Η Γαλλίδα ηθοποιός θα παραβρεθεί στο φεστιβάλ για την παρουσίαση του ντοκιμαντέρ που σκηνοθέτησε

Με την Γαλλίδα ηθοποιό Ζιλιέτ Μπινός να τιμά και πάλι με την παρουσία την Θεσσαλονίκη, το 28ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της πόλης ετοιμάζεται να σηκώσει αυλαία την Πέμπτη 5 Μαρτίου, με την ταινία «Ρώτα την Ι Τζιν». Αφορά την δημοσιογράφο και συγγραφέα Τζιν Κάρολ, η οποία άσκησε μήνυση στον Ντόναλντ Τραμπ για σεξουαλική κακοποίηση και συκοφαντική δυσφήμιση και έγινε η μοναδική γυναίκα που τον κέρδισε δύο φορές σε δικαστική αίθουσα.

Η Μπινός έρχεται στο φεστιβάλ με την ιδιότητά της σκηνοθέτιδας, καθώς θα παρουσιάσει το ντοκιμαντέρ «In-I In Motion», για τη συνεργασία της με τον διάσημο Βρετανό χορευτή και χορογράφο Άκραμ Καν. Επίσης θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη και ως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Κινηματογράφου ενόψει της αντίστροφης μέτρησης για την τελετή απονομής των Βραβείων Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα το 2027.

Η Ζιλιέτ Μπινός

Για τις 57 ελληνικές ταινίες που θα προβληθούν στα προγράμματα Διεθνές Διαγωνιστικό, Διαγωνιστικό Newcomers, Διαγωνιστικό Film Forward, Ανοιχτοί Ορίζοντες και Πλατφόρμα+ μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Ο θρυλικός αμερικανός συνθέτης και παραγωγός Ντέσμοντ Τσαιλντ θα βρεθεί επίσης στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να παραστεί στην παγκόσμια πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ «Ο Ντέσμοντ Τσαιλντ ροκάρει τον Παρθενώνα της Χέδερ Γουίντερς.»

Τρεις ειδικοί Χρυσοί Αλέξανδροι θα απονεμηθούν σε τιμώμενα πρόσωπα του ΦΝΘ: στη ξεχωριστή δημιουργό Βουβούλα Σκούρα, η οποία μέσα από το έργο της επαναπροσδιορίζει τη σχέση μας με τη μνήμη, την Ιστορία και τον χρόνο, στον αμερικανό πολυμεσικό καλλιτέχνη, Μπιλ Μόρισον, ο οποίος θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσει το έργο του και να παραδώσει masterclass ανοιχτό στο κοινό και στον παραγωγό Γιώργο Παπαλιό («Τα χρώματα της ίριδος», «Θίασος» κ.α.) ο οποίος στη δεκαετία του 1970 έπαιξε μετάλο ρόλο στην αναγέννηση του ελληνικού σινεμά στηρίζοντας νέους δημιουργούς στα πρώτα τους βήματα.

Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ «Τρέχοντας τα κύματα» του Γιάννη Καραπιπερίδη για τον Γιώργο Παπαλιό, ενώ ο παραγωγός θα διατελέσει μέλος της κριτικής επιτροπής του Διεθνούς Διαγωνιστικού τμήματος.

 

To ντοκιμαντέρ «Orwell: 2+2=5» θα παιχτεί στη διοργάνωση

Η αυλαία της διοργάνωσης θα πέσει την Κυριακή 15 Μαρτίου, με την προβολή του υποψήφιου για βραβείο Όσκαρ ντοκιμαντέρ «Ο κ. Κανένας εναντίον του Πούτιν» του Ντέιβιντ Μπόρενσταϊν, σε συν-σκηνοθεσία Πάβελ «Πάσα» Ταλάνκιν. Το Φεστιβάλ γιορτάζει το σινεμά με τη ζωντανή μετάδοση της τελετής απονομής των βραβείων OSCARS® και ένα ολονύχτιο πάρτι στο Ολύμπιον.

Ως τότε Στο 28ο ΦΝΘ θα έχουν προβληθεί 252 ντοκιμαντέρ μικρού και μεγάλου μήκους, ανάμεσα στα οποία 80 παγκόσμιες πρεμιέρες, αριθμός-ρεκόρ για την ιστορία του Φεστιβάλ.

Η διοργάνωση θα διεξαχθεί στην ιστορική έδρα του, στις αίθουσες Ολύμπιον και Παύλος Ζάννας, στις αίθουσες του Λιμανιού, Φρίντα Λιάππα, Τώνια Μαρκετάκη, Τζον Κασσαβέτης, Σταύρος Τορνές, καθώς και στον κινηματογράφο Μακεδονικόν. Παράλληλα, παρακολουθούμε ταινίες και διαδικτυακά, μέσω της ψηφιακής πλατφόρμας του Φεστιβάλ.

Η Ναόμι Κάμπελ έχει περάσει διά πυρός και σιδήρου στη βιομηχανία της μόδας αλλά και στην αληθινή ζωή. Και έχει βγει αλώβητη. Είναι άραγε η αναφορά του ονόματος της βρετανίδας supermodel στα «Epstein Files» η στιγμή που θα τη στιγματίσει για πάντα και θα κατακρημνίσει τον μύθο της;

Αν υπάρχει ένα πρόσωπο στην παγκόσμια σόουμπιζ που έχει αποδείξει ότι διαθέτει την ικανότητα της επιβίωσης – ακόμα και μέσα από τις πιο σκοτεινές ατραπούς –, αυτή είναι αναμφίβολα η Ναόμι Κάμπελ.

Ωστόσο, η πρόσφατη δημοσιοποίηση των περιβόητων «Epstein Files» έρχεται να δοκιμάσει τις αντοχές του μύθου της «Μαύρης Γαζέλας» περισσότερο από κάθε κινητό τηλέφωνο που εκσφενδόνισε ποτέ σε κάποια αβοήθητη βοηθό της.

Η Ναόμι Κάμπελ προσερχόμενη πάλαι ποτέ για να εκτίσει ποινή κοινωνικής εργασίας

Το όνομα της Κάμπελ φιγουράρει στα έγγραφα ως μέρος ενός σκοτεινού παζλ που κανείς δεν θέλει να έχει στο βιογραφικό του. Η ίδια δηλώνει άγνοια, παρά τα δεκάδες μηνύματα που φαίνεται να είχε ανταλλάξει με τον αμερικανό παιδόφιλο, ζητώντας του σε κάποια από αυτά ακόμα και να της δανείσει το ιδιωτικό αεροσκάφος του.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ναόμι φλερτάρει με την καταστροφή. Η καριέρα της, μια ξέφρενη πορεία από τους δρόμους του Στράταμ του νότιου Λονδίνου μέχρι το εξώφυλλο της γαλλικής «Vogue» (η πρώτη μαύρη γυναίκα που το κατάφερε, χάρη στην παρέμβαση του μέντορά της, Ιβ Σεν Λοράν), έμοιαζε πάντα μια ισορροπία τρόμου.

Μαζί με τη Λίντα Εβαντζελίστα και την Κρίστι Τέρλινγκτον ενσάρκωσαν τη λεγόμενη «Αγία Τριάδα» των 90s, ορίζοντας με τις αναλογίες και την καριέρα τους τον όρο «supermodel».

Λίντα Εβαντζελίστα, Σίντι Κρόφορντ, Ναόμι Κάμπελ, Κρίστι Τέρλιγκτον

Αλλά πίσω από τη λάμψη και τις αμοιβές που αποτιμώνταν σε εκατομμύρια, υπήρχε πάντα μια ηφαιστειώδης οργή. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τη δεκαετία του 2000; Τα βίαια ξεσπάσματα της Κάμπελ δεν ήταν απλώς φήμες αλλά γεγονότα επιβεβαιωμένα από δικαστικές αποφάσεις.

Η εικόνα της να εμφανίζεται για κοινωφελή εργασία φορώντας τουαλέτα Dolce & Gabbana, αφότου είχε χτυπήσει την οικονόμο της με ένα κινητό τηλέφωνο BlackBerry, παραμένει ένα σουρεαλιστικό μνημείο της pop κουλτούρας.

«Δεν είμαι τέλεια» έλεγε τότε, ενώ τα μαθήματα διαχείρισης θυμού γίνονταν για εκείνη ό,τι το γυμναστήριο για τους κοινούς θνητούς: μια αναγκαία ρουτίνα.

Η αφίσα από την έκθεση με θέμα την Ναόμι που φιλοξενήθηκε στο μουσείο V&A του Λονδίνου

Υστερα ήταν η ανάμειξή της σε υπόθεση με «ματωμένα» διαμάντια (πρωταγωνιστής ο πρώην πρόεδρος της Λιβερίας Τσαρλς Τέιλορ), αλλά και οι μυθιστορηματικοί έρωτές της. Πάντα θυελλώδεις, πάντα με ισχυρούς άνδρες που μπορούσαν (ή προσπαθούσαν) να δαμάσουν τον ατίθασο χαρακτήρα της.

Από τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, που την πόθησε απεγνωσμένα, μέχρι τον μπασίστα των U2 Ανταμ Κλέιτον, τον κροίσο της F1 Φλάβιο Μπριατόρε, τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο και τον δισεκατομμυριούχο ρώσο ολιγάρχη Βλαντισλάβ Ντορόνιν. Κάθε σχέση της ήταν πρωτοσέλιδο και κάθε χωρισμός ένα μικρό δράμα.

Η εμπλοκή του ονόματός της σε αρκετά από τα αρχεία Επστιν είναι ίσως η πιο σοβαρή κηλίδα σε αυτό το πυκνό, λαμπερό αλλά τρικυμιώδες βιογραφικό. Σε μια εποχή που η δημόσια εικόνα καταρρέει με ένα tweet και οι «δολοφόνοι χαρακτήρα» καραδοκούν ακόμα και με αφορμή ένα νεύμα, η μαύρη γαζέλα καλείται να ελιχθεί σε μια αχαρτογράφητη ζούγκλα σπαρμένη με νάρκες.

Κάποιοι αποφάσισαν να ξεθάψουν τη θεωρία των δύο άκρων

Πριν από κάμποσα χρόνια, στην κορύφωση της ελληνικής κρίσης, με την κοινωνία να εξεγείρεται και να κατεβαίνει στους δρόμους οργισμένη αλλά και να στρέφεται προς τα αριστερά, όσοι μιλούσαν εξ ονόματος του «Κέντρου» είχαν ανακαλύψει ως τελευταία καταφυγή τη θεωρία των «δύο άκρων».

Σύμφωνα με τη θεωρία αυτή, κάπου στη μέση του πολιτικού σκηνικού είναι οι «υπεύθυνες» πολιτικές δυνάμεις, δηλαδή αυτές που είναι με τον νεοφιλελευθερισμό και κατά των κινημάτων, και γύρω τους είναι τα άκρα: η ακροδεξιά από τη μία μεριά και από την άλλη η αριστερά.

Στην Ελλάδα αυτό είχε μεταφραστεί στο ότι από τη μία μεριά ήταν οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής και από την άλλη ο ΣΥΡΙΖΑ και τα κινήματα. Σε αυτό το πλαίσιο, το βασικό ήταν να αντέξουν οι δυνάμεις του Κέντρου.

Και οι δύο θεωρίες κάνουν το ίδιο συνειδητό λάθος. Εξισώνουν εξαιρετικά ανόμοια πράγματα και καταστάσεις και συσκοτίζουν το γεγονός ότι στη μία μεριά έχουμε να κάνουμε με εκπροσώπους μια αυταρχικής, βίαιης, αντιδημοκρατικής και ρατσιστικής ιδεολογίας, και από την άλλη ανθρώπους που διεκδικούν δημοκρατία και δικαιοσύνη. Ή για να το πω διαφορετικά, από τη μια είχαμε συμμορίες και από την άλλη κοινωνικά κινήματα με συγκεκριμένα αιτήματα.

Ακόμη χειρότερα, ταυτίζοντας δικαιολογημένες εκφράσεις οργής και αγανάκτησης με τις απεχθείς πρακτικές της ακροδεξιάς, ουσιαστικά προσπαθούσαν να συκοφαντήσουν τις κοινωνικές διεκδικήσεις με σκοπό να περιορίσουν την απήχησή στα κομμάτια της κοινωνίας που ταλαντεύονταν.

Δεν είναι τυχαίο ότι ξεθάβουν αυτή τη θεωρία σήμερα. Γιατί είμαστε σε μια παρόμοια συγκυρία. Γιατί έχουμε μια κυβέρνηση που εκπροσωπεί μια μειοψηφία της κοινωνίας, μια κυβέρνηση που την αξιολογεί αρνητικά η πλειοψηφία της κοινωνίας, μια κυβέρνηση που προκαλεί αισθήματα οργής σε μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Και ταυτόχρονα είμαστε σε μια περίοδο όπου υπάρχουν και κοινωνικές διαμαρτυρίες, αλλά κυρίως το ανοιχτό ερώτημα του πώς θα μεταφραστούν αυτές οι διαμαρτυρίες και απαιτήσεις σε μια εναλλακτική πολιτική πρόταση διακυβέρνησης της χώρας.

Σκοπός αυτών που ξεθάβουν τη θεωρία των δύο άκρων είναι να παρουσιάσουν την αναζήτηση αυτής της προοδευτικής δημοκρατικής εναλλακτικής προοπτικής ως ένα «άκρο» και να φοβίσουν τους ψηφοφόρους που ταλαντεύονται, έτσι που τελικά η σημερινή κυβέρνηση να φαντάζει ως η μόνη διαθέσιμη πολιτική λύση.

Σε αυτή την κατεύθυνση και κάθε επικοινωνιακή αφορμή θα εκμεταλλευτούν και γεγονότα θα παρουσιάσουν με υπερβολή και διάφορες κραυγές θα βγάλουν.

Όμως, κάνουν λάθος εάν πιστεύουν ότι μια ξαναζεσταμένη εκδοχή μιας θεωρίας που δεν έπεισε τότε θα πείσει σήμερα.

Στην πραγματικότητα απλώς αποδεικνύουν ότι έχουν ξεμείνει εντελώς από επιχειρήματα.

Πηγή: in.gr

Όσο περνάει ο καιρός όλο και περισσότερες σοκαριστικές λεπτομέρειες για την υπόθεση Τζέφρι Έπσταϊν βλέπουν το φως της δημοσιότητας, με την εφημερίδα The Telegraph να αποκαλύπτει ότι διατηρούσε κρυφές αποθήκες σε όλες τις ΗΠΑ.

Από τότε που «άνοιξε» ο φάκελος Τζέφρι Έπσταϊν και άρχισαν να αποκαλύπτονται λεπτομέρειες για τη δράση του καταδικασμένου για σεξουαλικά εγκλήματα χρηματιστή, φάνηκε ότι δεν είναι μια υπόθεση που θα κλείσει εύκολα και γρήγορα. Και δεν πρέπει κιόλας.

Επί δεκαετίες, ο πρώην ισχυρός άνδρας του χρηματοοικονομικού τομέα, κατάφερνε να περνάει κάτω από το… ραντάρ για τα εγκλήματά του, χάρη στις ισχυρές διασυνδέσεις του και σε ένα κύκλωμα που είχε φτιάξει ώστε να λειτουργεί υπέρ του.

h

Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο Τζέφρι Έπσταϊν διατηρούσε σε διάφορες περιοχές των ΗΠΑ, δεκάδες μυστικές αποθήκες, προκειμένου να κρύβει υλικό από τα εγκλήματά του. Όπως αναφέρει το ρεπορτάζ, ο καταδικασμένος παιδόφιλος, αποθήκευε σε αυτές τις μονάδες γυμνές φωτογραφίες των θυμάτων του, πορνοπεριοδικά, υπολογιστές, βιντεοκασέτες και DVD με έφηβες, σκληρούς δίσκους, σημειωματάρια με διευθύνσεις, αλλά και εγχειρίδια για σεξουαλικές σκλάβες.

Σύμφωνα με την The Telegraph, ο Έπσταϊν άρχισε να χρησιμοποιεί τις αποθήκες το 2003, ενώ οι πληρωμές κράτησαν έως το 2019, όταν και έβαλε τέλος στη ζωή του στο Μητροπολιτικό Σωφρονιστικό Κέντρο της Νέας Υόρκης.

Έπσταϊν, Τραμπ και συγκάλυψη;

Πριν από μια ημέρα, πολλά αμερικανικά μέσα ενημέρωσης αποκάλυψαν ότι η κυβέρνηση (σ.σ. το υπουργείο Δικαιοσύνης) απέσυρε από τον «φάκελο Έπσταϊν» έγγραφα που αναφέρονταν στον Ντόναλντ Τραμπ και ορισμένα από αυτά αφορούσαν τις κατηγορίες για σεξουαλική κακοποίηση μιας ανήλικης.

«Αυτή είναι η μεγαλύτερη επιχείρηση συγκάλυψης της κυβέρνηση, στη σύγχρονη ιστορία» κατήγγειλαν οι Δημοκρατικοί βουλευτές της ισχυρής Επιτροπής Εποπτείας της Βουλής των Αντιπροσώπων. «Απαιτούμε απαντήσεις», πρόσθεσαν στην ανάρτησή τους στην πλατφόρμα Χ.

Σύμφωνα με την ίδια πηγή, πολλά έγγραφα που αφορούσαν κατηγορίες κατά του Τζέφρι Έπσταϊν και στα οποία γινόταν αναφορά στο όνομα του Τραμπ, αποσύρθηκαν επίσης από τη δημόσια βάση δεδομένων.