Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Το έχουμε δει και ξαναδεί και ξαναδεί, νήπια ήμασταν και ασπρίζουν πλέον τα μαλλιά μας. Η επίσημη Εκκλησία είτε παραεκκλησιαστικές οργανώσεις είτε τσούρμα απλώς «ευλαβών» να γίνονται πυρ και μανία επειδή ένα έργο τέχνης χλευάζει –λέει– την πίστη τους. Να εξαπολύουν ιερό αγώνα εναντίον του. Να καταριούνται τον δημιουργό του. Να παίρνουν ενίοτε τον νόμο στα χέρια τους.

Το 1988, κάτι ρασοφόροι εισέβαλαν στον κινηματογράφο «Οπερα». Βρισκόμουν μεταξύ των θεατών, κάναμε χάζι στην αρχή το παραλήρημά τους, τους αυτοσχέδιους σταυρούς που κράδαιναν, τα θυμιατήρια με τα οποία λιβάνιζαν. Οταν όμως έβγαλαν μαχαίρια και κομμάτιασαν την οθόνη για να μην προβληθεί ο «Τελευταίος πειρασμός», τότε ανατριχιάσαμε. Οπως ανατριχιάσαμε και στο θέατρο «Χυτήριο», το 2012, που χρυσαυγίτες βουλευτές έσκισαν τη μαρκίζα του έργου «Corpus Cristi» και γιαούρτωσαν τους θεατές. Και τις προάλλες, που το κόμμα «Νίκη» απαίτησε την απαγόρευση του ντοκιμαντέρ «Αδέσποτα κορμιά» ενώ η Μητρόπολη Θεσσαλονίκης περιορίστηκε να ζητήσει την απόσυρση της αφίσας του. «Πώς είναι δυνατόν να εικονίζεται εσταυρωμένη στη θέση του Ιησού μία ημίγυμνη έγκυος, με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν στην Παναγιά μας;» εξεμάνη μία, «δεξιά του Κυρίου», ραδιοφωνατζού.

Η πολιτική εξουσία συνήθιζε να στέκει στο πλευρό των αγανακτισμένων χριστιανών.

Το 1959, ο Κωνσταντίνος Τσάτσος διέταξε ως αρμόδιος υπουργός να μην ξαναπαιχτούν οι «Ορνιθες» του Αριστοφάνη. Η αριστουργηματική παράσταση σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν, μουσική Μάνου Χατζιδάκι, σκηνικά και κοστούμια Γιάννη Τσαρούχη. Ο ιερέας γαρ εμφανιζόταν με περιβολή ορθόδοξου παπά και οι ψαλμωδίες που απηύθυνε στα πουλιά θύμιζαν το βυζαντινό μέλος. Ο Τσάτσος βρήκε τον μάστορά του στο πρόσωπο του σπουδαίου γελοιογράφου Φωκίωνα Δημητριάδη που εφεξής τον σκιτσάριζε συντροφιά με μια κότα.

Το 1974, η Ιερά Σύνοδος σκανδαλίστηκε από τη ροκ όπερα «Jesus Christ Superstar» και η κυβέρνηση την κατέβασε άρον – άρον. Τι να περιμένεις; Για τη χούντα του Ιωαννίδη μιλάμε.

Το ερώτημα προκύπτει αβίαστα. Αισθάνεται ο οποιοσδήποτε, από τον απλό πιστό έως τον προκαθήμενο της Εκκλησίας, τόσο ανασφαλής; Νιώθει ειλικρινά ότι τα άγια των αγίων του προσβάλλονται, απειλούνται, από έναν καλλιτέχνη που απλώς ερμηνεύει διαφορετικά το Θείο Δράμα;

Πριν από αιώνες μάλιστα. Εάν απομακρυνόσουν ρούπι από την επίσημη χριστιανική διδασκαλία, αφοριζόσουν σαν αιρετικός. Στη Δύση, η Ιερά Εξέταση σε έστελνε στην πυρά. Παρήλθε ευτυχώς ο Μεσαίωνας, φωτίστηκαν τα μυαλά. Στην καθ’ημάς Ανατολή μπορεί να μη ζήσαμε αναγέννηση, η Ορθοδοξία ωστόσο ανέκαθεν υπήρξε πιο ανεκτική, πιο συγχωρητική από τον Καθολικισμό κι από τους σκληροπυρηνικούς προτεστάντες. Στους αντίποδες –και καμάρι της– των ισλαμιστών που αρκεί να ζωγραφίσεις τον προφήτη τους για να βγάλουν φετφά και να σε καταδικάσουν σε θάνατο.

Δεν αντιλαμβάνεται η Εκκλησία μας ποιοι επιδιώκουν να την παρασύρουν προς τον φανατισμό και την υστερία; Εκείνοι που έχουν να εισπράξουν. Οι χριστέμποροι, οι πολιτευτάκηδες, οι ιεροκήρυκες των καναλιών που αμ πουλάνε φάρμακα για τη φαλάκρα, αμ επιστολές του Ιησού.

Δεν καταλαβαίνει ότι προγράφοντας όποιον της βγάζει γλώσσα, τον κάνει μάγκα; Ποιος είναι ο ευκολότερος τρόπος για να στρέψεις τα φώτα επάνω σου; Να σκανδαλίσεις. Να πειράξεις τα θρησκευτικά ή τα εθνικά σύμβολα. Απαξ και σε στοχοποιήσει η Εκκλησία ή το κράτος, τι ανάγκη έχεις περαιτέρω διαφήμισης; Η κοινωνία των πολιτών θα σπεύσει στο πλευρό σου.

Γελιέσαι ασφαλώς άμα νομίζεις πως με το να παρουσιάσεις ως ομοφυλόφιλους τους Απόστολους, ως ερωτευμένο τον Ιούδα με τον Χριστό, θα αρθείς στο ύψος του Ροΐδη ή του Καζαντζάκη. Και το στριπτίζ ακόμα απαιτεί ταλέντο – εάν μια γυναίκα ανέβει στη σκηνή και πετάξει απλώς τα ρούχα της, οι θεατές μάλλον θα νιώσουν ότι βρίσκονται στο εξεταστήριο κάποιου γιατρού. Ενώ η μεγαλειώδης Ρίτα Χέιγουορθ άρκεσε να βγάλει το γάντι της στην «Gilda» για να κάψει τα κοντέρ του αισθησιασμού.

Η τέχνη συχνά προκαλεί. Μα ό,τι προκαλεί δεν είναι τέχνη. Πιο πιθανό να πρόκειται για μια κούφια πορδή.

Η μακροσκοπική εξέταση, από στελέχη του υπουργείου Πολιτισμού και ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες, επιβεβαίωσε την αυθεντικότητα του υλικού των φωτογραφιών της Καισαριανής

Πιστοποιήθηκε η αυθεντικότητα των φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στην Καισαριανή, με το υπουργείο Πολιτισμού να προχωρά στην υπογραφή προσύμφωνου με τον Βέλγο δημοπράτη, Τιμ Ντε Κράνε.

Ταυτόχρονα, σύμφωνα με δήλωση της υπουργού Πολιτισμού, Λίνας Μενδώνη, αφού η αντιπροσωπεία του υπουργείου που μετέβη στη Γάνδη εξέτασε το σύνολο της συλλογής Χόιερ, η οποία αποτελείται από 262 φωτογραφίες, πιστοποίησε την αυθεντικότητά της.

«Σήμερα, στο δημαρχείο του Έβεργκεμ, η αντιπροσωπεία του υπουργείου Πολιτισμού συναντήθηκε με τον συλλέκτη Τιμ Ντε Κράνε. Η αντιπροσωπεία εξέτασε το σύνολο της συλλογής Χόιερ, η οποία αποτελείται από 262 φωτογραφίες, τραβηγμένες στην Ελλάδα, κατά τη διάρκεια της θητείας του, το 1943-1944, καθώς και κάποια έντυπα που ο ίδιος είχε περιλάβει σε αυτή. Η μακροσκοπική εξέταση, από έμπειρα στελέχη του υπουργείου Πολιτισμού και ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες, επιβεβαίωσε την αυθεντικότητα του υλικού. Υπεγράφη προσύμφωνο μεταξύ του υπουργείου Πολιτισμού και του συλλέκτη και η συλλογή αποσύρθηκε από τον διαδικτυακό τόπο δημοπρασιών», τόνισε χαρακτηριστικά η κ. Μενδώνη.

Το σύνολο της συλλογής φωτογραφιών με τους 200 Έλληνες κομμουνιστές που εκτέλεσαν την Πρωτομαγιά του 1944 στη Καισαριανή οι ναζί, κηρύχθηκε μνημείο από το υπουργείο Πολιτισμού – μετά τη γνωμοδότηση του Κεντρικού Συμβουλίου Νεωτέρων Μνημείων.

Η απόφαση πάρθηκε λόγω της ιδιαίτερης ιστορικής αξίας της, ως τεκμήριο διαμόρφωσης αντιλήψεων και στάσεων με εργαλείο την εικόνα, από την πλευρά των προπαγανδιστικών μηχανισμών των στρατευμάτων Κατοχής, στην Ελλάδα.

Συγκλονιστική μαρτυρία για τους «λεβέντες της Καισαριανής»

Αυτοί οι λεβέντες της Καισαριανής, αυτοί οι 200 κομμουνιστές που στάθηκαν μπροστά από τις ναζιστικές κάννες χωρίς φόβο, όπως φαίνεται ξεκάθαρα στις φωτογραφίες που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας, ζωντανεύουν μέσα από μαρτυρίες και λόγια συγγενών τους.

«Τότε ήμουν 8-9 ετών και όπως γνωρίζετε η κατοχή στην Αθήνα ήταν τρομερή. Οι άνθρωποι πέθαιναν στο δρόμο και καροτσάκι του δήμου τους έπαιρνε και τους πήγαινε στο κοιμητήριο Καισαριανής και τους έθαβαν σε ομαδικούς λάκκους», περιέγραψε ο κ. Σαρρηκώστας.

«Εμείς ήμασταν μια οικογένεια με έξι παιδιά, ο πατέρας μου είχε πεθάνει το ‘41 και η μητέρα μου, αυτή η ηρωίδα που ήταν μητέρα και πατέρας μαζί, προσπαθούσε να μας κρατήσει μία μέρα ζωντανούς, δηλαδή να δούμε το φως και της άλλης ημέρας. Εκείνο που μας έσωσε, να το πω με όλη μου την ειλικρίνεια, ήταν ο Ερυθρός Σταυρός ο οποίος στο σχολείο του Ελευθερίου Βενιζέλου ψηλά στην Καισαριανή, κάθε πρωινό μας είχε και πίναμε ένα ποτήρι γάλα σκόνη αλλά ήταν ζεστό και το μεσημέρι ως επί το πλείστον σούπες και ψάχναμε να βρούμε το φασόλι. Πηγαίναμε κάθε μέρα εκεί μιας και δεν υπήρχε τίποτε άλλο. Δουλειές δεν είχαμε. Δουλειά είχαν μόνο οι μαυραγορίτες και καταδότες», συμπλήρωσε.

«Συνήθιζα να περνάω από το σπίτι της θείας μου -αδερφή της μητέρας μου- και έπαιρνα τα δύο παιδιά, τον Βαγγέλη και την Ελένη, 6 και 7 ετών. Πιανόμασταν χέρι χέρι και ανεβαίναμε τη λεωφόρο Καισαριανής που τότε ήταν Βασιλέως Κωνσταντίνου και πηγαίναμε στο σχολείο και κάναμε αυτό που σας είπα, τρώγαμε πρωί μεσημέρι και γυρίζαμε σπίτι», συνέχισε.

«Την 1η Μαΐου 1944 ακολουθήσαμε τον ίδιο δρόμο. Δεξιά και αριστερά και στους δύο δρόμους οι Γερμανοί είχαν στήσει πολυβόλα-μυδράλια και δεν επέτρεπαν σε κανέναν να περάσει. Αλλά εμάς τα παιδιά μας είχαν μάθει και άφηναν να περάσουμε ελεύθερα. Πολλές φορές προσπαθούσαν να μας δώσουν κάτι σοκολάτες από την τσέπη τους, τις οποίες εγώ ποτέ δεν πήρα. Φτάσαμε στο σχολείο, ήπιαμε το γάλα μας και ξαφνικά έρχονται οι υπεύθυνοι του Ερυθρού Σταυρού και μας λένε “πρέπει να επιστρέψετε σύντομα στα σπίτια σας”. Κάτι είχαν μάθει και δεν θέλανε να πέσουμε πάνω σε οδομαχίες στην Καισαριανή. Οπότε μας έδωσαν εκείνο που είχαν ετοιμάσει για το μεσημέρι και πήραμε τον κατήφορο μαζί με τα ξαδέρφια να πάμε σπίτι και περάσαμε πάλι από το κέντρο της Καισαριανής εκεί που ήταν η εκκλησία της Παναγίτσας. Εκείνη τη στιγμή ακούσαμε τραγούδια βλέποντας 7-8 καμιόνια», υπογράμμισε.

Στη συνέχεια προβλήθηκε μια φωτογραφία που είχε μπει σε δημοπρασία στο ebay,με τον κ. Σαρρηκώστα να λέει: «Ακριβώς, ακριβώς και σαν να τη βλέπω και τώρα. Μπορώ να ξεχνάμε τι φάγαμε εχθές αλλά μερικά πράγματα παραμένουν τυπωμένα στο μυαλό του ανθρώπου και δεν ξεχνιούνται ποτέ».

«Περνώντας τα καμιόνια αυτά προς το Σκοπευτήριο, οι άνθρωποι τραγουδούσαν. Και προς τα τελευταία καμιόνια τραγουδούσαν τον εθνικό ύμνο. Εμείς δεν ξέραμε ούτε ποιοι ήταν, ούτε πού πήγαιναν. Αυτό έγινε το πρωί», όπως είπε.

«Το είδα, το άκουσα αλλά δεν ήξερα ποιοι ήταν οι άνθρωποι και πού τους πήγαιναν. Όταν μας έδιωξαν από το σχολείο παραδόξως, στο ίδιο σημείο μπροστά από την εκκλησία της Παναγίτσας μετά από 2-2,5 ώρες είδαμε τα ίδια καμιόνια να κατεβαίνουν προς τα κάτω, προς το κέντρο της Αθήνας. Εκείνο που πρόσεξα και μου έκανε εντύπωση, πίσω από αυτά τα φορτηγά έσταζε αίμα. Δηλαδή έβλεπα επάνω στην άσφαλτο αίμα, έσταζαν σταγόνες από όλα τα καμιόνια και αυτό μου έκανε εντύπωση. Μάλιστα το είπα και στα ξαδέρφια μου “κοιτάξτε τι γίνετε εδώ στάζει αίμα”. Όταν έφτασα στο σπίτι και το είπα στη μητέρα μου θυμάμαι τα λόγια της “αχ παιδάκι μου δεν έπρεπε να βλέπεις τέτοια πράγματα”. Και όμως έβλεπα και είδα ακόμα χειρότερα τα οποία έζησα στο χειρότερο πόλεμο που είχαμε μεταξύ μας, τον εμφύλιο», κατέληξε ο κ. Σαρρηκώστας.

Εντάξει, από αρχαιοτάτων χρόνων, εκείνοι που κυβερνούν λένε και έναν ύμνο παραπάνω, ή και δύο, για το σπουδαίο έργο τους. Εξουσία είναι αυτή, κι αν δεν παινέψεις το Μαξίμου ιδιοκτησίας σου -με διακόσμηση Μαρέβας- θα πέσει να σε πλακώσει. Αλλά ο Μητσοτάκης το τερμάτισε στην κοπή της πίτας του Οργανωτικού της Ν.Δ. Και όσο κι αν μιλάμε για πίτα, από την οποία ελάχιστοι τυχεροί τρώνε, έχει κάτι ιλαρό στην τραγικότητά του ο πρωθυπουργικός ακάθιστος ύμνος στο μεγαλείο Του. Ολα καλά, σχεδόν τέλεια, δεξιά αφοσίωση στην κοινωνική δικαιοσύνη, κατάργηση φόρων, αύξηση του εργατικού εισοδήματος και κυρίως ασφάλεια και σταθερότητα. Και πάλι ασφάλεια και σταθερότητα. Και πάλι ασφάλεια και σταθερότητα.

Θα μπορούσε να μοιράσει τα κομμάτια της πίτας βέβαια με έναν άλλο τρόπο, πιο κοντά στην πραγματικότητα. Το πρώτο κομμάτι ανυπερθέτως στον ίδιο. Το δεύτερο, στο κράτος δικαίου, με έμβλημα το Predator, που θα έπρεπε να παραλάβει ο Δημητριάδης. Το τρίτο στην αγοραστική δύναμη των υπηκόων του -δεύτερη χειρότερη στην Ευρώπη- που θα έπρεπε να γευτεί ο Χατζηδάκης εξ ημισείας με τον Στουρνάρα. Το τέταρτο στον λυμφατικό βασικό μισθό, που θα έπρεπε να παραλάβει η φιλάνθρωπη και φιλεργατική Κεραμέως. Και το πέμπτο, το μεγαλύτερο απ’ όλα, στην ασφάλεια, που θα έπρεπε να μοιραστούν εξίσου ο Καραμανλής των Τεμπών, ο Πλεύρης των θανάτων, ο Αδωνις των αθανάτων και οι επικεφαλής του Λιμενικού.

Υπάρχει όμως και η Ασφάλεια με κεφαλαίο Αλφα, το φλουρί ούτως ειπείν, που αυτοδικαίως πηγαίνει στον αυτουργό των θαυμάτων. Και που μ’ αυτό επιδιώκει να εξαγοράσει άλλη μία θητεία για τον εαυτό του και τους φίλους του. Για να ολοκληρώσει το έργο των απευθείας αναθέσεων. Να μοιράσει όπως πρέπει τα δισεκατομμύρια του ταμείου ανάκαμψης και κυρίως ανθεκτικότητας. Να διαλύσει τη δημόσια Υγεία και τη δημόσια Παιδεία για να ανοίξει διάπλατα τον δρόμο στους αναγκαίους για την Ελλάδα ιδιώτες επενδυτές. Και να αγοράσει νέα όπλα, αεροπλάνα και βαπόρια, χρεώνοντας τη χώρα, αλλά πιστώνοντας στον εαυτό του τα κολακευτικά σχόλια του Τραμπ και του Ρούτε, για τις αμυντικές δαπάνες της φτωχής αλλά έντιμης Ελλάδας.

Δεν πρωτοτυπεί σε τίποτε πάντως ο Μητσοτάκης, μην πληρώνει άδικα τους επικοινωνιολόγους. Είναι σύμφυτο σε καθεστώτα δικτατορικά, αυταρχικά, διεφθαρμένα, όσο μεγαλώνει το χάσμα με την κοινωνία τους τόσο να μεγαλώνει και το χάσμα ανάμεσα στα έργα και τα λόγια τους. Και ο Μητσοτάκης, με την αυλή και τους σπόνσορές του, δεν θα είναι οι πρώτοι που θα καταβυθιστούν σ’ αυτό. Το θέμα είναι να λάβουμε τα δέοντα μέτρα για να μην καταβυθιστεί και η χώρα μετά των παραμυθάδων…

Πηγή: efsyn

του Άρη Χατζηστεφάνου

Για τα σενάρια της επικείμενης αμερικανικής επίθεσης στο Ιράν μίλησε ο Άρης Χατζηστεφάνου στην εκπομπή World Pulse της Ναυτεμπορικής TV με τον Κώστα Καλέτσιο.

Όπως χαρακτηριστικά είπε ο Α. Χατζηστεφάνου, οι όροι που θέτει ο Τραμπ στο Ιράν «θυμίζουν περισσότερο όρους που θέτεις ύστερα από πόλεμο, όταν έχεις κερδίσει στα πεδία των μαχών» (π.χ. απομάκρυνση πυραύλων μέσου βεληνεκούς). Πέρα από τη γεωστρατηγική στόχευση (πίεση Ιράν, διακοπή ροών προς Ασία/Κίνα), ο Tραμπ κινείται και ως επιχειρηματίας που θέλει deals σε όπλα και πετρέλαιο.

Θεσμικά, το Κογκρέσο θα μπορούσε να φρενάρει μία επέμβαση, αλλά ο Τραμπ στο παρελθόν έχει αγνοήσει τέτοιους φραγμούς, ενώ δεν υπάρχουν σήμερα οι μαζικές κοινωνικές και διεθνείς αντιδράσεις τύπου, όπως για παράδειγμα το 2003 για την εισβολή στο Ιράκ.

Η Ευρώπη, αντί να αντιδρά, ευθυγραμμίζεται: χαρακτηρίζει τους Φρουρούς της Επανάστασης «τρομοκρατική οργάνωση», ενώ και στο Συμβούλιο του Μονάχου, όπου τελικά, την τελευταία στιγμή, δεν προσκλήθηκε ο υπουργός Εξωτερικών του Ιράν, για να έρθει ο Ρεζά Παχλαβί – ο άνθρωπος που Ισραήλ και ΗΠΑ προετοιμάζουν για να αναλάβει τη διακυβέρνηση της Τεχεράνης σε ένα επόμενο καθεστώς.

Στο εσωτερικό των ΗΠΑ, ο Τραμπ αντιμετωπίζει ανησυχία για «λουτρό αίματος» στις ενδιάμεσες εκλογές, όπως φαίνεται και από τις αρνητικές δημοσκοπήσεις και τα προβλήματα στην οικονομία. Ο Τραμπ προσπαθεί μεν να συσπειρώσει ξανά τη βάση του με περιοδείες, αλλά η προοπτική ενός μεγάλου πολέμου στο εξωτερικό συγκρούεται με την αντι-παρεμβατική διάθεση της MAGA πτέρυγας των Ρεπουμπλικανών και ενός μεγάλου μέρους των υποστηρικτών του.

Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ: