Δέκα γυναικοκτονίες σε 8 μήνες. Με τόση υποκρισία, κυνισμό και αδιαφορία το punic button θα χτυπήσει ολόκληρη η κοινωνία.

Αγαπημένοι μου συγκάτοικοι στην τρέλα και στην παρακμή, αγαπημένα μου golden boys, αδικημένοι μου μικροαστοί, φτωχοί μου προλετάριοι να επαναλάβουμε στους κυβερνώντες, αλλά και στους διεκδικητές της εξουσίας ότι η κοινωνία δεν έχει αποκτηνωθεί. Όταν σε 48 ώρες θρηνούμε για δύο γυναικοκτονίες και ορφανά παιδιά, δεν υπάρχει ούτε χαραμάδα για εκμετάλλευση του θέματος για μικροπολιτικούς λόγους. Τα κυβερνητικά μέτρα πρόληψης και προστασίας απέτυχαν δύο φορές σε 48 ώρες κ. Παύλο Μαρινάκη και η επίθεση στον Τσίπρα αυτό δεν μπορεί να το καλύψει. Θα επανέλθω στο θέμα όταν θα είμαι λιγότερο φορτισμένη…  Ας πάμε στην πολιτική επικαιρότητα που προκαλεί απογοήτευση και όχι απόγνωση.

Θέλουν να τον προϋπαντήσουν

Όλα τους «τα λεφτά» εκεί στο Μέγαρο Μαξίμου τα έχουν «βάλει» στη ΔΕΘ. Γιατί γνωρίζουν – πρωτίστως ο πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης – πως αν δεν «κουνηθεί η βελόνα», το επόμενο διάστημα θα είναι αρκετά δύσκολο για να ανακάμψει. Ερχονται δίκες και άλλες δικογραφίες για διαφθορά, η ακρίβεια έχει ήδη αρχίσει να «δαγκώνει», η Τουρκία κάνει κόλπα – κι αυτά είναι όσα μπορούμε να προβλέψουμε. Κι αν υπάρξουν αναπάντεχα; Στο τριήμερο πάντως που ο κ. Μητσοτάκης θα είναι στη Θεσσαλονίκη προγραμματίζονται μεγάλες κινητοποιήσεις εργαζομένων και αγροτών. Κι όπως αντιλαμβάνεστε γι΄ αυτές τις ημέρες η πόλη θα είναι αστυνομοκρατούμενη. Αντί να το … απολαύσουν που τόσες χιλιάδες άνθρωποι θα πάνε να τους … προϋπαντήσουν από την χαρά τους για όσα θα τους δώσει, θα κουβαλήσουν χιλιάδες αστυνομικούς για να απομακρύνουν τον ηγέτη από τον λαό του!

Απάντηση στον κ. Χατζηδάκη ή στην αντιπολίτευση;

Στη χθεσινή του συνέντευξη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Παύλος Μαρινάκης ερωτηθείς σχετικά με την αποδόμηση της τεκμαρτής φορολόγησης, που την ακύρωσε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Κωστής Χατζηδάκης, είπε μεταξύ των άλλων ότι «Ας μη βιάζονται κάποιοι, να δούμε τελικά τι θα ανακοινώσει ο πρωθυπουργός»! Κι εμένα μου φάνηκε πως απαντούσε στον κ. Χατζηδάκη ή μήπως έκανα λάθος;

Πάνε «σε μάγισσες, σε καφετζούδες …»

«Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από το … Μέγαρο Μαξίμου. Το φάντασμα του Σαμαρά»! Η … κακοποίηση της γνωστής φράσης του Μαρξ, αποδίδει πλήρως αυτό που συμβαίνει στα ενδότερα του νεοκλασικού της Ηρώδου του Αττικού. Εχουν αρχίσει πλέον και «παίζουν την κολοκυθιά» μεταξύ τους ψάχνοντας να βρουν πότε ο πρώην πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς θα ανακοινώσει την ίδρυση του κόμματος του.

Μερικές ιδέες

Επειδή τους λυπάται η καρδιά μου τέτοιες μέρες με τόση ζέστη, θέλω να τους δώσω μερικές ιδέες. Μπορούν να κυκλώσουν στο ημερολόγιο ορισμένες ημερομηνίες – πχ την 4η Οκτωβρίου, είναι η ημέρα δημιουργίας της Νέας Δημοκρατίας εν έτει 1974 από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, η 29η Νοεμβρίου είναι η ημέρα εκλογής του κ. Σαμαρά ως προέδρου της Νέας Δημοκρατίας το επίσης μακρινό 2009, μετά την παραίτηση του κ. Κώστα Καραμανλή. Επίσης με την ευκαιρία ενός μείζονος γεγονότος – εφόσον συμβεί κάτι τέτοιο – ο πρώην πρωθυπουργός θα μπορούσε ίσως να κάνει το «διάβημα» προς τον απογοητευμένο λαό της … Νέας Δημοκρατίας! Υπάρχουν όμως και κάποιοι οι οποίοι επιμένουν πως ότι είναι να κάνει θα το κάνει την παραμονή, ανήμερα ή την επομένη της προκήρυξης των εκλογών από τον κ. Μητσοτάκη!

Μετά έχει δήλωση

Επί του ιδίου θέματος μαθαίνω ότι θα υπάρξει παρέμβαση Σαμαρά και κατά τη διάρκεια της ΔΕΘ. Γνωρίζετε ότι ο κ. Σαμαράς δεν πρόκειται να έχει την πολυτέλεια να σταθεί στο βήμα της ΔΕΘ και να εξαγγείλει το δικό του πρόγραμμα, για προφανείς λόγους – διότι δεν έχει επισήμως κόμμα. Όμως απ΄ ότι μου λένε μετά από τα όσα θα πει στο διήμερο ο κ. Μητσοτάκης, ο πρώην πρωθυπουργός θα κάνει δηλώσεις!

Ουδείς ασχολείται

Θα προσέξατε ίσως ότι ο υπουργός Υγείας κ. Αδωνις Γεωργιάδης χθες επανέφερε τον χαρακτηρισμό ως «παλιόπαιδο» προς τον πρόεδρο της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης κ. Αλέξη Τσίπρα. Την πρώτη φορά που εκστόμισε τον χαρακτηρισμό, η Αμαλίας απαξίωσε να ασχοληθεί μαζί του. Το ίδιο έπραξε και χθες. Μου λένε μάλιστα πως δεν είναι δυνατόν να ασχοληθεί με τον κ. Γεωργιάδη και να τον κάνει – με οποιονδήποτε τρόπο – συνομιλητή της. Κι ούτε σκοπεύει όσες φορές κι αν το επαναλάβει. Λογικό μου ακούγεται. Εσεις τι λέτε; Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση είναι πως με τα όσα λέει το τελευταίο διάστημα ο κ. Γεωργιάδης ουδείς φαίνεται να ασχολείται! Κάνω λάθος;

«Σαν ανεμόμυλος γυρίζεις…»

Περί δημοσκόπων ο λόγος και της αξιοπιστίας ορισμένων. Υπάρχει ένας εξ αυτών – που δεν μέλος του ESOMAR, ως εκ τούτου δεν ελέγχεται… – που τον περασμένο Ιούνιο σε συνέντευξη του σε κεντρικό κανάλι έλεγε πως το κόμμα του κ. Σαμαρά στο καλό σενάριο θα πάρει 3% και στο κακό σενάριο θα πάρει 2,5%! Τις τελευταίες ημέρες επανήλθε και βρίσκει τον κ. Σαμαρά στα σίγουρα με 6%, στα λιγότερο σίγουρα με άλλο 6% και πάει λέγοντας. Λέτε να παίζει ρόλο στην προκειμένη περίπτωση η κουμπαριά του με κορυφαίο υπουργό; Απλώς σκέφτομαι φωναχτά…

Στη σέντρα βγάζει η ΕΛΑΣ την κυβέρνηση για το θέμα με τα ιδιωτικά ΑΕΙ και αναρωτιέται πως η υπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη ανακοίνωσε την επαναδειοδότηση ιδιωτικών ΑΕΙ πριν καν υπάρξει εισήγηση από τα αρμόδια όργανα.

Σκληρή κριτική στην κυβέρνηση και στην ηγεσία του υπουργείου Παιδείας εξαπέλυσε η ΕΛΑΣ με φόντο την έναρξη της σχολικής χρονιάς και τα διαφαινόμενα κενά σε εκπαιδευτικό προσωπικό, αλλά και το θέμα της επαναδειοδότησης ιδιωτικών ΑΕΙ που προανήγγειλε η αρμόδια υπουργός Σοφία Ζαχαράκη χωρίς να υπάρχει ακόμη η εισήγηση από τα αρμόδια όργανα.

«Η υπουργός Παιδείας πριν ακόμα εισηγηθούν τα αρμόδια όργανα, η ΕΘΑΑΕ και ο ΕΟΠΠΕΠ και πριν ακόμα «καθαρογραφεί η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας ανακοίνωσε τηλεοπτικά την  επαναδειοδότηση των Νομικών Προσώπων Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης, των οποίων η λειτουργία ακυρώθηκε λόγω του κανονιστικού πλαισίου που εφαρμόστηκε» τονίζει η ΕΛΑΣ για να προσθέσει.

«Ανακύκλωση ανεκπλήρωτων υποσχέσεων»

Σχολιάζοντας τις εξαγγελίες της υπουργού Παιδείας στο τελευταίο υπουργικό συμβούλιο, η ΕΛΑΣ έκανε λόγο για «ανακύκλωση ανεκπλήρωτων υποσχέσεων».

«Στο πρόσφατο υπουργικό συμβούλιο της 24ης Αυγούστου απολαύσαμε για ακόμα μια φορά την εξαγγελία γνωστών μέτρων και «καινοτομιών» από προηγούμενες ίδιες και απαράλλαχτες εξαγγελίες. Πρόκειται για τον γνωστό τρόπο δημιουργίας ειδήσεων που μας έχει συνηθίσει η κυβέρνηση, μέσα από τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, την οποία όμως όλοι και όλες γνωρίζουμε γιατί την βιώνουμε στις τάξεις και στα αμφιθέατρα.

Μας ανακοίνωσαν ευθαρσώς ότι η σχολική χρονιά θα ξεκινήσει με 15.000 κενά με την πρόσληψη 30.000 αναπληρωτών από τη στιγμή που η ίδια η κυβέρνηση έχει αναγνωρίσει την ανάγκη 45.000 πιστώσεων, τις οποίες έχει ανακοινώσει ότι έχει διασφαλίσει.

· Το πολλαπλό βιβλίο, το οποίο όχι απλά δεν είναι πολλαπλό, αφού πολλά γνωστικά αντικείμενα στερούνται πολλαπλότητας, αλλά είναι και «αμαρτωλό» αφού είναι γνωστές οι περιπέτειές του με την αμφισβήτηση της νομιμότητας των διαδικασιών, τις καταγγελίες για αθέμιτο ανταγωνισμό και τις δικαστικές προσφυγές.

· Η ψηφιακή πλατφόρμα EduPlan.AI, που ακούμε εδώ και χρόνια ότι θα λύσει με έναν μαγικό τρόπο την κάλυψη των κενών εκπαιδευτικού προσωπικού, φυσικά χωρίς αναφορά για το πότε επιτέλους θα τεθεί σε εφαρμογή, προφανώς για να ξαναπαρουσιαστεί μετά από λίγο καιρό.

· Ο Εθνικός Διάλογος για το Λύκειο και το Εθνικό Απολυτήριο, όπου μάθαμε το κρίσιμο στοιχείο ότι η αρμόδια επιτροπή έχει συνεδριάσει 55 φορές! Όμως, η ανακοίνωση του πορίσματος της επιτροπής θα γίνει τον Νοέμβριο του 2025, ενώ η ψηφιακή διαβούλευση θα γίνει τον Σεπτέμβριο αλλά χωρίς να γνωρίζουμε την πρόταση της επιτροπής.

· Η υλοποίηση 5.259 μόνιμων διορισμών εκπαιδευτικών, αλλά χωρίς να διευκρινιστεί ότι με αυτούς τους ρυθμούς διορισμών ο θεσμός της αναπλήρωσης συνεχίζει να αγγίζει το απαράδεκτο ποσοστό του 30% του προσωπικού και καλύπτει πάγιες και όχι έκτακτες ανάγκες, απέχοντας και για άλλη μια φορά από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

· Η επισκευή και ανακαίνιση 669 σχολείων μέσω του προγράμματος «Μαριέττα Γιαννάκου», ενώ στις 28/6/2026 στον απολογισμό του κυβερνητικού έργου της 7ετίας διαβάσαμε ότι μέσω του ίδιου προγράμματος έχουν επισκευαστεί 2.000+ σχολεία.

· Η ίδρυση 3.448 νέων Τμημάτων Ένταξης το 2025, αλλά δεν μάθαμε πόσα από τα συνολικά 7.230 Τμήματα Ένταξης στελεχώθηκαν και λειτούργησαν τη σχολική χρονιά 2025-2026. Το θέμα των κενών της παράλληλης στήριξης φυσικά ουδόλως αναφέρθηκε».

Τέλος, σημειώνει η ΕΛΑΣ, η Υπουργός Παιδείας δεν βρήκε κάτι να πει για τις δύο Υπουργικές Αποφάσεις της που αφορούν τις σχολικές εκδρομές και έχουν αναστατώσει την Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

Οι αποφάσεις αυτές – όπως τονίζεται στην ανακοίνωση – επιβαρύνουν ακόμα περισσότερο το υφιστάμενο γραφειοκρατικό βάρος των σχολείων, επιβαρύνουν ασύμμετρα τους εκπαιδευτικούς με αστικές και ποινικές ευθύνες που δεν αναλογούν στον ρόλο τους και ουσιαστικά στην πράξη οδηγούν στην οριστική κατάργηση των εκπαιδευτικών επισκέψεων.

«Καλούμε την Υπουργό Παιδείας να αποσύρει άμεσα τις Υπουργικές Αποφάσεις για τις εκδρομές και εκπαιδευτικές επισκέψεις γιατί η δυσχέρεια υλοποίησης αυτών υποβαθμίζει την ποιότητα του εκπαιδευτικού έργου και τη σχολική ζωή».

Η κυβέρνηση θεωρεί ότι αρκούν απλώς κάποια «οικονομικά μέτρα» για να αντιστρέψει το σε βάρος της κλίμα. Όμως, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά

Είναι αλήθεια ότι ζούμε σε μια κοινωνία χαμηλών προσδοκιών. Οι πολίτες έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στα μεγάλα λόγια και τις εύκολες υποσχέσεις. Αυτό που θέλουν είναι απτά μέτρα που θα κάνουν την καθημερινότητά τους καλύτερη.

Η διαπίστωση αυτή, που φαίνεται να καθοδηγεί τις περισσότερες προτάσεις πολιτικής επικοινωνίας ενόψει την επερχόμενων εκλογών, σίγουρα έχει βάση. Ως ένα βαθμό είναι αυτονόητη. Όμως, όπως συμβαίνει με αρκετές «αυτονόητες» αλήθειες, κινδυνεύει να γίνει μια κοινοτοπία. Και οι κοινοτοπίες δεν αποτελούν τους καλύτερους οδηγούς για δράση.

Καταρχάς, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι περισσότεροι άνθρωποι επανεκτιμούν διαρκώς την οικονομική τους κατάσταση και σταθμίζουν οτιδήποτε μπορεί να την επηρεάσει. Όσο πιο δύσκολα τα βγάζουν πέρα – και οι περισσότεροι επί της ουσίας τα φέρνουν δύσκολα – τόσο πιο πολλούς υπολογισμούς κάνουν.

Γι’ αυτούς τους ανθρώπους όντως κάποιες φορές ένα επίδομα, μια αύξηση στις αποδοχές, μια επιπλέον παροχή, μια αλλαγή στη φορολογία κάνει τη διαφορά.

Αυτό είναι κάτι που σίγουρα αποτελεί παράγοντα που σταθμίζουν στις επιλογές τους, οι ψηφοφόροι.

Γιατί δεν περιμένουν απλώς ένα μέτρο. Περιμένουν μια πολιτική που να έχει ορίζοντα και να υπόσχεται πώς όχι μόνο δεν θα επιδεινωθούν τα πράγματα, αλλά θα γίνουν και καλύτερα. Και βέβαια κρίνουν και τη συνολική επίδοση μιας κυβέρνησης. Δηλαδή, εάν έχουν ταυτίσει μια κυβέρνηση με μια σημαντική – και μέχρι τώρα ανεξέλεγκτη – αύξηση του κόστους ζωής δεν περιμένουν απλώς κάποια μεμονωμένα μέτρα, γιατί πολύ απλά γνωρίζουν ότι εάν συνεχιστεί η αύξηση του κόστους ζωής, το όποιο όφελος σύντομα θα εξανεμιστεί.

Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση δεν πρόκειται να «εξαγοράσει» εκ νέου τη συναίνεση των πολιτών προσφέροντάς τους κάποια μέτρα. Ούτε υπάρχει κάποιο κρίσιμο ποσοτικό «κατώφλι» που αρκεί να το ξεπεράσει (π.χ. μέτρα 2 δισεκατομμυρίων) ώστε να σπεύσουν οι ψηφοφόροι να επιστρέψουν μαζικά στο κυβερνητικό κόμμα.

Επιπλέον, όσο και εάν μετράει η οικονομική κατάσταση, όσο και εάν είναι καθοριστική η οικονομική παράμετρος, οι πολίτες στις εκλογές δεν ψηφίζουν μόνο με βάση την τσέπη τους.

Ψηφίζουν για κυβέρνηση. Ψηφίζουν για το είδος διακυβέρνησης που θέλουν. Ψηφίζουν για το πώς θέλουν να λειτουργεί το κράτος. Και αυτό γιατί η μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας επηρεάζεται στην καθημερινότητά της από το πώς λειτουργεί το κράτος, πολύ περισσότερο από αρκετούς «διαμορφωτές της κοινής γνώμης». Δηλαδή, επηρεάζεται η ζωή τους από το πώς λειτουργεί το δημόσιο σχολείο ή το δημόσιο πανεπιστήμιο στο οποίο στέλνουν τα παιδιά τους, ή, για την περίπτωση των νέων, φοιτούν κιόλας, από το εάν έχουν πρόσβαση σε δημόσιες υπηρεσίες υγείας ή εάν πρέπει να βάζουν το χέρι στην τσέπη, από το πώς λειτουργούν τα δημόσια μέσα συγκοινωνίας, από το εάν αισθάνονται ασφαλείς στη γειτονιά τους. Επηρεάζεται η ζωή τους από το εάν συναντούν ή όχι γραφειοκρατία (έστω και ψηφιακή πλέον) ή εάν υπάρχει διαφθορά. Ειδικά το τελευταίο ας μην το υποτιμούμε: μπορεί πλέον οι πολίτες να έχουν μια πιο κυνική αντίληψη για την πολιτική, όμως ξέρουν πολύ καλά πως όταν δημόσιοι και ευρωπαϊκοί πόροι πηγαίνουν σε ημετέρους, αυτοί είναι πόροι χαμένοι από άλλους τομείς, επίσης σημαντικούς για την καθημερινότητα των πολιτών.

Και όταν μιλάμε για τη διακυβέρνηση και το ήθος της, πάλι είναι δύσκολο για την κυβέρνηση να «εξαγοράσει» τη συναίνεση των πολιτών, άρα και την εκλογική υποστήριξη, απλώς μέσα από κάποιες οικονομικές παροχές. Γιατί εάν ο ψηφοφόρος έχει πειστεί ότι μια κυβέρνηση έχει συνδεθεί με την ενδημική διαφθορά, ή τη χειραγώγηση των θεσμών, άρα μια συνθήκη όπου δεν είναι όλοι ίσοι ενώπιον του κράτους, τότε δύσκολα θα επιθυμήσει την επανεκλογή της, ακόμη και εάν αυτή στο μεταξύ του έχει κάνει κάποιες οικονομικές παροχές. Γιατί γνωρίζει ότι την ίδια στιγμή έχει κάνει τη ζωή του πιο δύσκολη και πιο ανασφαλή.

Και το τρίτο στοιχείο που σταθμίζουν οι πολίτες είναι ότι ψηφίζουν για τα επόμενα χρόνια, για το μέλλον. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη δυσκολία για κάθε κυβέρνηση: ακόμη και εάν «δώσει τα ρέστα της» προεκλογικά, υπάρχει πάντα η πιθανότητα οι πολίτες να εκτιμήσουν ότι το μέλλον θα είναι πιο δύσκολο. Και η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας αυτή τη στιγμή ακόμη και εάν κάνει παροχές, δεν μπορεί να υποσχεθεί ένα θετικό μέλλον, οικονομικά και θεσμικά. Το Ταμείο Ανάκαμψης φτάνει σε ολοκλήρωση, το διεθνές περιβάλλον δεν είναι ιδιαίτερα ευνοϊκό, πραγματικά μέτρα για την ακρίβεια δεν έχουν ληφθεί και την ίδια ώρα καμιά εγγύηση δεν έχει δοθεί ότι η «μεθοδολογία ΟΠΕΚΕΠΕ» ή οι λογικές συγκάλυψης, όπως στις υποκλοπές, θα αλλάξουν, την ώρα που ο πολίτης βλέπει μεγαλύτερη σπουδή για τα ιδιωτικά σουπερμάρκετ πτυχίων παρά για τα δημόσια σχολεία. Για να μην αναφερθούμε στο ότι εύλογα ο πολίτης θα εκτιμήσει ότι τυχόν επανεκλογή θα κάνει τα φαινόμενα αλαζονείας της εξουσίας τμήμα της «κανονικότητας».

Οι πολίτες ψηφίζουν για το μέλλον και εάν το δίλημμα είναι ανάμεσα στη συνέχεια της σημερινής κατάστασης και ένα μέλλον καλύτερο και συνάμα εφικτό, είναι προφανές τι θα προτιμήσουν. Όσες «παροχές» και εάν έχουν λάβει στο μεταξύ.

Πηγή: in