Η διευρυνόμενη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή έχει παραλύσει τη ναυτιλία μέσω αυτής της ζωτικής σημασίας πλωτής οδού, πνίγοντας κρίσιμες ροές ενέργειας από την περιοχή.

Κοντά σε πολυμηνιαία υψηλά οι τιμές του πετρελαίου την Πέμπτη, καθώς οι επιθέσεις σε δεξαμενόπλοια και η κλιμάκωση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή διατάραξαν τη ναυσιπλοΐα μέσω του Στενού του Ορμούζ, ενός από τα πιο κρίσιμα ενεργειακά σημεία συμφόρησης στον κόσμο.

Ο πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ με το Ιράν εισήλθε στην έκτη ημέρα του, με την Ουάσινγκτον και τον σύμμαχό της να επεκτείνουν τις επιθέσεις σε ολόκληρη την Ισλαμική Δημοκρατία. Η Τεχεράνη απάντησε με κύματα επιθέσεων με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε ισραηλινούς και αμερικανικούς στόχους, προειδοποιώντας ότι θα μπορούσαν να ακολουθήσουν περαιτέρω αντίποινα.

Τι συμβαίνει με τις τιμές της ενέργειας;

Η τιμή του αργού πετρελαίου Brent διεύρυνε τα κέρδη της την Πέμπτη, διαπραγματευόμενη πάνω από τα 82 δολάρια το βαρέλι, σημειώνοντας άνοδο άνω του 2% και στο υψηλότερο επίπεδο από τον Ιανουάριο του 2025. Το αμερικανικό West Texas Intermediate έκλεισε στα 74,66 δολάρια την Τετάρτη, το υψηλότερο επίπεδο από τον Ιούνιο για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα. Και οι δύο δείκτες αναφοράς έχουν αυξηθεί περισσότερο από 10% αυτή την εβδομάδα, εν μέσω φόβων ότι οι παρατεταμένες διαταραχές στις εξαγωγές του Κόλπου θα μπορούσαν να περιορίσουν την παγκόσμια προσφορά.

Οι τιμές του φυσικού αερίου εκτοξεύτηκαν τη Δευτέρα, αφότου το Κατάρ σταμάτησε την παραγωγή LNG μετά από επιθέσεις στη Μέση Ανατολή. Οι τιμές χονδρικής φυσικού αερίου Benchmark στην Ολλανδία και τη Βρετανία αυξήθηκαν σχεδόν κατά 50%, ενώ οι τιμές LNG στην Ασία αυξήθηκαν περίπου κατά 39%.

Γιατί είναι σημαντικό το Στενό του Ορμούζ;

Το στενό μεταφέρει περίπου το ένα πέμπτο των παγκόσμιων εξαγωγών πετρελαίου, καθώς και περίπου το 20% του LNG, συμπεριλαμβανομένων των αποστολών από παραγωγούς του Κόλπου, όπως η Σαουδική Αραβία, το Ιράκ, τα ΗΑΕ, το Κουβέιτ και ιδιαίτερα το Κατάρ.

Σύμφωνα με τα ιρανικά κρατικά μέσα ενημέρωσης, ένας ανώτερος διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν δήλωσε ότι το στενό είναι κλειστό και ότι θα έβαζε φωτιά σε οποιοδήποτε πλοίο προσπαθήσει να περάσει από εκεί. Το Ιράν τεχνικά δεν μπορεί να κλείσει το Στενό του Ορμούζ, αλλά η απλή απειλή αντιποίνων ήταν αρκετή για να εμποδίσει τα πλοία να πλεύσουν μέσω της πλωτής οδού.

Τουλάχιστον 200 πλοία, συμπεριλαμβανομένων δεξαμενόπλοιων μεταφοράς πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου, καθώς και φορτηγών πλοίων, παρέμειναν αγκυροβολημένα σε ανοιχτά νερά σύμφωνα με εκτιμήσεις του Reuters, βάσει δεδομένων παρακολούθησης πλοίων από την πλατφόρμα MarineTraffic.

Η σύγκρουση κλιμακώθηκε την Τετάρτη, όταν οι ΗΠΑ βύθισαν ένα ιρανικό πολεμικό πλοίο κοντά στη Σρι Λάνκα. Η επίθεση πραγματοποιήθηκε καθώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δεσμεύτηκε για μέτρα για την προστασία των ενεργειακών αποστολών από τη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένης της ασφαλιστικής υποστήριξης και πιθανής ναυτικής συνοδείας για τα δεξαμενόπλοια που μεταφέρουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Ο Τραμπ δήλωσε την Τρίτη ότι το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ θα μπορούσε να αρχίσει να συνοδεύει πετρελαιοφόρα μέσω του Στενού του Ορμούζ, εάν χρειαστεί, προσθέτοντας ότι είχε διατάξει την US International Development Finance Corporation να παρέχει ασφάλιση πολιτικού κινδύνου και οικονομικές εγγυήσεις για το θαλάσσιο εμπόριο στον Κόλπο.

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε ότι οι διαταραχές στις θαλάσσιες μεταφορές θα μπορούσαν να ανοίξουν ευκαιρίες για τη Ρωσία να επεκτείνει τις εξαγωγές ενέργειας. «Σε αυτό το πλαίσιο, μπορούμε να αναζητήσουμε νέους αγοραστές που έχουν χάσει προμήθειες που προηγουμένως διέρχονταν από το στενό», είπε, υπονοώντας ότι η Μόσχα θα μπορούσε να ανακατευθύνει τις αποστολές πετρελαίου και φυσικού αερίου σε εναλλακτικές αγορές καθώς οι ροές του Κόλπου αντιμετωπίζουν διακοπή.

Πώς αντιδρούν οι ναυτιλιακές ασφαλιστικές εταιρείες;

Οι απεργίες ώθησαν τις ναυτιλιακές ασφαλιστικές εταιρείες να ακυρώσουν την κάλυψη κινδύνου πολέμου για τα πλοία στην περιοχή, μια κίνηση που αναμένεται να αυξήσει απότομα το κόστος μεταφοράς.

Ασφαλιστικές εταιρείες όπως οι Gard, Skuld, NorthStandard, London P&I Club και American Club δήλωσαν ότι οι ακυρώσεις θα τεθούν σε ισχύ από τις 5 Μαρτίου, σύμφωνα με ανακοινώσεις που δημοσιεύθηκαν την 1η Μαρτίου. Οι ναυτιλιακές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή θα πρέπει τώρα να εξασφαλίσουν νέα κάλυψη, πιθανώς με πολύ υψηλότερο κόστος.

Τα ασφάλιστρα κινδύνου πολέμου έχουν εκτοξευθεί έως και 1% της αξίας ενός πλοίου τις τελευταίες 48 ώρες, από περίπου 0,2% την περασμένη εβδομάδα, ανέφεραν πηγές του κλάδου. Για ένα δεξαμενόπλοιο αξίας 100 εκατομμυρίων δολαρίων, αυτό θα αύξανε το κόστος κάλυψης για ένα μόνο ταξίδι από περίπου 200.000 δολάρια σε περίπου 1 εκατομμύριο δολάρια.
Η αναστάτωση έχει επίσης προκαλέσει αύξηση των ναύλων των δεξαμενόπλοιων. Το κόστος spot για τη ναύλωση πολύ μεγάλων πλοίων μεταφοράς αργού πετρελαίου (VLCC) αυξήθηκε σε περίπου 315.000 δολάρια την ημέρα αυτή την εβδομάδα, αυξημένο κατά 77% από την προηγούμενη Παρασκευή και περίπου πέντε φορές υψηλότερο από ό,τι στα τέλη Δεκεμβρίου, σύμφωνα με στοιχεία ναυτιλίας που επικαλούνται οι συμμετέχοντες στην αγορά.

Ποιες είναι οι προοπτικές;

Οι τράπεζες και οι αναλυτές προειδοποιούν ότι εάν συνεχιστούν οι διαταραχές στις μεταφορές, το αργό πετρέλαιο θα μπορούσε να πλησιάσει τα 100 δολάρια ανά βαρέλι. Η UBS αυτή την εβδομάδα αναβάθμισε τις προβλέψεις της για τις τιμές του Brent για το 2026, επικαλούμενη την κλιμάκωση της σύγκρουσης και τον κίνδυνο περαιτέρω απεργιών στις ενεργειακές υποδομές.

Οι αναλυτές λένε ότι η πορεία των τιμών θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το εάν η ναυτιλία μπορεί να ξαναρχίσει με ασφάλεια ή εάν η σύγκρουση επιδεινωθεί περαιτέρω.

Πηγή: RT

Πόσο κοστίζουν τα καύσιμα ενός F-35; Από 5.000 έως 14.000 δολάρια ανά ώρα πτήσης, ανάλογα με τις συνθήκες, την ταχύτητα και τη φύση της αποστολής. Πόσο αγοράζει το αμερικανικό Πεντάγωνο από την εταιρεία Northrop κάθε θηριώδες, δελταπτέρυγο και αόρατο (stealth) βομβαρδιστικό B-2 Spirit; Γύρω στα 2,1 δισεκατομμύρια δολάρια - και μάλιστα... στεγνό, χωρίς τα περισσότερα συστήματα που το συνοδεύουν και φυσικά χωρίς βόμβες και πυραύλους.

Πανάκριβη υπόθεση είναι ο πόλεμος, από τη συντήρηση και δράση των ρωμαϊκών λεγεώνων μέχρι τις ορδές του Τζένγκις Χαν τον 12ο αιώνα μ.Χ. και από τις ναπολεόντειες εκστρατείες μέχρι τις δύο παγκόσμιες συρράξεις του περασμένου αιώνα. Η νέα τυχοδιωκτική περιπέτεια, στην οποία μόλις ενέπλεξαν τη Μέση Ανατολή ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου, δεν έχει μόνο υψηλό ρίσκο - έχει και υψηλό κόστος. Ο «λογαριασμός» θα βγει μετά το πέρας της, το οποίο δεν διακρίνεται στον ορίζοντα. Και φυσικά δεν θα περιλαμβάνει τις ανεκτίμητες ανθρώπινες ζωές, όπως αυτές των 165 μαθητριών και εκπαιδευτικών που δολοφονήθηκαν από ισραηλινές βόμβες γιατί το σχολείο τους «κάποτε» ανήκε σε κτιριακό συγκρότημα παλαιού στρατοπέδου.

25 χρόνια ολέθρου

Την αποφράδα 11η Σεπτεμβρίου του 2001 η Αλ Κάιντα χτύπησε τους Δίδυμους Πύργους συντριπτικά και θεαματικά, μεταφέροντας τη σύγκρουση της Μέσης Ανατολής στην καρδιά του Μανχάταν. Ακολούθησαν 25 χρόνια ολέθρου καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες έκτοτε έχουν εμπλακεί σε τρεις πολέμους μεγάλης κλίμακας, βομβαρδίζοντας τουλάχιστον 10 χώρες υπό τέσσερις προέδρους: τον Τζορτζ Γ. Μπους τον νεότερο, τον Μπαράκ Ομπάμα, τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Τζο Μπάιντεν. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου Μπράουν στην αμερικανική Πολιτεία Ρόουντ Αϊλαντ, οι ΗΠΑ από το 2001 έχουν βομβαρδίσει συστηματικά 10 χώρες: Αφγανιστάν, Ιράκ, Υεμένη, Πακιστάν, Σομαλία, Λιβύη, Συρία, Βενεζουέλα, Νιγηρία και Ιράν.

Το συνολικό κόστος αυτών των πολεμικών επιχειρήσεων ανέρχεται σε περίπου οκτώ τρισεκατομμύρια δολάρια. Υπολογίζεται ότι 5,8 τρισ. δαπανήθηκαν για τις συγκρούσεις ενώ άλλα 2,2 τρισ. θα καταβληθούν για τη φροντίδα βετεράνων τα επόμενα 30 χρόνια.

Στην 25ετία προκλήθηκε άμεσα ο θάνατος περίπου 940.000 ανθρώπων. Αυτός ο αριθμός δεν περιλαμβάνει τους έμμεσους θανάτους, δηλαδή όσους οφείλονται σε αδυναμία πρόσβασης σε τρόφιμα και παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

Στην κορυφή της (μαύρης…) λίστας, τουλάχιστον ως προς τη χρονική διάρκεια, βρίσκεται ο πόλεμος στο Αφγανιστάν: κράτησε 20 χρόνια (2001-2021) και είναι η μακροβιότερη σύγκρουση στην ιστορία των ΗΠΑ. Εληξε με φιάσκο, δηλαδή με τη βεβιασμένη αποχώρηση των Αμερικανών και την ανακατάληψη της εξουσίας από τους ισλαμιστές Ταλιμπάν. Υπολογίζεται ότι 241.000 άνθρωποι πέθαναν άμεσα ως αποτέλεσμα του πολέμου, σύμφωνα με ανάλυση του προγράμματος Costs of War του Πανεπιστημίου Brown. Εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη, κυρίως άμαχοι, πέθαναν από πείνα, ασθένειες και τραυματισμούς που συνδέονται με τη σύρραξη και την κατοχή. Σκοτώθηκαν τουλάχιστον 3.500 Αμερικανοί και άλλοι ΝΑΤΟϊκοί στρατιώτες ενώ συνολικά ο πόλεμος στο Αφγανιστάν κόστισε στις ΗΠΑ 2,26 τρισ. δολάρια.

Το 2003 ο Μπους υιός εξαπέλυσε πόλεμο στο Ιράκ υποστηρίζοντας ένα ψέμα: ότι ο Ιρακινός δικτάτορας Σαντάμ Χουσεΐν δήθεν διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής. Κάποια στιγμή οι ΗΠΑ διέθεταν στο ιρακινό έδαφος μέχρι και 145.000 ένστολους, με τεράστιο κόστος και μηδενικό πολιτικό αποτέλεσμα. Ο Σαντάμ εκτελέστηκε και η χώρα βυθίστηκε σε έναν τρομερό εμφύλιο. Από το κενό εξουσίας αναδύθηκε το «Ισλαμικό Κράτος» (ISIS) που συνδέθηκε με αιματηρές συγκρούσεις, σφαγές αμάχων και εξαγωγή τρομοκρατίας στη Δύση.

Το 2008 ο Μπους συμφώνησε στην αποχώρηση των αμερικανικών μαχητικών στρατευμάτων, διαδικασία που ολοκληρώθηκε το 2011 υπό τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα.

Ο Ομπάμα απέφυγε τις μεγάλες συγκρούσεις, αλλά είχε έναν σοβαρό «σκελετό στην ντουλάπα» του: τους αιματηρούς βομβαρδισμούς με drones στο Πακιστάν, τη Σομαλία και την Υεμένη. Ολόκληρες οικογένειες και χωριά ξεκληρίστηκαν μαζί με τους τζιχαντιστές που υποτίθεται ότι ήταν οι στόχοι των βομβαρδισμών.

Το 2011 οι ΗΠΑ πρωτοστάτησαν σε επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη. Ο δικτάτορας Καντάφι λιντσαρίστηκε από τον όχλο αλλά η βορειοαφρικανική χώρα βυθίστηκε στο χάος.

Τέλος, από το 2014 και μετά, οι ΗΠΑ παρενέβησαν στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας με δηλωμένο στόχο την ήττα των τζιχαντιστών. Συμμάχησαν με τους Κούρδους της χώρας, τους οποίους όμως ο Τραμπ «πούλησε» το 2025 για να ρίξει τη «ζαριά» της επίθεσης στο Ιράν.

Πηγή: efsyn

Ανακοίνωση του Ρουβίκωνα σχετικά με τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ σε βάρος του Ιράν, τις σφαγές των λαών της Μέσης Ανατολής, και την εμπλοκή της Ελλάδας

Όταν ένα ολόκληρο κίνημα στάθηκε στο πλευρό του λαού του Ιράκ κατά την αμερικανική εισβολή τη δεκαετία του ’90, δεν το έκανε γιατί είχε αυταπάτες για το ποιος είναι ο Σαντάμ Χουσεΐν και πόση καταπίεση είχε ασκήσει στον ιρακινό λαό. Ούτε όταν σταθήκαμε στο πλευρό του σερβικού λαού κατά τη ΝΑΤΟϊκή επέμβαση στη Γιουγκοσλαβία είχαμε αυταπάτες για την πραγματικότητα και τις προθέσεις των Σέρβων εθνικιστών του Μιλόσεβιτς και του Σέσελι. Το ίδιο και με τους Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν ή με τον Καντάφι στη Λιβύη.

Η πολιτική άποψη του Ρουβίκωνα είναι πως κάθε λαός δεν έχει απλώς δικαίωμα, αλλά υποχρέωση να αντισταθεί στους δυνάστες του: στους καπιταλιστές που τον δυναστεύουν ταξικά, στο κράτος που τον δυναστεύει πολιτικά και στον εκάστοτε ιμπεριαλισμό που υπονομεύει το συλλογικό μέλλον του, προσθέτοντας άλλο ένα επίπεδο οικονομικής αιμορραγίας, δικτατορικού πολιτικού ελέγχου και, κάποια στιγμή, έναν καταστροφικό πόλεμο για αλλότρια συμφέροντα.
Με αυτόν τον τρόπο είμαστε στο πλευρό κάθε λαού που εξεγείρεται ενάντια σε οποιονδήποτε δυνάστη. Μακριά από εμάς προκρούστειες λογικές που κουνάνε το δάχτυλο σε λαούς για τον λόγο που έβαλαν μπροστά την επιβίωση και την απελευθέρωσή τους, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη γεωπολιτικές αναλύσεις τρίτων που ζουν με ασφάλεια, πολύ μακριά από τη φωτιά.

Και για να το πούμε με παραδείγματα: σταθήκαμε στο πλευρό του κουρδικού κινήματος της Συρίας, που για να επιζήσει της τζιχαντιστικής λαίλαπας αποδέχτηκε την αμερικανική βοήθεια, όπως στεκόμαστε και στο πλευρό της παλαιστινιακής αντίστασης, που για να ανταπεξέλθει στην ισραηλινή γενοκτονία δέχτηκε τη βοήθεια της Τουρκίας και του Ιράν. Και δεν είμαστε τόσο αλαζόνες ώστε να θεωρούμε ότι μπορούμε να υποδείξουμε σε μπαρουτοκαπνισμένα κινήματα τους ολέθριους κινδύνους που συνιστά η συνεργασία με τους «ισχυρούς». Τους ξέρουν και τους έχουν ζήσει στο πετσί τους, ξανά και ξανά.

Από την άλλη, ακόμη πιο μακριά από εμάς είναι η λογική του «ούτε-ούτε» και των κατ’ επάγγελμα «ίσων αποστάσεων». Για κάποιους, ο «ισαποστατισμός» δεν είναι παρά αποτέλεσμα μιας στρατηγικής «μη έκθεσης» που αφήνει όλες τις πόρτες ανοιχτές. Για όσους θέλουν καριέρα στο σύστημα, αυτή είναι μια κατανοητή συντηρητική επιλογή ελάχιστου ρίσκου (αλλά και ελάχιστων πιθανών ωφελειών). Για τον κόσμο της κοινωνικής βάσης που αγωνίζεται, όμως, οι πόρτες αυτές ούτε μπορούν ούτε πρέπει να ανοίξουν, και μόνο περιφρόνηση υπάρχει για τις πολιτικές δυνάμεις που νομίζουν ότι ο λαός δεν βλέπει τον λόγο της «ουδετερότητάς» τους.

Για κάποιους άλλους, το «ούτε-ούτε» μπορεί να είναι μια έντιμη μεν αλλά οριακά θρησκευτική στάση. Γιατί πράγματι δεν υπάρχει ηθική διαφορά στο πόσο εγκληματική μπορεί να είναι μια ιμπεριαλιστική επίθεση σε σύγκριση με ένα σαρκοφάγο καθεστώς· υπάρχει όμως διαφορά στις συνέπειες για την καθημερινή ζωή, αλλά και για τον αγώνα για κοινωνική απελευθέρωση, από το αποτέλεσμα μιας τέτοιας επίθεσης. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη «αξιακή» υποχρέωση για τις ριζοσπαστικές πολιτικές δυνάμεις από το ενδιαφέρον για τη ζωή των καταπιεσμένων και τις δυνατότητες απελευθέρωσής τους. Η γείωση με την υλική ζωή είναι, άλλωστε, αυτή που χωρίζει την πολιτική από τη θρησκεία.

Και για να φτάσουμε στο σήμερα και την επίθεση του αμερικανοϊσραηλινού άξονα στο Ιράν, τα ερωτήματα είναι ξεκάθαρα. Θα είναι προς όφελος του ιρανικού λαού μια νίκη του άξονα;
Ξεκάθαρα όχι. Αν πάμε σε μοντέλο όπου ένα τμήμα του παλιού καθεστώτος υποτάσσεται, ο ιρανικός λαός θα βρεθεί στις ίδιες συνθήκες, με την επιπρόσθετη ιμπεριαλιστική κυριαρχία και εκμετάλλευση των ΗΠΑ. Αν αλλάξει καθεστώς, αυτό θα επιβληθεί από τους νικητές και θα είναι αναγκαστικά δικτατορικό. Δεν το κρύβουν καν: ετοιμάζουν επιστροφή του Σάχη, του οποίου η καθεστωτική βιαιότητα ήταν αυτή που οδήγησε σε λαϊκή επανάσταση στο Ιράν.
Θα είναι μήπως προς το συμφέρον της κοινωνικής βάσης παντού στον κόσμο μια νίκη του αμερικανοϊσραηλινού άξονα;

Οι απαντήσεις του Ρουβίκωνα είναι προφανείς, και αυτές είναι ο λόγος που όχι απλώς καταγγέλλουμε την αμερικανοϊσραηλινή επίθεση στο Ιράν, αλλά επιθυμούμε και τη στρατιωτική και πολιτική της αποτυχία. Χωρίς περιστροφές, είναι προς το συμφέρον της κοινωνικής βάσης στο Ιράν, στην Ελλάδα και παντού, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ να φάνε τα μούτρα τους. Και, σε τελική ανάλυση, η κοινωνική βάση στο Ιράν, μετά από μια ήττα αυτής της επίθεσης, χωρίς να χρειάζεται να αντιμετωπίσει και τον ιμπεριαλιστικό μπράβο, μπορεί πολύ ευκολότερα να επιλέξει το μέλλον της.

Ασφαλώς, ό,τι και να υποστηρίζουμε, δεν μπορούμε να επηρεάσουμε τις εξελίξεις, τουλάχιστον όχι όταν αυτές κρίνονται στα πολεμικά πεδία. Αλλά η αμερικανοϊσραηλινή επίθεση δεν είναι μόνο θέαμα φόβου ούτε μόνο λόγος για ακριβότερη βενζίνη. Πριν τρία χρόνια ο πόλεμος ήταν στην Ουκρανία. Πριν έναν χρόνο στη Γάζα. Τώρα ακούμπησε την Κύπρο. Κάθε χρόνο έρχεται και πιο κοντά. Και εάν οι ΗΠΑ νικήσουν, η αναμέτρησή τους με τις άλλες μεγάλες δυνάμεις είναι ο επόμενος σταθμός. Και τότε θα αντιληφθούμε για ποιον λόγο δίνονται δισεκατομμύρια σε στρατιωτικούς εξοπλισμούς — και ο λόγος αυτός δεν είναι το τουρκικό κράτος. Η κοινωνική βάση στην Ελλάδα θα κληθεί να φορέσει το χακί και να μετρά φέρετρα για τα πιο αλλότρια συμφέροντα που μπορούν να υπάρξουν.
Γι’ αυτό και το βασικό καθήκον σήμερα είναι να εμποδίσουμε κάθε ελληνική συμμετοχή σε αυτόν τον πόλεμο. Η κακή αρχή ήδη έγινε, με F-16 και τη φρεσκοαγορασμένη φρεγάτα να σπεύδουν να βοηθήσουν τις βρετανικές βάσεις που στηρίζουν την αμερικανική αεροπορία, ενώ ελληνικοί Patriot αναχαίτιζαν ιρανικούς πυραύλους στη Σαουδική Αραβία.

Το ελληνικό κράτος, με την ευλογία όλων των καθεστωτικών δυνάμεων, μας έμπλεξε ήδη.
Πρέπει να αγωνιστούμε για απεμπλοκή. Οι ναύτες, οι αεροπόροι και οι στρατιώτες του ελληνικού στρατού πρέπει να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Γι’ αυτό καλούμε όλες τις ριζοσπαστικές πολιτικές δυνάμεις — αναρχικές, κομμουνιστικές, αριστερές — κάθε αγωνιζόμενο άνθρωπο να κινητοποιηθεί για αυτόν τον σκοπό. Καλούμε και κάθε πολίτη, ακόμη και αυτούς που χρησιμοποιούν τα πιο μικρόνοα και εγωιστικά κίνητρα, να αναρωτηθεί: Τι μπορεί να μην πάει στραβά στο μονοπάτι που μας οδηγεί το ελληνικό κράτος; Πώς θα γίνει η ζωή του στο επόμενο επεισόδιο αυτής της κλιμάκωσης, όταν οι ΗΠΑ, μετά το Ιράν, τα βάλουν με τη Ρωσία ή την Κίνα;

Τα τελευταία χρόνια, ως κοινωνική βάση, χάσαμε πάρα πολλά. Χάσαμε το οκτάωρο, χάσαμε δημόσια αγαθά, χάσαμε ποιότητα ζωής, χάσαμε ελευθερίες, βρεθήκαμε να παρακολουθούν τη ζωή μας με οργουελικό τρόπο. Ο πάτος του βαρελιού είναι ο πόλεμος. Αυτό έχουμε μπροστά μας. Και αν δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά στα πεδία των συγκρούσεων, μπορούμε να κάνουμε αρκετά εδώ που είμαστε: να επιβάλουμε στο ελληνικό κράτος να πάψει να μας σέρνει με το ζόρι στην κόλαση. Να απαιτήσουμε την επιστροφή όλων των φαντάρων. Να απαιτήσουμε να φύγουν οι αμερικανικές βάσεις. Το νόημα σε δύο χρόνια είναι να κατακτούμε κοινωνικά δικαιώματα, να κάνουμε ορατή την πιθανότητα μιας μεγάλης ριζοσπαστικής κοινωνικής αλλαγής — όχι να τρέχουμε στα καταφύγια.
Αυτές είναι οι θέσεις του Ρουβίκωνα και ζητάμε από τον καθένα και την καθεμιά που δεν πρόκειται να σορτάρει στην πτώση του χρηματιστηρίου, που δεν έχει τα λεφτά του στις νήσους Κέιμαν, που δεν θα πάρει το αεροπλάνο αν «στραβώσει η φάση», που δεν θα εξασφαλίσει ότι τα παιδιά του θα υπηρετήσουν εκεί που δεν φτάνουν οι βόμβες, που δεν στοκάρει τενεκέδες λάδι για πούλημα — καλούμε κάθε εργάτη, κάθε εργάτρια, κάθε ηλικίας, πολιτισμού ή απόψεων, να σκεφτεί πολύ σοβαρά αν θα κάτσει στα αυγά του με όλη αυτή την ιστορία και πού θα τον οδηγήσει αυτή η επιλογή.

Ρουβίκωνας