Ηκυβέρνηση επικαλείται τη «νομιμότητα» σαν κουμπί on/off: όταν τη βολεύει γίνεται σημαία, όταν τη δυσκολεύει μετατρέπεται σε υποσημείωση. Η α λα καρτ επίκληση των θεσμών δεν είναι απλώς επικοινωνιακό τέχνασμα. Είναι τρόπος άσκησης εξουσίας που διαβρώνει την ισονομία και ακυρώνει στην πράξη την έννοια της λογοδοσίας. Η εικόνα είναι ξεκάθαρη: η εξουσία αποφασίζει ποιες υποθέσεις θα φωτιστούν και ποιες θα θαφτούν πίσω από διαδικαστικά προσχήματα.

Στην υπόθεση Τριαντόπουλου, η πλειοψηφία επέλεξε να κλείσει άρον άρον την κοινοβουλευτική διαδικασία. Χωρίς ουσιαστική εξέταση μαρτύρων, χωρίς πραγματική διερεύνηση, με ένα σύντομο γραπτό υπόμνημα και με το επιχείρημα ότι «αρμόδια είναι η Δικαιοσύνη», η Βουλή παραιτήθηκε από τον συνταγματικό της ρόλο. Αντί για προανακριτική έρευνα, επιλέχθηκε η εύκολη οδός της απευθείας παραπομπής, σαν να επρόκειτο για τυπικό γραφειοκρατικό ζήτημα και όχι για σοβαρή πολιτική υπόθεση.

Ακόμα πιο αποκαλυπτική υπήρξε η στάση της κυβέρνησης στις υποθέσεις που αφορούσαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τους πρώην υπουργούς Μάκη Βορίδη και Λευτέρη Αυγενάκη. Δεν επιλέχθηκε προανακριτική επιτροπή με σαφές αντικείμενο, αλλά μια εξεταστική με τόσο διευρυμένο πλαίσιο, ώστε οι συγκεκριμένες ευθύνες να διαχέονται σε γενικόλογες αναφορές περί «διαχρονικών παθογενειών». Οταν το κάδρο ανοίγει υπερβολικά, η ευθύνη εξαφανίζεται. Σε υψηλούς τόνους είχε εξελιχθεί και η συνεδρίαση της Βουλής για τη σύσταση προανακριτικής εις βάρος των δύο πρώην υπουργών, διαδικασία που οδηγήθηκε σε θεσμική εκτροπή λόγω κυβερνητικών μεθοδεύσεων.

Η αντιπολίτευση είχε καταγγείλει σύσσωμη τη χρήση επιστολικής ψήφου, χαρακτηρίζοντας την πρακτική άκυρη και αντιδημοκρατική. Μερικούς μήνες αργότερα, προχθές δηλαδή, το πόρισμα της Ν.Δ. για την εξεταστική του ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν πλήρως απαλλακτικό για τους πρώην υπουργούς, εντοπίζοντας μόνο «διαχρονικά προβλήματα» στον Οργανισμό και χαρακτηρίζοντας «θεσμικά ορθή» τη σύσταση της εξεταστικής επιτροπής. Δηλαδή, πρώτα θολώνουμε τις ευθύνες και μετά πανηγυρίζουμε για την… καθαρότητα. Σε αυτό το πλαίσιο σφοδρές είναι οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης στο απαλλακτικό πόρισμα της Ν.Δ. για τους κ. Αυγενάκη και Βορίδη, με τα κόμματα να κάνουν λόγο για μια ακόμη απόπειρα συγκάλυψης σοβαρών πολιτικών και ενδεχομένως ποινικών ευθυνών.

Από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ, ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος, Κώστας Τσουκαλάς, υπερασπίστηκε την πρόταση του κόμματός του για σύσταση προανακριτικής επιτροπής, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι επιχείρησε εξαρχής να απαξιώσει την εξεταστική επιτροπή και να τη μετατρέψει από εργαλείο διαλεύκανσης της υπόθεσης σε μηχανισμό συγκάλυψης και παρεμπόδισης της έρευνας, τονίζοντας ότι τα όσα αποκαλύπτονται δεν συνιστούν μια «απλή παθογένεια», αλλά σοβαρό ζήτημα θεσμικής λειτουργίας και πολιτικής ευθύνης. Την ίδια ώρα, ωστόσο, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος εμφανίστηκε καθησυχαστικός, υποστηρίζοντας πως «στο διά ταύτα θεωρώ ότι το πόρισμα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ. είναι ένα εμπεριστατωμένο πόρισμα και πριν κάποιος βγάλει άποψη και κρίση –και αναφέρομαι και στην αντιπολίτευση– καλό είναι να το διαβάσει, όπως θα κάνουμε κι εμείς με τα πορίσματα των άλλων κομμάτων», επιχειρώντας να αποδώσει μια εντελώς διαφορετική εικόνα για το περιεχόμενο και τη βαρύτητα των συμπερασμάτων.

Στον αντίποδα, για τον Γιάνη Βαρουφάκη και μια δήλωσή του γύρω από τα ναρκωτικά ο κρατικός μηχανισμός λειτούργησε με αξιοσημείωτη ταχύτητα, στέλνοντάς τον πάραυτα στις δικαστικές αίθουσες. Εκεί η νομιμότητα έγινε ξαφνικά αυστηρή, άκαμπτη, αδιαπραγμάτευτη. Το μήνυμα είναι καθαρό: άλλοι απολαμβάνουν θεσμική ασυλία, άλλοι αντιμετωπίζονται ως παραδειγματικοί στόχοι.

Σκοπιμότητα

Τη γενικευμένη κυβερνητική αντίφαση έχει περιγράψει εύστοχα και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, επισημαίνοντας ότι η κυβέρνηση επικαλείται το άρθρο 86 του Συντάγματος «αφού πρώτα το καταστρατήγησε», επιχειρώντας εκ των υστέρων να εμφανιστεί ως θεματοφύλακας της θεσμικής τάξης. Οταν η νομιμότητα παύει να είναι κανόνας και μετατρέπεται σε εργαλείο σκοπιμότητας, τότε δεν μιλάμε για κράτος δικαίου. Μιλάμε για μια καλοστημένη σκηνοθεσία δικαιοσύνης, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της εξουσίας.

Πηγή: efsyn

Πηγή: Νέιτ Μπερ | ¡Do Not Panic!

Ο τεχνολογικός κολοσσός Apple κατέβαλε σχεδόν 2 δισεκατομμύρια δολάρια για να αποκτήσει μια εταιρεία «προ-ομιλίας», οι εργαζόμενοι της οποίας βοήθησαν το Ισραήλ να διαπράξει τη γενοκτονία στη Γάζα.

Στη δεύτερη μεγαλύτερη συμφωνία στην ιστορία της, η Apple πλήρωσε αυτό το ποσό για μια εταιρεία που δεν διαθέτει προϊόν, δεν έχει έσοδα και της οποίας η ιστοσελίδα αποτελείται από μία μόνο σελίδα με 15 λέξεις.

Η εταιρεία Q.ai αναπτύσσει αισθητήρες που χαρτογραφούν τις ανεπαίσθητες κινήσεις του ανθρώπινου προσώπου ώστε να προσδιορίζουν τις λέξεις που κάποιος σκέφτεται πριν καν αυτές εκφωνηθούν. Το αποκαλούν «σιωπηλή ομιλία» ή «προ-ομιλία» — και φαίνεται να είναι ακριβώς τόσο δυσοίωνο όσο ακούγεται.

Η Q.ai ιδρύθηκε από τους Αβιάντ Μαϊζέλς, Άβι Μπαρλίγια και Γιονατάν Γουέξλερ, οι οποίοι ανέπτυξαν τις δεξιότητές τους δοκιμάζοντας τεχνολογίες απαρτχάιντ σε Παλαιστινίους. Ο Μαϊζέλς είναι πρώην διοικητής της Μονάδας 81, του τμήματος των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων που κατασκευάζει επιθετικά κυβερνοόπλα. Ο Μπαρλίγια, σύμφωνα με το LinkedIn του, ήταν αξιωματικός πληροφοριών στην ισραηλινή αεροπορία, ενώ ο Γουέξλερ είναι πρώην πράκτορας της Μονάδας 8200.

Σε ανάρτηση ιστολογίου που ανακοίνωνε τη συμφωνία, ο Τομ Χαλμ, στέλεχος της Google Ventures και ένας από τους πρώτους επενδυτές της εταιρείας, αποκάλυψε ότι το 30% των περισσότερων από 100 εργαζομένων της Q.ai συμμετείχαν στις επιχειρήσεις στη Γάζα.

Η παραδοχή αυτή σημαίνει ότι δεκάδες άτομα που φέρονται να εμπλέκονται σε πράξεις γενοκτονίας και υπηρέτησαν υπό την πολιτική διοίκηση του Γιοάβ Γκαλάντ, ο οποίος έχει κατηγορηθεί από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, είναι πλέον εργαζόμενοι της Apple.

Ωστόσο, κάθε κυρίαρχο μέσο που κάλυψε την είδηση της συμφωνίας, από το Reuters έως τους Financial Times, αγνόησε αυτό το γεγονός. Η δημοσιογραφική κάλυψη αγνόησε επίσης και άλλα σημαντικά στοιχεία της ιστορίας, συμπεριλαμβανομένης της φύσης της συμφωνίας και της ίδιας της τεχνολογίας.

Η Apple πλήρωσε δύο δισεκατομμύρια δολάρια για κάτι που μετά βίας φαίνεται να υπάρχει.

Η ιστοσελίδα της Q.ai αποτελείται από μόλις 15 λέξεις. Για να διαπιστώσει κανείς τι ακριβώς κάνει η εταιρεία, πρέπει να εξετάσει τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας που έχουν καταθέσει η Q.ai και οι ιδρυτές της.

Και αυτά τα διπλώματα μοιάζουν με σενάρια από τα πιο ζοφερά δυστοπικά μέλλοντα.

Μία πηγή (πατέντες Google) περιγράφει τεχνολογία ικανή να «προσδιορίζει τη συναισθηματική κατάσταση ενός ατόμου βάσει μικροκινήσεων του δέρματος του προσώπου». Η ίδια πηγή αναφέρει ότι η τεχνολογία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί «για την ταυτοποίηση χρήστη βάσει καρδιακού ρυθμού και ρυθμού αναπνοής». Άλλη πηγή αναφέρει ότι το λογισμικό της Q.ai «συνθέτει ομιλία ως απόκριση σε λέξεις που αρθρώνονται σιωπηλά από το εξεταζόμενο άτομο».

Η τεχνολογία της Q.ai επικεντρώνεται στη «σιωπηλή ομιλία»

Η ιδέα είναι ότι πριν εκφωνήσουμε λέξεις και κινήσουμε το στόμα μας για να παράγουμε ήχο, ο εγκέφαλός μας έχει ήδη στείλει σήματα στους μύες του λαιμού και του προσώπου που καθορίζουν τι πρόκειται να πούμε. Η Q.ai ισχυρίζεται ότι έχει αναπτύξει υπέρυθρους αισθητήρες που ανιχνεύουν αυτές τις μικροκινήσεις προ-ομιλίας.

Η Google περιγράφει μια «συσκευή ανίχνευσης διαμορφωμένη ώστε να προσαρμόζεται στο αυτί του χρήστη, με οπτική κεφαλή ανίχνευσης που ανιχνεύει φως ανακλώμενο από το πρόσωπο και παράγει σήμα ως απόκριση. Κυκλώματα επεξεργασίας επεξεργάζονται το σήμα για να δημιουργήσουν έξοδο ομιλίας».

Τεχνολογικά ιστολόγια έχουν προτείνει ότι η Apple αγόρασε την εταιρεία για να επιτρέψει τον μη λεκτικό έλεγχο μέσω των συσκευών iPhone, ακουστικών AirPods ή έξυπνων γυαλιών. Διάγραμμα που συνοδεύει την πατέντα δείχνει άτομο να φορά γυαλιά και ακουστικό ενσωματωμένο με την τεχνολογία.

Πράγματι, η Apple δεν είναι καινούρια στην υιοθέτηση ισραηλινών τεχνολογιών. Το 2013 αγόρασε την PrimeSense, την πρώτη εταιρεία του Μαϊζέλς, της οποίας η τεχνολογία 3D αποτέλεσε τη βάση για το σύστημα Face ID στα νεότερα μοντέλα iPhone και iPad.

Ωστόσο, δύο δισεκατομμύρια δολάρια για μια εταιρεία τριών ετών χωρίς προϊόν είναι άνευ προηγουμένου. Αυτό που δεν είναι άνευ προηγουμένου είναι μια αμερικανική τεχνολογική εταιρεία που υπερπληρώνει για την εξαγορά ισραηλινής εταιρείας.

Πέρυσι, η Google αγόρασε την ισραηλινή εταιρεία κυβερνοασφάλειας Wiz για 32 δισεκατομμύρια δολάρια, τιμή που θεωρήθηκε εξαιρετικά διογκωμένη. Στην τιμή αυτή βέβαια, το Ισραήλ έλαβε σημαντικά φορολογικά έσοδα.

Η συμφωνία για την Q.ai, αν και μικρότερη, θα αποφέρει επίσης σημαντικά φορολογικά έσοδα για την ισραηλινή οικονομία.

Το Ισραήλ είναι κρίσιμο για την Apple. Η εταιρεία διαθέτει μεγάλο κέντρο Έρευνας και Ανάπτυξης στη χώρα, το δεύτερο μεγαλύτερο εκτός ΗΠΑ, στο οποίο εργάζονται πολλοί απόφοιτοι των Μονάδων 8200 και 81. Ο διευθύνων σύμβουλος της Apple, Τιμ Κουκ, έχει επισκεφθεί το Ισραήλ επανειλημμένα και το 2018 έλαβε βράβευση από την ADL για τις προσπάθειές του να περιορίσει αντι-ισραηλινή ρητορική. Η Apple απέλυσε εργαζομένους που εξέφρασαν φιλοπαλαιστινιακές και αντιπολεμικές απόψεις. Ο Κουκ δεν έχει μιλήσει για τη Γάζα.

Το τίμημα για μια εταιρεία χωρίς προϊόν και με λίγες πατέντες φαίνεται να αφορά τόσο την πολιτική όσο και την τεχνολογία.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η τεχνολογία της Q.ai δεν θα εμπορευματοποιηθεί για καταναλωτικές εφαρμογές. Πιθανόν θα γίνει. Αν υλοποιηθεί, οι επιπτώσεις για την ιδιωτικότητα και τη συλλογή δεδομένων είναι ανησυχητικές.

Το ίδιο ισχύει και για τις εφαρμογές της στον τομέα της ασφάλειας και του στρατού.

Λίγες ημέρες μετά τη συμφωνία, επικεφαλής νευροτεχνολογίας της ισραηλινής διεύθυνσης αμυντικής έρευνας ανέφερε ότι ο ισραηλινός στρατός εργάζεται σε παρόμοια τεχνολογία. Στις ΗΠΑ, το πρόγραμμα DARPA Silent Talk αναπτύσσει επίσης τεχνολογίες ανίχνευσης προ-ομιλίας και μη λεκτικού ελέγχου.

Μόλις αναπτυχθεί η τεχνολογία και η προ-ομιλία καθιερωθεί ως βιολογική ανθρώπινη λειτουργία, πόσο μακριά θα βρίσκεται το «προ-έγκλημα»;

Θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ένα μέλλον όπου η τεχνολογία ανίχνευσης προ-ομιλίας χρησιμοποιείται για τον εντοπισμό επίδοξων επικριτών του Ισραήλ, των ΗΠΑ, της Ευρώπης ή γενικότερα του ιμπεριαλισμού.

«Με βάση τον ανιχνευτή σιωπηλής ομιλίας διαπιστώσαμε ότι επρόκειτο να πείτε κάτι μισαλλόδοξο ή αντισημιτικό ή αντιαμερικανικό και συνεπώς συλλαμβάνεστε».

Οι πιο δυστοπικές τεχνολογίες συνεχίζουν να αναπτύσσονται στο Ισραήλ και να διαχέονται διεθνώς.

Δεν αποτελεί έκπληξη ότι οι δημιουργοί της Q.ai είναι βετεράνοι του ισραηλινού στρατιωτικού μηχανισμού ασφαλείας, ούτε ότι η μεγαλύτερη εταιρεία στις ΗΠΑ θεωρεί αυτές τις τεχνολογίες κρίσιμες για το μέλλον της τεχνητής νοημοσύνης της.

Πηγή: infowar

Η Νορβηγική βασιλική οικογένεια, βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα – Ξεκίνησε η δίκη για την υπόθεση του Marius Borg Høiby με πρώην σύντροφό του να δίνει λεπτομέρειες για την κακοποίηση της από τον γιο της Mette-Marit

Αντιμέτωπη με ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα βρίσκεται ο Νορβηγικός βασιλικός θρόνος. Ο γιος της διαδόχου Μέτε-Μάριτ, αντιμετωπίζει 38 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων τέσσερις για βιασμό και σειρά επιθέσεων.

Ο ίδιος δηλώνει αθώος για τις σοβαρότερες κατηγορίες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων για βιασμό, ενώ σε περίπτωση καταδίκης, αντιμετωπίζει ποινή έως και 16 ετών κάθειρξης.

Η δίκη για την υπόθεση του ξεκίνησε την προηγούμενη εβδομάδα, με πρώην σύντροφό του να αναφέρεται στην κακοποιητική τους σχέση, αλλά και την ιδιαίτερα προβληματική και επιθετική συμπεριφορά του Marius Borg Høiby.

Tην ίδια ώρα να σημειωθεί πως η δίκη, διεξάγεται σε περίοδο αυξημένης προσοχής προς τη νορβηγική βασιλική οικογένεια, μετά τη δημοσιοποίηση από το αμερικανικό υπουργείο Δικαιοσύνης εγγράφων που αποκάλυψαν επαφές της Μέτε-Μάριτ με τον Τζέφρι Έπσταϊν.

Η Νόρα Χάουκλαντ, influencer και γνωστή τηλεοπτική προσωπικότητα της Νορβηγίας, η οποία διατηρούσε σχέση με τον Marius Borg Høiby από το 2022 έως το 2023, είναι η μόνη κατονομαζόμενη καταγγέλλουσα που κατέθεσε στη δίκη στο περιφερειακό δικαστήριο του Όσλο. Ο Marius Borg Høiby κατηγορείται για κακοποίηση σε στενή σχέση εις βάρος της, κατηγορία την οποία αρνείται.

Καταθέτοντας, η 28χρονη περιέγραψε περιστατικό κατά το οποίο, όπως είπε, τη χτύπησε βίαια στο σαγόνι και στα χείλη.

«Θυμάμαι ότι έπεσα στο πάτωμα και μαζεύτηκα. Μετά με κλώτσησε στην πλάτη και συνέχιζε να φωνάζει», ανέφερε.

Όταν στο δικαστήριο ακούστηκε ηχητικό από εκείνη την ημέρα, στο οποίο ο Marius ακούγεται να τη βρίζει και να την αποκαλεί «ψεύτρα», η 28χρονη ξέσπασε σε κλάματα.

Σε ερώτηση για περιστατικό τον Απρίλιο του 2023, κατά το οποίο φέρεται να την έπιασε από τον λαιμό και να την έσπρωξε σε ψυγείο, η ίδια είπε ότι δεν το θυμάται, καθώς «με έπιανε από τον λαιμό, αυτό συνέβαινε πολύ συχνά».

Περιγράφοντας τη σχέση τους, η 28χρονη Χάουκλαντ δήλωσε ότι εκείνος επιχειρούσε να ελέγχει τόσο τις επαγγελματικές της επιλογές όσο και την εμφάνισή της. Ανέφερε ότι εξοργίστηκε όταν συμμετείχε σε γυρίσματα του ριάλιτι «Girls of Oslo» και οι συμμετέχουσες φορούσαν μπικίνι στην Ίμπιζα.

«Ήταν όλα θέμα ελέγχου. Φοβόμουν πολύ να μην κάνω αυτό που μου έλεγε. Άλλαξα εντελώς το στιλ μου», κατέθεσε.

Η μαρτυρία της σκιαγραφεί, σύμφωνα με την ίδια, ένα μοτίβο χειριστικής και καταπιεστικής συμπεριφοράς, που σταδιακά οδήγησε σε φόβο και απομόνωση.

Μετά τον χωρισμό τους, η Χάουκλαντ  είπε ότι προσπάθησε να τον βοηθήσει. Περιέγραψε περιστατικό κατά το οποίο η Μέτε-Μάριτ την κάλεσε επειδή δεν μπορούσε να εντοπίσει τον γιο της και εκείνη συμφώνησε να βοηθήσει στην αναζήτησή του.

Όταν επέστρεψαν στη βασιλική κατοικία στο Σκάουγκουμ, είπε ότι τους παρακάλεσε να τον στείλουν σε κέντρο απεξάρτησης, χωρίς όμως να υπάρξει ανταπόκριση.

Ο ίδιος ο Marius, καταθέτοντας αργότερα, δήλωσε ότι «δεν ήταν άγγελος» στη σχέση, ενώ η κατάθεσή του αναμένεται να συνεχιστεί.

Πηγή: Grace

Ένας αντάρτης, ένας ιερέας, ένας θρύλος - Η ταυτοποίηση που κλείνει μια πληγή 60 ετών - Οι κληρονομιές του Καμίλο Τόρες, κήρυκα της πολιτικής αγάπης

Ηπιο διάσημη αγνοούμενη σορός της Λατινικής Αμερικής βρέθηκε, μετά από 60 χρόνια, την περασμένη εβδομάδα. Ο «αντάρτης-ιερέας» Καμίλο Τόρες, για πολλούς ο «Κολομβιανός Τσε Γκεβάρα», καθώς είχε συνδέσει τη χριστιανική αγάπη με την επανάσταση, είχε φονευθεί στην παρθενική του μάχη στις 15 Φεβρουαρίου 1966.

Λίγο πριν την 60η επέτειο του θανάτου του, μια σειρά από ιατροδικαστικές έρευνες και γενετικά τεστ μαζί με αναδίφηση ιστορικών αρχείων οδήγησαν στην επιβεβαίωση ότι τα οστά, που είχαν βρεθεί δύο χρόνια πριν σε κοιμητήριο στην πόλη Μπουκαραμάνγκα της Κολομβίας, ανήκαν σε αυτόν.

Δείγματα DNA από τα οστά συγκρίθηκαν με του πατέρα του, Καλίστο Τόρες, και άλλων συγγενών, με αποτέλεσμα να καταστεί δυνατή η ταυτοποίηση. Κάπως έτσι η Μονάδα για την Έρευνα Αγνοουμένων μπόρεσε να κάνει μια επίσημη ανακοίνωση η οποία δίνει ελπίδα στους συγγενείς περισσότερων από 120.000 θυμάτων του εμφυλίου, που παραμένουν ακόμη αγνοούμενα, ότι οι νέες τεχνολογικές δυνατότητες σε συνδυασμό με την πολιτική βούληση μπορούν να οδηγήσουν στην ολοκλήρωση του εκκρεμούς μακροχρόνιου πένθους τους.

Από το 2017, περίπου 5.000 σοροί έχουν ανευρεθεί και από αυτές 700 έχουν ταυτοποιηθεί, ενώ 500 αγνοούμενοι ανακαλύφθηκαν να είναι εν ζωή, σε μια περίοδο που έχουν εκλείψει οι λόγοι της κρυφής ζωής τους.

Οι εμφύλιες συγκρούσεις της Κολομβίας άρχισαν το 1964 ως συνέχεια της περιόδου που ονομάστηκε «Λα Βιολένσια» («Η Βία», 1948-1958) και της δίωξης κομμουνιστών που ακολούθησε οι οποίες οδήγησαν στη συγκρότηση των επαναστατικών ενόπλων δυνάμεων της Κολομβίας (FARC). Επρόκειτο για έναν εμφύλιο χαμηλής έντασης στον οποίο συμμετείχαν ο κυβερνητικός στρατός, δεξιές παραστρατιωτικές οργανώσεις, αριστερές αντάρτικες ομάδες, αλλά και καρτέλ ναρκωτικών και εξωτερικοί δρώντες.

Φίλος του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες

Ο Καμίλο Τόρες Ρεστρέπο υπήρξε ιερέας, κοινωνιολόγος, εφημέριος, καθηγητής στο Εθνικό Πανεπιστήμιο και επαναστάτης. Γεννημένος στη Μπογκοτά στις 3 Φεβρουαρίου 1929, ήταν γιος του Καλίστο Τόρες Ουμάνια, παιδίατρου με σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και διάσημου καθηγητή από ισχυρή αστική οικογένεια της Κολομβίας. Ο Καμίλο Τόρες σπούδασε στη Νομική Σχολή, όπου είχε συμφοιτητή και φίλο τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, και μετά στη Λουβαίν του Βελγίου.

Το 1959 δημιούργησε την πρώτη σχολή κοινωνιολογίας στη Λατινική Αμερική, η οποία αργότερα εντάχθηκε στη Σχολή Ανθρωπιστικών Επιστημών, μαζί με τον κοινωνιολόγο Κάρλος Εσκαλάντε και την ανθρωπολόγο Βιργινία Γκουτιέρες ντε Πινέδα. Ο Τόρες ίδρυσε το πανεπιστημιακό κίνημα για την προαγωγή των κοινοτήτων, υπήρξε στέλεχος του Ινστιτούτου της Κολομβίας για την Αγροτική Μεταρρύθμιση, προωθώντας σχετικές πολιτικές και προήδρευσε στο πρώτο εθνικό συνέδριο κοινωνιολογίας.

Σύγκρουση με την εκκλησία

Η κοινωνική δράση του τον έφερε από το 1961 σε σύγκρουση με τον επικεφαλής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στην Κολομβία, καρδινάλιο Λουίς Κόντσα Κόρδομπα, με αποτέλεσμα τον αποσχηματισμό του από το ιερατικό σχήμα και την επαναφορά του στην τάξη των λαϊκών το 1965. «Όταν ο πλησίον μου δεν θα έχει τίποτα εναντίον μου, όταν θα έχω πραγματοποιήσει την επανάσταση, τότε θα ξαναπροσφέρω τη Θεία Λειτουργία, αν ο Θεός μου το επιτρέψει», δήλωσε χαρακτηριστικά.

Ο Καμίλο Τόρες, παπάς που αρνήθηκε τη θεσμική ιεροσύνη του προκειμένου να αλλάξει το πετραχήλι με το όπλο, είχε μια ολιγόμηνη ένταξη στον Εθνικό Απελευθρωτικό Στρατό (ELN), αριστερή αντάρτικη οργάνωση με μαρξιστική-λενινιστική ιδεολογία η οποία συνεχίζει να υπάρχει μέχρι και σήμερα. Ο Τόρες έπεσε στην πρώτη μάχη του, κατά τη διάρκεια ενέδρας του κυβερνητικού στρατού, σε ηλικία 37 ετών, για πολλούς ένα σημείο της μοίρας ή, για τους πιστούς, της θείας πρόνοιας, ότι το πεπρωμένο του δεν ήταν να παραβεί την εντολή «ου φονεύσεις». Σύμφωνα με μαρτυρίες, πυροβολήθηκε ενώ προσπαθούσε να αποσπάσει το όπλο από έναν πεσμένο στρατιώτη, σύμφωνα με οδηγίες που είχε δεχθεί.

Δεύτερος θάνατος

Η τότε κολομβιανή κυβέρνηση προσπάθησε με κάθε τρόπο να του επιβάλλει έναν δεύτερο θάνατο: οι στρατιώτες χρησιμοποίησαν χημικά πάνω στη σορό, ώστε να είναι δύσκολη η αναγνώρισή της με τα τότε μέσα. Ο σκοπός ήταν ακριβώς να μην υπάρχουν «λείψανα», που θα καθιστούσαν τον Καμίλο Τόρες έναν μη αναγνωρισμένο κοσμικό άγιο.

Η μητέρα του Καμίλο Τόρες, η Ισαμπέλ Ρεστρέπο, έχει καταστεί σύμβολο των μανάδων που αναζητούσαν τα αγνοούμενα παιδιά τους. Ύστερα από 450.000 νεκρούς και 120.000 αγνοούμενους, μετά την εκεχειρία του 2016 μεταξύ της κυβέρνησης και του FARC, η Κολομβία από το 2017 έχει αποδοθεί στο έργο της δύσκολης εθνικής συμφιλίωσης, προσπαθώντας να αναπαύσει τα φαντάσματα του παρελθόντος. Σήμερα οι εναπομένουσες εστίες συγκρούσεων έχουν ενθυλακωθεί σε περιφερειακές επαρχίες, ενώ καταβάλλονται προσπάθειες για εθνική συμφιλίωση.

Η σορός του Τόρες θα εναποτεθεί σε παρεκκλήσιο στο Εθνικό Πανεπιστήμιο της Μπογκοτά, ώστε να συνδυασθεί η τιμή στον ιερέα με το σέβας στον ακαδημαϊκό διδάσκαλο. Η κυβέρνηση του κεντροαριστερού Γκουστάβο Πέτρο, πάντως, τόνισε περισσότερο τις ιδιότητες του κοινωνιολόγου, του πανεπιστημιακού, του ιερέα και του κοινωνικού ακτιβιστή και λιγότερο αυτήν του αντάρτη, που ακόμη διχάζει, καθώς μάλιστα το ένοπλο κίνημα στο οποίο είχε ενταχθεί παραμένει ενεργό.

Οι κληρονομιές του Τόρες

Ο Τόρες διαθέτει, όντως, διαφορετικές κληρονομιές. Αν οι σοσιαλιστές βλέπουν σε αυτόν τον επαναστάτη και οι χριστιανοί τον μάρτυρα, οι προοδευτικοί φιλελεύθεροι τιμούν τον ακτιβιστή της δημοκρατίας, τον φωτισμένο πανεπιστημιακό πρωτοπόρο της κοινωνιολογίας, ο οποίος εξοβελίστηκε από τη συντηρητική Εκκλησία του. Υπήρξε, όμως, και μια προσωπικότητα που είχε δεχθεί έντονα επικριτικούς χαρακτηρισμούς όσο ζούσε: «Έντιμος, αλλά λανθασμένος», «συμμορίτης», «κήρυκας του μίσους» είναι μερικές από αυτές.

Η ανεύρεση της σορού έρχεται σε μια στιγμή όπου o Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός, όπου είχε ενταχθεί, και ο οποίος έχει με τη σειρά του κατηγορηθεί για εξαφανίσεις κολομβιανών πολιτών, είναι έτοιμος για διαπραγματεύσεις με την κυβέρνηση.

Πώς έγινε αντάρτης

Ο Χαβιέρ Γκιράλδο, ο Ιησουίτης ιερέας και κοινωνιολόγος ο οποίος πρωτοστάτησε από το 2019 στον επταετή αγώνα για να ταυτιστεί η σορός, δήλωσε ότι ο Καμίλο Τόρες ήταν πολύ παραπάνω από ένας «ανταρτόπαπας». Πριν από τους τρεις τελευταίους μήνες της ζωής του, όπου αποφάσισε να εμπλακεί στην επαναστατική δράση, ήταν μια αιρετική φωνή τόσο στους ακαδημαϊκούς κύκλους της κοινωνιολογίας, όσο και στους εκκλησιαστικούς. Έβγαζε τους φοιτητές του από το αμφιθέατρο και τους οδηγούσε να γνωρίσουν τις πιο φτωχές συνοικίες της Μπογκοτά με τους «chircales», δηλαδή τους τουβλοποιούς σε παραδοσιακά εργαστήρια παραγωγής τούβλων από πηλό σε φτωχές εγκαταστάσεις στην περιφέρεια της Μπογκοτά, όπου δούλευαν και παιδιά.

Τότε παρατήρησε, όπως έγραψε σε επιστολή του στον Αρχιεπίσκοπο Κολομβίας, ότι όσοι πήγαιναν τακτικά στη Θεία Λειτουργία δεν ενδιαφέρονταν να επισκεφτούν τις φτωχογειτονιές των «chircales», ενώ ήταν περισσότερο οι άθεοι που είχαν κοινωνική ευαισθησία. «Αυτοί που αγαπούν δεν έχουν πίστη, και αυτοί που έχουν πίστη δεν αγαπούν», ήταν το συμπέρασμά του.

Η δήλωση αυτή συνδεόταν με την πραγματικότητα της Λατινικής Αμερικής από την εποχή όπου οι κονκισταδόρες εκχριστιάνισαν με τη βία τους ντόπιους κατοίκους, επιμένοντας στα τυπικά σημεία του θεσμικού εκχριστιανισμού και στη φορμαλιστική πίστη, αδιαφορώντας όμως για την κοινωνική δικαιοσύνη. Μέσα από παρόμοιες εμπειρίες, ο Καμίλο Τόρες σμίλευσε την έννοια της «αποτελεσματικής αγάπης», η οποία ταυτίζεται με τη δέσμευση για δικαιοσύνη και αλλαγή των κοινωνικών δομών.

Η βάση του ήταν το σημείο του Κατά Ματθαίον Ευαγγελίου όπου τονίζεται ότι οι άνθρωποι κρίνονται με κυρίως κριτήριο την έμπρακτη ευσπλαχνία τους. Αν όμως η προσωπική φιλανθρωπία βοηθά ένα άτομο, η αλλαγή των κοινωνικών δομών αποτελεί σπλαχνική αγάπη προς όλους. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η δέσμευση για κοινωνική δικαιοσύνη μέσα από την αλλαγή των θεσμών έγινε συνώνυμη της αποτελεσματικής αγάπης στη σκέψη του, καθώς ο Καμίλο Τόρες προσπαθούσε να ανιχνεύσει τις πολιτικές συνέπειες της χριστιανικής έννοιας της αγάπης.