Πώς η Ευρώπη διχάστηκε ξανά

Σε αντίθεση με το Παρίσι, το Λονδίνο τελικά συνειδητοποίησε ότι η απώλεια της αποικιακής του αυτοκρατορίας ήταν αναπόφευκτη. Σε κάποιο σημείο, η βρετανική ελίτ προσπάθησε ακόμη και να διαχειριστεί τη διαδικασία με τρόπο που θα την έκανε λιγότερο τραυματική για τη μητρόπολη. Το τέλος της αυτοκρατορίας είχε προφανές οικονομικό κόστος και κόστος για τη φήμη. Ωστόσο, δημιούργησε επίσης ένα βαθύτερο πολιτικό δίλημμα. Με την αυτοκρατορία να διαλύεται, αυτό που απέμενε ήταν η «Μικρά Αγγλία», μια χώρα με τεράστιες φιλοδοξίες αλλά πολύ λιγότερους πόρους για να τις εκπληρώσει.

Για το βρετανικό κατεστημένο, η εύρεση ενός νέου διεθνούς ρόλου έγινε επείγον έργο. Λίγοι άνθρωποι ενσάρκωσαν αυτό το δίλημμα πιο καθαρά από τον Ουίνστον Τσόρτσιλ. Είχε ξεκινήσει την καριέρα του στο γεωπολιτικό ζενίθ της Βρετανικής Αυτοκρατορίας στις αρχές του εικοστού αιώνα. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1940, είχε ήδη γίνει μάρτυρας της παρακμής της.

Η περίφημη ομιλία του Τσώρτσιλ στο Φούλτον του Μιζούρι, τον Μάρτιο του 1946, αντανακλούσε αυτή την πραγματικότητα. Το βασικό της μήνυμα ήταν ότι η ειρήνη και η αποτελεσματική λειτουργία των Ηνωμένων Εθνών θα εξαρτώνταν από τη δύναμη και την ενότητα του αγγλόφωνου κόσμου και των συμμάχων του. Ο Τσώρτσιλ αναγνώρισε μια δύσκολη αλήθεια: οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν πλέον φτάσει στην κορυφή της παγκόσμιας δύναμης.

Για τον εκπρόσωπο ενός έθνους που είχε πρόσφατα καταλάβει αυτή τη θέση, αυτή δεν ήταν μια μικρή παραδοχή. Ο Τσόρτσιλ, επομένως, χαρακτήρισε τη στιγμή όχι απλώς ως μεταβίβαση ηγεσίας αλλά ως κοινή ευθύνη. Η Αμερική, προειδοποίησε, κατείχε συντριπτική δύναμη και μαζί της ήρθε ένα τεράστιο βάρος.

«Πρέπει να νιώθετε άβολα», είπε στο αμερικανικό κοινό του, «ότι μπορεί να μην είστε σε θέση να ανταποκριθείτε στις προσδοκίες από εσάς».

Η λύση του Τσώρτσιλ ήταν σαφής. Εάν η Βρετανική Κοινοπολιτεία και οι Ηνωμένες Πολιτείες δρούσαν από κοινού συνδυάζοντας την αεροπορική τους ισχύ, τη ναυτική τους ισχύ και την επιστημονική και οικονομική τους ισχύ, τότε η ασταθής ισορροπία δυνάμεων που προκαλούσε την επιθετικότητα θα εξαφανιζόταν. Σε μια τέτοια συνεργασία, η επιρροή της Βρετανίας θα μπορούσε να διαρκέσει ακόμη και όταν η αυτοκρατορία της εξασθενούσε.

Τα τέσσερα πέμπτα του «αιώνα που έρχεται» για τον οποίο μιλούσε ο Τσόρτσιλ έχουν πλέον περάσει. Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να αγνοηθούν οι εντυπωσιακές παραλληλισμοί με το παρόν. Ένα νέο είδος αυλαίας έχει πέσει για άλλη μια φορά στην Ευρώπη, αν και αυτή τη φορά τραβιέται από την αντίθετη πλευρά.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, η Σοβιετική Ένωση απομόνωσε την ιδεολογική και γεωπολιτική της σφαίρα από τη Δύση. Σήμερα, ο Δυτικός κόσμος είναι αυτός που απομονώνει ολοένα και περισσότερο τη Ρωσία. Η αντιπαράθεση που περιέγραψε ο Τσόρτσιλ τελικά παρήγαγε κάτι απροσδόκητο. Αντί για ανοιχτό πόλεμο, οδήγησε σε ένα σχετικά σταθερό σύστημα συνύπαρξης που διήρκεσε για δεκαετίες. Ο Ψυχρός Πόλεμος έγινε αυτό που ο Αμερικανός ιστορικός Τζον Λιούις Γκάντις αποκάλεσε «Μακρά Ειρήνη», μια περίοδος κατά την οποία η Ευρώπη απέφυγε τους μεγάλους πολέμους και οι παγκόσμιες συγκρούσεις παρέμειναν περιορισμένες.

Ο ίδιος ο Τσόρτσιλ δεν υποστήριζε την καταστροφή ή τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης. Στόχος του ήταν η ανάσχεση, η διατήρηση της ισορροπίας δυνάμεων και η αποτροπή της επέκτασης, αναγνωρίζοντας παράλληλα την ΕΣΣΔ ως μόνιμο μέρος του διεθνούς συστήματος.

Δύο εβδομάδες πριν ο Τσόρτσιλ εκφωνήσει την ομιλία του προς τιμήν του Φούλτον, ο Αμερικανός διπλωμάτης Τζορτζ Κέναν είχε ήδη θέσει τα πνευματικά θεμέλια για την ανάσχεση. Με στρατιωτική παρουσία στη Μόσχα, ο Κέναν έστειλε το περίφημο «Μακρύ Τηλεγράφημά» του στην Ουάσιγκτον, αναλύοντας τη σοβιετική συμπεριφορά και προτείνοντας μια στρατηγική υπομονετικής αντίστασης. Αργότερα, δημοσιεύτηκε στο Foreign Affairs με το ψευδώνυμο «Mr. X», και το έγγραφο έγινε ένα από τα πιο επιδραστικά κείμενα του εικοστού αιώνα.

Ο Τσόρτσιλ μπορεί να υπερέβαλε ως προς τις φιλοδοξίες της Μόσχας να διαδώσει το πολιτικό της μοντέλο παγκοσμίως. Ωστόσο, με αυτόν τον τρόπο, αναγνώρισε κάτι σημαντικό: η Σοβιετική Ένωση διέθετε την ικανότητα να αμφισβητήσει τη Δύση. Αυτή η πραγματικότητα διαμόρφωσε τη δομή του Ψυχρού Πολέμου.

Στην κοσμοθεωρία του Τσώρτσιλ, η Σοβιετική Ένωση δεν ήταν μια ανωμαλία που μπορούσε να εξαλειφθεί, αλλά ένα ουσιαστικό στοιχείο της παγκόσμιας ισορροπίας. Η σημασία της Βρετανίας, πίστευε, θα διατηρούνταν βοηθώντας στην οργάνωση της δυτικής αντίδρασης σε έναν τόσο τρομερό αντίπαλο.

Η ιστορία αντιμετώπισε τον Τσόρτσιλ και τον Κέναν διαφορετικά. Ο Τσόρτσιλ πέθανε είκοσι χρόνια πριν η Σοβιετική Ένωση ξεκινήσει την περεστρόικα, μια διαδικασία που τελικά τερμάτισε τον Ψυχρό Πόλεμο. Ο Κέναν έζησε πολύ περισσότερο. Τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του, έγινε ολοένα και πιο ένθερμος επικριτής της αμερικανικής πολιτικής.

Προειδοποίησε ότι η επέκταση του ΝΑΤΟ, ο πόλεμος στο Ιράκ και άλλες αποφάσεις ήταν κοντόφθαλμες και επικίνδυνες. Ο Ψυχρός Πόλεμος, πίστευε, είχε καλλιεργήσει μια πολιτική κουλτούρα που έδινε έμφαση στη σύνεση και τη μακροπρόθεσμη σκέψη. Όταν τελείωσε ο Ψυχρός Πόλεμος, αυτή η κουλτούρα εξαφανίστηκε μαζί του.

Όταν ο Τσόρτσιλ και ο Κέναν διατύπωσαν για πρώτη φορά τη στρατηγική της ανάσχεσης πριν από ογδόντα χρόνια, δεν θα μπορούσαν να γνωρίζουν πόσο θα διαρκούσε ή ποιες συνέπειες θα είχε. Τέσσερις δεκαετίες αργότερα, οι Δυτικοί ηγέτες γιόρτασαν αυτό που θεώρησαν ιστορική νίκη.

Σαράντα χρόνια αργότερα, αυτή η εμπιστοσύνη έχει εξασθενίσει. Η εξαφάνιση μιας αντίπαλης δύναμης δεν έφερε διαρκή σταθερότητα. Αντίθετα, διέλυσε την ισορροπία που είχε διαμορφώσει τη διεθνή πολιτική για δεκαετίες. Χωρίς αυτήν την ισορροπία, το παγκόσμιο σύστημα έγινε πιο απρόβλεπτο.

Η προσπάθεια της κυβέρνησης του Τζο Μπάιντεν να αναβιώσει ένα απλοποιημένο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου, την οικεία ρητορική μιας «κοινότητας δημοκρατιών» που αντιμετωπίζει αυταρχικά καθεστώτα, απέτυχε να αποκαταστήσει την τάξη.

Η φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη που προέκυψε από τα ιδανικά του Ατλαντικού Χάρτη τη δεκαετία του 1940 έχει σταδιακά εξελιχθεί σε κάτι πιο ρεαλιστικό και συναλλακτικό. Θα ήταν λάθος να υποθέσουμε ότι υπήρξε μια σαφής στιγμή ρήξης. Η μετάβαση ήταν σταδιακή, σχεδόν φυσική. Αλλά ακόμη και οι χώρες που διεκδικούν την ηγεσία σε αυτό το σύστημα δεν φαίνονται πλέον σίγουρες προς τα πού οδεύει.

Η Βρετανία, από την πλευρά της, δεν ανέκτησε ποτέ την παγκόσμια επιρροή που ο Τσόρτσιλ κάποτε ήλπιζε ότι θα μπορούσε να διατηρήσει. Ο Ψυχρός Πόλεμος μερικές φορές θυμάται με νοσταλγία ως μια εποχή αντιπαράθεσης που διέπεται από σαφείς κανόνες. Στην πραγματικότητα, δεν υπήρχαν πολλά σε αυτόν που άξιζε να ρομαντικοποιηθούν.

Και οι λύσεις εκείνης της εποχής δεν θα λειτουργήσουν ξανά. Νέες αυλαίες συνεχίζουν να κατεβαίνουν σε όλο τον κόσμο, η καθεμία υπόσχεται ασφάλεια ενώ κρύβει πίσω της αβεβαιότητα. Το 1946, αμέσως μετά τον πιο καταστροφικό πόλεμο στην ανθρώπινη ιστορία, υπήρχε τουλάχιστον μία καθολική πεποίθηση: μια τέτοια καταστροφή δεν πρέπει ποτέ να επαναληφθεί.

Σήμερα, ακόμη και αυτή η βεβαιότητα φαίνεται λιγότερο ασφαλής από ό,τι κάποτε.

Πηγή: RT

Η διευρυνόμενη σύγκρουση στη Μέση Ανατολή έχει παραλύσει τη ναυτιλία μέσω αυτής της ζωτικής σημασίας πλωτής οδού, πνίγοντας κρίσιμες ροές ενέργειας από την περιοχή.

Κοντά σε πολυμηνιαία υψηλά οι τιμές του πετρελαίου την Πέμπτη, καθώς οι επιθέσεις σε δεξαμενόπλοια και η κλιμάκωση της σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή διατάραξαν τη ναυσιπλοΐα μέσω του Στενού του Ορμούζ, ενός από τα πιο κρίσιμα ενεργειακά σημεία συμφόρησης στον κόσμο.

Ο πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ με το Ιράν εισήλθε στην έκτη ημέρα του, με την Ουάσινγκτον και τον σύμμαχό της να επεκτείνουν τις επιθέσεις σε ολόκληρη την Ισλαμική Δημοκρατία. Η Τεχεράνη απάντησε με κύματα επιθέσεων με πυραύλους και μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε ισραηλινούς και αμερικανικούς στόχους, προειδοποιώντας ότι θα μπορούσαν να ακολουθήσουν περαιτέρω αντίποινα.

Τι συμβαίνει με τις τιμές της ενέργειας;

Η τιμή του αργού πετρελαίου Brent διεύρυνε τα κέρδη της την Πέμπτη, διαπραγματευόμενη πάνω από τα 82 δολάρια το βαρέλι, σημειώνοντας άνοδο άνω του 2% και στο υψηλότερο επίπεδο από τον Ιανουάριο του 2025. Το αμερικανικό West Texas Intermediate έκλεισε στα 74,66 δολάρια την Τετάρτη, το υψηλότερο επίπεδο από τον Ιούνιο για δεύτερη συνεχόμενη ημέρα. Και οι δύο δείκτες αναφοράς έχουν αυξηθεί περισσότερο από 10% αυτή την εβδομάδα, εν μέσω φόβων ότι οι παρατεταμένες διαταραχές στις εξαγωγές του Κόλπου θα μπορούσαν να περιορίσουν την παγκόσμια προσφορά.

Οι τιμές του φυσικού αερίου εκτοξεύτηκαν τη Δευτέρα, αφότου το Κατάρ σταμάτησε την παραγωγή LNG μετά από επιθέσεις στη Μέση Ανατολή. Οι τιμές χονδρικής φυσικού αερίου Benchmark στην Ολλανδία και τη Βρετανία αυξήθηκαν σχεδόν κατά 50%, ενώ οι τιμές LNG στην Ασία αυξήθηκαν περίπου κατά 39%.

Γιατί είναι σημαντικό το Στενό του Ορμούζ;

Το στενό μεταφέρει περίπου το ένα πέμπτο των παγκόσμιων εξαγωγών πετρελαίου, καθώς και περίπου το 20% του LNG, συμπεριλαμβανομένων των αποστολών από παραγωγούς του Κόλπου, όπως η Σαουδική Αραβία, το Ιράκ, τα ΗΑΕ, το Κουβέιτ και ιδιαίτερα το Κατάρ.

Σύμφωνα με τα ιρανικά κρατικά μέσα ενημέρωσης, ένας ανώτερος διοικητής των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν δήλωσε ότι το στενό είναι κλειστό και ότι θα έβαζε φωτιά σε οποιοδήποτε πλοίο προσπαθήσει να περάσει από εκεί. Το Ιράν τεχνικά δεν μπορεί να κλείσει το Στενό του Ορμούζ, αλλά η απλή απειλή αντιποίνων ήταν αρκετή για να εμποδίσει τα πλοία να πλεύσουν μέσω της πλωτής οδού.

Τουλάχιστον 200 πλοία, συμπεριλαμβανομένων δεξαμενόπλοιων μεταφοράς πετρελαίου και υγροποιημένου φυσικού αερίου, καθώς και φορτηγών πλοίων, παρέμειναν αγκυροβολημένα σε ανοιχτά νερά σύμφωνα με εκτιμήσεις του Reuters, βάσει δεδομένων παρακολούθησης πλοίων από την πλατφόρμα MarineTraffic.

Η σύγκρουση κλιμακώθηκε την Τετάρτη, όταν οι ΗΠΑ βύθισαν ένα ιρανικό πολεμικό πλοίο κοντά στη Σρι Λάνκα. Η επίθεση πραγματοποιήθηκε καθώς ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ δεσμεύτηκε για μέτρα για την προστασία των ενεργειακών αποστολών από τη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένης της ασφαλιστικής υποστήριξης και πιθανής ναυτικής συνοδείας για τα δεξαμενόπλοια που μεταφέρουν πετρέλαιο και φυσικό αέριο.

Ο Τραμπ δήλωσε την Τρίτη ότι το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ θα μπορούσε να αρχίσει να συνοδεύει πετρελαιοφόρα μέσω του Στενού του Ορμούζ, εάν χρειαστεί, προσθέτοντας ότι είχε διατάξει την US International Development Finance Corporation να παρέχει ασφάλιση πολιτικού κινδύνου και οικονομικές εγγυήσεις για το θαλάσσιο εμπόριο στον Κόλπο.

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε ότι οι διαταραχές στις θαλάσσιες μεταφορές θα μπορούσαν να ανοίξουν ευκαιρίες για τη Ρωσία να επεκτείνει τις εξαγωγές ενέργειας. «Σε αυτό το πλαίσιο, μπορούμε να αναζητήσουμε νέους αγοραστές που έχουν χάσει προμήθειες που προηγουμένως διέρχονταν από το στενό», είπε, υπονοώντας ότι η Μόσχα θα μπορούσε να ανακατευθύνει τις αποστολές πετρελαίου και φυσικού αερίου σε εναλλακτικές αγορές καθώς οι ροές του Κόλπου αντιμετωπίζουν διακοπή.

Πώς αντιδρούν οι ναυτιλιακές ασφαλιστικές εταιρείες;

Οι απεργίες ώθησαν τις ναυτιλιακές ασφαλιστικές εταιρείες να ακυρώσουν την κάλυψη κινδύνου πολέμου για τα πλοία στην περιοχή, μια κίνηση που αναμένεται να αυξήσει απότομα το κόστος μεταφοράς.

Ασφαλιστικές εταιρείες όπως οι Gard, Skuld, NorthStandard, London P&I Club και American Club δήλωσαν ότι οι ακυρώσεις θα τεθούν σε ισχύ από τις 5 Μαρτίου, σύμφωνα με ανακοινώσεις που δημοσιεύθηκαν την 1η Μαρτίου. Οι ναυτιλιακές εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην περιοχή θα πρέπει τώρα να εξασφαλίσουν νέα κάλυψη, πιθανώς με πολύ υψηλότερο κόστος.

Τα ασφάλιστρα κινδύνου πολέμου έχουν εκτοξευθεί έως και 1% της αξίας ενός πλοίου τις τελευταίες 48 ώρες, από περίπου 0,2% την περασμένη εβδομάδα, ανέφεραν πηγές του κλάδου. Για ένα δεξαμενόπλοιο αξίας 100 εκατομμυρίων δολαρίων, αυτό θα αύξανε το κόστος κάλυψης για ένα μόνο ταξίδι από περίπου 200.000 δολάρια σε περίπου 1 εκατομμύριο δολάρια.
Η αναστάτωση έχει επίσης προκαλέσει αύξηση των ναύλων των δεξαμενόπλοιων. Το κόστος spot για τη ναύλωση πολύ μεγάλων πλοίων μεταφοράς αργού πετρελαίου (VLCC) αυξήθηκε σε περίπου 315.000 δολάρια την ημέρα αυτή την εβδομάδα, αυξημένο κατά 77% από την προηγούμενη Παρασκευή και περίπου πέντε φορές υψηλότερο από ό,τι στα τέλη Δεκεμβρίου, σύμφωνα με στοιχεία ναυτιλίας που επικαλούνται οι συμμετέχοντες στην αγορά.

Ποιες είναι οι προοπτικές;

Οι τράπεζες και οι αναλυτές προειδοποιούν ότι εάν συνεχιστούν οι διαταραχές στις μεταφορές, το αργό πετρέλαιο θα μπορούσε να πλησιάσει τα 100 δολάρια ανά βαρέλι. Η UBS αυτή την εβδομάδα αναβάθμισε τις προβλέψεις της για τις τιμές του Brent για το 2026, επικαλούμενη την κλιμάκωση της σύγκρουσης και τον κίνδυνο περαιτέρω απεργιών στις ενεργειακές υποδομές.

Οι αναλυτές λένε ότι η πορεία των τιμών θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από το εάν η ναυτιλία μπορεί να ξαναρχίσει με ασφάλεια ή εάν η σύγκρουση επιδεινωθεί περαιτέρω.

Πηγή: RT

Πόσο κοστίζουν τα καύσιμα ενός F-35; Από 5.000 έως 14.000 δολάρια ανά ώρα πτήσης, ανάλογα με τις συνθήκες, την ταχύτητα και τη φύση της αποστολής. Πόσο αγοράζει το αμερικανικό Πεντάγωνο από την εταιρεία Northrop κάθε θηριώδες, δελταπτέρυγο και αόρατο (stealth) βομβαρδιστικό B-2 Spirit; Γύρω στα 2,1 δισεκατομμύρια δολάρια - και μάλιστα... στεγνό, χωρίς τα περισσότερα συστήματα που το συνοδεύουν και φυσικά χωρίς βόμβες και πυραύλους.

Πανάκριβη υπόθεση είναι ο πόλεμος, από τη συντήρηση και δράση των ρωμαϊκών λεγεώνων μέχρι τις ορδές του Τζένγκις Χαν τον 12ο αιώνα μ.Χ. και από τις ναπολεόντειες εκστρατείες μέχρι τις δύο παγκόσμιες συρράξεις του περασμένου αιώνα. Η νέα τυχοδιωκτική περιπέτεια, στην οποία μόλις ενέπλεξαν τη Μέση Ανατολή ο Ντόναλντ Τραμπ και ο Μπέντζαμιν Νετανιάχου, δεν έχει μόνο υψηλό ρίσκο - έχει και υψηλό κόστος. Ο «λογαριασμός» θα βγει μετά το πέρας της, το οποίο δεν διακρίνεται στον ορίζοντα. Και φυσικά δεν θα περιλαμβάνει τις ανεκτίμητες ανθρώπινες ζωές, όπως αυτές των 165 μαθητριών και εκπαιδευτικών που δολοφονήθηκαν από ισραηλινές βόμβες γιατί το σχολείο τους «κάποτε» ανήκε σε κτιριακό συγκρότημα παλαιού στρατοπέδου.

25 χρόνια ολέθρου

Την αποφράδα 11η Σεπτεμβρίου του 2001 η Αλ Κάιντα χτύπησε τους Δίδυμους Πύργους συντριπτικά και θεαματικά, μεταφέροντας τη σύγκρουση της Μέσης Ανατολής στην καρδιά του Μανχάταν. Ακολούθησαν 25 χρόνια ολέθρου καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες έκτοτε έχουν εμπλακεί σε τρεις πολέμους μεγάλης κλίμακας, βομβαρδίζοντας τουλάχιστον 10 χώρες υπό τέσσερις προέδρους: τον Τζορτζ Γ. Μπους τον νεότερο, τον Μπαράκ Ομπάμα, τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Τζο Μπάιντεν. Σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου Μπράουν στην αμερικανική Πολιτεία Ρόουντ Αϊλαντ, οι ΗΠΑ από το 2001 έχουν βομβαρδίσει συστηματικά 10 χώρες: Αφγανιστάν, Ιράκ, Υεμένη, Πακιστάν, Σομαλία, Λιβύη, Συρία, Βενεζουέλα, Νιγηρία και Ιράν.

Το συνολικό κόστος αυτών των πολεμικών επιχειρήσεων ανέρχεται σε περίπου οκτώ τρισεκατομμύρια δολάρια. Υπολογίζεται ότι 5,8 τρισ. δαπανήθηκαν για τις συγκρούσεις ενώ άλλα 2,2 τρισ. θα καταβληθούν για τη φροντίδα βετεράνων τα επόμενα 30 χρόνια.

Στην 25ετία προκλήθηκε άμεσα ο θάνατος περίπου 940.000 ανθρώπων. Αυτός ο αριθμός δεν περιλαμβάνει τους έμμεσους θανάτους, δηλαδή όσους οφείλονται σε αδυναμία πρόσβασης σε τρόφιμα και παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης.

Στην κορυφή της (μαύρης…) λίστας, τουλάχιστον ως προς τη χρονική διάρκεια, βρίσκεται ο πόλεμος στο Αφγανιστάν: κράτησε 20 χρόνια (2001-2021) και είναι η μακροβιότερη σύγκρουση στην ιστορία των ΗΠΑ. Εληξε με φιάσκο, δηλαδή με τη βεβιασμένη αποχώρηση των Αμερικανών και την ανακατάληψη της εξουσίας από τους ισλαμιστές Ταλιμπάν. Υπολογίζεται ότι 241.000 άνθρωποι πέθαναν άμεσα ως αποτέλεσμα του πολέμου, σύμφωνα με ανάλυση του προγράμματος Costs of War του Πανεπιστημίου Brown. Εκατοντάδες χιλιάδες ακόμη, κυρίως άμαχοι, πέθαναν από πείνα, ασθένειες και τραυματισμούς που συνδέονται με τη σύρραξη και την κατοχή. Σκοτώθηκαν τουλάχιστον 3.500 Αμερικανοί και άλλοι ΝΑΤΟϊκοί στρατιώτες ενώ συνολικά ο πόλεμος στο Αφγανιστάν κόστισε στις ΗΠΑ 2,26 τρισ. δολάρια.

Το 2003 ο Μπους υιός εξαπέλυσε πόλεμο στο Ιράκ υποστηρίζοντας ένα ψέμα: ότι ο Ιρακινός δικτάτορας Σαντάμ Χουσεΐν δήθεν διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής. Κάποια στιγμή οι ΗΠΑ διέθεταν στο ιρακινό έδαφος μέχρι και 145.000 ένστολους, με τεράστιο κόστος και μηδενικό πολιτικό αποτέλεσμα. Ο Σαντάμ εκτελέστηκε και η χώρα βυθίστηκε σε έναν τρομερό εμφύλιο. Από το κενό εξουσίας αναδύθηκε το «Ισλαμικό Κράτος» (ISIS) που συνδέθηκε με αιματηρές συγκρούσεις, σφαγές αμάχων και εξαγωγή τρομοκρατίας στη Δύση.

Το 2008 ο Μπους συμφώνησε στην αποχώρηση των αμερικανικών μαχητικών στρατευμάτων, διαδικασία που ολοκληρώθηκε το 2011 υπό τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα.

Ο Ομπάμα απέφυγε τις μεγάλες συγκρούσεις, αλλά είχε έναν σοβαρό «σκελετό στην ντουλάπα» του: τους αιματηρούς βομβαρδισμούς με drones στο Πακιστάν, τη Σομαλία και την Υεμένη. Ολόκληρες οικογένειες και χωριά ξεκληρίστηκαν μαζί με τους τζιχαντιστές που υποτίθεται ότι ήταν οι στόχοι των βομβαρδισμών.

Το 2011 οι ΗΠΑ πρωτοστάτησαν σε επέμβαση του ΝΑΤΟ στη Λιβύη. Ο δικτάτορας Καντάφι λιντσαρίστηκε από τον όχλο αλλά η βορειοαφρικανική χώρα βυθίστηκε στο χάος.

Τέλος, από το 2014 και μετά, οι ΗΠΑ παρενέβησαν στον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας με δηλωμένο στόχο την ήττα των τζιχαντιστών. Συμμάχησαν με τους Κούρδους της χώρας, τους οποίους όμως ο Τραμπ «πούλησε» το 2025 για να ρίξει τη «ζαριά» της επίθεσης στο Ιράν.

Πηγή: efsyn