Κάποιοι αποφάσισαν να ξεθάψουν τη θεωρία των δύο άκρων

Πριν από κάμποσα χρόνια, στην κορύφωση της ελληνικής κρίσης, με την κοινωνία να εξεγείρεται και να κατεβαίνει στους δρόμους οργισμένη αλλά και να στρέφεται προς τα αριστερά, όσοι μιλούσαν εξ ονόματος του «Κέντρου» είχαν ανακαλύψει ως τελευταία καταφυγή τη θεωρία των «δύο άκρων».

Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, κάπου στη μέση του πολιτικού σκηνικού είναι οι «υπεύθυνες» πολιτικές δυνάμεις, δηλαδή αυτές που είναι με τον νεοφιλελευθερισμό και κατά των κινημάτων, και γύρω τους είναι τα άκρα: η ακροδεξιά από τη μία μεριά και από την άλλη η αριστερά.

Στην Ελλάδα αυτό είχε μεταφραστεί στο ότι από τη μία μεριά ήταν οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής και από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ και τα κινήματα. Σε αυτό το πλαίσιο, το βασικό ήταν να αντέξουν οι δυνάμεις του Κέντρου.

Και οι δύο θεωρίες κάνουν το ίδιο συνειδητό λάθος. Εξισώνουν εξαιρετικά ανόμοια πράγματα και καταστάσεις και συσκοτίζουν το γεγονός ότι στη μία μεριά έχουμε να κάνουμε με εκπροσώπους μια αυταρχικής, βίαιης, αντιδημοκρατικής και ρατσιστικής ιδεολογίας, και από την άλλη ανθρώπους που διεκδικούν δημοκρατία και δικαιοσύνη. Ή για να το πω διαφορετικά, από τη μια είχαμε συμμορίες και από την άλλη κοινωνικά κινήματα με συγκεκριμένα αιτήματα.

Ακόμη χειρότερα, ταυτίζοντας δικαιολογημένες εκφράσεις οργής και αγανάκτησης με τις απεχθείς πρακτικές της ακροδεξιάς, ουσιαστικά προσπαθούσαν να συκοφαντήσουν τις κοινωνικές διεκδικήσεις με σκοπό να περιορίσουν την απήχησή στα κομμάτια της κοινωνίας που ταλαντεύονταν.

Δεν είναι τυχαίο ότι ξεθάβουν αυτή τη θεωρία σήμερα. Γιατί είμαστε σε μια παρόμοια συγκυρία. Γιατί έχουμε μια κυβέρνηση που εκπροσωπεί μια μειοψηφία της κοινωνίας, μια κυβέρνηση που την αξιολογεί αρνητικά η πλειοψηφία της κοινωνίας, μια κυβέρνηση που προκαλεί αισθήματα οργής σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Και ταυτόχρονα είμαστε σε μια περίοδο όπου υπάρχουν και κοινωνικές διαμαρτυρίες, αλλά κυρίως το ανοιχτό ερώτημα του πώς θα μεταφραστούν αυτές οι διαμαρτυρίες και απαιτήσεις σε μια εναλλακτική πολιτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας.

Σκοπός αυτών που ξεθάβουν τη θεωρία των δύο άκρων είναι να παρουσιάσουν την αναζήτηση αυτής της προοδευτικής δημοκρατικής εναλλακτικής προοπτικής ως ένα «άκρο» και να φοβίσουν τους ψηφοφόρους που ταλαντεύονται, έτσι που τελικά η σημερινή κυβέρνηση να φαντάζει ως η μόνη διαθέσιμη πολιτική λύση.

Σε αυτή την κατεύθυνση και κάθε επικοινωνιακή αφορμή θα εκμεταλλευτούν και γεγονότα θα παρουσιάσουν με υπερβολή και διάφορες κραυγές θα βγάλουν.

Όμως, κάνουν λάθος εάν πιστεύουν ότι μια ξαναζεσταμένη εκδοχή μιας θεωρίας που δεν έπεισε τότε θα πείσει σήμερα.

Στην πραγματικότητα απλώς αποδεικνύουν ότι έχουν ξεμείνει εντελώς από επιχειρήματα.

Πηγή: in.gr

Όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότερες σοκαριστικές λεπτομέρειες για την υπόθεση Τζέφρι Έπσταϊν βλέπουν το φως της δημοσιότητας, με την εφημερίδα The Telegraph να αποκαλύπτει ότι διατηρούσε κρυφές αποθήκες σε όλες τις ΗΠΑ.

Από τότε που «άνοιξε» ο φάκελος Τζέφρι Έπσταϊν και άρχισαν να αποκαλύπτονται λεπτομέρειες για τη δράση του καταδικασμένου για σεξουαλικά εγκλήματα χρηματιστή, φάνηκε ότι δεν είναι μια υπόθεση που θα κλείσει εύκολα και γρήγορα. Και δεν πρέπει κιόλας.

Επί δεκαετίες, ο πρώην ισχυρός άνδρας του χρηματοοικονομικού τομέα, κατάφερνε να περνάει κάτω από το… ραντάρ για τα εγκλήματά του, χάρη στις ισχυρές διασυνδέσεις του και σε ένα κύκλωμα που είχε φτιάξει ώστε να λειτουργεί υπέρ του.

h

Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο Τζέφρι Έπσταϊν διατηρούσε σε διάφορες περιοχές των ΗΠΑ, δεκάδες μυστικές αποθήκες, προκειμένου να κρύβει υλικό από τα εγκλήματά του. Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ, ο καταδικασμένος παιδόφιλος, αποθήκευε σε αυτές τις μονάδες γυμνές φωτογραφίες των θυμάτων του, πορνοπεριοδικά, υπολογιστές, βιντεοκασέτες και DVD με έφηβες, σκληρούς δίσκους, σημειωματάρια με διευθύνσεις, αλλά και εγχειρίδια για σεξουαλικές σκλάβες.

Σύμφωνα με την The Telegraph, ο Έπσταϊν άρχισε να χρησιμοποιεί τις αποθήκες το 2003, ενώ οι πληρωμές κράτησαν έως το 2019, όταν και έβαλε τέλος στη ζωή του στο Μητροπολιτικό Σωφρονιστικό Κέντρο της Νέας Υόρκης.

Έπσταϊν, Τραμπ και συγκάλυψη;

Πριν από μια ημέρα, πολλά αμερικανικά μέσα ενημέρωσης αποκάλυψαν ότι η κυβέρνηση (σ.σ. το υπουργείο Δικαιοσύνης) απέσυρε από τον «φάκελο Έπσταϊν» έγγραφα που αναφέρονταν στον Ντόναλντ Τραμπ και ορισμένα από αυτά αφορούσαν τις κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση μιας ανήλικης.

«Αυτή είναι η μεγαλύτερη επιχείρηση συγκάλυψης της κυβέρνηση, στη σύγχρονη ιστορία» κατήγγειλαν οι Δημοκρατικοί βουλευτές της ισχυρής Επιτροπής Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων. «Απαιτούμε απαντήσεις», πρόσθεσαν στην ανάρτησή τους στην πλατφόρμα Χ.

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, πολλά έγγραφα που αφορούσαν κατηγορίες κατά του Τζέφρι Έπσταϊν και στα οποία γινόταν αναφορά στο όνομα του Τραμπ, αποσύρθηκαν επίσης από τη δημόσια βάση δεδομένων.

Λάβρος ο Αλέξης Τσίπρας, μετά την απόφαση του Δικαστηρίου για τις υποκλοπές, σημειώνει ότι δύο τη γλίτωσαν. «Αυτός που σκέφτηκε και αυτός που οργάνωσε τον βιασμό του Κράτους Δικαίου στη χώρα μας. Ο ένας λέγεται Κυριάκος Μητσοτάκης και ο άλλος Γρηγόρης Δημητριάδης».

Προ των ευθυνών τους για την υπόθεση των υποκλοπών θέτει ο Αλέξης Τσίπρας, τους κυρίους Μητσοτάκη και Δημητριάδη, στον απόηχο της απόφασης του δικαστηρίου να καταδικάσει τον καθέναν από τους τέσσερις κατηγορούμενους (Ταλ Ντίλιαν, Σάρα Χάμου, Φέλιξ Μπίτζιο και Γιάννη Λαβράνο) σε ποινή φυλάκισης 126 χρόνιων και 8 μηνών.

Ο κ. Τσίπρας, μέσω ανάρτησής του σημειώνει πως «δύο τη γλίτωσαν, γιατί απουσίαζαν από το κατηγορητήριο» κάνοντας ευθεία αναφορά στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και στον πρώην γενικό γραμματέα της κυβέρνησης Γρηγόρη Δημητριάδη, τους οποίους χαρακτήρισε «ηθικό και εκτελεστικό αυτουργό», τονίζοντας ότι πρόκειται για «αυτόν που σκέφτηκε και αυτόν που οργάνωσε τον βιασμό του Κράτους Δικαίου στη χώρα μας».

Συμπλήρωσε πάντως ότι μετά τη σημερινή εξέλιξη «δύσκολα θα αποφύγουν να λογοδοτήσουν και οι πραγματικοί υπαίτιοι».

«126 χρόνια και 8 μήνες για καθέναν από τους τέσσερις κατηγορούμενους της δίκης των υποκλοπών.

Δύο τη γλίτωσαν, γιατί απουσίαζαν από το κατηγορητήριο.

Ο ηθικός και ο εκτελεστικός αυτουργός.

Ο ένας λέγεται Κυριάκος Μητσοτάκης και ο άλλος Γρηγόρης Δημητριάδης.

Μετά τη σημερινή εξέλιξη όμως, δύσκολα θα αποφύγουν να λογοδοτήσουν και οι πραγματικοί υπαίτιοι.

Και στο λαό και στη δικαιοσύνη».

Ηκυβέρνηση επικαλείται τη «νομιμότητα» σαν κουμπί on/off: όταν τη βολεύει γίνεται σημαία, όταν τη δυσκολεύει μετατρέπεται σε υποσημείωση. Η α λα καρτ επίκληση των θεσμών δεν είναι απλώς επικοινωνιακό τέχνασμα. Είναι τρόπος άσκησης εξουσίας που διαβρώνει την ισονομία και ακυρώνει στην πράξη την έννοια της λογοδοσίας. Η εικόνα είναι ξεκάθαρη: η εξουσία αποφασίζει ποιες υποθέσεις θα φωτιστούν και ποιες θα θαφτούν πίσω από διαδικαστικά προσχήματα.

Στην υπόθεση Τριαντόπουλου, η πλειοψηφία επέλεξε να κλείσει άρον άρον την κοινοβουλευτική διαδικασία. Χωρίς ουσιαστική εξέταση μαρτύρων, χωρίς πραγματική διερεύνηση, με ένα σύντομο γραπτό υπόμνημα και με το επιχείρημα ότι «αρμόδια είναι η Δικαιοσύνη», η Βουλή παραιτήθηκε από τον συνταγματικό της ρόλο. Αντί για προανακριτική έρευνα, επιλέχθηκε η εύκολη οδός της απευθείας παραπομπής, σαν να επρόκειτο για τυπικό γραφειοκρατικό ζήτημα και όχι για σοβαρή πολιτική υπόθεση.

Ακόμα πιο αποκαλυπτική υπήρξε η στάση της κυβέρνησης στις υποθέσεις που αφορούσαν τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τους πρώην υπουργούς Μάκη Βορίδη και Λευτέρη Αυγενάκη. Δεν επιλέχθηκε προανακριτική επιτροπή με σαφές αντικείμενο, αλλά μια εξεταστική με τόσο διευρυμένο πλαίσιο, ώστε οι συγκεκριμένες ευθύνες να διαχέονται σε γενικόλογες αναφορές περί «διαχρονικών παθογενειών». Οταν το κάδρο ανοίγει υπερβολικά, η ευθύνη εξαφανίζεται. Σε υψηλούς τόνους είχε εξελιχθεί και η συνεδρίαση της Βουλής για τη σύσταση προανακριτικής εις βάρος των δύο πρώην υπουργών, διαδικασία που οδηγήθηκε σε θεσμική εκτροπή λόγω κυβερνητικών μεθοδεύσεων.

Η αντιπολίτευση είχε καταγγείλει σύσσωμη τη χρήση επιστολικής ψήφου, χαρακτηρίζοντας την πρακτική άκυρη και αντιδημοκρατική. Μερικούς μήνες αργότερα, προχθές δηλαδή, το πόρισμα της Ν.Δ. για την εξεταστική του ΟΠΕΚΕΠΕ ήταν πλήρως απαλλακτικό για τους πρώην υπουργούς, εντοπίζοντας μόνο «διαχρονικά προβλήματα» στον Οργανισμό και χαρακτηρίζοντας «θεσμικά ορθή» τη σύσταση της εξεταστικής επιτροπής. Δηλαδή, πρώτα θολώνουμε τις ευθύνες και μετά πανηγυρίζουμε για την… καθαρότητα. Σε αυτό το πλαίσιο σφοδρές είναι οι αντιδράσεις της αντιπολίτευσης στο απαλλακτικό πόρισμα της Ν.Δ. για τους κ. Αυγενάκη και Βορίδη, με τα κόμματα να κάνουν λόγο για μια ακόμη απόπειρα συγκάλυψης σοβαρών πολιτικών και ενδεχομένως ποινικών ευθυνών.

Από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ, ο εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος, Κώστας Τσουκαλάς, υπερασπίστηκε την πρόταση του κόμματός του για σύσταση προανακριτικής επιτροπής, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι επιχείρησε εξαρχής να απαξιώσει την εξεταστική επιτροπή και να τη μετατρέψει από εργαλείο διαλεύκανσης της υπόθεσης σε μηχανισμό συγκάλυψης και παρεμπόδισης της έρευνας, τονίζοντας ότι τα όσα αποκαλύπτονται δεν συνιστούν μια «απλή παθογένεια», αλλά σοβαρό ζήτημα θεσμικής λειτουργίας και πολιτικής ευθύνης. Την ίδια ώρα, ωστόσο, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος εμφανίστηκε καθησυχαστικός, υποστηρίζοντας πως «στο διά ταύτα θεωρώ ότι το πόρισμα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Ν.Δ. είναι ένα εμπεριστατωμένο πόρισμα και πριν κάποιος βγάλει άποψη και κρίση –και αναφέρομαι και στην αντιπολίτευση– καλό είναι να το διαβάσει, όπως θα κάνουμε κι εμείς με τα πορίσματα των άλλων κομμάτων», επιχειρώντας να αποδώσει μια εντελώς διαφορετική εικόνα για το περιεχόμενο και τη βαρύτητα των συμπερασμάτων.

Στον αντίποδα, για τον Γιάνη Βαρουφάκη και μια δήλωσή του γύρω από τα ναρκωτικά ο κρατικός μηχανισμός λειτούργησε με αξιοσημείωτη ταχύτητα, στέλνοντάς τον πάραυτα στις δικαστικές αίθουσες. Εκεί η νομιμότητα έγινε ξαφνικά αυστηρή, άκαμπτη, αδιαπραγμάτευτη. Το μήνυμα είναι καθαρό: άλλοι απολαμβάνουν θεσμική ασυλία, άλλοι αντιμετωπίζονται ως παραδειγματικοί στόχοι.

Σκοπιμότητα

Τη γενικευμένη κυβερνητική αντίφαση έχει περιγράψει εύστοχα και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, επισημαίνοντας ότι η κυβέρνηση επικαλείται το άρθρο 86 του Συντάγματος «αφού πρώτα το καταστρατήγησε», επιχειρώντας εκ των υστέρων να εμφανιστεί ως θεματοφύλακας της θεσμικής τάξης. Οταν η νομιμότητα παύει να είναι κανόνας και μετατρέπεται σε εργαλείο σκοπιμότητας, τότε δεν μιλάμε για κράτος δικαίου. Μιλάμε για μια καλοστημένη σκηνοθεσία δικαιοσύνης, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της εξουσίας.

Πηγή: efsyn