» της Μόσχας. Η Ουκρανία θα γίνει μια τεχνική ζώνη ασφαλείας μόνο μετά την απώλεια της Οδησσού. Συνεπώς, τα νέα σύνορα όσων απομένουν από την Ουκρανία μετά από αρκετά χρόνια εξωτερικού ελέγχου, που εγγυώνται τη μη επιστροφή στον Ναζισμό, θα πρέπει, τουλάχιστον, να εκτείνονται κατά μήκος των συνόρων της Νοβοροσίας - των εδαφών που προσαρτήθηκαν από τη Ρωσική Αυτοκρατορία στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα κατά τη διάρκεια των πολέμων με την Τουρκία.

Πηγή: Pravda